(“The quest for Yakult”)

Ons gezin bestaat uit de volgende personen: Pim (43), Yvonne (43), Larissa (9) en Myrthe (6). De voorbereidingen voor onderstaande rondreis beginnen meer dan 1 jaar geleden. In de zomervakantie van 2004 zijn we helaas door omstandigheden (ontslag van Pim) niet in de gelegenheid om op vakantie te gaan. Nadat Pim weer een nieuwe baan heeft gevonden, nemen we al snel de beslissing om het daarop volgende jaar een dubbele vakantie te nemen; een reis door Amerika van 4 weken!

Uitgangspunten bij de routeplanning zijn:

Een bezoek aan 3 goede vrienden die wonen in respectievelijk Las Vegas (NV), Prescott Valley (AZ) en Colorado Springs (CO).

Bezoek aan de Grand Canyon NP (wens van Yvonne)

Bezoek aan Yosemite NP en San Francisco (wens van Pim)

Bezoek aan Disneyland (wens van Larissa en Myrthe)

Dit resulteert in de volgende route die we afleggen in de periode 2 juli tot 2 augustus 2005:

Heenvlucht via Atlanta naar Las Vegas, van hieruit rijden we met een huurauto naar Prescott Valley (AZ), daarna een bezoek aan de Grand Canyon NP (AZ); via Monument Valley (AZ) en Mesa Verde NP (CO) verder naar Colorado Springs (CO); dan in oostelijke richting door Colorado, Utah en Nevada naar Yosemite NP (CA), waarna we San Francisco (CA) bezoeken, en via de kustweg naar LA & Disneyland, Anaheim (CA) reizen; tot slot de terugvlucht vanaf Los Angeles via Cincinnati naar Schiphol.

 

 

Algemene informatie:

We hebben in totaal 3810 miles gereden.

De huurauto hebben we gereserveerd via Hotelplan bij Hertz.

De vliegtickets hebben we gereserveerd via WRC.

Zaterdag 2 Juli 2005

Vliegreis Amsterdam – Atlanta – Las Vegas

We zijn op onze vertrekdag allemaal vroeg wakker!  We slaan het ontbijt maar over; Pim heeft alleen een flesje Yakult en vruchtensapje naar binnen gewerkt. Mijn zus en zwager zijn er klokslag half zeven en we vertrekken na 10 minuten. Nog geen uur later zijn we op Schiphol. Het inchecken gaat redelijk voorspoedig; alleen de beautycase moet worden aangemerkt als “bijzondere bagage” vanwege de afmetingen. We moeten hiervoor een apart formulier ondertekenen omdat hij in het vliegtuigruim beschadigd kan raken. Er is nog tijd genoeg om te ontbijten en langs de taxfree winkeltjes te lopen. Eindelijk mogen we inchecken. We worden uitvoerig ondervraagd door de security. Aan ons alle vier wordt de vraag gesteld of we van iemand iets hebben meegekregen. Myrthe bevestigt dit zonder blikken of blozen. Een nadere uitleg volgt al snel: “Ik heb toch een mooie kaart van mijn vriendinnetje meegekregen!”

Het vliegtuig is te laat binnengekomen dus er wordt omgeroepen dat we 20 minuten later vertrekken. Als we instappen zien we dat het vliegtuig helemaal vol zit. Alle vertrekkende vluchten kunnen helaas nog niet opstijgen doordat een ander vliegtuig in moeilijkheden verkeert. Om 11.30 uur beginnen we met taxiën en kort daarna stijgen we op. Voor onze dochters is dit de eerste keer vliegen. Larissa vindt het “vet cool”; Myrthe vindt het een “hoop herrie”. Ik maak me zorgen over onze aansluiting in Amerika; door al het oponthoud halen we waarschijnlijk niet meer onze volgende vlucht in Atlanta. Na het opstijgen krijgen we al snel een drankje en een warme lunch. Helaas is de bestelling voor de kindermaaltijden niet doorgekomen. Myrthe komt een heel eind met de broodjes, crackers en komkommer. Larissa heeft echter niet veel gegeten; alleen een zakje chips. Er worden 2 films gedraaid. De tekenfilm Madagascar (die de meisjes heel leuk vinden) en de film Sahara; deze is erg spannend, maar het einde kunnen we helaas niet zien omdat dan moeten gaan landen.

Om 15.00 uur landen we op Atlanta (21.00 uur Hollandse tijd). Vanwege tegenwind hebben we de vertraging niet kunnen inlopen. Bij Immigrations zijn we ongeveer een half uur bezig. Als we bijna aan de beurt zijn, kom ik er achter dat ik niet de achterkant van de groene formulieren heb ingevuld – stom! Men informeert naar het doel van de reis, hoe lang we blijven, en wat Pim voor werk doet. Onze vingerafdrukken van de linker en rechter wijsvinger worden genomen en er wordt een foto gemaakt. Daarna gaan we de koffers ophalen. Onze vervolgvlucht naar Las Vegas halen we inderdaad niet meer, dus we moeten de vlucht gaan “re-booken”. We krijgen plaatsen op de vlucht van 17.38 uur. We leveren de koffers weer in en gaan met het treintje naar Gate A.

Gelukkig zijn hier aardig wat fastfood restaurants, waar de meisjes wat patat en een hotdog eten. Ik koop snel even wat kauwgom (dat is toch wel handig tijdens het vliegen) en een AT&T telefoonkaart. Met deze kaart bel ik onze vrienden Randy en Nancy in Las Vegas dat we later aankomen. Dan kunnen we gaan boarden. Larissa en Myrthe vallen meteen na het opstijgen in slaap en worden kort voor de landing (4 uur later) pas weer wakker. Ik ben ook een paar keer ingedut. De film Sahara wordt ook op deze vlucht vertoond en Pim heeft hem nu kunnen afkijken. Vlak voordat we aankomen in Las Vegas word ik wakker en geniet van een prachtig uitzicht op de Grand Canyon!

Om 18.45 uur arriveren we in Las Vegas. Het is in Holland echter 03.45 uur ’s nachts en dat is wel te merken. Larissa voelt zich bij de landing niet zo lekker; een beetje misselijk… Tot overmaat van ramp krijgt ze ook nog een bloedneus en dat is voor haar de laatste druppel – dikke tranen! Omdat we nog een heel eind moeten lopen naar de bagageband, gaan we eerst maar eventjes aan de kant zitten zodat ze wat bij kan komen. We zitten tegenover enkele gokkasten, zelfs hier op het vliegveld wordt je er al mee geconfronteerd!

Bij de bagageband valt het me op dat dit gedeelte niet afgesloten is en iedereen zo bij de koffers kan komen. Terwijl we naar onze band toe lopen, zien we ineens Randy en Nancy. Wat heerlijk om opgehaald te worden door oude vrienden!

N.B. Nancy McCormack was 22 jaar geleden gestationeerd op de vliegbasis Soesterberg. Ze was kapitein in de United States Air Force. We zijn bevriend geraakt, samen op wintersport geweest, en hebben een jaar lang in hetzelfde huis gewoond. Na haar terugkeer in Amerika heeft ze Randy Buschner ontmoet die als onderofficier in de Air Force werkte. Ze zijn getrouwd en hebben een dochter gekregen. De laatste keer dat wij Randy en Nancy zagen was 12 jaar geleden, in de zomer van 1993. Zij woonden toen in Orlando, Florida. Hun dochter Annie was toen nog geen jaar; nu is ze al bijna 13!

Na alle “hugs and kisses” halen we de koffers van de band af en gaan we op weg naar de parkeergarage. We lopen het gebouw uit en ik moet echt even naar lucht happen; de hitte valt echt boven op me! Het is alsof ik in een sauna loop. Omdat de lucht hier enorm droog is, raadt Nancy me aan om regelmatig lippenbalsem op te doen en vooral veel te drinken. We laden de auto in en gaan op weg naar het huis van Randy en Nancy. We rijden nog snel even over de Strip; het valt ons op dat de afstand tussen de hotels erg groot is. Je moet inderdaad wel even de tijd nemen om hier alles te bekijken.

Eénmaal thuis worden we eerst rondgeleid in het (prachtige) huis. We krijgen de gehele bovenverdieping tot onze beschikking! Twee slaapkamers en een badkamer helemaal voor ons alleen! Nadat de meisjes in bed liggen, drinken we nog even wat met Randy en Nancy. We kunnen het nog volhouden tot 21.30 uur en dan moeten we echt naar bed. Toch duurt het nog even voordat ik de slaap kan vatten; al die indrukken, het weerzien met onze vrienden, en dan nog slapen in een waterbed met het geluid van de centrale airco op de achtergrond – dat is toch even wennen...

Zondag 3 Juli 2005

Las Vegas - Bezoek aan Fremont Street

Allebei de dochters zijn vannacht om 03.00 uur wakker geworden en onze slaapkamer ingekomen. Ik ben bij Myrthe gaan liggen en Larissa mag bij Pim in het waterbed. Daarna hebben we nog een paar uur kunnen slapen tot 06.30 uur. Pim is met de kinderen een wandeling door de buurt gaan maken. Ik heb de koffers veranderd van vlieg-klaar in reis-klaar. Als de rest wakker is, gaan Pim en de meisjes samen met Nancy boodschappen doen bij Walmart. De flesjes Yakult, waar Pim zo gek van is, kan hij helaas niet vinden. Na hun thuiskomst gaan we met z’n allen gezellig ontbijten. Larissa en Myrthe zijn niet enthousiast over het Amerikaanse brood en boter, maar ontdekken hun favoriete Amerikaanse ontbijt: “chocolate chip waffles”.

Na het ontbijt krijgen de meisjes les in biljarten; er staat namelijk een grote biljarttafel in de voorkamer! De rest van de dag brengen we door in het zwembad en de jacuzzi in de tuin. Om 12 uur is het nog aangenaam warm; maar later kom ik er achter dat het heetste moment van de dag hier pas om 3 uur is. Op dat tijdstip is het dan ook bloedheet; 104F (40ºC). Larissa en Myrthe doen om 17.00 uur even een dutje. Ondertussen kijken de volwassenen naar een video van de stand-up comedian Bill Engvall (www.billengvall.com). Ik heb nog nooit van hem gehoord maar vind zijn show echt enorm grappig!

Nancy en Randy hebben ’s avonds een heerlijke maaltijd voor ons bereid: steaks, baked potatoes, salad, corn-on-the-cob, mmm… Na het eten gaan we naar de Fremont Street Experience (www.vegasexperience.com). Deze winkelstraat (5 blokken lang) bevindt zich in het oude centrum van Las Vegas en is overdekt met een filmscherm, waar regelmatig korte filmpjes op worden vertoond. Het is echt ontzettend druk omdat het morgen Independence Day is. We zijn net op tijd voor een filmpje; deze gaat over racewagens en auto’s, niet bepaald een onderwerp dat ons aanspreekt. Na een kwartier wordt er een film gedraaid over dansende meisjes; die is al een stuk leuker! We lopen ongeveer een uur rond. Er zijn verschillende podia waar allerlei optredens worden verzorgd door look-a-like celebraties, o.a. een nep-Cindi Lauper en nep-Cher. Nadat we 2 blokken hebben gelopen, besluiten we maar om naar huis te gaan. Het is echt een gekkenhuis en we zijn ook erg moe. Op onze terugweg naar de auto zien we nog een prachtig vuurwerk. Een voorproefje voor morgen!  Om 22.00 uur zijn we weer thuis en gaan we meteen door naar bed. Het waterbed wordt meteen in beslag genomen door Larissa en Myrthe!

Maandag 4 Juli 2005

Las Vegas – Bezoek aan Adventure Dome

De meisjes komen ons om zes uur wakker maken! We sturen ze nog terug naar bed, maar langer dan een half uurtje lukt dat niet. Met z’n viertjes eten we alvast een ontbijtje omdat de rest nog slaapt. We mogen vanochtend met Randy’s auto naar de supermarkt Albertson om wat inkopen te doen voor de barbecue van vanmiddag. Zoals gebruikelijk in Amerika, neemt iedereen dan een gerecht mee. Wij maken een schotel met rauwe groenten en Pims fameuze knoflooksaus. In de supermarkt kopen we ook nieuwe zonnebrillen voor de meisjes; plus 2 grote paarse ballen voor in het zwembad. Hoe krijgen we die ooit mee terug naar Holland??

Als we Albertson uitkomen, ontdekken we een Starbucks. Dat willen we graag eens proberen! Pim neemt een Café Mocha en ik een Vanilla Latte. We zijn niet echt onder de indruk. De volgende keer zullen we de frappucino eens proberen. We gaan weer richting huis. Maar dat blijkt moeilijker dan we denken; alles lijkt hier wel heel erg op elkaar! Na een kwartier rondrijden, moeten we toegeven dat we verdwaald zijn. Alle wijken worden beveiligd door een hek dat wordt geopend door een afstandsbediening in de auto. We komen bij een hek dat open gaat als we op het knopje drukken, dus we denken dat we goed zitten. Achteraf blijkt dat dit hek waarschijnlijk door een paar fietsers is geopend. Het blijkt toch de verkeerde wijk te zijn; maar we kunnen er pas weer uitrijden als iemand anders het hek voor ons open doet. Een vriendelijke Amerikaan wil dit wel voor ons doen. We rijden weer terug naar Albertson om het opnieuw te proberen. Gelukkig is Randy naar ons op zoek gegaan en hij begeleidt ons weer naar huis. Wat een blamage!

Na onze thuiskomst rijden we gelijk door naar Circus Circus. We willen vooral graag de Adventure Dome (www.adventuredome.com) bezoeken. Bij onze binnenkomst in het hotel wijst Nancy me er op dat het in dit casino nog steeds erg muf ruikt. Dit komt omdat Circus Circus één van de oudste hotels is, en hier jarenlang gerookt is. Vanaf de ingang van Circus Circus tot de ingang van de Adventure Dome is het nog een aardig stukje lopen; zeker 10 minuten. Je loopt dwars door het casino heen, en overal heerst een enorme drukte van gokkende mensen. Ik vind het echt verbazingwekkend dat mensen dit de hele dag kunnen doen! We betalen de entree van de Adventure Dome en iedereen krijgt een polsbandje. Met deze bandjes heb je vrije toegang tot alle attracties. Alleen voor de gok- en behendigheidsspelletjes moet je extra betalen. Larissa vindt de achtbaan “The Canyon Blaster” fantastisch en is er twee keer in geweest met Annie. Myrthe vindt het een beetje te eng, maar de waterbaan “Rim Runner” vindt ze wel weer super! Pim wint een grote tijgerknuffel met het “horserace” spel. En de meisjes winnen ook ieder nog 3 knuffeltjes. In totaal brengen we er meer dan 3 uur rond; dan heb je alles echt wel gezien.

’s Middags vindt de barbecue plaats bij de buren van Randy en Nancy, ter ere van Independence Day. Het is allemaal heel ongedwongen en relaxed. Iedereen loopt gewoon in badkleding. Dat is ook wel noodzaak, want ondertussen is er een hitterecord bereikt: meer dan 108F (42ºC)!!  Pim en de meiden vermaken zich uitstekend in het zwembad. Ik maak uitgebreid kennis met allerlei vriendelijke en geïnteresseerde mensen. En er zijn natuurlijk heerlijke Amerikaanse gerechten! Rond zeven uur gaan we naar huis; we zijn allemaal een beetje sloom door de hitte, de sangria en het heerlijke eten.

Na een korte rustpauze vertrekken we rond half negen naar het buurtpark waar elk jaar het vuurwerk wordt afgestoken. Dit jaar gaat het echter wat anders dan anders. Een heleboel bewoners steken het vuurwerk op straat af en níet in het buurtpark. Dit leidt tot gevaarlijke situaties omdat er veel mensen heen en weer lopen; er fietsen zelfs kleine kinderen rond. Het aantal mensen in het park valt dan ook een beetje tegen. We genieten toch volop van het vuurwerk en het gezelschap. In de verte zien we zelfs het vuurwerk van downtown Las Vegas. Om half tien lopen we weer naar huis en kort daarna gaan we allemaal slapen.

Dinsdag 5 juli 2005

Las Vegas – Bezoek aan The Strip

Pim en ik zijn weer om zes uur wakker, maar de meisjes slapen gelukkig nog anderhalf uur. Het wordt een bijzondere dag vandaag want ik wil nog een keer trouwen! Met dezelfde man, dat wel!  Ik ga Larissa en Myrthe hier vandaag over inlichten, maar ze mogen nog niets aan Pim verklappen.

Na het ontbijt gaan we eerst uitgebreid shoppen bij Walmart. We informeren deze keer bij de winkelmedewerkers naar de Yakult flesjes; ze hebben hier echter nog nooit van gehoord. Wél ontdekken we een lekker vruchtensapje, notabene met de naam “Naked”!  Verder kopen we een koelbox (merk Vector, prijs $48.46) die je kan aansluiten op de aansteker in de auto.

Na een heerlijke lunch, die is klaargemaakt door Nancy, vertrekken we om 15.00 uur richting The Strip. Onze eerste stop is Mirage (www.themirage.com), waar we een bezoek brengen aan de Dolphin Habitat en Secret Garden van Siegfried en Roy. Larissa’s lievelingsdier is namelijk de dolfijn. Om hier te komen, moeten we eerst weer het hotel doorlopen. Mirage is helemaal in tropische sfeer ingericht en vinden we erg mooi. De Dolphin Habitat blijkt niet zo groot als verwacht. Je kunt de dolfijnen heel goed van dichtbij bekijken, ook onder water. Enkele trainers geven af en toe een korte demonstratie met de dolfijnen. Verder is er nog een kleine dierentuin met één olifant en enkele witte leeuwen en tijgers. Het is heel apart om hier zo rustig rond te lopen en naar deze wilde dieren te kijken terwijl je toch midden in een drukke stad bent. We vinden het wel vrij veel entreegeld voor zo’n klein park ($50 voor 2 volwassenen en 2 kinderen).

Na dit bezoek gaan we naar Treasure Island (www.treasureisland.com) met de tram, een makkelijke manier van vervoer tussen deze 2 hotels! Bij het uitstappen ontdekken we een Starbucks en deze keer proberen we de frappucino’s. Die vinden we wel heel lekker, alhoewel ik er enorm mee loop te morsen…

Zoals iedereen weet, is Las Vegas beroemd om de casino’s en de chapels. Pim en ik zijn allebei niet dol op gokken, maar het lijkt mij wél leuk om hier nog een keer trouwen. Ze noemen dat “renewal of vows”. Vandaag wil ik dat gaan organiseren; het valt echter te veel op als ik ga telefoneren. Daarom krijg ik hulp van onze vrienden; Randy is  druk aan het bellen met verschillende chapels. Helaas is het nog niet gelukt om een geschikt kerkje te vinden. Randy heeft geïnformeerd bij Mirage en nu ook bij Treasure Island, maar de ene is te duur en de andere is al gesloten.

Om 18.30 uur lopen we naar de ingang van Treasure Island want de piratenshow begint over een half uur. Er staan al aardig wat mensen te wachten. Precies op tijd begint de show. Er zijn veel mooie dames en heren; het muzikale gehalte valt me echter een beetje tegen. De liedjes zijn niet echt bijzonder, maar er is wel veel show en vuurwerk. Bij sommige explosies voel je de hitte van het vuur. Het is net iets te veel spektakel voor Myrthe, die zich helemaal kapot schrikt van al die vlammen.

Inmiddels heeft Nancy de Little White Wedding Chapel (www.littlewhitechapel.com) kunnen bereiken, waar we nog voor een prima prijs terechtkunnen. We gaan met de tram weer terug naar Mirage en daarna met de auto naar de chapel. Pim weet van niets en denkt dat we op weg zijn naar het restaurant. Zelfs als we “per ongeluk” de oprit oprijden bij de chapel heeft hij nog steeds niets door. Hij denkt dat we daar parkeren. Tot onze grote hilariteit kan je hier zelfs in een “drive-in” trouwen. Terwijl we de auto uitstappen, zeg ik dat het mij wel leuk lijkt om nog eens te trouwen. Pim reageert hier echter niet zo positief op. Ik krijg het helemaal benauwd. Zo meteen wil hij dit dus écht niet doen! Ik licht hem snel in over mijn geheime actie en dat er inmiddels al het één en ander geregeld is. Pim reageert eerst heel verbaasd en gelooft het niet. Als ik echter verklap dat Randy en Nancy hebben geholpen (en dat ik ook nog een cadeautje voor Pim heb gekocht) begint hij te twijfelen. Larissa en Myrthe proberen hem over te halen en roepen dat ze het héél leuk vinden als papa en mama nog een keertje trouwen, en dan gaat hij natuurlijk overstag. Het lijkt hem bij nader inzien toch wel grappig.

Eenmaal binnen bij de balie, moet ik een formulier invullen en betalen. Onze dochters mogen het formulier tekenen als getuigen. De ceremonie duurt ongeveer 10 minuten. De “minister” houdt een mierzoete speech over DE LIEFDE en daarna moeten we de “vows” nazeggen. We doen dit een beetje lacherig. Na dé kus mag ik Pim mijn cadeautje overhandigen. Ik heb een ronde hanger laten graveren met de namen Larissa en Myrthe. De ceremonie is op video opgenomen en we krijgen deze band cadeau van Randy en Nancy. We maken nog wat extra foto’s en gaan dan op weg naar het restaurant.

We komen door al dit oponthoud vrij laat aan bij het Italiaanse restaurant Battista’s Hole in the Wall (www.tasteofvegas.com/battistas), maar we kunnen nog terecht. We trakteren Randy en Nancy op dit etentje als dank voor hun gastvrijheid. Het restaurant bestaat al heel erg lang en er hangen overal foto’s aan de muur die getuigen van de vele bezoeken door beroemde sterren. Leuk om naar te kijken en het eten is ook lekker. Opeens zien we een groep mensen met een camera door het restaurant lopen. Bij navraag blijkt dat er TV opnames worden gemaakt voor een documentaire over de historie van het restaurant. Het zal over enkele weken worden uitgezonden door een lokale omroep, dus helaas kunnen we dat niet meer zien.

Op de terugweg naar huis stoppen we nog even bij de Bellagio Fountains (www.bellagiolasvegas.com). We hebben hier heel veel over gehoord en willen het niet overslaan. Pim en ik springen even snel de auto uit;  de meisjes zijn zo moe dat ze bij Randy en Nancy in de auto blijven. Ondanks dit korte bezoek, hebben we hier enorm van genoten! De fonteinenshow is zeer indrukwekkend en er wordt een zeer nationalistisch, maar prachtig lied gespeeld; God Bless the U.S.A. (by Lee Greenwood). Er is hier ook een fantastische sfeer; iedereen hangt heel relaxed over de balustrades terwijl onderstaande tekst gezongen wordt:

If tomorrow all the things were gone I'd worked for all my life,
And I had to start again with just my children and my wife,
I'd thank my lucky stars to be living here today,
'Cause the flag still stands for freedom and they can't take that away.

I'm proud to be an American where at least I know I'm free,
And I won't forget the men who died who gave that right to me,
And I gladly stand up next to you and defend her still today,
'Cause there ain't no doubt I love this land, God Bless the U.S.A.

From the lakes of Minnesota to the hills of Tennessee,
Across the plains of Texas from sea to shining sea.
From Detroit down to Houston and New York to L.A.,
There's pride in every American heart and it's time we stand and say:

I'm proud to be an American where at least I know I'm free,
And I won't forget the men who died who gave that right to me,
And I gladly stand up next to you and defend her still today,
'Cause there ain't no doubt I love this land, God Bless the U.S.A.

Dit is tevens het slot van onze laatste dag in Las Vegas; morgen reizen we verder. Eerlijk gezegd, was ik tot op dit moment niet zo gecharmeerd van Las Vegas. Maar deze ervaring bij de fonteinen is toch wel uniek. Ik besef dat we, doordat we bij vrienden logeren en daarnaast ook nog twee kinderen bij ons hebben, misschien niet de mogelijkheid hebben gehad om Las Vegas goed te leren kennen. We hadden door de jetlag en de hitte ook weinig energie om uitgebreid The Strip af te lopen en de hotels te verkennen. Daarentegen hebben we wel “quality time” bij onze vrienden kunnen doorbrengen…en dat is ook wat waard.

Woensdag 6 juli 2005

Van Las Vegas via Hoover Dam naar Seligman, Arizona

Vanmorgen staan we om 07.30 uur op en ontbijten niet echt uitgebreid want we moeten rond 09.00 uur de huurauto ophalen bij het Hertz kantoor op de luchthaven van Las Vegas. Randy rijdt ons er naar toe. Het verloopt allemaal zonder problemen; binnen 10 minuten staan we op het parkeerterrein en rijden we weg in onze Toyota Highlander. Helaas geen Ford Explorer, maar toch een prima auto. Er is genoeg ruimte voor onze bagage en vier personen. We rijden nog langs het AAA kantoor waar we de Road Atlas ($4,95) kopen en een paar gratis plattegronden oppikken.

De meisjes hebben zich ondertussen prima vermaakt in het zwembad. Thuis herpakken we de koffers en laden ze in de auto. Randy en Nancy laden de RV (een supergrote camper) in. Door allerlei vertragingen (Nancy is constant spullen kwijt en de airco geeft problemen) vertrekken we pas om 14.30 uur; véél later dan gepland. Annie wil Larissa en Myrthe persé trakteren op “smoothies” dus daar stoppen we ook nog even voor. Daarna kunnen we eindelijk op weg richting Arizona. Onze dochters zitten in de RV te tekenen met Annie, want rijden in de RV vinden ze nóg leuker dan rijden in onze nieuwe huurauto. Af en toe is er enige vertaling nodig; dat is geen probleem want we houden door middel van walkietalkies contact met elkaar.

Vlak voor Hoover Dam (www.usbr.gov/lc/hooverdam) stappen de drie meiden bij ons in de auto. Omdat alle RV’s uitvoerig geïnspecteerd worden bij de Hoover Dam, zijn Randy en Nancy hier waarschijnlijk meer tijd kwijt. Ondertussen kunnen wij met de kinderen de Hoover Dam bekijken. Nadat we over de dam zijn gereden, parkeren we de auto en nemen wat foto’s. Ook hier is het enorm heet! Je kan heel goed zien dat het waterpeil bijzonder laag is. Nancy vertelt ons later dat er nog 3 goede winters voor nodig zijn om het waterpeil op normaal niveau te krijgen.

De RV inspectie is vrij vlot verlopen en Nancy en Randy zijn ons inmiddels gepasseerd. Tot aan Kingman verloopt alles prima. Dan moet Randy echter de RV aan de kant zetten omdat er een vreemd ratelend geluid uit de motor komt. Terwijl Randy aan de telefoon zit met Road Assistance (wat niet echt opschiet), benadert Pim een vrachtwagenchauffeur die zijn truck aan het repareren is. De man is best bereid om even naar het geluid te luisteren en volgens hem is het een gat in de uitlaatpijp. We kunnen volgens hem wel verder rijden; het gat wordt dan wel groter, maar verder kan het weinig kwaad. Randy twijfelt nog wel, maar op aandringen van Nancy gaan we tóch maar door. Terwijl de zon prachtig ondergaat, rijden we verder door het landschap van Arizona. Eigenlijk hadden we vanaf Kingman de Route 66 willen nemen. Door al het oponthoud rijden we nu toch maar via de gewone Highway 40. Tot grote verbazing van Randy en Nancy wordt het vreemde geluid eerst ritmisch en verdwijnt op den duur zelfs helemaal. Nancy is er van overtuigd dat het probleem niet de uitlaatpijp is, maar de riem van de airco.

We komen pas rond 21.00 uur aan op de KOA camping in Seligman, die vlak naast een spoorlijn blijkt te liggen. Het kampeerterrein stelt weinig voor. Er is een piepklein kantoortje en zwembadje; verder zijn er geen voorzieningen. Iedereen heeft enorme honger, dus we maken eerst tosti’s met chips klaar. De meisjes gaan na het eten met zaklantaarns en “light sticks” rondspoken op de donkere camping. Het is inmiddels aardig afgekoeld en veel kouder dan in Las Vegas. We gaan alle bedden opmaken. En dat zijn er aardig wat, want we slapen vanavond allemaal in de RV. Randy, Nancy en Annie slapen in het queenbed achterin. Van de eettafel wordt een bedje gemaakt voor Larissa en Myrthe. En de uitgevouwen bank is voor Pim en mij. Gelukkig is dit maar voor één nacht want we zitten wel allemaal dicht op elkaar. Het is een zeer onrustige nacht want ik word elk uur wakker door een passerende trein.

Donderdag 7 juli 2005

Bezoek aan Grand Canyon Caverns; daarna naar Prescott Valley, Arizona

’s Ochtends ontbijten we eerst in de RV: “scrambled eggs” met bacon (en héél veel koffie voor mij vanwege de korte nacht). We verhuizen onze koffers naar de RV en vertrekken rond elf uur voor onze dagtrip; we gaan met z’n allen in de Toyota. Dat is bijzonder handig van deze auto; in de achterbak kan je nog een extra bankje omhoog klappen, zodat je met 7 personen kan reizen. Via Route 66 rijden we naar de Grand Canyon Caverns (www.grandcanyoncaverns.com) in Peach Springs. Eenmaal daar aangekomen, kijken we een poosje rond in de zeer uitgebreide giftshop. Daarna besluiten we de Regular Tour te nemen; je kunt echter ook kiezen voor een rondleiding in het donker met zaklantaarns. Het is vrij fris in de grot en de rondleiding duurt in totaal 45 minuten. We gaan met een lift naar beneden, waar we te horen krijgen dat het drie jaar heeft geduurd voordat deze liftschacht gereed was. Het verhaal achter de ontdekking en ontwikkeling van de grotten is heel interessant en wordt met veel humor verteld.

De grotten zijn zeer zeldzaam en uniek omdat het “droge en dode” grotten zijn; er vormen zich geen nieuwe formaties meer. In 1927 werd de grot herontdekt door Walter Peck. Hij daalde af in de grot en zag enkele overblijfselen van 2 menselijke geraamtes. Hij dacht dat hij een rijke goudader had ontdekt, verzamelde wat bodemmonsters en kocht de grond. Er werd echter geen goud gevonden, alleen grote hoeveelheden ijzeroxide of roest. Hij bedacht een ander plan en liet mensen tegen betaling in de grot afdalen om de “dode grotbewoners” te zien. In 1936 werd er een trap gebouwd en enkele ladders geplaatst. Tot 1962 bleef dit de enige toegang tot de grotten. Daarna werd een schacht met een lift tot stand gebracht, 64 meter diep. De natuurlijke toegang werd toen voor eeuwig afgesloten, mede omdat het een éénmalige begraafplaats en daarom “heilige” Hualapai grond was. De gevonden “dode grotbewoners” bleken namelijk indianen, die gestorven waren aan de griep. Deze indianen zijn toen door hun medereizigers begraven in een gat vlakbij de ingang van de grot. Men heeft zich lang afgevraagd hoe het mogelijk was dat er toch nog zuurstof was in de afgesloten grot. Door een test met rode rookbommen, is uiteindelijk gebleken dat de zuurstof in de grot afkomstig is van de Grand Canyon. Vandaar dus de naam Grand Canyon Caverns.

We kopen enkele kleine souvenirs en gaan dan eten in de Grand Canyon Caverns Inn, het bijbehorende café. Mijn clubsandwich is heerlijk. De frietjes zijn niet gaar, maar na een opmerking hierover krijgen we twee extra gratis porties! Eenmaal terug op de KOA camping, laden we de koffers weer terug in de auto. Met pijn in ons hart nemen we afscheid van Randy, Nancy en Annie. Gelukkig een voorlopig afscheid, want we zien elkaar weer in Salina, Utah over 2 weken. Dan gaan we met de quads rijden! Ons gezin gaat nu voor het eerst alleen op weg…

Om 15.30 uur rijden we weg vanuit Seligman. Het is ongeveer 160 km naar ons volgende logeeradres in Prescott Valley. Na anderhalf uur zijn we er al. We willen nog wat extra tijd met zijn vieren, dus gaan we even shoppen in de plaatselijke Fry’s supermarkt. Ook hier vinden we geen flesjes Yakult…

Dankzij mijn uitgeprinte plattegrond van Prescott Valley hebben we het huis van onze vriend Rick DeBusk zo gevonden. Rick ziet ons al aankomen en komt de oprit aflopen, waar ik meteen in een enorme “bearhug” word genomen. Fantastisch om hem weer te zien!

N.B. Rick’s vader (Bob DeBusk) was 24 jaar geleden gestationeerd in Soesterberg als Amerikaans piloot in de United States Air Force. Het gezin DeBusk bestond uit vader Bob, moeder Cindy en vier zonen (Robby, Ricky, Tommy, Terry). Ik heb het gezin DeBusk ontmoet in het hotel waar ze verbleven na aankomst in Nederland. Ik was daar als receptioniste werkzaam. Vader Bob heeft me indertijd aan mijn baan geholpen op de Amerikaanse basis. De zonen waren toentertijd 7, 9, 11 en 13 jaar oud en ik ben enkele jaren hun oppas geweest. Ik kan nog steeds niet wennen aan het feit dat het jongetje van toen nu  een man van 35 jaar oud is. Inmiddels zijn Bob en Cindy gescheiden en beiden hertrouwd met een ander.

We worden voorgesteld aan Rick’s vriendin Heather en de drie honden: Lady, Aphrodite en “opa hond” Charlie (die 18 jaar oud is). Na de rondleiding door het huis laden we de koffers uit. Het huis is net een jaar oud en niet zo groot; er zijn in totaal twee slaapkamers die we allebei mogen gebruiken. Rick en Heather slapen dan wel op de bank; wat een gastvrijheid! Omdat we dit toch iets te ver vinden gaan, besluiten we om met zijn vieren gebruik te maken van één slaapkamer. De meiden kunnen makkelijk op een opblaasbaar matras op de grond slapen. Dat vinden ze zelfs nog leuker ook (én ze zijn dichter bij papa en mama).

Een half uur later kunnen we ook Cindy en haar nieuwe man Jessie begroeten. Zij zijn ook op rondreis door Amerika en staan met de RV op een campground in de buurt. Nadat we ons hebben omgekleed, gaan we uit eten bij Zeke’s Eatin’ Place, een restaurant met een zuid-westelijke keuken. Het is heerlijk eten en erg gezellig om weer bij te praten! Om 22.00 uur gaan we naar huis en meteen door naar bed.

Vrijdag 8 juli 2005

Bezoek aan Slide Rock State Park

Pim en ik zijn om 06.30 uur al wakker; de meisjes gelukkig pas om 08.15 uur. Er is weer een heerlijk ontbijtje met roerei. Larissa en Myrthe eten er goed van maar betreuren de afwezigheid van de (inmiddels zeer populaire) chocolate chip wafels. Cindy en Jessie arriveren na het ontbijt. Ze gaan vandaag, samen met Rick, met ons mee naar Slide Rock State Park (www.go-arizona.com/Slide-Rock-State-Park). Het vertrek laat echter nog even op zich wachten. Bob (de vader van Rick) heeft opgebeld en is onderweg vanuit Scottsdale. Hij wil ons graag nog even zien voordat we op weg gaan. Om 11.00 uur arriveert Bob en kletsen we even bij. Vanavond zien we Bob ook weer tijdens het avondeten. Rond twaalven kunnen we vertrekken.

Via een prachtige “scenic route” komen we aan in Jerome, een voormalig mijnwerkersplaatsje. We bezoeken wat winkels en gaan daarna lunchen bij Mile High. Ik heb een prima clubsandwich, maar we worden nogmaals geconfronteerd met de belachelijk grote porties hier. Jessie bestelt een stuk chocolate cake, en krijgt bijna een halve taart geserveerd! Dus we moesten hem even helpen, wat trouwens totaal geen probleem was… Om half drie rijden we weer weg uit Jerome, achter de auto aan van Cindy en Jessie. Dat denken we tenminste… Als we door Sedona heenrijden, merken we pas dat het niet Cindy’s auto is die voor ons rijdt. We rijden toch maar door naar Slide Rock SP, omdat we dat hebben afgesproken. Daar zullen ze toch wel naar toe komen?

We betalen de toegang ($10) en parkeren de auto. Na een wandeling van 10 minuten komen we aan bij de plaats van bestemming: een prachtig idyllische canyon met een ondiep riviertje, waar je heerlijk kunt zonnen en picknicken. Dit park is begonnen als een appelboomgaard, gesticht door Mr. Pendley. De appelboomgaard floreerde prima door middel van een uniek irrigatie systeem, dat vandaag de dag nog steeds functioneert. De kinderen kunnen hier heerlijk zwemmen en van de rotsen afglijden; maar ze vinden het water wel erg koud! We hebben onze waterschoenen hard nodig want de rotsen zijn erg glad en de rivierbodem ligt vol met scherpe stenen. Er zijn enkele macho mannen die toch proberen om met blote voeten door het water te lopen, wat tot zeer grappige situaties leidt… We blijven van 1600-1730 uur in het park, en ik had er eigenlijk wel langer willen blijven. Als de zon achter de bergen verdwijnt, besluiten we om weer terug naar Ricks huis te rijden. Helaas is de rest van het gezelschap niet meer komen opdagen…

Anderhalf uur later arriveren we bij Ricks huis. Hier blijkt dat Cindy, Jessie en Rick nog een uur op ons gewacht hebben op de parkeerplaats in Jerome. Daarna zijn ze naar huis teruggereden. We vinden het heel jammer dat ze Slide Rock SP niet hebben kunnen zien.

Bob en Rick hebben inmiddels de barbecue voorbereid. We eten met zijn allen buiten en brengen daarna onze dochters naar bed. Het is een heerlijke zwoele zomeravond dus we zitten nog tot laat in de avond te praten en halen veel goede herinneringen op.

Zaterdag 9 juli 2005

Rustdag

Vandaag staat er lekker niets op het programma. We beginnen de dag met “cinnamon rolls” en de (inmiddels aangeschafte) chocolate chip wafels voor de meisjes. Als Bob, Cindy en Jessie er ook weer zijn, bellen we op de “speaker phone” met zijn allen mijn moeder op. Zij heeft jaren geleden bij verschillende gelegenheden de familie DeBusk ontmoet; en de vier zonen praten nu nog steeds over haar heerlijke pannenkoeken! Ze is blij verrast en vindt het erg leuk om iedereen even te spreken.

’s Middags moeten we alweer afscheid nemen van Bob, die voor zijn werk terug moet naar Scottsdale. De rest van de dag is vrij relaxed. We gaan nog een keer naar Fry’s om ingrediënten voor het avondmaal te kopen. Vanavond eten we namelijk mijn broccoli-aardappel-gehaktschotel. Zo krijgen Larissa en Myrthe nog wat gezond eten naar binnen!

Cindy en Jessie blijven ook eten en het wordt een gezellige maaltijd, maar na het eten moeten we ook van hen afscheid nemen. Morgenochtend trekken ze verder naar Utah. ’s Avonds hebben we samen met Rick en Heather TV gekeken.

Zondag 10 juli 2005

Bezoek aan Prescott

Na het ontbijt rijden we met Rick en Heather naar Prescott (www.cityofprescott.net). De weg naar Prescott is heel mooi; vrij heuvelachtig door een landschap van rood gekleurde rotsen. Vlak bij het centrum van Prescott, in de buurt van enkele prachtige Victoriaanse huizen, parkeren we de auto. In het parkje rondom het “court house” wordt vandaag een rommelmarkt gehouden. We kijken hier even wat rond en lopen dan het oude centrum in. We komen langs een culturele markt waar veel indiaanse kunst wordt tentoongesteld. Er wordt echter $5 entreegeld per persoon gevraagd; voor een kleinschalig marktje vinden we dat iets te veel, dus we lopen verder. Bij St. Michaels, dat gevestigd is in een prachtig gebouw, gaan we lunchen. Vanuit het raam kijk je in een overdekte kleine mall. Na de lunch lopen we hier enkele (zeer exclusieve) winkeltjes in. In een speciale hoedenwinkel kopen Pim en de meisjes prachtige cowboyhoeden. Daarna lopen we “Whiskey Row” af, dit is de winkelstraat van Prescott. Vroeger zaten hier allemaal saloons, nu voornamelijk kunst- en antiekwinkels. Daarnaast zijn er veel unieke galerijen waar fotografie en schilderkunst te bewonderen is. Daarna lopen we terug naar de auto. Bij de achterkant van het “court house” stoppen we nog even; hier is door middel van tekens en tekst op de stoeptegels de geschiedenis van Prescott weergegeven. Wat een leuke manier om iets over de stad te weten te komen!

Omdat we graag nog wat willen winkelen, rijden we na ons bezoek aan Prescott nog even door naar een mall. Bij de World Trade Market vinden we wel stroopwafels, maar niet de (inmiddels zeer gewenste) flesjes Yakult. Bij de Dairy Queen eten we nog even een heerlijk ijsje. Bij JC Penney kan ik wel leuke kleren vinden voor Larissa en Myrthe. Pim heeft ook een short en T-shirt aangeschaft. De damesmode vind ik allemaal nogal “stijve-trutten-mode”, dus ik ben zelf helaas niet geslaagd. Bij Walmart kopen we nog enkele speciale deurstoppers (die Pim bij Rick thuis heeft gezien) plus een koffiezetapparaat voor in de auto, die je op de aansteker kan aansluiten.

Eenmaal weer thuis eten we de restjes op van de vorige twee dagen, brengen de meisjes naar bed, en kijken met Rick en Heather naar de one-man-show van Robin Williams. Nooit geweten dat Robin zo hard en cru kon zijn…

 

Maandag 11 juli 2005

Van Prescott Valley naar Grand Canyon National Park

Na een vlug kopje koffie, moeten we alweer afscheid nemen van Rick en Heather. Maar misschien zien we ze nog wel in Disneyland; Rick wil Heather namelijk verrassen met een bezoekje aan het pretpark!

Via de Interstate 17 rijden we tot aan Sedona, waar we de afslag nemen. Afgelopen vrijdag zijn we ook door dit plaatsje gereden; nu besluiten we om het wat nader te bekijken. Nadat we wat winkels hebben bekeken, gaan we uitgebreid Mexicaans ontbijten bij Oaxaca. We hebben gelukkig een tafeltje bij het raam want dit restaurant heeft een prachtig uitzicht op de bergen (www.oaxacarestaurant.com).

Via de Oak Creek Scenic Road (zie www.arizonascenicroads.com) rijden we weer verder, een prachtige weg door de canyon en langs een riviertje, een geliefde stek voor vissers. We zien hier enorm veel kampeerplaatsen, cabins en “mountain houses”. Aan het eind van de weg gaan we weer de I17 op en door Flagstaff heen, waar al snel de 180 naar de Grand Canyon wordt aangegeven. Deze weg heet de San Francisco Peaks Scenic Route, een weg over een brede bergvlakte met veel gras en bomen. Erg mooi, maar op den duur wel wat eentonig.

Op een gegeven moment zien we in de verte enkele rookwolken. De jeep die voor ons rijdt, gaat zelfs aan de kant staan en stopt. Pim wil eerst ook stoppen en omkeren, maar we rijden toch nog maar even door. De rookwolken zijn aan de rechterkant van de weg, en ik zie op de kaart dat de weg naar links afbuigt. Er komen bovendien nog regelmatig tegenliggers aan en we zien nergens de politie en/of brandweer. De brand heeft zich duidelijk uitgebreid over een groot gebied; we zien rookplekken op wel 8 tot 10 verschillende plaatsen. Als we de 180 verlaten en van richting veranderen, rijden we precies in de richting van de rook. Maar het lijkt mij nog erg ver weg. Omdat je hier zo gigantisch ver kunt kijken, is het heel moeilijk om afstanden in te schatten. Ik zeg tegen Pim dat het misschien wel aan de noordzijde van de Grand Canyon kan zijn. Later blijkt dit inderdaad het geval. De North Rim staat door blikseminslag al bijna 2 weken in brand en de brandweer laat het vuur gecontroleerd verder branden.

Om 14.00 uur komen we aan bij de ingang van Grand Canyon NP (www.grandcanyon.com). We krijgen een informatiekrant en een plattegrond. Dankzij de aanschaf van de National Park Pass (https://buy.nationalparks.org) kunnen we zo doorrijden. De eerste stop maken we bij Yavapai uitkijkpunt. Pim krijgt, vanwege zijn hoogtevrees, al aardig de bibbers en blijft staan bij de ingang van het uitkijkpunt. Ik loop, met aan elke hand een dochter, naar de enorme ramen. Tja, en dat eerste moment kan ik nog steeds niet beschrijven…

Ik vind het enorm indrukwekkend en krijg tranen in mijn ogen. Ik besef ook meteen; dit kan je niet overbrengen op foto of video, dit moet je echt beleven!

Gelukkig kan ik Pim er toe bewegen om toch nog iets dichter naar de ramen te komen. Hij begint er langzaam aan te wennen en is het met me eens dat dit echt onbeschrijflijk mooi en indrukwekkend is. Ik laat de meisjes bij Pim achter en loop nog even alleen naar buiten om wat foto’s te maken. Ik sta nog enkele minuten te genieten van het uitzicht en de geur; de bomen ruiken hier namelijk ook heerlijk!

We rijden verder en kunnen vlak voor Thunderbird Lodge parkeren, wat een unicum blijkt te zijn. We lopen naar Bright Angel Lodge om in te checken. Een aardige Duitse meneer helpt ons bij de balie. Je ziet hier veel medewerkers uit allerlei landen; op hun naamplaatje staat onder de naam ook het land van herkomst. We hebben een kamer op de 2e verdieping, maar het uitzicht valt me wat tegen. Je ziet de Grand Canyon wel, maar niet zo dichtbij als ik had gedacht. Pim vindt dit niet zo erg…

We wandelen een poosje rond en besluiten om maar vrij vroeg te gaan eten. Het is overal enorm druk en met etenstijd zit dan natuurlijk alles propvol. Ik zou graag nog de bus naar Hermits Rest willen nemen, maar dat ziet Pim echt niet zitten. Hij heeft erg veel last van zijn hoogtevrees; en dat lage muurtje als afscheiding helpt ook niet echt…  We eten in de Arizona Room in Bright Angel Lodge; redelijk eten en niet te duur. We ontdekken hier de Jalapeňo Poppers, die echt verrukkelijk zijn. Jammer genoeg een slechte bediening door een serveerster uit New York die de borden praktisch op tafel smijt.

Na het eten lopen we de Rim Walk naar het Hopi House; een dure winkel in een mooi gebouw. Ook lopen we even de lobby in van het El Tovar; wat een prachtig hotel! Ik had liever hier een kamer gehad; volgens mij heb je vanuit deze kamers echt een fantastisch uitzicht. Daarna gaan we de zonsondergang afwachten. Pim geniet met de meisjes vanaf een schommelbank op de veranda van het El Tovar. En ik natuurlijk vlak bij de rand om foto’s te maken. Er vliegen zelfs enkele condors rond, prachtig! Ik heb ze helaas niet op de foto kunnen krijgen. Terwijl de zon ondergaat, hoor ik hier van omstanders dat alle accommodaties aan de North Rim geëvacueerd zijn vanwege de brand. We lopen weer langzaam terug naar het hotel. Eenmaal terug in de kamer kijken we nog even TV, maar we gaan al vlug slapen.

Dinsdag 12 juli 2005

Van Grand Canyon National Park via Monument Valley naar Bluff, Utah

Nou ja, slapen… Pim heeft enorm slecht geslapen; elke keer als hij zijn ogen dicht deed, viel hij (óf wij allemaal óf het hele hotel) in de Grand Canyon. Toen hij eindelijk sliep, heeft hij nog een nachtmerrie gehad dat de meisjes in het ravijn waren gevallen en hij ze moest redden. Hij is om 6 uur al opgestaan om te gaan wandelen. En maakt dan nog wel deze prachtige foto...

Terwijl Pim de auto aan het inladen is, loop ik nog even naar de KOLB Studio Lookout om wat foto’s te maken. Er hangt vanmorgen enorm veel mist in en boven de canyon. Het is mij niet duidelijk of het slechts ochtendnevel is of rook van de brand. Nadat we wat boodschappen hebben ingeslagen in het Market Center, rijden we richting Desert View. We stoppen nog een paar keer om van het uitzicht te genieten. Om half twaalf rijden we het park weer uit. De 64 voert ons verder langs de Little Colorado River, die helemaal in een canyon is uitgesleten. Een prachtige route!

In Tuba City stoppen we om te tanken en plassen. Om half drie zijn we bij Monument Valley (www.americansouthwest.net/utah/monument_valley), die we nog bijna voorbij rijden. De ingang vind ik niet duidelijk aangegeven. We gaan eerst naar het Visitor’s Center. In de gift shop krijg ik van Pim een Indiaanse ring. Ik wilde graag een ring met een verhaal en dat lukt. Op mijn ring staat Kokopelli, een danser die enkele malen per jaar de Hopi stam vereert met een bezoek. Hij draagt bij dit bezoek een zak vol baby-eitjes. Het is dus een soort vruchtbaarheidsritueel. Ik weet niet of het verhaal waar is, maar dit vertelt de verkoopster me. En het verhaal past wel bij ons omdat we onze dochters via IVF hebben gekregen…

We rijden met onze huurauto de Valley Drive door Monument Valley. Bij de entree krijgen we een kleine plattegrond waar de route op staat aangegeven. De toegang kost ons maar $10, want kinderen tot en met 9 jaar zijn gratis. De beschrijvingen van de “buttes” staan ook op het kaartje. Men rekent 1½ uur voor het afleggen van de route. Wij hebben er een kwartier korter over gedaan. Eerlijkheidshalve moet ik wel vermelden dat Pim soms iets harder heeft gereden dan de voorgeschreven 15 mph (dat is namelijk wel héél erg langzaam). Eindelijk kan hij eens lekker crossen op een zandweg met onze 4WD! We vinden het allemaal een leuk uitstapje. Het enige nadeel was dat het wel heel erg heet is; één van de heetste dagen ooit in Arizona! Het lijkt wel of de hitterecords ons blijven achtervolgen. Gelukkig hebben we airco!

We rijden verder naar het motel. Om 17.30 zijn we bij het Recapture Lodge in Bluff (www.bluffutah.org/recapturelodge/index.html). Als we uit de auto stappen, zien we een paar kolibries rondvliegen. Wat een prachtige vogeltjes! Gelukkig hebben we hier een kamer gereserveerd want een familie die voor ons aankomt, wordt weggestuurd omdat het motel vol zit. We komen er bij de receptie ook achter dat het hier 1 uur later is. Dat waren we vergeten… We laden snel de koffers uit en rijden naar het restaurant. Er is niet zo veel keuze want er zijn maar 2 restaurants in Bluff. We kiezen voor het Cottonwood Steakhouse (www.bluffutah.org/cottonwood.htm). Dit blijkt  een goede keuze  – “western home cooking” en erg lekker! Het restaurant is niet zo groot, binnen zijn er maar enkele tafeltjes. Het terras is wel groot, maar niemand die daar wil gaan zitten in deze hitte!

Na het eten duiken we nog even het (kleine) zwembadje bij het motel in. De meisjes vinden het prachtig om in het donker te zwemmen – totdat er een vleermuis over komt vliegen… Een half uurtje later liggen we allemaal in bed!

Woensdag 13 juli 2005

Van Bluff via Mesa Verde National Park naar Durango, Colorado

We zijn om 08.30 uur wakker; dat lijkt laat, maar eigenlijk is het natuurlijk pas 07.30  uur. De kamer is jammer genoeg wat gehorig; je kan de mensen op de 1e verdieping horen lopen. Verder is het wel allemaal netjes en schoon. Omdat we vrij laat bij het “ontbijtbuffet” arriveren, zijn de muffins helaas al op. Het buffet blijkt verder ook  weinig voor te stellen. De koffie is wel gratis, dus daar nemen we dan maar 2 koppen van.

Bij het uitchecken adviseert de man bij de receptie ons om een mooiere route te nemen door de heuvels naar Mesa Verde NP. Om 10 uur rijden we weg. Het is inderdaad een mooie, maar verlaten weg. Ik vraag me steeds af of we niet gigantisch omrijden. Er is bijzonder weinig bewegwijzering, we rijden maar een beetje op ons gevoel. Bij een prachtige prairie zien we nog een paar vreemde beestjes oversteken, we denken eerst aan woestijnratjes. Later komen we er achter dat het waarschijnlijk prairiehondjes zijn geweest.

Om 12 uur zijn we in Cortez waar we, op verzoek van de meisjes, gaan lunchen bij Wendy’s. Dat is niet echt bijzonder en een uur later rijden we weer weg. De aanrijdroute naar Mesa Verde NP gaat aardig omhoog met diepe ravijnen aan weerskanten van de weg, dus Pim krijgt het af en toe een beetje benauwd. Ik had niet verwacht dat we voor dit park zo’n eind omhoog moesten rijden de heuvels in; de uitzichten zijn echter fantastisch! Om 14.00 uur arriveren we eindelijk bij het Far View Visitor Center van Mesa Verde NP (www.visitmesaverde.com). De ranger bij het Visitor Center deelt ons mee dat de volgende Cliff Palace Tour pas om half 5 begint (de rondleiding zelf  duurt ook nog 1 uur). Dat wordt helaas te laat voor ons. De Balcony House Tour is al om 3 uur, maar dat klimmen ziet Pim absoluut niet zitten. Volgens de ranger krijg je ook een hele goede indruk van de grotwoningen als je Spruce Tree House bezoekt. Dat doen we dus maar – eerst weer 5 mile verder rijden.

We brengen ongeveer 1½ uur door bij het Spruce Tree House en zijn het er over eens dat dit bezoek ons meer dan genoeg informatie heeft gegeven. Het weer is bijzonder warm en benauwd vandaag. Het valt ons al tegen om naar beneden en boven te wandelen naar Spruce Tree House. Dus het is achteraf misschien maar goed dat we niet aan de langere wandeling bij Cliff Palace zijn begonnen. Tijdens de klim terug vanaf Spruce Tree House zien we nog enkele kleine hagedisjes. Eenmaal boven aangekomen brengen we een bezoekje aan het museum. In eerste instantie omdat het hier heerlijk koel is; we zijn eigenlijk niet zo dol op musea. Maar deze is beslist de moeite waard; ook voor kinderen is dit een heel toegankelijk museum. Er zijn hier verschillende displays (met poppetjes) waarin de levenswijze van de indianen op een duidelijke en leuke manier wordt weergegeven.

We hebben een motel gereserveerd in Durango (www.durango.org), dus we moeten nog een stukje verder rijden. Op weg naar Durango krijgen we de eerste Amerikaanse regen. We arriveren bij het Siesta Motel om 18.00 uur. De meisjes en Pim gaan (bij gebrek aan een zwembad) nog even in de hot tub. Dat duurt echter niet lang want het water is wel heel erg “hot”.

Tijdens het omkleden voor het avondeten begint het aardig te waaien, regenen en onweren. In de regen rijden we naar Farquehart’s, de saloon waar we gaan eten. Het is heel erg druk, maar we hoeven toch maar 10 minuten te wachten op een tafel. Het menu is gevarieerd; Italiaans, Mexicaans en natuurlijk ook de onvermijdelijke hamburgers. Het eten is heerlijk; ik heb burrito’s besteld en als voorafje smullen we allemaal van de nacho’s. Na het eten wandelen we nog even rond in Durango, een stad met een gezellige winkelstraat. Een apart verschijnsel is de stoomtrein, die al toeterend regelmatig door het stadje heen komt! Rond 22.00 uur zijn we weer terug in het motel.

Donderdag 14 juli 2005

Van Durango naar Montrose

We worden om 9 uur wakker gemaakt door de “housekeeper” die al op de deur staat te kloppen (die krijgt dus geen tip!). Eerst gaan we tanken en een ontbijtje inslaan. Tegenover het tankstation blijkt het kantoor van de AAA Colorado te zitten, dus ik loop even naar binnen en ik neem wat gratis kaarten en brochures mee. Daarna gaan we op weg naar Montrose. We ontbijten onderweg in de auto. De weg van Durango naar Silverton is echt prachtig; bergachtig met veel groen en prachtige meertjes. Om 12 uur zijn we in Silverton waar we even stoppen. Larissa is een beetje misselijk en heeft buikpijn en Myrthe wil wel even een eindje lopen. Silverton blijkt een schattig Amerikaans bergdorpje met veel oude gebouwen. Er is zelfs een antiek bankgebouw met een ouderwetse kluis, die nog helemaal in originele staat verkeert. Pim en Myrthe gaan het uitgebreid bekijken. Larissa en ik gaan alvast op zoek naar een plekje waar we kunnen lunchen. We passeren een café waar pianomuziek uit naar buiten klinkt. Als we naar binnen stappen, zien we een echte saloon waar een opa op de piano zit te spelen. Het ziet er heel gezellig uit en we besluiten hier dan ook te gaan eten. Er hangt een fantastische sfeer; op een gegeven moment zitten alle bezoekers zelfs mee te zingen!

Een uurtje later rijden we weer verder. Het tweede gedeelte van deze weg voert ons over de Red Mountain Pass, die Pim af en toe enige angstige momenten bezorgt. Er zijn opvallend weinig vangrails hier. De Red Mountain heeft prachtige kleurschakeringen; deze mijnen hebben in de loop van de tijd goud, zilver, lood, zink en koper geleverd. Als we de berg weer afrijden stoppen we even bij de Red Mountain Creek. Het kabbelende beekje over de oranje gekleurde stenen met op de achtergrond prachtige groene bomen tegen een strakblauwe lucht is adembenemend mooi.

Rond half 4 zijn we bij het motel Blue Sky Inn. Het ziet er van buiten niet echt bijzonder uit. We vragen daarom eerst of we de kamer mogen zien. Dat valt gelukkig mee. De kamer is niet al te groot maar er zit wel een apart keukentje bij. De badkamer is wel wat klein en beschikt alleen over een douche en wastafel. We besluiten toch maar om de kamer te nemen; het is tenslotte maar voor één nachtje.

De kinderen willen graag zwemmen en omdat er geen zwembad bij het motel zit, gaan we  naar het openbare zwembad. Dit is vrij makkelijk te vinden en beschikt over een groot binnenbad met glijbaan en duikplanken. Het buitenbad is meer een soort peuterbad maar heeft wel een supergrote, snelle glijbaan. De meisjes zijn weer helemaal happy! Om 17.00 uur sluit het zwembad en gaan we weer terug naar het motel.

Aangezien we de beschikking hebben over een eigen keukentje, gaan we er ook maar gebruik van maken! Bij Walmart doen we boodschappen voor het avondeten; aardappels, worteltjes en kipfilet, mmm! Het zelfbereide eten smaakt ons prima. We gaan vroeg naar bed want morgen moeten we een eind rijden naar Colorado Springs.

Vrijdag 15 juli 2005

Van Montrose naar Colorado Springs

Na een onrustige nacht vertrekken we om half acht. Dit motel bleek toch geen goede keuze. Zo zie je maar dat je toch vaak op je eerste indruk af moet gaan. Het motel ligt vlakbij twee drukke wegen en een vliegveld en was ‘s nachts vrij lawaaierig. Dit was ons overdag niet eens opgevallen. Maar we hadden vooral onze twijfels over de bewoners van de aangrenzende kamer; er liepen constant allerlei vreemde ongure types in en uit…

Maar we zijn nu wel lekker vroeg op weg! Deze weg rijdt een stuk sneller en prettiger dan gisteren. Je kan bijna overal 65 mph (ca. 100 km) rijden; gisteren was dat niet meer dan 35 mph (ca. 55 km). En er is hier gelukkig ook overal een vangrail! Boven op de Monarch Pass stoppen we even. We zitten hier al op een hoogte van 11.342 feet (3.457 meter). In de winter blijkt dit een populair skigebied te zijn (www.skimonarch.com). Je kan vanaf de parkeerplaats met een berglift naar de top om van het uitzicht te genieten. Dat doen we niet, we nemen wel een kijkje in de Sport Shop. Behalve een uitgebreide giftshop is hier ook een kleine snackbar, waar we even een kopje koffie drinken. We voelen ons af en toe een beetje licht in het hoofd door het hoogteverschil. Achteraf is koffie dan niet echt een goede keuze. Gelukkig hebben we nog genoeg flessen water in de auto. Na een half uurtje rijden we weer verder.

We tanken in Canon City waar de benzine een stuk goedkoper is. In Arizona en Utah betaalden we meestal $2.49 en hier is het $2.39. Omdat Pim zich niet helemaal top voelt door de slechte nachtrust en het hoogteverschil, nemen we hier een pauze. We gaan lunchen bij Mr. Ed’s. Het valt ons op dat er veel bejaarde mensen binnen zitten. De kwaliteit van het eten en de bediening zijn echter prima. Een uur later rijden we weer weg; dit keer zit ik achter het stuur omdat Pim nog niet helemaal in orde is. De 115 is een goed berijdbare weg en we schieten goed op. Aan het einde van de weg komen we nog langs verschillende militaire bases. Eenmaal in Colorado Springs neemt de drukte op de weg binnen korte tijd enorm toe. We staan een half uur in een langzaam rijdende file.

Om 15.30 uur komen we aan bij het huis van onze vrienden John en Christine. Chrissy staat net in de garage en ziet ons aankomen. Ze begint meteen te gillen en rent naar me toe. Haar jongste dochter staat opgewonden op en neer te springen! Wat een hartverwarmend welkom! Chrissy is een zeer dierbare vriendin van me en ik sta gewoon te trillen op mijn benen omdat het weerzien zo emotioneel is.

N.B. John en Christine Rea kwamen in 1990 naar Nederland. Ze waren beiden als onderofficier gestationeerd op Soesterberg. Christine was een directe collega van me op de administratieve afdeling. We hebben met z’n vieren veel uitstapjes gemaakt (we hadden toen allebei nog geen kinderen). Vooral aan het schaatsen op de Loosdrechtse Plassen met een kruikje sterke drank bewaren we hele goede herinneringen!  Dochter Amber is in het Utrechtse ziekenhuis geboren en was bijna 2 jaar toen ze Nederland verlieten. Nu is Amber bijna 13 jaar! Ze hebben in Amerika nog een dochter Libby gekregen, die nu 6 jaar oud is. Inmiddels is Christine al met pensioen. John heeft een opleiding tot officier gevolgd en is momenteel werkzaam als kapitein.

We gaan eerst naar binnen om even bij te praten en wat te drinken. Ondertussen valt er buiten een heuse hagelbui! Libby kan het meteen al prima vinden met Myrthe en de dametjes zijn al snel verdwenen naar de speelkamer. We worden rondgeleid door het enorme huis en de tuin, waar speciaal ter ere van ons bezoek een trampoline is geplaatst. We hebben in dit huis het gehele souterrain tot onze beschikking met privé badkamer en toilet; meer dan genoeg ruimte voor ons vieren! Wat een fantastische huizen heb je hier toch!

Johnny komt om 17.00 uur thuis uit zijn werk. Nadat we pizza hebben gegeten, gaan we in de tuin zitten. De meisjes amuseren zich prima op de trampoline. Omdat het in de avond snel afkoelt, verhuizen we - nadat we de meisjes naar bed hebben gebracht - naar de huiskamer. Pim voelt zich, na 2 aspirines, gelukkig weer redelijk goed. We gaan om 22.30 uur naar bed.

Zaterdag 16 juli 2005

Bezoek aan Garden of the Gods

Lekker uitgeslapen tot 9 uur!  We ontbijten heerlijk luxe met “breakfast burrito’s” en “biscuits”; wat worden we toch verwend! Pim gaat naar Walgreens waar hij al onze digitale foto’s op een disk laat zetten. Verder doen we vanmorgen lekker rustig aan; ik draai een wasje en verstuur de ansichtkaarten naar huis. Pim en John zetten achter in de tuin samen een zwembadje op. Dat klinkt relaxed, maar is nog hard werk in de brandende zon!

Om 2 uur vertrekken we met zijn allen naar de Garden of the Gods (www.gardenofgods.com). Eerst gaan we naar het Visitor Center waar we naar een korte film kijken over het ontstaan van de rode rotsen in dit groene landschap. Daarna rijden we naar de parkeerplaats, waar vandaan we een wandeling maken van een uur. Het is mooi om te zien, maar toch maakt het niet zoveel indruk op me. Na de Grand Canyon en Monument Valley ben ik misschien wat verwend…

Pim en ik hebben, tot onze grote verbazing, vrij veel last van het hoogteverschil hier in Colorado Springs. De meisjes hebben er gelukkig geen last van. Ik heb me van tevoren helemaal niet gerealiseerd dat deze stad vrij hoog ligt; op 6,008 feet (dat is 1.831 meter). Colorado Springs is één van de hoogstgelegen Amerikaanse steden; er heerst een klimaat van warme dagen en koele nachten. Deze hoogte heeft echter ook voordelen; het menselijk lichaam gebruikt meer calorieën en verbrandt meer vet. Er is hier echter geen vochtigheid; de bewoners zijn gewend aan de droge lucht met een lagere hoeveelheid zuurstof. Bezoekers moeten hier echter even aan wennen. De beste manier om dit te doen is veel water drinken; we lopen dan ook constant met een glas of flesje water rond.

Na de wandeling rijden we de rest van de route door het park met de auto. Daarna gaan we naar Old Colorado City, waar we een heerlijk ijsje eten en nog even door de winkelstraat lopen. Rond 18.30 uur zijn we weer thuis, waar we gaan eten. Op het menu staan “hoagies with meatballs” en patat. Na het eten brengen we de kinderen naar bed. De grote mensen praten echter nog lang door. Het is heel laat als we eindelijk naar bed gaan…

Zondag 17 juli 2005

Bezoek aan Ghosttown Museum

We zijn vrij vroeg op omdat het plan is om met z’n allen naar Pikes Peak te gaan. Dit plan wordt echter al snel gewijzigd. Pim heeft weinig zin om met de auto deze enorme berg op te rijden. Ik durf het zelf ook niet aan om te gaan rijden en we kunnen niet met zijn allen in Johnny’s auto. Daarom besluiten we om vanmorgen naar het Ghosttown Museum (www.ghosttownmuseum.com) te gaan. Op woensdag gaan de dames (zonder Pim en Johnny) met de trein naar Pikes Peak. Dit komt ook beter uit met de geplande barbecue voor vanmiddag.

We moeten een half uurtje wachten omdat het Ghosttown Museum pas om 11 uur open gaat. In het museum bevindt zich een compleet dorp; dit oorspronkelijke western dorp is in zijn geheel verplaatst naar de huidige locatie in Colorado Springs. De kinderen kunnen op een postkoets zitten, met geweren schieten en goud zoeken. Vooral dat laatste is een groot succes, omdat de gevonden stukjes goud (flintertjes goud, is een betere beschrijving) mee naar huis genomen mogen worden.

Op zich is het wel aardig, alhoewel ik het museum wat groter had verwacht. En wellicht is een “ghosttown” in zijn natuurlijke omgeving toch mooier. Na afloop van dit bezoek gaan we naar huis. We stoppen nog even bij een supermarkt om wat inkopen te doen. Ook hier zijn de flesjes Yakult trouwens niet te vinden; John en Chris hebben ook geen idee waar deze te koop zijn. Pim is wel verslingerd geraakt aan het vruchtensapje Naked. Deze naam leidt wel snel tot grappige misverstanden. Toen Amber vandaag vroeg: “Why are we stopping here?” was het antwoord van Chris: “Pim wants to get Naked”.  Grote hilariteit natuurlijk!

Eenmaal thuis zijn we voorbereidingen gaan treffen voor de barbecue. Het gezelschap dat komt eten is niet zo groot, en iedereen neemt een eigen gerecht mee. John en Chris hebben allemaal mensen uitgenodigd die ooit zelf in Europa gestationeerd zijn geweest. Er worden natuurlijk veel herinneringen aan Holland opgehaald; allemaal verlangen ze nog regelmatig terug naar de goede oude tijd. De barbecue is vrij vroeg afgelopen omdat iedereen de volgende dag weer aan het werk moet.

’s Avonds laten we de kinderen uitgebreid badderen. Myrthe en Libby willen zelfs samen in de badkuip. Het is heerlijk om deze twee meisjes te observeren; ze zijn in korte tijd dikke vriendinnen geworden. Op deze leeftijd speelt het taalverschil totaal geen rol. Myrthe babbelt in het Hollands (met wat Engelse woordjes) en Libby praat Engels terug (en leert ondertussen ook Hollandse woorden). En ze begrijpen elkaar prima! Ze maken zelfs af en toe ruzie met elkaar op deze manier!

Het is een heerlijke zwoele zomeravond. Samen met John en Chris drinken we nog een lekker glaasje wijn op het terras. Het is weer laat eer we naar bed gaan…

Maandag 18 juli 2005

Bezoek aan de Mollie Kathleen Goldmine in Cripple Creek

We vertrekken rond 10 uur naar het dorpje Cripple Creek. Johnny heeft nog een extra vrije dag opgenomen, en we gaan met twee auto’s op weg. Het duurt ongeveer 1½  uur voordat we aankomen bij de Mollie Kathleen Goldmine (www.goldminetours.com). We moeten een half uurtje wachten voordat de rondleiding begint. Er is hier echter een mooi uitzicht, dus we wandelen een beetje rond. In de giftshop kopen we de kaartjes; de kosten zijn $44 voor 2 kinderen en 2 volwassenen. Jammer genoeg is er geen schone toiletruimte; alleen een gat in de grond in een soort Dixi. We hebben nog nooit zo snel geplast!

Eerst krijgen we allemaal een helm op en een zware (vuile) mijnwerkersjas aan. Dan geeft een puber (die hier duidelijk stage loopt) in sneltreinvaart een korte voorlichting over de gang van zaken. Tenslotte worden we met ons achten plús de gids in een mijnlift gestouwd, die 1.000 feet naar beneden gaat in een oude mijnschacht. Spannend, maar ook een beetje eng! De rondleiding duurt een uur, maar de tijd vliegt voorbij. Het is erg interessant en ik kan iedereen deze rondleiding aanraden. Er wordt van alles over verschillende boortechnieken verteld, maar vooral de verhalen rondom de ontdekking van de mijn zijn heel leuk. Je loopt door verschillende mijngangen en er wordt ook een stukje in een mijnwerkerskar gereden.

Nadat we in de mijnlift weer naar boven zijn vervoerd, en onze mijnwerkerskleding hebben uitgedaan, lopen Chris en ik nog even de giftshop in om wat souvenirs te kopen. Ondertussen zijn Pim en de meisjes enthousiast twee chipmunks aan het observeren.

We rijden door naar Cripple Creek, waar we een korte picknick houden. Daarna wandelen we door het stadje, dat eigenlijk alleen bestaat uit één straat met allemaal casino’s. Johnny vindt het echt onvoorstelbaar dat we niet hebben gegokt tijdens ons bezoek aan Las Vegas. Dus staat hij er op om hier samen met Pim een casino te bezoeken. Ondertussen halen Chris en ik een ijsje met de meisjes. Helaas winnen de heren niets; het enige wat we er aan over houden zijn een paar gratis hotdogs! John en Chris blijven aandringen dat Pim en ik ook samen een casino in moeten gaan; zij willen ondertussen wel op de meisjes letten. Dus dat doen we dan maar. We hebben 5 minuten lang geld gegooid in zo’n éénarmige bandiet. Ook weer niets gewonnen, natuurlijk…

Pim en Johnny gaan in één van de hotels nog een spelletje poker spelen. Chris en ik lopen met de kinderen naar het Recreation Center waar een speeltuin bij is. Terwijl Chris en ik gezellig zitten te kletsen op een bankje word ik gestoken door een bij. Gelukkig valt het wel mee; ik krijg van de (zeer vriendelijke) werknemers van het Recreation Center meteen een zalfje en een icepack. Pim en Johnny komen ons na een half uurtje weer ophalen (helaas met een aanzienlijk lichtere portemonnee…)

We hebben het wel gezien in Cripple Creek en rijden door naar het spookstadje Victor. Dit stadje is nog wel gedeeltelijk bewoond, maar er staan veel panden leeg met dichtgetimmerde ramen. Ik vind het maar een raar gezicht. Nu dat ik een echte spookstad heb gezien, besluit ik dat dit niet echt iets voor mij is; ik vind het vreemd om lege huizen als bezienswaardigheid te zien. Het plaatselijke café is nog wel in bedrijf en we drinken daar nog even wat. We rijden verder en stoppen nog even bij de American Eagle Overlook. Je hebt hier een prachtig uitzicht over de nog actieve goudmijn.

Thuis eten we de restjes van de barbecue op, wat nog prima smaakt. We eten buiten in de tuin; het is nog steeds broeierig. Er is vandaag in Colorado Springs een hitterecord bereikt; 98F! Na het eten ga ik samen met Johnny naar Walgreens om de ingrediënten in te slaan voor mijn fameuze Hollandse broccoli-gehakt-schotel. Morgen ga ik koken voor mijn vrienden!

Dinsdag 19 juli 2005

Rustdag; bezoek aan Seven Falls

Vandaag hoeven we niet zo veel te doen en mogen we een dagje uitrusten. De kinderen spelen de hele ochtend op de trampoline, in het zwembad en met de Barbies. Pim is  druk bezig met de computer van John en Chris omdat het systeem veel te traag liep. Hij heeft de nodige verbeteringen ingevoerd en het loopt nu een stuk vlotter. Pim heeft ook op internet rondgespeurd naar verkoopadressen van Yakult. In Amerika wordt dit product alleen in New York en California verkocht. Misschien dat we de flesjes volgende week nog ergens tegenkomen. Ik heb een e-mail van Rick ontvangen waarin hij vertelt dat hij inderdaad tickets voor Disneyland heeft gekocht. Omdat ik al twee dagen achterloop met mijn reisverslag, heb ik dat vandaag ook bijgewerkt. Chris oppert het idee om het reisverslag “Quest for Yakult” te noemen. Vandaar dus de ondertitel van dit verslag…

’s Middags begin ik bijtijds met de voorbereidingen voor het avondeten. We eten vroeg omdat we op tijd willen vertrekken naar Seven Falls (www.sevenfalls.com). We willen aan het begin van de avond gaan, want dan kunnen we de watervallen zowel overdag als ’s avonds (als ze verlicht zijn) zien. John is er dit keer niet bij omdat hij moet werken.

De entree van Seven Falls is typisch Amerikaans: eerst kaartjes kopen in een drive-thru, daarna kom je langs de parkeerwachter die je een nummer geeft van de aan jouw toegewezen parkeerplaats. Nadat je de giftshop en snackbar bent gepasseerd, kom je dan eindelijk bij de watervallen. Als we de 200 traptreden zien, wordt al snel duidelijk dat Pim dit niet gaat doen. De trappen zijn behoorlijk hoog en steil. Ik had eigenlijk een meer geleidelijke trap verwacht, met treden die uitgehouwen zijn in steen. Er zijn echter twee gigantisch hoge trappen van elk 100 treden, in een soort ijzeren stellage tegen de rotsen aangeplakt. Maar ik wil toch proberen om ze te beklimmen. De meisjes willen het ook, alhoewel Pim ze eerst niet wil laten gaan. Alle vrouwen gaan er uiteindelijk voor (met hartkloppingen, dat wel!).

Jammer genoeg kunnen we niet helemaal tot bovenaan klimmen; het laatste stuk wordt net afgesloten door de parkwachters. Precies op het moment dat wij er aan komen!  De parkwachters vertellen ons dat er mountain lions en beren zijn gesignaleerd en daarom mag niemand er meer door. Nou ja, we hebben toch bijna helemaal de top gehaald. Naar beneden de trappen af is trouwens nóg enger, vooral met twee kinderen…

Om 20.15 uur begint er een show met dansende en zingende indianen. Commercieel, maar toch wel leuk om te zien. De meisjes dansen zelfs nog even mee!  Amber heeft vissenvoer gekocht zodat de meisjes de vissen in de “creek” kunnen voeren. Die arme beesten zijn volgens mij al helemaal volgevreten, want ik heb geen vis gezien. Daarna eten we nog een ijsje en gaan we met de lift naar het uitzichtpunt. Hier vandaan kan je de zeven watervallen in zijn geheel zien. Inmiddels is het al donker en worden de watervallen in verschillende kleuren verlicht. Ik vind het heel mooi; Pim vindt het heel hoog!

We lopen weer terug naar de auto. Bij het wegrijden van de parkeerplaats worden we nog “overvallen” door een Amerikaanse vrouw die per ongeluk de verkeerde auto instapt. Grote hilariteit!  Het is op zich wel te begrijpen, want je ziet hier enorm veel Toyota Highlanders. Om half elf zijn we weer thuis, waar we snel Larissa en Myrthe naar bed brengen. Na een uurtje kruipen we er zelf ook maar in.

 Klik hier voor deel 2 van dit verhaal.

© USA4ALL & Yvonne Hermeler