14:10 vertrek vanaf
Schiphol. Klein half uurtje vertraging. Netjes op tijd uiteindelijk
aangekomen op LA Airport. Vlotjes door de douane heen en ook snel
bij de desk van Alamo Rent a car gekomen. Daar hadden we een 4-deurs
auto meegekregen i.p.v. een 2-deurs zoals geboekt. Mooie meevaller!
Direct na het uitrijden bij alamo door gegaan naar het hotel
west-in. Het hotel westin lag op een steenworp afstand van de
luchthaven en het autoverhuurbedrijf. Uitgeput hebben we ingechecked
in het zeer luxe hotel. Even nog een rondje buiten gelopen en wat
gegeten daarna toch een poging gedaan om te gaan slapen. Hetgeen
niet echt lukte, het tijdsverschil speelde parten en om 01:30 sliep
in nog niet.
07:45
het hotel al weer verlaten. Gebroken van een slechte nachtrust, maar
te onrustig om te blijven liggen. Ik wilde graag weg en iets gaan
doen. We zijn een stukje gaan rijden en hebben in de K-mart (om
08:30 uur) een sporttas gekocht om onze spullen beter te kunnen
vervoeren. De maag begon toen ook te knorren en we waren toe aan
iets heel lekkers; Moons over my Hammy (een heerlijk ontbijt bij
Denny´s) Ook Manuela was gelijk verkocht aan dit machtige, maar
lekkere voedsel! We konden de rest van de dag lekker teren op deze
maaltijd. Het weer zat deze dag ook niet mee, het was druilerig en
ook nog eens niet echt warm. Na een stukkie te gaan toeren zijn we
uiteindelijk terecht gekomen in Santa Monica. Daar lekker geshopt en
gelopen. Na deze wandeling door Santa Monica zijn we door gegaan
naar Burbank en Beverly Hills. Te veel in de stad gereden die dag.
We waren toe aan rust en starten onze reis naar het noorden,
namelijk richting San Francisco. Uiteraard doen we daar een paar
dagen over. We zijn deze dag niet verder gekomen tot aan Malibu, het
dorp wat bekend staat om het hoge gehalte aan hollywoodsterren. Om
17:30 wilden we niet verder gaan en we belanden in 1 van de 3
tellende motels van dit dorp, surfersmotel Malibu. Omdat dit het
“sterrendorp” is wordt de toerist flink uitgebuit en mochten we een
flinke prijs betalen voor een niet al te schone overnachting. Het
was een dure en achteraf de duurste overnachting in Amerika voor
ons.
We
hadden redelijk kunnen slapen deze nacht. Ikzelf nog wel om 02:00
uur even wakker geweest. De ochtend was voor ons weer vroeg
begonnen, namelijk 06:30 uur begonnen we aan ons ochtendritueel. Na
een zelfgemaakt ontbijt zijn we weer een stukje gaan rijden richting
het strand van Malibu. Na deze lekker uitwaai aan het verlaten
strand heeft Manuela voor het eerst het stuur in handen genomen. Dit
verliep uitstekend en hebben de koers gezet op Santa Barbara. Daar
aangekomen hebben we gekozen voor de Scenic Drive. Deze speciale met
borden aangegeven route leidde dwars door Santa Barbara heen en liet
ons de mooiste stukken zien van de omgeving. Een echte aanrader
waard. Tijdens deze toer ook even gestopt in het centrum van deze
mooie stad hebben we een bezoekje gebracht aan de tourist
information office. Daar lag het felbegeerde couponnenboekje voor
alle motels in de staten van California, Nevada, Utah en Arizona.
Dit boekje geeft korting op vele motels in diverse steden uit de
genoemde staten. Tocht weer voortgezet naar de stad Santa Maria.
Daar hebben (uiteraard uit het bonnenboekje) een motel geboekt aan
de rand van de stad, vlak bij een shoppingmall en een openbare
bibliotheek. In deze bibliotheek hebben we de gelegenheid gekregen
om een aantal emailtjes te versturen naar Nederland. Uiteraard
ontkwam de shoppingmall niet aan ons bezoek. Al deze bezigheden
brachten ons in een verhongerde staat. We hadden een leuk restaurant
gevonden, Pappy´s, waar we Tortilla soup, chicken strings en
porkchop hebben gegeten. Het motto hierna was uitbuiken en rusten en
vervolgens lekker gaan slapen. Dit was echter aan ons niet
weggelegd, want we troffen een kamer, waarnaast om 22:00 uur een
fikse ruzie heerste. Om 00:30 uur was het enigszins weer rustig en
konden we proberen om nog van de nachtrust te genieten.
Beetje
brak opgestaan en snel verder gegaan richting Pismo Beach. Daar op
het strand waren veel vogels. De buurt van Pismo Beach staat bekend
om haar dierrijke omgeving. Na deze mooie plaats ging de Route 1 te
samen met de Highway 101. deze snelweg leidde ons langs diverse
steden, maar je ziet er niet veel van. Bij San Lois Obispo gestopt
om maar wederom eens te gaan “mallen”. Ik heb uiteindelijk in een
zaak een Levi´s van mijn maat kunnen vinden. Dit werd gevierd met
een koffie en een appelgebakje bij de Mac D. Na de voortzetting van
de rit kwamen we al gauw bij de splitsing van de Route 1 en de
Highway 101. We kozen gelukkig weer voor de mooie route. Mooie
slingerachtige weg langs de Atlantische oceaan leidde ons naar
Montery, een stad welke dicht bij San Francisco ligt. Aangekomen in
Montery begon de zon spontaan te schijnen. Een brood als diner was
het enige waar we eigenlijk nog trek in hadden. Deze hadden we
genuttigd op de motel kamer van Montery Express Inn. Deze hadden we
met veel pijn en moeite geboekt. De eigenaresse begon al te steunen
en te kreunen toen ik met een bonnetje aankwam. Ze zei: ”2 personen
kost $55,-“ Ik zei dat ik het er niet mee eens was en toen kon het
al gauw voor $50,-. Op het bonnetje stond echter $45,- en dat wilde
ik ook betalen en anders ging ik wel ergens anders kijken.
Uiteindelijk gaf ze toe en konden we voor het bedrag uit het boekje
boeken. Zo zie je maar weer, niet gelijk akkoord gaan met deze
prijsstelling.
De
$45,- was het helemaal waard, want de Montery express Inn was een
mooi en netjes motel. Het motel lag nog geen 200 meter van de
locatie waar ik in 1992 met Brian had geslapen. In de ochtend hebben
we een telefoontje gepleegd naar Nederland, daar Trudy vandaag jarig
is. Ook hebben we familie van der Wiel gebeld en het was fijn beide
ouders weer eens te spreken. Na deze conversatie de trip weer
voortgezet naar San Francisco, maar niet eerst zonder weer een
shoppingmall aan te hebben gedaan. Daar ook lekker een sloot koffie
bij Starbucks gekocht, mmmmmm. Na een klein kwartier van Montery
begon het spontaan hard tot zeer hard te regenen. Deze regenbui
hield het tot aan San Francisco vol. De gehele tocht naar deze
metropool duurde langer dan we hadden gepland. Vermoeid kwamen we
aan in deze drukke stad. Mijn 1e indruk was om zo snel
mogelijk iets te zoeken in de buitensteden van San Francisco
(Berkely of Oakland) maar door de lage beschikbaarheid van motels in
deze gebieden (i.v.m. labourday) hebben we het stuur weer omgegooid
naar het centrum. Deze keer ons goed voorbereid waarnaar we toe
wilden rijden. Downtown hebben we een leuk hotel gevonden. Gelijk
maar voor 3 nachten geboekt zodat we een beetje bij konden komen van
de afgelopen hectische dagen.
Heerlijk geslapen! We
werden pas om 07:45 uur wakker (een unicum). Al wakker wordend
hebben we op HBO (een betaalzender) de film de Haunting gekeken. We
hadden ontbeten in een leuke diner (Lory´s Diner) welke geheel was
ingericht volgens de stijl van de jaren 50, ook de serveersters
liepen in kleding uit die tijd. Dit ontbijt viel zwaar en nodigde
ons uit om een s lekker te gaan wandelen door San Francisco. We zijn
begonnen om China Town eens te bezoeken. Een drukke aangelegenheid
en je werd aldaar verrast door diverse penetrante luchtjes. Het
mocht de pret niet drukken, want gedurende de dag begon het weer
helemaal op te klaren en de zon goed door te breken. Aan het eind
van de ochtend werden we getrakteerd op een strakblauwe hemel. De 1e
die we hadden gezien in de USA! Omkleden was het devies, om
vervolgens met de korte broeken de grote warenhuizen in San
Francisco te gaan bezoeken. Er was er één die zelfs 8 etages telde!
In één van de warenhuizen in Manuela ook geslaagd in het kopen van
een mooie rode trui. (Heeft Roger uitgezocht) Al dat lopen is
vermoeiend en daarom hebben we lekken 1 ½ uur lekker op Union Square
gezeten en naar mensen wezen kijken. Niet veel later hebben we een
Laundry aangedaan om onze kleding te gaan wassen. Zo´n wasprogramma
duurt maar 15 minuten. Echt schoon wordt je kleding er niet van,
maar ja het is wel iets frisser. De avond deed al snel zijn intrede.
Tijd om te eten, een stuk pizza. 22:30 was het laatste van de klok
wat ik had gezien toen ik ging slapen. Het was een vermoeiende dag.
Afgelopen nacht zijn we getrakteerd op een earthquake. Het was er
één van 5.2 op de schaal van richter. Het episch centrum lag zo´n
100 miles van ons vandaan, maar het schudde behoorlijk. De TV lied
breeduit alle beelden zien van de chaos welke deze aardbeving heeft
veroorzaak. Gelukkig zijn er geen gewonden gevallen. Vandaag hadden
we een wat grotere city tour in gedachten. Met een Public transport
pas voor één dag, kan je gebruik maken van al het openbaar vervoer,
zo ook de cable cars. Deze heeft ons naar de fishersmans warf
gebracht. Op de toeristische werf hebben we foto´s gemaakt van
Alcatraz en de Golden Gate Bridge. Vanaf de werf kan je (dachten we)
makkelijk lopen naar Lombard Street. De steile straten van San
Francisco hadden we onderschat en uitgeput kwamen we aan bij de
“steilste straat” van San Francisco. Leuk om te zien, maar we gingen
verder en wilden met de bus naar de Golden Gate Bridge toe. Dit was
een ramp van jewelste. We hebben een 1 ½ uur staan wachten! Ach ja
het was wel de moeite waard, want we hebben de beroemdste brug van
Amerika gezien. Terugweg was ook niet echt alles, maar aangekomen in
ons hotel waren we wel blij. Het bleek dat we deze dag behoorlijk
verkleurd zijn. Tijdens het bijkomen weer een aantal kaarten
geschreven naar de familie.
Labourday! De feestdag van de Amerikanen. Voor ons een dag om door
te slapen tot 09:00 uur! Manuela heeft nog snel even haar haren
gewassen, zodat ze er voorlopig weer tegenaan kan. Terwijl zij bezig
was met het drogen van haar haar, ben ik ontbijt wezen halen bij
Jack in the Box. Wat een vieze vette hap. Gauw maar begonnen met de
auto op te halen om vervolgens door te rijden naar Alamo Square.
Mooi uitzicht op Victoriaanse huizen en de skyline van San
Francisco. Deze plek is het meest gefotografeerde plek van de stad.
Na deze mooie aanschouwing hebben we onze richting gezet naar de 1e
nationaal park welke we gaan bezoeken, namelijk Yosemite National
Park. Dwars door de country redden we via Route 49, een slingerige
weg, maar erg prachtig, naar Oakhurst ten zuiden van het park. Ook
zijn we nog door het pittoreske Oakdale gekomen (bekend van de
zeepserie As The World Turns). In de Oakhurst hebben we geslapen in
het motel met de toepasselijke naam de Oakhurst Lodge. Een prachtig
motel met zwembad en een magnetron. Lekker een uur in de zon
gelegen, prachtig weer. Omdat ons motel over een magnetron beschikte
hebben we in de grote supermarkt eens een diepvriesmaaltijd
geprobeerd, was best lekker. Tenminste niet zo´n vette hap. De avond
hadden we afgesloten met TV kijken met popcorn erbij.
Jawel,
wederom uitstekend geslapen. Lekker een ciabatta gegeten als
ontbijt. Een goede bodem voor een lange dag door het Yosemite park.
Ons motel was maar 14 mile verwijderd van de zuidingang van het
park. Gelijk hebben we van de gelegenheid gebruik gemaakt om een
National Pas te kopen, welke ons voor de rest gratis toegang
verschaft in alle andere nationale parken. De wegen in Yosemite park
zijn absoluut mooi. Het 1e mooie uitzicht wat we tegen
zijn gekomen was Glacier Point, een prachtig uitzicht over een van
de valleien die het park rijk is. Het bood zicht op mooie grote
rotsen en watervallen. Ook de ander watervallen welke per voet
bereikbaar waren hadden we bezocht. Helaas was het een beetje een
droge periode, zodat deze watervallen niet veel water liet vallen.
We waren ervan bewust dat het park te groot was om eigenlijk in 1
dag te bezoeken, maar ons drukke schema verplichtte ons om dan toch
door te rijden. Een paar mijl buiten het park troffen we een mooi
motel met een zwembad in Bishop. Lekker even gelegen bij het zwembad
en later een bezoek gebracht aan restaurantketen Sizzlers. Allebei
hadden we gekozen voor een All-You-Can-Eat saladbar. De saladbar had
meer dan de naam doet vermoeden, er was spaghetti, fruit, taco´s,
groente, vis, ijs, etc. We hebben onze grenzen een beetje verlegt en
dat koste ons een beetje spanning in de buikzone. In het motel weer
aangekomen kriebelde bij Manuela de opruimwoede en begon de
kledingstukken lekker op haar gemakje met veel plezier opvouwen. Het
werd dus tijd voor een goede nachtrust.
Bishop
weer verlaten na een sandwich te hebben gehad van am/pm. Direct
daarna was het nodig om de auto een keer te wassen. Door al het stof
was de auto erg statisch geworden. Met een schone auto zetten we
weer koers naar Death Valley. Om deze vallei te bereiken moet je
over een aantal bergen heen met een hoogte van 5500 ft. Dit
resulteerde in veel klim en daalwerk met de daarbij behorende
slingerwegen. Midden in de vallei gestopt in het plaatsje Stovepipe
Wells. Bloedheet en gort droog. Het is een vesting met 1 restaurant,
1 motel met zwembad en 1 tankstation. We keken al uit naar de
daltons en lucky luck. Na de vallei kwamen we in de staat Nevada.
Het 1e plaatsje wat we daar aandeden was Beatty. Een
echte nederzetting midden in de droogte. Het aldaar gekochte broodje
deed ons goed en gaf ons energie om de laatste tocht van de dag te
maken naar Las Vegas, 115 miles. De weg die we volgenden was
kaarsrecht en we mochten 70 miles per uur rijden, dus 1 ½ uur later
waren we beland in Gamble City. We zijn direct naar het motel uit
het couponnenboekje gereden, Days-Inn. Voor maar $32 konden we in
een luxe kamer overnachten. Gelijk na een kleine rust zijn we gaan
lopen over de strip. We hadden wat gegeten, gegokt, gewonnen en
verloren. De dag was erg vermoeiend geweest, daarom lagen we op tijd
weer onder de wol.
De rust
hebben we toch nodig gehad, 08:45 was pas het eerste wat we op de
klok zagen deze ochtend. In het grote nabijgelegen hotel Maxim
hebben we ons ontbijt genuttigd. Na een aantal dagen zonder malls te
zijn geweest, was het weer hoog tijd om eens een bezoek te brengen
aan de Belz Factory Outlet. Grote shoppingmall met zaken van de
fabrieken waar overgebleven voorraden worden verkocht, tenminste dat
is de opzet, echter is het een gewone shoppingmall geworden met toch
wel gewone artikelen en prijzen. Toch wordt goed zoeken beloond en
hebben we nog wel een leuk kledingstuk kunnen vinden. Vanuit Belz
doorgereden over de gehele strip van Las Vegas, tot aan het oude
downtown. Ik verbaasde me over de metamorfose welke daar heeft
plaatsgevonden. Binnen 8 jaar tijd is alles geheel veranderd. De dag
was nog niet voorbij en we hadden nog een openbare bibliotheek
gevonden. Ook hier hadden we van de gelegenheid gebruik gemaakt om
het thuisfront even te mailen. S´avonds lekker wezen wandelen over
de strip. Ook even langs Bally´s zijn gokpaleis geweest. Deze was
helemaal in het teken van Parijs en binnen leek het erop alsof je
gewoon in de buitenlucht van Parijs liep. Echt de moeite waard om
eens te gaan bekijken! Ook deze avond geprobeerd ons eten bij elkaar
te gokken, hetgeen Manuela een beetje lukte, $10 was onze winst aan
het einde van de avond. Deze $10 konden we goed gebruiken bij het
diner van deze avond. We zijn naar een zeer luxe buffet gegaan in
het hotel van Alladin. Auw, buikpijn, stom stom stom! Genoeg
kilometers in ieder geval om even uit te buiken om later op de avond
weer terug te slenteren naar het motel.
Alsof
de stad Las Vegas vermoeiend is; we hebben tot 09:00 uur geslapen.
De sandwich van am/pm was ons in Bishop bevallen en daarom hadden we
bij 7/11 (een soortgelijke 24-uurs supermarkt) een sandwich gekocht.
Al etend gingen we de Interstate 15 de noordelijke richting op, naar
het park Zion, gelegen in de staat Utah. In de tussengelegen plaats
St. George hebben genoten van een heerlijk ijsje bij Dairy Queen.
Het weer was namelijk zo prachtig en warm, dus we hadden dat wel
verdiend. Een kleine 50 mile verder was de ingang van het National
Park Zion. Met het zwaaien van ons National Pas konden we zonder te
betalen en zonder veel moeite naar binnen rijden. Dit schitterende
park was voorzien van een Shuttle dienst welke om het kwartier door
het park heen ging. De bestuurder, volgens mij een Vietnamvetraan,
gaf her en der een aanwijzing naar interessante dingen. Het park is
op zich niet echt groot en we hadden het dan ook al in zo´n 3 uur
weer gezien. Op naar het volgende park, Bryce. Vlak voor Bryce
National park hebben we ons kamp opgeslagen in de plaats Hatch. Een
dorpje met zo´n 25 tot 30 inwoners met in ieder geval een motel,
heel toepasselijk Bryce Canyon Motel. Omdat we naast het vervoer
door het park van Zion ook veel gelopen hadden, zijn we wederom
vroeg naar bed gegaan om de volgende dag weer fris er tegenaan te
gaan.
We
beginnen een beetje aan de Amerikaanse tijd te wennen, omdat we weer
tot 09:00 uur hadden geslapen, maar we werden gefopt, want het park
lag in een andere tijdzone dan Las Vegas. Na een vies klef ontbijt
zijn we door gekacheld naar Bryce. Dit park staat bekend om haar
Hooties. Dat zijn de opstaande rotsen welke zijn ontstaan door
erosie. Het alle rotsen in het gehele park heeft de kleur van roest
oranje. Er waren in het park vele Viewpoints. Echter na vier a vijf
viewpoints te hebben bezocht hadden we het wel gezien. Iedere keer
was het een uitzicht op het zelfde gebied vanuit een andere hoek.
Dit resulteerde in dat we om 13:00 uur weer het park verlieten en
doorreden naar de grote attractie in de staat Arizona, de Grand
Canyon. Het was best wel een klere eind rijden, maar het was echt de
moeite waard. Midden op de splitsing van 4 canyons had je een
schitterend uitzicht, zoals je eigenlijk maar zelden ziet. De
wandeling naar dat punt was trouwens best wel eng, daar je over een
paadje liep van 50 centimeter breed met reling ernaast, maar ook een
lekkere afgrond. We wilden best wel in 1 van de cabins op het
terrein overnachten, maar deze waren a. reeds bezet en b hartstikke
duur, dus we zijn maar gaan doorrijden naar de eerst grote plaats
buiten het park. Dat is uiteindelijk Fredonia geworden. Wederom weer
wat brood bij de supermarkt gehaald om een vette hap te voorkomen.
De dag veel te veel kilometers gemaakt, maar wij zijn wel een stuk
opgeschoten
Fredonia is best wel een leuk plaatsje, maar is zeker niet groot.
Alles gaat hier gemoedelijk. Na een wit broodje met ham en kaas (nou
ja het ging er door als kaas) en een lekker kopje koffie en thee
hebben we ons klaar gemaakt voor de volgende lange rit. Deze zal ons
leiden via st. George, Las Vegas richting Barstow. Na twee uur
gereden te hebben kwamen we al aan in de plaats Las Vegas. Even
“mallen” kon niet ontbreken en dat hebben we dan ook maar gedaan. De
Interstate 15 zuid was een zeer drukke weg, maar alles reed wel
door, tot aan de controlepost voor fruit en melkproducten. Deze
mogen de staat Californie niet in, i.v.m. met eventuele zieke
vruchten en melkproducten. Om 16:30 hadden we onze bestemming
bereikt. Barstow ligt tussen Las Vegas en Los Angeles, best wel
gelegen in de open vlakte. Het was daar dan ook behoorlijk warm.
Gelukkig had ons Motel 6 een zwembad, waardoor we er verkoeling in
konden zoeken. Het was de 1e keer dat we hadden
gezwommen! Voor de laatste keer deze vakantie hadden we ook de was
weer gedaan in een van de vele Laundomats. Restaurantketen Sizzlers
was ook gevestigd in Barstow, dus hadden we er ook gebruik van
gemaakt. Alles was lekker, maar ik had niet het ijsje moeten eten,
beroerd dat ik werd. Ik stond te draaien in de Wallmart, waar we nog
een aantal boodschappen hadden gedaan. Gauw naar ons motel gereden
om daar voor de rest even bij te komen. Slapen dus….
Na een
zeer goede nachtrust in Motel 6 zijn we naar de facory outlet in
Barstow gegaan. Dit is een grotere variant van de fabrikanten
verkoop centra dan die in Las Vegas. Er zijn ongeveer 95 winkels van
de grote merken zoals Nike, Reebok, D&G, Mexx, Esprit, Etc. Deze
mall was zeer groots en ruim opgezet. De temperatuur was erg hoog!
We hebben het er 1 ½ uur volgehouden. Onze neuzen stonden nou
richting LA! Het zou nog een hels karwei om de City of Angels te
benaderen. Ons 1e idee was om in de buurt van Hollywood
een stekkie te vinden. Moeilijk was dat wel. Veel motelletjes
gezien, de één nog shabbier dan de andere. Uiteindelijk na een uur
of twee rond te hebben gereden hebben we op de sepulveda boulevard
bij Travel Lodge een kamer gevonden. Het motel was goed en degelijk
met een zwembad. Helaas was het water in dat bad vreselijk koud
omdat de zon er nooit op schijnt. De grote Albertsons gaf ons de
gelegenheid om even boodschappen te doen voor het avondmaal. Wederom
kozen we voor een variant met brood. Na het diner even de TV
aangezet en al gauw was het al weer 22:00 uur. Slapen dan maar weer.
Zzzz.
De
nachtrust kwam goed van pas, omdat we de dag ervoor een behoorlijk
stuk hadden gereden. Met alle gegevens die we hadden, hadden we na
een uitvoerige studie besloten om te gaan zoeken in Buena Park, daar
ik in 1992 een goede ervaring had. Dwars door LA heen over de
Interstate 101 en de 5 zijn we aangekomen bij Buena Park, daar waar
ook Disneyland en Knotts´ Berry Farm ligt. We hadden 12 motels
geselecteerd om eens te gaan bezoeken,om zo de beste eruit te
kiezen. Uiteindelijk is het de Econolodge op de La Palma avenue in
Anaheim geworden. De keuze was eigenlijk makkelijk, het was een goed
en een netjes motel met een zwembad en het was ook nog te betalen.
Het nabijgelegen El Pollo Loco restaurant had ons voorzien van het
avondmaal, namelijk kip. In het motel weer aangekomen had Manuela
haar dag, er was As The World Turns op de televisie. Ook andere
series hebben we nog even gekeken en zijn niet veel later gaan
slapen. Wat een geslaap hè?
Het
opstaan met de TV was ons goed bevallen deze ochtend. Het maakte ons
wel hongerig. Dus Denny´s was onze leverancier van ons ontbijt. Het
was uiteraard weer een Moons over my Hammy voor Roger, Manuela koos
voor een Dagwood Slammer. Het was lekker, maar weer erg veel, genoeg
om de hele dag erop te teren. De zeer vriendelijke receptionist van
de Econolodge heeft ons voor deze dag nog een aantal zeer bruikbare
tips gegeven om te gaan bezoeken. De 1e bestemming is was
het strand. De toepasselijke Beach Boulevard was erg lang en na een
tijdje hadden we het wel even gezien. Bij Newport Beach hadden we de
auto even bij de supermarkt neergezet en zijn we een stuk gaan
lopen. Uiteraard naar het zand, de zee en de pier. Het was een
prachtige omgeving me huizen direct aan het strand. Erg mooi en leuk
gesitueerd. Zou er zo willen gaan wonen, maar na onderzoek zijn we
tot de conclusie gekomen dat de beginprijzen voor een stulpje zo
rond 1 mio dollar lag, dus niet voor ons weggelegd. Daan maar terug
naar ons motel om daar een wat bruinere kleur bij het zwembad op te
doen. Ook was dit ge gelegenheid om even rust te nemen in de wat
drukkere vakantie. Bij het restaurant Polfolks hebben we van een
lekkere maaltijd genoten. Het eten was lekker, maar veel en ik kende
mijn grenzen niet, dus last van mijn maag was het gevolg! Gelukkig
zat Starbucks koffie naast Polfolks en konden we daar een lekker
bakkie koffie halen. Na Friends te hebben gezien, hebben we de
binnenkant van onze ogen maar eens bekeken.
Omdat
we de 2e nacht hebben doorgebracht in de EconoLodge sliep
ik erg goed, maar Manuela daarentegen sliep niet echt denderend. Ze
verlangt waarschijnlijk weer naar huis. Gelukkig hebben we deze dag
niet veel op de planning staan, dus kunnen we lekker uitrusten. In
Orange County zat een zeer grote Mall, genaamd “De Block”. Daar
konden we onze laatste centen spenderen. Het bleek echter een Mall
te zijn wat meer gericht was op het uitgaansleven dan op shoppen. In
de ochtend was er nog niet een uitgaansleven gevoel. Dan maar
uitwijken naar Anaheim Shopping Plaza. Ach wat lijken die Malls
allemaal toch op elkaar. In elke mall vind je
Ross, Mervins´, Radioshack, Payless Shoesource, JC Penny´s, etc.
Toch altijd wel leuk
om even te bezoeken. Aangekomen in ons motel bleek het dat we op
tijd waren voor HET programma van Manuela. As the world turns.
Kom niet aan Manu´s
soapie, want dan kom je aan Manu! Gelukkig kwam er aan de soap ook
een einde en hebben we lekker 1 ½ uur in de zon gelegen. Het eten
hebben we maar wederom in ons motel verorbert. Ik heb ergens nog een
radiootje gekocht voor op de fiets in Nederland. (jaja!). Deze nacht
zou de laatste zijn in de Econolodge, want morgen slapen we weer in
de Westin.
Laatste
hele dag in de verenigde staten! Lekker nog een complementary
breakfast in het motel genomen, haha, dat bestond uit een donut met
koffie. Het is tenminste iets, maar het houdt niet over. We hebben
afscheid genomen van de zeer aardige portier cq. Baliemedewerker van
het motel. Het is een mooie dag om eens te gaan toeren door de rijke
buurt Beverly Hills. Mooie huizen gezien, maar geen sterren. Ook
niet op de Rodeo Drive! Dan maar naar Santa Monica BLVD. Daar
scheen, t.o.v. vorige keer, de zon. Konden we ook eens zien hoe het
er uit zag in een wat warmere toestand. Moet toegeven, een stuk
beter. We hadden in Nederland via internet een kaartje gemachtigd
van een show in de studio´s van Sony. Ik was in de veronderstelling
dat het een comedy zou zijn. De naam die aan het kaartje was
verbonden van Cybil Shepard, een comédienne uit de oude serie
Moonlighting met Bruce Willis. Bleek het echter een talkshow te zijn
waar de strijd werd gestreden tussen de twee sexen. De titel van de show was
Man are from Mars and woman are from Venus. Echt een blah blah programma
en je kon goed zien dat er geen enkele spontaniteit was, omdat alles
op cue-cards stond. Wel leuk om mee te hebben gemaakt, maar niet
voor herhaling vatbaar. Gelukkig konden we na deze show naar ons
hotel vlak bij het vliegveld. Voordat we dat hadden gedaan zijn we
onderaan de landingsbaan van het vliegveld wezen kijken naar de
aankomende vliegtuigen. Over de druk bevolkte armenwijk landen de
vliegtuigen. Als je op het dak van een van die huizen staat kan je
de wielen van de vliegtuigen zowat aanraken. Mooi gezicht, maar een
hoop kabaal. Je hoort ze daar niet klagen. Misschien komt dat wel
door het lawaai dat hun geklaag overstemt. De laatste dag hebben we
wederom gegeten bij Sizzlers, het was ons galgenmaal. Koffers werden
in het hotel overhoop gegooid en ingedeeld voor de terugreis naar
Nederland. Toen kwam boven water wat voor een spullen we hadden
gekocht, aardig wat! T.o.v. de vorige keer in het hotel hebben
gelukkig nu 1 tweepersoons bed gekregen/geregeld. Confuus van de
gehele reis, gelukkig en jammer genoeg zouden we morgen weer terug
gaan naar Nederland.
Aan al
het goede komt een eind, zo ook aan deze schitterende vakantie. Hij
begon een beetje regenachtig en ontregeld door de stress van het
werk en de jetlag, maar is achteraf een zeer mooie vakantie
geworden. Vandaag is dan echt de laatste dag. Ons laatste ontbijt
hebben we betrokken bij Denny´s. Daarna begon een beetje de ellende
van de laatste dag. Je kent het wel, de auto heb je alvast
ingeleverd, want doelloos rondrijden heeft ook geen zin. Je zit
gebonden aan de tijdslimiet. Het inleveren van de auto was een
fluitje van een cent. Je rijdt bij Alamo naar binnen. Een mannetje
scant je auto en controleert de auto globaal en checkt of je nog een
bedrag hebt openstaan. Hetgeen niet het geval is. Daarna kan je alle
koffers in de cortesy bus van Alamo stappen, deze brengt je snel
naar het vliegveld. 6 uur hadden we bij aankomst nog door te
brengen. We hebben de tijd een beetje door gebracht met een aantal
Nederlandse lotgenoten. Ondanks dat we als 1e incheckten
hadden we helaas niet de gewenste plaatsen kunnen bemachtigen, deze
bleken al te vergeven zijn (??). Helaas Pindakaas. Later bleek dat
er op die plaatsen een paar kabouters zaten die niet die extra
beenruimte echt hard nodig hadden (Grrr). Zoals ik al beschreef,
waren de andere Nederlanders lotgenoten, omdat het vliegtuig 2 uur
vertraging had. Van MartinAir hebben we voedselbonnen gehad om te
spenderen op het vliegveld. Het was een leuk bedrag, maar op het
vliegveld is alles best prijzig, dus zijn we, mede door geen extra
geld meer te hebben, beland bij McDonalds. Buikje rond gegeten en
gedronken. De vlucht begon conform de uitgestelde tijd. Maar helaas
niet alles ging bij de start alles goed!! Aaaaaaah. Het vliegtuig
wilde niet te veel stijgen. Er was een defekt aan een flap, waardoor
men te veel weerstand zou hebben, zodat we de andere kant van de
oceaan niet zouden halen. We moesten terug naar LA Airport. Voordat
we konden landen moesten we bijna alle kerosine dumpen boven de
oceaan. Bij het landen stonden er een hoop ambulances langs de
landingsbaan, om gelijk in te kunnen grijpen bij een verkeerde
landing. Gelukkig ging alles goed en is het defecte onderdeel
gefixed en konden we 4 uur later onze vlucht hervatten. Gelukking
ging dit wel goed.
Even
tijd om de gehele reis in gedachten even door te nemen. Je moet
tenslotte wat doen in het vliegtuig. We waren bij aankomst in
Schiphol blij dat we werden opgehaald door Ans en Peter. Aan de ene
kant opgewonden wilden we alles vertellen, maar ook best wel
gesloopt door de vlucht
Wat een
mooie vakantie is het geworden. Het was altijd al mijn favoriete
bestemming, Manuela is nu ook een beetje fan geworden van USA.
©
USA4ALL & Roger v/d Wiel
