Hallo lezer
Door wat computer problemen was ik dit verhaal kwijt. Kortgeleden vond ik het in een hoekje van mijn computer terug. Eigenlijk niet meer te plaatsen, maar na mijn bezoek aan het theater waar ik de voorstelling Harmonium van Ricky Koole en Leo Blokhuis met begeleidende muziek van Eric van Dijsseldonk en Wouter Planteijdt heb bijgewoond ben ik van gedachten veranderd.
De voorstelling gaat over vergeten liedjes vandaar dat ik dit vergeten stukje maar alsnog plaats i.p.v. het te bewaren tot het volgend jaar.

Mijn Kerstsong

Een keer in het jaar verlogen ik mijn muzikale liefdes. Mijn eerste liefde voor de muziek gaat uit naar o.a. Buddy Holly, Elvis Presley, Queen en Janis Joplin en een aantal andere vooral zangers. Mijn kinderen verwijten mij dan ook dat ik alleen maar naar muziek luister van overleden zangers. Ik heb een brede kijk op muziek dus ook Nico Haak Andre Hazes en Herman Brood zitten in het repertoire dat ik graag hoor om welke reden dan ook
In mijn grammofoonplatenverzameling bevinden zich maar weinig vrouwelijke zangeressen. Janis Joplin is er een van en doet dat samen met de Zangeres zonder naam en Mahalia Jackson ook wel de ‘de koningin van de gospel’ genoemd. Van deze laatste is helaas veel te weinig op de plaat beschikbaar. De maand december is bij uitstek geschikt om weer eens wat van haar uit de kast te trekken. “We shall overcome” en “Go Tell it on The Mountain” zijn bekende door haar gezongen en op de plaat gezette nummers. Aan het begin van deze maand heb ik eerst geluisterd en uit volle borst meegezongen mijn favoriete Sinterklaas nummers “zie ginds Komt de Stoomboot”, “Dag Sinterklaasje “ “Sinterklaasje bonne bonne bonne” en over de pepernoot in de band van zwarte piet. Als cadeau kreeg ik het plaatjesboek van Leo Blokhuis, Nederlands specialist op het gebied van de muziek. Na het vertrek van de goed heiligman was het even stil maar al gauw werd de muziek overgenomen door de zang van Mud, Elvis , Chris Rea en vele anderen waaronder Natuurlijk ook de favoriet uit mijn jeugd Mahalia Jackson. Ondanks haar religieuze gezang val ik van mijn geloof. Mijn favoriete Kerstnummer word niet gezongen door een Amerikaan of andere buitenlander zanger maar door de Nederlandse zangeres c.q. musikante Fay Lovsky met het nummer “Christmas was a friend of mine”. Je hoort en ziet van haar niet veel, maar voor mij is ze een van de meest creatieve en bijzondere vrouwelijke muziekmakers van Nederland.
Natuurlijk komen ook de andere kerst songs in deze dagen aan mij voorbij. Veel van dit werk wordt gecoverd want het maken van een origineel kerstnummer is niet voor een ieder weggelegd. Het coveren van een nummer vind ik dan ook niet erg, zeker als de uitvoerende muzikant er zelf een originele draai aan geeft. “House of the Rising Sun “van de Engelse groep “The Animals” is zo’n geval van een cover die zo goed is dat het origineel er bij in het niet valt.
Luister ik naar Elvis met het nummer “Lonely This Christmas” dan kan ik het niet laten om een vergelijk te maken met de uitvoering van de Engelse Groep Mud. De uitvoeringen lijken sprekend op elkaar en ik luister met genoegen naar de omfloerste stem van Elvis en hoor “It will be lonely This Chrismas”. Ik neurie zacht mee maar elke keer als ik deze eerste tonen hoor voel ik het kriebelen ergens in mijn hoofd. Waar heb ik die eerste tonen meer gehoord?? Zijn het een paar gejatte noten uit het nummer van Richie Valens “Donna” of heeft het nummer relatie met “A Voice in the Wilderness” van Cliff Richard of is het Andersom? Zeker weten doe ik het natuurlijk niet en mij kan het ook niet echt wat schelen, maar als je elke keer dat kriebelige gevoel in je achterhoofd krijgt is er iets aan de hand. Daarom heb ik de nummers maar eens naast elkaar gelegd., en met een scherp oor en veel fantasie is er zeker in het nummer van Cliff enige gelijkenis te herkennen. In het nummer “Donna”is het een stuk minder herkenbaar, de snelheid en de sfeer zijn anders dus is ook de ervaring anders, maar toch. Gelukkig kan ik zeggen dat dit voorbeeld van door mij vermeende plagiaat berust op toeval. Muziek maken is uiteindelijk het achter elkaar plaatsen van geluiden met het doel om muziek te maken, en daarbij kan het natuurlijke voorkomen dat onafhankelijk van elkaar twee verschillende mensen dezelfde combinatie van geluiden het wereldlicht doen horen. Vaak komt dat niet voor, meestal is het de invloed die herkenbaar is in de muziek of pikt men gewoon wat oude nummers en arrangeert die zo dat je het origineel er niet meer uit kan halen. word het een hit , dan heb je geluk, word het geen hit dan heb je gewoon een slechte cover gemaakt,
Maar wie maalt daar in deze dagen nog om, alle kerstliedjes worden toch ook gecoverd?

muziek | No Comments »

Het nieuwe jaar is al weer ruim een week oud. En iedereen is weer het beste toegewenst. En in Amerika barst de verkiezingscampagne los. Vroeger dacht ik dat ik niets met Amerika had, en nadat de lening van het Marshallplan afgelost was bleek de invloed van Amerika nog steeds aanwezig was, en nu nog is. De Amerika specialisten staan in de rij om commentaar te geven en zelfs Charel Groenhuijsen is even terug uit zijn geliefde Amerika om hier te vertellen hoe het zit. Het geschreeuw om de stemmen maakt mij toch nieuwsgierig en al heb ik de politiek eigenlijk afgezworen ik hoef de TV maar aan te zetten en de informatie word de huiskamer ingeslingerd. Wijze mannen die cijfers oplepelen over

Hilary Clinton Barack Obama of John Edwards. wie het gaat winnen is echter heel duister. Voor mij staat wel vast dat het deze keer een Democraat wordt. Amerika is Bush echt zat. De situatie is wel erg speciaal tot nu toe werd er gestemd op oude mannen die veel geld hadden vergaard en daarmee de grootse reclame campagne ter wereld opzetten. De huidige situatie voor de democraten lijkt uniek. Word de nieuwe president een vrouw of een charismatische kleurling. Ik zie weer de TV beelden van de verkiezing in New Hampshire. Nu gaat het even niet over politiek maar over het haar van Hilary. Volgens de media pinkt ze een traan weg , maar ik denk dat ze even vergeten was dat ze eigenlijk een media machine was die stemmen moet trekken, en niet een normaal mens die normaal met andere mensen praat en niet steeds op haar woorden moet te letten. Even was ze een normaal mens en de media maakte er weer vol misbruik van.
Gelukkig is alles een paar dagen later weer goed. Dan zijn de verkiezingen in New Hampshire voorbij en blijkt dat ze met 3% meer stemmen van haar partijgenoot Obama heeft gewonnen.
Heel Nederland kijkt er naar maar ik denk dat het overgrote deel de schouders op haalt en het meer ziet al de Alles Amerika show waarvan verslag moet worden gedaan omdat het nu eenmaal Amerika is, het zal de kijkers verder een worst zijn dat gedoe in een land ver weg.

politiek | No Comments »

Sinterklaas, Santa Claus, Kerst, Oud en Nieuw.

Sinterklaas
Elk jaar is het weer hetzelfde, als de Sint nog moet komen slaat de commercie al toe en is men al bezig om de kerstverlichting op te hangen. De eerste verschijnselen van de kerst worden langzaam in de etalages zichtbaar. De wereld gaat weer verlicht worden met duizenden energieverslindende knipperlampjes. Als kleine jongen maakte ik de vergissing omdat ik dacht dat Sinter Klaas en Santa Claus een en dezelfde man was. Ik begreep ook niet waarom het uiterlijk van de toch wat stijve en statige Sinter Klaas zoveel verschilde van de vrolijke ho ho roepende dikbuikige Santa Claus.

Ook begreep ik niet waarom Kwik Kwek en Kwak hun sokken aan de schoorsteenmantel hingen en er dan naast cadeautjes een zuurstok in de vorm van een wandelstok kregen. Later is het mij wel duidelijk geworden dat beide heren wel iets met elkaar te maken hadden maar dat Santa Claus meer een afgeleide van de echt Sinter klaas was. De naar Amerika geëmigreerde Sinter Klaas werd al gauw Santa Claus genoemd en er werd een deel van zijn uitrusting verwijderd en zijn verjaardag werd verschoven naar de kerst.

Sinter Klaas blijft voor mij echter een echt feest en als ik elk jaar de intocht op de TV bekijk zijn de kinderen er ook blij mee. De pepernoten smaken weer als vanouds en de discussie over peper en kruidnoten laait weer op. Voor veel Nederlanders is de pepernoot het naar speculaas smakende halve bolletje dat door zwarte piet met wat ander suikergoed over de vloer word gestrooid.

Als je de mensen verteld dat dit bolletje eigenlijk kruidnootje heet en dat het onregelmatig gevormde kubusje van taaitaai de echte pepernoot is staan sommige met hun oren te klapperen.

Gelukkig voor de commercie is Sinter Klaas snel voorbij. De welgevormde Santa Claus staat al achter de toonbank klaar om de sint op te volgen. Etalages worden verlicht en ook stort de consument zich op de verziering en verlichting, en langzaam zie je hier en daar huizen en tuinen verlicht met knipperende lampjes en andere kersversiering verschijnen. Overgewaaid uit Amerika is mijn idee, want daar doen ze dit al veel langer. Sterker nog toen ik er voor het eerst was had ik het idee dat elke winkel, hotel, of andere openbare gelegenheid zich het hele jaar door tooide met de kerstverlichting. Bijna elke gelegenheid was verlicht, en de toegangspoort en bomen die er in de buurt staan zijn versiert met kerstboomverlichting. Helaas vier ik het kerstfeest en het oud en nieuw gewoon in Nederland. Op TV zie ik in die tijd af en toe een stukje van de viering in Amerika. De benaming is hetzelfde maar de uitvoering is duidelijk verschillend. In Europa is het vieren van het kerstfeest meer een religieus gebeuren. Amerika is wat commerciëler en heeft daarvoor door de kerstman toegevoegd aan het kerstfeest. Waar men in Europa de kerststal en de kerstboom gebruik wordt in Amerika de kerstman in het straat beeld voor. Als kleine jongen kende ik de kerstman in het geheel niet. Met Sinterklaas stond ik met de neus tegen het raam van de Bijenkorf om maar niets te missen van alle bewegende popen die in de speciale etalage waren neergezet. Als Sinterklaas voorbij was werd de etalage onmiddellijk aangepast en werden de bewegend poppen plotseling ezels kamelen etc. Sinterklaas was het feest van de cadeaus en kerst het feest van het lekkere eten. Het symbool voor Sinterklaas is een man in het rood met een mijter op zijn kop op een paart. Kerstfeest is een stal met een kribbe een os een ezel en wat koningen???? Of is het toch zo dat de rondbuikige man met de rode wangetjes en rode broek met zwarte laarzen het kerstfeest vertegenwoordigd?? Ik weet het niet. Ik vind de rondbuikige uitvinding van meneer Coca Cola echt wel leuk, maar ik houd mij gewoon bij mijn eigen Nederlandse gebruiken, en vier uitbundig Sinterklaas, eet de eerste kerstdag bij mijn ouders en tweede kerstdag geniet ik van de culinaire kunsten bij de schoonouders of omgekeerd. Natuurlijk is het een ieder vrij om te vieren wat en waar hij maar wil, en wat maakt het uit hoe hij heet en hoe hij gevierd word, voor de kinderen is het belangrijkste dat de spanning van het krijgen van cadeautjes blijft, zodat zij in december bij de schoorsteen “ “ kunnen zingen over de stoomboot of over de rode neus van een rendier wat maakt het uit???

Mij dus geen pepernoot.

Vakantie | No Comments »

Het is al weer een tijd geleden dat ik wat in dit Amerika blog heb geschreven. Door persoonlijke omstandigheden is het er maar niet van gekomen. Ook vond ik zelf het uitkomen van de stukjes wat onregelmatig. Daarom is het mijn bedoeling om begin 2008 weer te beginnen met het publiceren van stukjes.
Hopelijk tot ziens in 2008

Harm de Weert

Vakantie | No Comments »

Follow That Dream.

De vakantie in Amerika is elke keer weer een verademing. Door de ruimte en de sfeer is het voor de toerist een genot om er te verblijven. De normale toeristische attracties zijn al een bijzonderheid maar wij genieten eigenlijk meer van de kleine maar toch bijzondere plekjes die er overal op deze aarde zijn. Plekjes die eigenlijk niets voorstellen maar waarvan je later kunt zeggen dat je het gezien hebt en er geweest bent. Aangezien ik een muziek liefhebber ben zijn er plekjes zat om te bezoeken. Veel van de overleden Amerikaanse artiesten leven op diverse plaatsen in Amerika nog steeds voort. Een bezoek aan het graf van je idool is voor de echte fan dan ook een must, ook al is een mooi graf eigenlijk ook maar een graf. Ooit zal ik het graf van mijn grootte idool Buddy Holly bezoeken maar om tijdens onze vakantie honderden kilometers om te rijden naar een plaats waar verder niets bijzonders te doen valt is iets teveel van het goede.
Maar daarom niet getreurd. Het graf van een van mijn ander idolen is voorzien van meer spektakel. Alleen de naam van het landgoed waarop hij woonde alleen al. Paul Simon song er over “Graceland Graceland Memphis Tennesee I’am going to Graceland�?. Voor mij is Graceland geen bedevaartsoord daar ben ik te nuchter voor. Het bezoek aan Graceland was voor mij dan ook hetzelfde al het brengen van een bezoek aan Disneyland. Alles is er van begin tot einde strak georganiseerd en er mogen beslist geen foto’s met flitslicht worden gemaakt. Om even de volgorde van de organisatie te schetsen
Nadat je het toegangsbewijs aangeschaft word het wachten op de bus die je naar Graceland gaat brengen. Als het zover is krijg je een soort walkman en stap je in de bus die de weg over steekt en de oprijlaan van Graceland op en je voor de deur van het beroemde huis afzet. Je schuifelt een beetje door de begane grond van het huis, drukkend op de knoppen van je walkman die je dan het een en ander vertelt over het in de etalage staande attribuut. Bij de uitgang vind je dan eindelijk waar je voor gekomen bent, het graf van Elvis Presley.

“Well, you gotta follow that dream wherever that dream may lead. You gotta follow that dream to find the love you need “
en
“It’s now or never, Come hold me tight�?

Als na enige tijd zijn gezang verstomd gaan de zetels weer in de kofferbak en verlaat ik de film set. Bij het wegrijden kijk ik nog even achterom. Het strandje ligt er verlaten bij maar helaas, ik moet weer verder met het volgen van mijn eigen droom. Op naar het volgende hotel en de volgende belevenis.

Vakantie | No Comments »

Blue Man Group of Smurfen
Tijdens de vakanties heb ik de gewoonte om namen van steden en dingen te vereenvoudigen op een zodanige wijze dat de tekst geheel anders is maar dat de je toch weet wat er bedoeld word. Zo is Rotterdam b.v. het bekende Rotjeknor , Barcelona wordt Bart en Laura, Luik is natuurlijk Liegen en ga zo maar door. In Amerika ga ik hier soms tot ergernis van mijn vrouw mee door. Zo werd de I-hop vertaald naar Hip – Hop, Appelbie werd Appelflap, we haalden onze benzine bij de Mafkees – Maverik en de eetgelegenheid Jack in the Box werd Sjaak met zijn doos.
In las Vegas kwam ik een aantal jaren geleden de naam Blue Man Group tegen. Deze werd dan ook onmiddellijk omgedoopt tot de smurfen groep. Deze attractie leek ons toen niets, maar dat was achteraf meer “wat een boer niet kent eet ie niet�?. De voorstellingen van Cirque de Soleil en de River Dance hadden toen dan ook onze voorkeur.
Een aantal weken terug mochten we echter het genoegen smaken om de Nederlandse uitvoering van de Blue Man Group groep bestaande uit drie smurfen en met begeleidende muziek bij te mogen bijwonen. Men had geprobeerd om mooie plaatsen voor ons te regelen dus hadden de nietsvermoedende schenkers van de kaarten ons in het midden van de eerste rij gepoot. In Nederland zijn dit meestal de beste plaatsen. In Amerika is dat echter nog al eens anders. In kleine lettertjes stond er op de plaatskaarten dan ook dat er op deze plaatsen wel eens een spettertje water o.i.d. kon vallen.
Bij het binnenkomen van de zaal was het al duidelijk. Over de stoelen van de eerste paar rijen hingen plastic poncho’s ter bescherming van de kleding. De stoelen hadden speciale hoezen en waren bezaait met vlekken.
Op jonge leeftijd kwam ik via de uit Amerika komende films van Stan Laurel en Oliver Hardy al in aanraking met het betere gooi en smijt werk. Deze films waren doorspekt met het in het gezicht drukken van taarten wat altijd ontaarde in een algehele gaos van taartwerpende mensen. De Amerikanen zijn daar dus niet vies van. Ondanks dat ik uit een generatie kom waarin het not done is om met etenswaren te gooien of spelen heb ik mij kostelijk vermaakt.
Het begon al met de lichtkrant die jarige en andere mensen in de spotlicht zette en aan het eind iedereen de eed af liet leggen om geen foto’s of films van de voorstelling te maken Dit alles zonder enige verdere aanwijzing of geluid. Geluid kwam er pas bij toen de blauwe mannen zich op het toneel begaven. De eerst actie om het publiek bij de voorstelling te betrekken was het in het publiek gooien van marshmallows. Al gauw was het duidelijk dat het de bedoeling was dat ze met de mond moesten worden opgevangen.

Bij mij was de hand echter sneller dan de mond, maar de marshmallow smaakte uit stekend. De blauwe mannen hadden echter beter geoefend dan het publiek de een ving gekleurde bolletjes op in de mond en maakte een kunstwerk door de diverse kleuren op een doek te spuwen. Een andere blauwe man ving een gigantische hoeveelheid marshmallows in zijn mond op die hij later als een marshmallow toren weer uit zijn mond liet komen. Nadat ze met Kellogg Cornflacks aan het rond spuwen waren die in de voorste rijen neervielen dacht ik dat we het wel gehad. Niets was minder waar tijdens de komische eet scène waarbij een dame uit het publiek mede aanzat vloog de gepureerde banaan ons om de oren. Ondanks de poncho bleek bij thuiskomst de bananenpuree nog op diverse plaatsen aanwezig te zijn maar een kniesoor die daar op let. Het geweldige slagwerk samen met verlichting en een zee van geluid is voor mij weer een stukje typisch Amerikaans vakwerk.

Een geweldige show waarin de smurfen zelf geen woord zeggen maar met lichaamstaal en een behoorlijke portie geluid dat doet denken aan slagerij van kampen de bezoekers 1 uur en drie kwartier bezig houden. Als zij als laatste achter een wit scherm stappen is het plots afgelopen. Ik zit op de eerste rij geheel gehuld in een berg papier die van achter naar voor door de hele zaal word getrokken en samen met het Black light zorgde voor een bijzonder aanzicht van de zaal. Geen toegift o.i.d. afgelopen einde, de voorstelling is afgelopen. Voor mij toch even een domper. Even maakte een onafgemaakt gevoel zich van mij meester toen ik mij samen met mijn metgezel uit de berg papier worstelde. We hebben ons kostelijk vermaakt en nemen tijdens de schuiveltocht naar de uitgang nog even de hele voorstelling door. In de ontvangstruimte van de Fabriek in Amsterdam is het druk. De leden van de Blue Man Group zijn daar aanwezig om met wie het maar wil op de foto te gaan. We kijken even naar de horde mensen die zich om de blauwe mannen verdringen om met ze op de foto te gaan. Wij zakken na nog even een sanitaire stop te hebben gemaakt af naar de uitgang. Nog klinken de percussie klanken ons in de oren en dagen later hebben we het er nog over.
Nu weten we het zeker. Als we weer eens in New York of Las Vegas of een andere plaats zijn en de Blue Man Group geeft daar een voorstelling dan staan wij er letterlijk en figuurlijk vooraan in de rij met of zonder poncho, want een dergelijke spetterende show mag je niet missen.

Vakantie | 1 Comment »

Hotels in Amerika

Mijn eerste ervaringen met hotels waren de Formule 1 en andere hotelketens in Frankrijk. Een plaats om te overnachten op de lange rit naar de vakantiebestemming in het zuiden meer was het niet. Een schoenendoos met de mogelijkheid tot slapen want er staat een bed in. Er is ook een toilet en douche. Voor je daar gaat slapen moet je er zeker van zijn dat je geen claustrofobie hebt De douche hokjes annex toilet zijn zo klein dat het onmogelijk is om je om te draaien zonder in het douchegordijntje verstrikt te raken. Gelukkig is het alleen maar een plek om te overnachting, dus zijn deze gestapelde schoenendozen goed genoeg om de nacht in door te brengen.
Net als in Frankrijk heb je in Amerika motels en hotels. Het verschil heb ik nooit begrepen maar heeft te maken met de privacy. Bij een hotel zijn alle kameringangen aan de binnenkant van het gebouw zodat je door de lobby naar de kamer moet. Bij het motel zijn de kamers aan de buitenkant zodat je vanuit je auto zo je kamer binnen kan stappen. Voor het openen van de kamer krijg je bij het inchecken een of twee op pinpas lijkende kaartjes mee. Deze haal je op de juiste manier door de daarvoor bestemde gleuf en sesam open u de deur gaat open. De daarachter liggende kamer is ruim bemeten en voorzien van twee grote 2 personen beden.
Naast de bedden zijn de kamers standaard uitgerust met een laden kast met daarop een TV en een schemerlamp. Een of twee nachtkastjes naast het bed. Tevens heeft men de een tafel met twee stoelen een prullenbakje en een koffer standaard tot zijn beschikking. Helaas is er maar een kofferstandaard zodat de tweede koffer een plekje op de grond krijgt of als er ruimte is Op de laden kast naast de TV. De reclame volders en andere info die er ligt verdwijnt dan in een van de laden. Verder zijn alle kamers uitgerust met een airconditioner en als we binnen zijn trekken we meestal onmiddellijk de verduisteringsgordijnen dicht zodat niemand me op mijn onvoordeligst op het bed ziet liggen. Het ontsteken van de verlichting die in de kamer aanwezig is is altijd weer een feest. Het gefriemel onder de lampen kap het zoeken naar de knop om de lamp te ontsteken doet mij altijd de rillingen over de rug lopen. Ik heb het niet zo op die gammele fitting met die ongelukkige knopjes waarvan je niet weet of je drukken draaien of treken moet. Meestal is het draaien maar dan is er weer de vraag welke kant op? Na wat gerommel onder de kap lukt het draaien dan eindelijk maar door de onhandigheid draai ik natuurlijk te ver door dus is en blijft het donker op een korte lichtflits na. Als de verlichting brand gaan we op onderzoek uit we inspecteren het toilet en het bad. Amerikanen noemen de ruimte waar het toilet is de “restroom��?. Ik heb het nog steeds niet door je kom er toch niet om te rusten, maar om mijn behoefte te doen. De wc potten zijn vergeleken met de Nederlandse potten wel erg groot en de draaikolk die geproduceerd wordt als je doortrekt geeft je een gevoel van kracht Je behoefte verdwijnt in een draaikolk van water om als het even kan nooit meer terug te komen. Voor de rest is er in de restroom altijd een bad aanwezig. Aan het eind van de vakantie heb ik het meestal wel door maar in het begin is het net als bij het licht duwen trekken en draaien. Als je het eenmaal door hebt is er niets aan maar voor het water warm is moet je wel regelmatig experimenteren. Als je dat gevonden hebt kun je het bad vol laten lopen en er lekker in liggen weken. Heerlijk als je een lange warme wandeling gemaakt hebt. Ik ben meer een man van de douche. De eerste keren dat ik in een Amerikaans hotel was heb ik het zoeken naar hoe de douche werkte maar laten zitten. Ik had al zoveel getrokken geduwd etc. dat de kranen bijna uit de muur kwamen rollen. Na een aantal dagen in bad te hebben gelegen had ik het door. Het optrekken van het knopje op de uitstroom opening had tot gevolg dat de douche ging werken, weer een wetenschap er bij.
De handdoeken liggen altijd klaar. Hier slaat vandaag de dag de bezuiniging toe. De handdoekenrekjes die vroeger vol waren vertonen nu lege plekken. Mij kan dat niet zoveel schelen als we maar p.p. een grote en een kleine handdoek hebben zijn wij al tevreden.
Het gebruik van het stukje zeep de bodylotion en de shampoo sla ik over. Nadat ik een paar jaar deze artikelen mee genomen heb naar Nederland ons heb toilet overladen met stukjes zeep etc. ben ik met het meenemen gestopt. Het enige wat mij nu na afloop van de vakantie nog aan het hotel herinnert is de balpen. Bij de wat duurdere hotels liggen die bij de ook aanwezige telefoon samen met een opschrijfblokje. Verder heb ik nog geen hotelkamer meegemaakt zonder ijscooler en plastic bekertjes. Deze cooler word de volgende ochtend gebruikt om uit de bij elk hotel staande ijsmachine ijs blokjes te halen voor de koelbox. De bij ongebruikte bekertjes verdwijnen in de picknicktas voor gebruik onderweg.
Verder kan men in een van de laden zeker de plaatselijke gele gids vinden, en als laatste ligt er het verplichte zwarte boek. Veel gelezen wordt het niet want de boeken die ik bekeken heb zagen er nog splinternieuw uit, zelfs in de meest shabie kamer.
Amerika levert dus een complete kamer met alles er op en er aan voor een schappelijke prijs. Zeker vergeleken met de schoenendozen waarin je in Frankrijk verblijft tijdens je rondreis. Helaas is het genot van dergelijke luxe maar van korte duur. We gebruiken de kamer alleen om even uit te rusten ons op te frissen en te slapen. Het bed is wat zachter maar als ik slaap kan heel de wereld mij gestolen worden, maar niet mijn spulletjes want ik leef de veiligheidsregels aardig na en doe de deur op slot met de knip er op.

Vakantie | 2 Comments »

Sinterklaas, Kerstman, Santa Claus
De Sint heeft zijn hielen nog niet gelicht of het volgende feest laat van zich horen en vooral zien. Er word vaak en veel gesproken over cultuur maar de echte Nederlandse cultuur het Sinterklaas feest is langzaam bezig te verdwijnen. Maar niet alleen het Sinterklaas feest verdwijnt ook het kerstfeest heeft een grondige verandering ondergaan. De spanning van het zetten van een schoen en de komst van Sinterklaas word nog in stand gehouden omdat de commercie er toch nog aardig aan verdiend al is het elk jaar wel minder. Na het vertrek van de Sint maakt iedereen zich op om het volgende feest te vieren. Overal branden er lichtjes en het knippert alsof je in Las Vegas bent. De tuin centra’s doen goede zaken en er word ruim inkopen gedaan. In uit de radio klinken de vaste kerstliedjes, van Harry Belafonte tot Fay Lovsky. De herdertjes die bij nachten lagen zijn bijna vergeten. Je gevoel wordt in de dagen voor de kerst dan ook danig geprikkeld. De reclame volders die op de mat vallen bevatten de grootse reclame van vooral de grote supermarkten. Hele boekwerken met recepten van de meest luxe gerechten prachtig in kleuren afgedrukt met de prachtigste decoraties. Kerst is verworden tot een eetfestijn kosten nog moeit word gespaard om de mens maar aan het consumeren te krijgen. Met knipperende lichtjes stemmige muziek en fraai versierde straten en winkels. Sinterklaas is snel vergeten de kerstman komt er aan. De Kerstman??? Ja de kerstman. Die man met zijn witte baard en rode pak die op de Zuid, of is het Noordpool woont en elk jaar cadeautjes brengt. Ik heb niks tegen de man die in een gemoderniseerd Sinterklaaspak zwaaiend met een bel en HoHoHo roepend in de stad staat met een driepoot met een bus waarin je geld moet gooien hij staat er al jaren hij is het probleem niet . Hij haalt overal ter wereld al jaren lang geld op voor het leger des heils, nee hij is het niet die de kerstsfeer geheel heeft veranderd. De oude kerstgedachte met kerstgezang over het kindje in de kribbe is niet meer, de tijd en de commercie heeft het ingehaald. Overal zie je nu de bolle man met de rode wangetjes in zijn rode jack afgezet met witte randen je toelachen. In Amerika kent men hem als Santa Claus daar deelt hij ook pakjes uit aan de kinderen net als onze Sinterklaas hij rijdt alleen niet op een wit paard en heeft geen zwarte knechten. Hij vliegt door de lucht in een slee en getrokken door een aantal rendieren. Daar hangt men een sok aan de schoorsteen i.p.v. een schoen ervoor.
Veel mensen hebben Sinterklaas en het kerstfeest al ingeruild voor Santa Claus de Kerstman of hoe je hem ook wilt noemen. Daar hoor ik dus niet bij, ik vier nog elk jaar dat Sinterklaas een jaar ouder word, en vind het prachtig als een hulp Sinterklaas weer ergens per boot arriveert en de kinderen in drommen staan te wachten.
Dan herinner ik mij weer het gymlokaal waar ikzelf als klein kind op Sinterklaas zat te wachten en de bij het binnenkomen van Sinterklaas om het hards zong van Sinterklaas die maar moest binnen komen met zijn knecht, en samen met de andere kinderen netjes met de armen over elkaar om het hardst schreeuwde dat we allemaal even recht zaten.
Nog zie ik de ongelovige gezichten van mijn kinderen toen ik ze vertelde dat Sinterklaas eigenlijk niet bestond. Diepe teleurstelling maar na de belofte dat hij elk jaar weer terug kwam met cadeautjes fleurden ze weer helemaal op. Aan die belofte houd ik mij nog steeds ondanks de commerciële druk.
Naast het koekhappen, spijker poepen, eier lopen en andere folkloristische gebruiken die op Koninginnedag en andere gelegenheden onze Nederlandse cultuur in ere houden doe ik ook het ouderwetse kerstfeest niet in de ban.
Het gezang op de radio gaat tegenwoordig niet meer over de herdertjes die bij nachten in het veld lagen of het in Exelsius Deo, vandaag de dag zingt men over Randolph het rendier met de rode neus of de arrenslee met de rinkelende bellen. Ook de reclame op TV is er mee doordrenkt naast de diverse verkleedpartijen is er een die er tussen uit springt. Dat is dus voor mij de enige echte Kerstman en wel een van Amerikaanse origine. Helaas ben ik geen echte Coca Cola drinker, maar als deze reclame voorbij komt heb ik het gevoel dat de Coca Cola Co Santa Claus heeft uitgevonden. De echte kerstman de echte Coca Cola maar of het drinken van Coca Cola nou iets is voor onder de echte Kerstboom dat betwijfel ik.
Voor onder de kerstboom houd ik het op warme chocolademelk of zou dat toch een beetje ouderwets zijn?

Harm

Algemeen | 2 Comments »

Amerika en de bedelaar

Harm

Vakantie | No Comments »

Over Amerika ?

Harm

Vakantie | 3 Comments »