Het leven zoals het is… in Amerika

Toen de jongens deze morgen uit het bad kwamen, wilden ze allebei een ‘mohawk’ (hanekam). Wat gel in het haar gewreven en de ‘mohawks’ bleven mooi rechtop staan. ‘Waw, mama, mogen we zo naar oma?!!’ Ik besefte dat ik met wat begonnen was en dat net nu we naar Belgie vertrekken. De familie en vrienden hebben de kinderen een jaar niet meer gezien… ‘k Wil ze nu ook niet laten schrikken. ‘k Heb het dus maar diplomatisch aangepakt en ben deze avond met de kinderen naar de kapper getrokken (dat doen ze – gelukkig – graag). Een mooi kort, fris ‘kopke’ en enkel ‘the bangs’ staan rechtop (= frou-frou of pony). De kinderen waren tevreden, want één van de buurjongen had zijn haar net zo geknipt. Het spreekt vanzelf dat ik was opgelucht (oef!)

Alles staat ongeveer klaar voor zondag. De batterijen worden morgen opgeladen (van de DVD-speler, de gameboys, de mobilofoon, de camera en de computer). Eigenlijk wel ongelooflijk wat een mens allemaal meesleurt voor 14 dagen… en dat allemaal om ons tijdens de lange reis ‘bezig’ te houden. Morgen nog wat opruimen en dan kunnen we zondagochtend vertrekken. De overburen zorgen dat de brievenbus wordt leeggehaald en de planten water krijgen. Wel fijn dat we op iedereen kunnen rekenen!

Vanavond gaan we nog lekker eten, kwestie van de vakantie op feestelijke wijze in te zetten (voor Roel is de vakantie pas begonnen, voor ons is ze al een paar weken aan de gang…) ‘k Weet nochtans dat de komende weken heel Bourgondisch zullen verlopen, maar laten we dat nu niet aan ons hartje komen. We zijn er ons van bewust dat het heel druk wordt, maar als het enigszins kan, brengen we af en toe een verslagje op de blog. En met het geknal hier op de achtergrond (ja, ja, we horen al vuurwerk voor de 4de juli festiviteiten!!!), nemen we afscheid. Tot binnenkort!!

De weken denderen aan een razend tempo voorbij. Kan niet geloven dat we eind deze week al naar Belgie vertrekken. De kinderen genieten volop van de vakantie en kijken uit naar het verblijf in Belgie.

Ondertussen doen we hier regelmatig uitstapjes en vergeet ik nu en dan de fotocamera. Zo ook toen we zondag naar de ‘Botanical Gardens’ reden. Pas na 10 minuten in de auto, viel het me te binnen. Om rechtsomkeer te maken, hadden we echter niet veel zin. Daar aangekomen, had ik natuurlijk spijt. Er was een tentoonstelling van prachtige, grote kunstwerken in de tuinen. Roel en de kinderen ‘wreven het er te pas en te onpas in’. Ze gingen op de kunstwerken zitten en vermeldden steeds weer ‘hoe mooi deze foto wel was geweest’.

Heb er toch eentje gemaakt met mijn ‘cell phone’ (mobilofoon), maar veel zegt het natuurlijk niet. Meer foto’s kunnen jullie hier (op hun website) bekijken.

Zondagavond hadden we een ideaal zomertemperatuurtje. Roel haalde zijn BBQ-kunsten nog eens boven : een overheerlijk zalmnootje en scampi’s. Wat een goddelijk eetfestijn! ‘t Mocht alleen wat vaker gebeuren . Maar als beloning vermeld ik het dus op mijn blog (ik geef toe dat dat niet hetzelfde is als een vermelding in de krant, maar kom, hij moet het hiermee maar doen). Hopelijk moedigt het hem aan om in de toekomst meer van die initiatieven te nemen. En nu : applaus en een ‘Award for excellence’… Euh, valt het op dat we in Amerika wonen ?

Ja, we leven nog en neen, we zijn nog niet verdronken! Ons huis staat niet onder water en we zijn er (voorlopig) nog heel gerust in. We leven nl. 40 min. van de Mississippi vandaan. En om nog een misverstand uit de wereld te helpen : het is hier niet constant aan het regenen. We hebben afgelopen weken zelfs bijzonder goed weer gehad.

Dat de Mississippi zo hoog staat, heeft alles te maken met Iowa. Daar is alles ondergelopen en het water zoekt een weg naar de zee. Dat verloopt via de Mississippi waardoor de rivier bijzonder zwelt. Sommige dijken (tot nu toe een 30-tal ‘levees’) houden het onder de druk niet uit en barsten… Vandaar de vele ondergelopen gebieden (wat de media wel vergeet te vermelden is dat het dikwijls om agrarisch gebied gaat…)

In St. Louis zijn er ook bepaalde gebieden ondergelopen, waaronder - gisteren nog - Winfield (een half uurtje hier vandaan). Het grondgebied rond de ‘Arch’ staat blank (tot aan de trappen – de weg langs de Mississippi is volledig onder water). Men spreekt er zelfs over om de ‘4de juli festiviteiten’ op te schuiven naar een andere plaats… Aan de overkant van de ‘Arch’ (Illinois) is men bang dat de dijken het zullen begeven, omdat hier en daar het water begint door te sijpelen. Dat zou wel eens rampzalig kunnen zijn, want ginds leven honderden gezinnen langs de rivier. Massa’s vrijwilligers versterken er dagelijks de dijken met zandzakjes.

Er leven op dit moment dus duizenden gezinnen in angst omdat de mogelijkheid bestaat dat hun huis onder water zou komen te staan. Telkens er een onweer wordt aangekondigd, houden zij hun adem in. Men herinnert zich nl. nog maar al te goed de ‘flooding’ in ’93… En toch is er ook goed nieuws. Hoe meer de tijd verstrijkt, hoe meer de druk zal afnemen omdat het water stilaan uitdeint. Laten we dus positief blijven : meestal beschrijft men in de media rampenscenario’s die uiteindelijk altijd schromelijk overdreven zijn. Het zal niet zo’n vaart lopen, zeker? Laten we onze vingers kruisen…

Roel en ik zijn het al wel vaker oneens wat baseball betreft. Baseball is Roel’s stokpaardje, terwijl ik niets van het spel snap (of eerder : wil snappen). Je moet weten dat een ploeg als de ‘Cardinals’ wel 200 keer per jaar speelt en dat Roel haast geen enkele match mist. Een match duurt gemiddeld zo’n 3 uur, dus dat het me af en toe te veel wordt, kan je wel begrijpen…. (Gelukkig, bestaat de DVR, zodat hij meestal op een later tijdstip de hoogtepunten zonder de reklame kan bekijken.)

Toen hij ons dus voorstelde om op vaderdag (*) een match bij te wonen, moest ik even slikken. Ik had wel 100 argumenten om niet te moeten gaan : het is te heet, de match duurt te lang, ik ben al 2 maal meegegaan, te duur, zouden we niets actievers ondernemen?, kunnen de kinderen wel zolang stil zitten?, kan je niet enkel met de kinderen gaan? enz… Maar hij veegde ze allemaal van tafel : hij wilde geen ander cadeau voor vaderdag. De kinderen juichten, ik wat minder .

Om half twaalf vertrokken we zondagmiddag. De ‘mannen’ hadden hun Cardinals attributen aangetrokken (rode t-shirts en/of petjes), ik hield het bij mijn ‘rode’ flipflops (ik heb tot nu toe geweigerd om iets van de Cardinals te kopen ). Parking was gelukkig geen probleem, echter wel duur (15 dollar – maar we stonden wel vlakbij het Busch Stadium). Toen we het stadion betraden, lieten we ons onmiddellijk onderdompelen in de sfeer. Er hing een soort van sportieve opgewondenheid. En al die Amerikanen met hun rode attributen, het heeft wel iets. De kinderen kregen een prachtige gadget (een Fredbird Bobble Belly), dat wordt vast een verzamelobject voor de fans. Roel had uitstekende plaatsen gekozen : in de schaduw (oef!), niet te ver van de spelers af. Ideaal om wat mooie foto’s te schieten…

Voor de eigenlijke match begon, werd er natuurlijk gezongen : ‘God bless America’ en de nationale hymne. Ik kan er niet aan doen, maar ik krijg er steeds kippenvel van. Rond kwart na één begon dan eindelijk de match. Roel gaf me regelmatig uitleg, zodat ik toch wat kon volgen. En telkens iedereen opsprong om te juichen, deed ik mijn best om niet uit de toon te vallen (ik wist vaak niet waarom er nu gejuicht werd, maar dat deed er niet toe!) En het werd een spannende match. Roel merkte terloops op dat ik steeds geluk had, omdat de keren dat ik ben meegeweest naar de Cardinals, het nooit saaie matchen zijn geweest (yaaaayy??!?)

Neen, saai was het inderdaad niet : de punten liepen zowat gelijk op. Op een bepaald moment kreeg Yadier Molina een tegenspeler over zich heen en moest men hem met een kleine hersenschudding van het veld halen. En toen men aan de 9de inning begon, was het 6-6. Ok, nog 1 puntje en dan zou het afgelopen zijn… Maar dat puntje in de 9de inning kwam er niet, dus op naar de verlengingen (yaayy??!?). Hoelang ging dat nog duren, vroeg ik Roel. ‘Zolang tot de ene ploeg een punt voor staat op de andere’. Ik moedigde onze kinderen aan de vingers te kruisen en veel positieve energie naar de Cardinals te sturen (zodat het snel zou afgelopen zijn ) en… het lukte!! Ik sprong waarschijnlijk als eerste op toen de Cardinals in de 10de inning het winnende puntje scoorden . Yaaayyy!!!

(*) Vaderdag in de USA valt een weekje later dan in Belgie (en Nederland?)

Af en toe heb je het echt wel nodig : een ‘relaxed’ weekendje. Weg van alles, gewoon met het gezin er samen op uit trekken. Roel liet zijn computer en Blackberry thuis, het werk moest wachten tot dinsdag. Leve de vrijheid! En ik ben best trots op mijn ventje dat hij dat ook zonder enige moeite deed. Gewoon ‘de knop omdraaien’.

Mijn knop werd ook zonder probleem omgedraaid, maar dat verbaast jullie waarschijnlijk niet. Wie heeft er nu moeite om de was, de strijk, het koken en de boodschappen te laten voor wat ze zijn en te genieten van een weekendje Branson? (‘k Wou zelfs dat ik dat knopje niet hoefde terug te draaien na zo’n weekend )

We hadden wat te vieren : Roel’s 45ste verjaardag! En hoe kan je je ‘midlife’ beter verteren dan met zon, zwembad en een glaasje champagne? Ja, het werd champagne bij het ontbijt (‘brunch’ is misschien beter, want 10 uur is al wat laat voor een ontbijt). Je kon zelfs oesters krijgen, maar – hoezeer ik ook van oesters hou - die kregen we er niet in op onze nuchtere maag… Het werd alvast de beste brunch die we ooit hebben gegeten. Het kader was pittoresk, het uitzicht adembenemend en het eten onovertreffelijk. Mmmm, ik geniet nog na. En ook de bediening was heel attentvol : de kinderen hadden terloops vermeld dat het papa’s verjaardag was en aan het einde kreeg hij dan ook nog een dessert voorgeschoteld. Het Worman restaurant krijgt van ons een ster! Ja, het bestaat echt, hoor, ‘haute cuisine’ in Amerika!

Verder hebben we het hele weekend van de natuur, het zwembad en de rust genoten. Gewoon lekker geluierd. De kinderen vroegen zelfs of ze naar de ‘Kid’s club’ mochten… die hielden we niet tegen . Heerlijk rustig met ons tweetjes aan het zwembad met een boek in de hand. Het leek even een tweede huwelijksreis… tot het jong geweld weer kwam aangestoven! Dan werden we met een natte plens uit onze droom gerukt en naar het water geleid (terwijl het boek ergens op de strandzetel belandde…). Ja, die tweede huwelijksreis doen we nog wel eens over… als ze 18 zijn

 

Als je kinderen 24 uur per dag, 7 op 7 thuis zijn… gaat aan het einde van de dag je tong zowat op de grond hangen. Ik moet de Amerikaanse vrouwen bewonderen die ‘home schooling’ geven aan hun kinderen. ‘k Heb me altijd afgevraagd wie nu zoiets wil doen? Ik ben blij als die van ons een paar uurtjes per dag naar school kunnen… En toch zijn het er veel : meer dan 1 miljoen Amerikaanse kinderen studeren af zonder ooit een school te hebben bezocht. Petje af, hoor!

Nu het vakantie is, krijgen Ralph en Madu hier natuurlijk veel vriendjes over de vloer. Op zich heb ik daar niets op tegen als ze zich netjes gedragen. ‘t Is zelfs leuk omdat ze dan minder ruzie maken met elkaar. En af en toe een uurtje of twee naar het zwembad, is een aangename en verfrissende afwisseling.

Wat minder leuk is het, als ze ‘s morgens om 8 uur al aan je deur staan, maar kom, dat neem ik erbij. Amerikanen zijn nu eenmaal vroege vogels. ‘t Is mijn brein dat ik even moet duidelijk maken dat vakantie niet gelijk is aan ‘uitslapen’.

Maar waar ik absoluut niet mee overweg kan, is het overdragen (ofte ’klikken’) : to ‘tattle tale’, noemt men het hier. Ken je dat? Aan de deur aanbellen om iets te komen overdragen. Kijk, tenzij het gaat om iets wat niet door de beugel kan, hoeft men mij daarvoor niet lastig te vallen. Als Ralph al de bal eens uit iemands handen slaat of zonder te vragen eerst van de schuifaf glijdt, dan wil ik dat absoluut niet weten. Ik weet dat onze jongens niet altijd engeltjes zijn, maar laat ze het alsjeblief zelf uitvechten. Dus leg ik de ‘overdrager’ op een beleefde manier uit dat ze het zelf moeten oplossen en dat hij hiervoor niet moet komen aanbellen… Ook onze kinderen weten dat mama het absoluut niet apprecieert als ze ‘tattle talen’ (om het in het mooi Neder-Engels te zeggen )

Nadat men afgelopen dagen voor de zoveelste keer kwam overdragen, verloor ik mijn geduld en schoot ik zo’n beetje in een Vlaamse ‘colère’. Vier paar ogen staarden me met open mond aan. ‘En nu wil ik niemand meer aan de deur voor een banaliteit’, snauwde ik. Oeps! Even was ik vergeten dat ik mij op Amerikaanse bodem bevond, dat je overal het positieve in moet beklemtonen… Maar effectief was het wel. De ‘overdragers’ bleven weg.

Tot vanavond de telefoon ging. Een mama deed haar beklag over een ruzie. Aaaarghh… ‘k Heb haar gezegd dat ik er met onze oudste over zou praten, maar dat jongens zich nu eenmaal jongensachtig gedragen en dat vechtpartijtjes erbij horen. Heel diplomatisch, dus, maar hopelijk heeft ze het begrepen. Pff, dat onze jongens geen heilige boontjes zijn, dat weet ik. Maar anderen mogen ook eens in eigen boezem kijken… En waarom daar als moeder tussen komen? Kinderen vertellen je toch enkel hun versie. Je kent nooit het hele verhaal.

Enfin, goed dat het weekend eraan komt. Na het weekend zijn ze vast weer dikke vriendjes. Wij trekken er op uit. Voor Roel’s verjaardag gaan we 4 daagjes naar Branson. Heerlijk genieten. Jullie lezen het nog wel…

Eigenlijk heb ik het tegenwoordig te druk om te bloggen. En als je ook rekening houdt met het feit dat het goede weer eindelijk zijn weg naar St.Louis heeft gevonden, dan begrijp je vast wel dat het bloggen wat naar de achtergrond verschuift ten huize Van Doren. Ook het feit dat ik sinds einde 2005 blog en op de duur het gevoel krijg dat ik regelmatig in herhaling val, speelt een rol. Dus, lieve lezertjes, vergeef me dat ik mezelf wat meer vrij geef. Maar ik ga er alvast vanuit dat jullie dat niet erg vinden en dat jullie het eveneens leuker vinden om wat meer van de zon, buitenlucht en natuur te genieten in deze periode van het jaar… Want dat doen wij hier alvast!

Het zomerse weertje lokt de buren alvast naar buiten. Regelmatig kunnen jullie ons in de straat vinden met een drankje in de hand. De kinderen genieten er eveneens van, want die weten dat ze dan niet vroeg naar bed moeten (omdat wij te lui zijn om ons naar huis te begeven!) Maandag is het hier trouwens de laatste schooldag, dus zijn we al wat toleranter wat het naar bed gaan betreft. Zij fietsen hier dus rond dat het een lieve lust is. Geschaafde wonden, blauwe plekken en af en toe een bloedneus kunnen de pret niet drukken. Aaaah, kan je je als kind een betere jeugd voorstellen?

Het buurtzwembad wordt ook vaak bezocht. Ik weet niet wat het is, maar dit jaar lijkt het wel een druk bezocht zwembad van een overvol hotel. Meer dan andere jaren blijkt dit zwembad een ontmoetingsplaats voor jongeren. We vermoeden zelfs dat heel wat mensen die niet in deze buurt wonen het zwembad frekwenteren. Iedereen moet nochtans een pasje hebben en zijn naam opschrijven aan de ingang, maar er blijkt geen controle te zijn… Ik ben ervan overtuigd dat het buurtcomite hier volgend jaar wel de puntjes op de i zullen zetten.

Dit weekend hebben we ook Madu’s laatste voetbalmatch gehad (Ralph’s was 2 weken geleden al!) Om de familie wat tevreden te stellen, gooi ik hier wat fotootjes op het net van onze twee voetbalhelden.

En dan hier nog een laatste fotootje van Ralph’s sportbril. Omdat Ralph dit jaar aan zijn 4de bril toe was (en slechts 1 hebben we van de verzekering terugbetaald gekregen!), hebben we maar besloten om Ralph een sportbril te kopen (een 5de bril). Dus, als hij buiten speelt of aan sport doet, moet hij nu deze op! Volledig in plastic, aerodynamisch, verkleurende glazen, maar toch ‘niet onbreekbaar’ lachte de verkoper. Laten we hopen dat deze het langer uithoudt op zijn neus dan de laatste (slechts 4 weken!) Dat ventje kost ons een fortuin aan brillen!

Ondertussen weten jullie het wel : Memorial Day is de dag dat de militairen die voor het vaderland sneuvelden, worden herdacht. Buiten het feit dat de kranten er bol van staan en het nieuws heldhaftige verhalen brengt, word je er ook aan herinnerd door de vlaggen in het straatbeeld en het lange vrije weekend. En voor onze kinderen betekent het vooral ‘de opening van het buurtzwembad’!!

Ze hadden er zo lang naar uitgekeken, dus was de ontgoocheling groot toen het zaterdag pijpenstelen regende. Hoe kan dat nu? In die 4 jaar dat we hier wonen, is dit nog nooit gebeurd… pfff. En toen het zondagmiddag nog altijd niet uitgeklaard was, besloot ik maar met de kinderen naar de film te gaan (Speed Racer : de kinderen vonden het een fantastische film, ik absoluut niet!) Roel vertrok immers alweer op zakenreis. Na de voorstelling, zo tegen vijven, scheen – gelukkig – de zon volop! Yay!! Snel de zwembroeken aan en naar het zwembad. Eindelijk!

Het plezier was echter van korte duur. Na een uurtje hoorde men het in de verte donderen. En het reglement zegt dat iedereen dan uit het zwembad moet. Moet ik jullie nog vertellen dat dit met veel gemor en gezanik gebeurde?

De nacht van zondag op maandag heeft het hier vreselijk gestormd, maar tegen maandagnamiddag klaarde het uit. Rond twee uur zaten we opnieuw aan het zwembad. Het water was ijskoud, maar dat kon de pret niet drukken! De jongens hadden het reuze naar hun zin. Ik had me een leuk boek meegenomen (De Vliegeraar : bedankt, oma Leentje!) maar ben niet eens aan lezen toegekomen : een praatje hier, een praatje daar… ja, zo’n buurtzwembad is een echte ontmoetingsplaats!

Het was geen sinecure om hen uit het zwembad te krijgen, maar Dianne en ik hadden er wat op gevonden. We verleidden de jongens (ook zij heeft er 2 en een dochtertje) met een etentje bij Red Robbins. Het voorstel werd op gejuich onthaald! En ik moet eerlijk toegeven dat ik niet boos was dat ik deze avond niet hoefde te koken…

Ralph had een project deze week. Hij moest een tijdscapsule maken : een schoendoos versieren. Ook zijn naam moest vermeld worden en het jaar 2008. Verder moest hij kleine leuke dingetjes bijeen zoeken die typisch zijn voor hem, maar die hij 10 jaar kan missen. Dat kan gaan van tekeningen, over foto’s tot speelgoed en trofeeen. Een voorwaarde : het moest in de schoendoos passen.

Ook de ouders kregen een opdracht : een brief schrijven naar je kind. Die moeten we dan morgen dichtgekleefd meegeven naar school. Daarin kunnen we schrijven wat we willen. We moeten enkel voor ogen houden dat die brief pas binnen 10 jaar gelezen zal worden.

De juf beloofde ook een briefje naar ieder te schrijven en stopt het er ook in. Volgende week wordt de tijdscapsule dan verzegeld. Iedereen krijgt ze dan mee op de laatste schooldag. Het is de bedoeling dat de tijdscapsule wordt geopend op ‘graduation day’, in 2018.

Neen, we nemen onze taak niet licht en gaan vandaag een mooie brief opstellen. Alleen al het idee dat hij die binnen 10 jaar zal lezen… Wie weet waar we dan zullen wonen? Ik krijg al kippenvel als ik me een voorstelling maak van onze Ralph (dan 18!) die de tijdscapsule opent en onze brief leest. Dit project is een fantastisch idee. Zelfs een beetje spannend, vind je niet?

 Oktober 2005 begon ik deze blog. We waren hier juni 2004 neergestreken en beleefden allemaal leuke dingen. Zo leuk, dat ik het zonde vond om het niet allemaal neer te pennen. Ik had al weblogs gelezen (wist dus van het bestaan af), maar had – begot – geen idee hoe je aan zo’n weblog moest beginnen. Dus googlede ik maar wat en kwam toevallig op de website van USA4ALL terecht. Daar bood men gratis een weblog aan als je maar over Amerika schreef. He, dat was iets voor mij!

Zo kwam ik in contact met Wop, die mijn blog creeerde. Hij maakte er iets moois van en ik kon aan de slag. In het begin wat onzeker en moest ik hem regelmatig lastig vallen. Maar al doende leerde ik! Er werden al eens fotootjes gepost, later probeerde ik de slideshows en filmpjes. Ja, mijn grijze hersencellen werden gestretcht!