Een reis door het
zuidwesten van Amerika, gemaakt van 15 juni t/m 14 juli in 2002. In
totaal ben ik door 7 staten gekomen. Te weten: Californië,
Arizona, Utah, Idaho, Montana, Wyoming en Nevada. Als je de
tussenstop in Chicago, Illinois ook nog meerekent zijn
het er zelfs 8.
Dag
1 - za 15 juni
Vroeg op, na
maandenlange voorbereiding is het vandaag eindelijk zover. Vier
weken naar Amerika. Mijn vader staat om 06.15 uur al voor de deur.
Om halfzeven vertrekken we. De rit van Heerenveen naar Schiphol
verloopt voorspoedig en om kwart voor acht staat Piet, mijn broer,
ons op Schiphol al op te wachten. Hij is speciaal vanuit Veghel
gekomen om mij uit te zwaaien. De vlucht vertrekt pas om 11.10 uur
maar zo vroeg op Schiphol blijkt geen overbodige luxe. Vlucht UA967
van United Airlines
wordt voorafgegaan door zeer strenge veiligheidsmaatregelen. Door
dit alles duurt het inchecken lang. Piet, die mij wil filmen,
terwijl mijn bagage al door een scan gaat voor het inchecken, wordt
resoluut teruggestuurd. Persoonlijk heb ik geen problemen met deze
strenge controle. Als het vliegen hierdoor veiliger wordt, prima!
Om 09.15 uur ben ik
ingecheckt en hebben Piet en ik nog tijd voor kopje koffie. Dan
wordt het tijd om door de douane te gaan. Ik neem afscheid van Piet
en begeef mij naar de douane. Ook hier zijn de
veiligheidsmaatregelen niet gering. Na de gebruikelijke inkopen nog
even rondgekeken en op naar gate G3. Bij de gate zijn er nogmaals
strenge veiligheidsmaatregelen. Het boarden zou nu moeten beginnen
maar we moeten nog even geduld hebben. Het wordt uiteindelijk 11.30
uur voordat we aan boord mogen.
Het
vliegtuig is een prachtige Boeing 767-300/ER van United Airlines. In
het vliegtuig is er de mogelijkheid naar ATC te luisteren, en zo
verneem ik dat we onze slottime gemist hebben. Dit wordt dus nog
langer wachten. Uiteindelijk vertrekken we om ± 13.00 uur. Bij de
spotterplaats, nabij Hoofddorp, kan ik Piet nog net zien staan als
we uiteindelijk opstijgen. Hij heeft al die tijd op mij staan
wachten om mij de lucht in te zien gaan. Dit heeft echter wel mooie
videobeelden opgeleverd die ik mooi kon gebruiken voor mijn
videoverslag. Ook heeft een onbekend gebleven spotter foto's gemaakt
van het opstijgen en deze later naar Piet gestuurd.
De vlucht naar Chicago
verloopt voorspoedig. Het vliegtuig heeft in elke stoelleuning een
tv-schermpje en zodoende heb je de keus uit een viertal films en
enkele andere kanalen. We komen om 14.15 uur (plaatselijke tijd) aan
in Chicago op O'Hare Int'l Airport in. De Amerikaan die naast mij
zit op deze vlucht, verteld mij dat Chicago ook wel de "windy-city"
wordt genoemd. Als we de landing inzetten wordt mij duidelijk wat
hij bedoelt. Het vliegtuig schommelt aan alle kanten en mijn maag
begint toch wat vreemd te doen. Voordat ik er echter erg in heb,
zijn we al geland en taxiën we richting gate. Een uurtje later dan
gepland. De immigratiedienst is in no time gepasseerd en ook mijn
koffer heb ik snel. Dan door de douane en de koffer opnieuw afgeven
voor mijn doorvlucht naar Los Angeles. Vanwege de enorme drukte hier
krijg ik het vermoeden dat dit wel eens verkeerd kon gaan. Later
worden deze vermoedens bevestigd.
Er is nu zelfs nog
tijd voor een sigaretje buiten en een telefoontje naar Piet. Mijn
vlucht naar LAX (Los Angeles Int'l Airport) UA125 vertrekt om 16.00
uur. Als ik bij de gate kom, kan ik gelijk aan boord. Het vliegtuig
zit lang niet vol. Nadat we in de lucht zijn deelt het
cabinepersoneel mee, dat een ieder die het wil, zelf een andere
plaats mag opzoeken in het vliegtuig. Ik kies voor een plaatsje
helemaal achterin het vliegtuig. Daar zit ik het liefst. Dit
vliegtuig beschikt niet over tv-schermpjes in de stoelen. Jammer,
maar deze vlucht duurt ook niet zo lang. Na iets meer dan vier uren
vliegen, landen we om 18.18 uur (plaatselijke tijd) op LAX. De
vermoeidheid begint nu toe te slaan. Snel de koffer halen en op naar
Hertz voor mijn huurauto. Dit loopt toch iets anders dan ik
gehoopt had. Mijn koffer zit er niet bij. Navraag leert dat de
koffer met de volgende vlucht vanuit Chicago komt. Dat betekent dus
nog een uurtje wachten. Om 19.40 uur rolt mijn koffer eindelijk over
de band.
Eindelijk kan ik naar
Hertz om mijn huurauto op te halen, tenminste als het goed is. Twee
weken voor vertrek heb ik mijn reservering bij Hertz via Internet
opgezocht. Door onoplettendheid mijnerzijds heb ik toen per ongeluk
mijn reservering laten vervallen. Je schrikt toch als je leest:
"Your reservation has been cancelled" OEPS!!! Gelijk heb ik
telefonisch contact met Hertz opgenomen. Gelukkig konden ze mijn
fout herstellen en kreeg ik een nieuw reserveringsnummer. Nu maar
hopen dat ze bij Hertz niet moeilijk zouden gaan doen omdat op mijn
voucher een ander reserveringsnummer staat. De bus naar Hertz rijdt
helemaal voor mij alleen. Bij Hertz hoef ik slechts enkele minuten
te wachten. De medewerker toetst mijn nieuwe reserveringsnummer in
en vraagt gewoon naar mijn voucher, geen enkel probleem. Hij
probeert mij nog wel voor een Lincoln of Convirteble te verleiden.
Ik heb echter al een zeer luxe full-size auto met GPS (NeverLost).
Hij heeft wel door dat hij mij niet kan ompraten. De medewerker laat
het erbij en ik krijg de papieren mee. Altijd weer spannend wat voor
auto je meekrijgt. Nou, aangekomen bij de auto lijkt het erop dat ik
hier wel 4 weken mee vooruit kan. Tjonge, jonge, wat een auto. Een
grote Ford Taurus SES met GPS en allerhande extra snufjes. Die luxe
mag echter ook wel voor 4 weken toeren.
De
GPS werkt perfect. Het La Haciënda hotel vindt ie feilloos en als ik
ook nog het laatste plekje vind op het parkeerterrein van La
Haciënda, ben ik meer dan tevreden. Inchecken, nog wat tv kijken en
naar bed. Het is een lange dag geweest. Om 21.30 uur sluit ik m'n
ogen en val onmiddellijk in slaap. Ik ben ruim 25 uur in touw
geweest en dat eist z'n tol.
Dag
2 - zo 16 juni
Zeer goed geslapen
deze 1e nacht in Amerika. De wekker stond op
halfzeven maar kwart voor zes werd ik al wakker. Lekker rustig op
gang komen. Natuurlijk moet de dag beginnen met een Amerikaans
ontbijt. De GPS is behulpzaam bij het zoeken naar een Denny's in de
buurt. Vandaag staat een bezoek bij de
LA Dodgers op het programma. De wedstrijd zal om 13.10 uur
beginnen tegen de Anaheim Angels. Aangezien ik meer dan voldoende
tijd heb, doe ik het rustig aan en ga maar eens op verkenning uit in
Hollywood. Op Sunset Boulevard neem ik bij Starbucks een lekkere kop
koffie. Tegen elven besluit ik richting het Dodger Stadium te gaan.
Ruim voor de wedstrijd gaan de toegangspoorten al open en rond 11.30
uur ben ik al in het stadion. Met mijn kaartje, dat ik reeds via
internet besteld had, kom ik op de Loge Tribune. Vandaag is Photo
Day bij de LA Dodgers. Een dag waarop de spelers zich, door de
duizenden, fans laten fotograferen op het speelveld. Na afloop van
de fotosessie is het grappig te zien hoe een hele groep mensen,
allemaal naast elkaar lopend, het spelersveld ontdoen van de rommel
die is achtergebleven. Dan is het inmiddels 13.10 uur geweest en
gaat mijn langgekoesterde droom om een baseballwedstijd te zien,
eindelijk in vervulling. De wedstrijd wordt natuurlijk vooraf gegaan
door het "God Bless America" en het Amerikaans volkslied. Opvallend
is dat echt iedereen met z'n pet of hoed in de hand staat en uit
volle borst meezingt. De wedstrijd is boeiend om te zien. De LA
Dodger fans gaan helemaal uit hun dak als de eerste homerun geslagen
wordt. Op de Loge Tribune zit ik vooraan en daar heb ik een
fantastisch uitzicht. Na anderhalf uur verlaat ik mijn plaats en
zoek de schaduw op. Ik zit vol in de zon en begin de brandende zon
te voelen. Tijd voor wat drinken. Aan eten en drinken geen gebrek.
Dit is voor de Amerikanen echt een middag uit en daar hoort een
overvloed aan eten bij. Eigen drinken mag je niet meenemen dus moet
je het in het stadion kopen. Goedkoop is dat niet, $ 4,50 voor een
fles water!
Rond halfvier verlaat
ik het stadion om nog een bezoekje te brengen aan Venice Beach. Ik
ben niet de enige. Vanwege de drukte, het is vandaag "Father's Day",
doe ik er langer over dan ik had verwacht, maar na ruim een uur ben
ik er toch. Het is moeilijk een parkeerplaats te krijgen.
Uiteindelijk kan ik mijn auto dichtbij het strand parkeren. In het
Dodger Stadium ben ik al aardig verbrand. Na een wandeling langs en
over het strand besluit ik daarom niet langer te blijven, maar een
hapje te gaan eten en mijn motel op te zoeken. Motel6,
1738 N Whitley Ave, Hollywood, is voor de komende 2 nachten mijn
overnachtingplaats en ik heb reeds gereserveerd voor 2 nachten.
Onderweg naar het motel besluit echter 1 nacht te blijven en morgen
al richting Arizona te gaan. Het annuleren van 1 nacht bij Motel6
levert geen problemen op. Universal Studio's stond op het programma
voor morgen maar dat heb ik 2 jaar geleden ook al eens bezocht.
Wellicht is daar aan het einde van de vakantie nog tijd voor.
Dag
3 - ma 17 juni
Opnieuw vroeg op.
Vandaag zal ik proberen in Scottsdale, AZ te komen. Iets ten oosten
van Phoenix. Eerst maar weer een ontbijt bij Denny's. Dat bevalt mij
altijd prima. Daarna nog wat eten en drinken gehaald bij Vons voor
onderweg. Natuurlijk mag een kop koffie van
Starbucks
wederom niet ontbreken. Rond 09.00 uur ga ik op weg naar mijn eerste
bezienswaardigheid deze dag, Palm Springs. Hoewel het op deze
maandagochtend zeer druk is op de snelwegen in en rondom Los
Angeles, schiet het toch mooi op. Halftwaalf ben ik al in Palm
Springs. Het valt mij wat tegen. Er is niet zoveel te doen en ik
besluit, mede vanwege de hitte, door te rijden naar Blythe, net voor
Arizona. Daar maak ik een stop bij K-Mart. Het is nog vroeg en ik ga
op weg naar Scottsdale. Rond kwart voor vijf kom ik aan bij DaysInn,
4710 North Scottsdale Rd, Scottsdale. De prijs van de kamer valt
reuze mee. Ik besluit, voor $ 42,00 per nacht, voor 2 nachten te
boeken. Morgen wil ik n.l. naar Biosphere 2. Een kunstmatig
leefklimaat in een grote glazen koepel.
Nadat ik mijn kamer
betrokken heb, ga ik eerst eens lekker genieten van het zwembad en
bijkleuren in de zon. Warm is het zeker nog rond dit tijdstip, ruim
109 Fahrenheit! 's Avonds ga ik naar de grote Mall vlak naast het
motel. Deze Mall, de Fashion Square Mall, heeft ruim 255 winkels!
Bij Ruby's ga ik een hapje eten. Een restaurant dat je terug doet
denken aan de jaren 50. Helemaal in die stijl ingericht. Tegen
negenen ben ik weer terug op mijn kamer en ga gelijk naar bed. De
lange rit, en waarschijnlijk toch een jetlag, heeft z'n tol geëist.
Vandaag heb ik ruim 400 mile gereden.
Dag
4 - di 18 juni
Vandaag staat een
bezoek aan het Biosphere 2 Center in Oracle nabij Tucson gepland.
Via internet had ik al de nodige informatie over dit complex
gelezen, maar nu wilde ik dit wel eens met eigen ogen aanschouwen.
Biosphere 2 is een kunstmatige leefomgeving. Opgezet om te
onderzoeken in hoeverre het mogelijk is, langere tijd in een grote
"kas" te leven. Tegenwoordig dient het als onderzoekscentrum van de
Columbia University en kun je er rondleidingen krijgen. De tour bij
Biosphere 2 is een absolute aanrader.
Na
mijn gebruikelijk ontbijt bij Denny's ga ik op weg naar Oracle via
de US60 south en de S79 south. Deze route gaat langs een mooie en
rustige scenic-route. De rit naar Biosphere 2 is toch nog zo'n 120
mile en na een kleine 2½ uur ben ik er eindelijk. Bij de entree
wordt mij verteld dat de volgende tour elk moment kan gaan beginnen
en ik haast mij dan ook naar de rest van de groep. Mijn tour bevat
ook een rondleiding in Biosphere 2. Het is reuze interessant om te
zien hoe men hier bijna 2 jaar heeft geleefd. Wegens meerdere
oorzaken, de meningen hierover verschillen, is de proef voortijdig
gestopt. Nog steeds doet men hier proeven maar mensen wonen nu niet
meer in Biosphere 2. Ook worden nu dagelijks meerdere tours langs en
in Biosphere 2 gegeven.
De
grote halve bollen naast Biosphere 2, "lungs" zoals ze door de
Amerikanen genoemd worden, zorgen voor een constante luchtdruk. Op
de foto's bij deze tekst zijn ze goed te zien. De felle zon op de
duizenden glazen ramen zou anders een overdruk veroorzaken. De
luchtdruk in Biosphere 2 werd zo op een ingenieuze wijze geregeld.
De tour ging ook door deze lungs. Op de internetsite van Biosphere
2,
www.bio2.columbia.edu zijn nog veel meer wetenswaardigheden over
dit wetenschappelijk project te vinden. Het hele gebeuren rond
Biosphere 2 vind ik zo interessant, dat een tocht door het Saguaro
National Park, dat ik deze dag ook wilde doen, niet doorgaat. Tegen
vieren ga ik weer richting Scottsdale. Achteraf gezien had ik deze
nacht misschien beter in Tucson kunnen doorbrengen om nog een extra
dag in dit gebied te verblijven. Dat was het absoluut waard geweest.
Rond half zeven ben ik weer terug bij DaysInn in Scottsdale. Ik
besluit in de grote Mall, waar ook een bioscoop is, naar de film te
gaan. Voorzien van een reuze beker popcorn, formaat kleine emmer,
en een beker van minstens 1 liter cola, ga ik lekker op z'n
Amerikaans genieten van Scooby Doo. Deze film is kortgeleden
uitgekomen in Amerika en nog niet te zien in Nederland.
Dag
5 - wo 19 juni
's Ochtends, tijdens
de nieuwsuitzendingen op tv, verneem ik dat in de staat Colorado
grote bosbranden zijn. Waarschijnlijk ontstaan door onoplettendheid
van mensen. Later pakt de politie, na weken speurwerk, een
boswachter op die uit liefdesverdriet brieven verbrandde. De
bosbranden zijn de grootste in de geschiedenis van Colorado geweest.
Een gebied van 55.000 ha. en meer dan 130 huizen gaan in de vlammen
verloren. In maart 2003 wordt de vrouw veroordeeld tot 12 jaar cel.
Mijn route voor
vandaag gaat via de S87 north, naar Winslow en vervolgens via de I40
west naar Flagstaff. Een mooie scenic-route maar ook in dit gebied
zijn momenteel bosbranden heb ik via de tv vernomen. Ik wil juist
deze route nemen om niet altijd via de Highway's en Interstate's te
rijden. Ik besluit het er maar op te wagen. Dan blijkt maar weer
eens hoe groot Amerika is. Onderweg zie ik wel gebieden waar branden
gewoed hebben, maar de bosbranden die er momenteel in Arizona zijn,
kom ik (gelukkig) niet tegen. In Nederland zijn de bosbranden
inmiddels ook nieuws geworden. Mijn broer Piet, die ik onderweg bel
en die weet dat ik door dit gebied rijd, vraagt of ik niet toevallig
onvoorzichtig ben geweest... Ik kan hem geruststellen. Onderweg
wordt er trouwens wel voortdurend voor gewaarschuwd, uiterst
voorzichtig met vuur te zijn. Open vuur in dit zeer droge gebied is
streng verboden.
De rit verloopt
voorspoedig en voorbij Winslow vlakbij Flagstaff ga ik een bezoek
brengen aan Meteor Crater. Ook al een langgekoesterde wens. Deze
grote krater is spectaculair om te zien. De grootte van de krater
geeft aan dat hier enorme krachten en energie moeten zijn
vrijgekomen tijdens de inslag. De krater is zo groot dat ik hem niet
in zijn geheel kan fotograferen. In het midden van de krater zijn
onderzoeken verricht en men heeft een bord met een astronaut
geplaatst op ware grootte. Met het blote oog is hij bijna niet te
onderscheiden maar door in te zoomen met de filmcamera wordt hij
goed zichtbaar. Tijdens het filmen merk ik pas dat het in dit gebied
zo hard waait. De wind voelt als een warme föhn aan en mede daardoor
zweet je bijna niet. Reden temeer om veel water te drinken. Een
tocht, over een gedeelte van de rand van de krater, besluit ik
daarom ook niet te doen. Ik moet duidelijk nog wennen aan de warmte
en sluit het bezoek aan Meteor Crater af met een film hierover in
het (door airco gekoelde) visitor center.
Het laatste stukje van
deze route vandaag gaat naar Flagstaff. Hier wil ik vannacht
verblijven. Het vinden van een geschikt motel valt nog niet mee.
Prijzen van rond de $ 70,00 zijn geen uitzondering. Ik vind
uiteindelijk een goedkoper motel. Voor $ 35,00 kan ik terecht in het
Travellodge motel, 801 W. Highway 66
in Flagstaff. Hoewel ik tijdens eerdere reizen goede ervaring heb
gehad met Travellodge, valt deze mij tegen als ik mijn kamer
betreed. Oude meubels, krakende vloer en een tv met slechte
ontvangst. Dit is voor het eerst dat mij dit overkomt. Het is niet
wat ik verwacht van een motel als Travellodge. De kamer is echter al
per credit card betaald en ik neem mij voor in het vervolg niet
enkel op de prijs af te gaan.
Gelukkig
is vlakbij het motel een goed restaurant genaamd Galaxy Diner,
931 W. Route 66. En, net als bij Ruby's in Scottsdale, is ook
dit een restaurant in de stijl van de jaren 50 en 60. Dat je toch in
2002 leeft, merk je enkel door een paar grote televisies in het
restaurant. Het eten smaakt mij prima en ik geniet ondertussen van
al die typische jaren 50 en 60 spullen die hier zijn. Na het eten
kijk ik, terug op mijn motelkamer, nog een film op HBO. Alweer een
dag met vele bezienswaardigheden en ik ga vroeg naar bed. Het reizen
tot nu toe bevalt mij prima, maar om elke dag fit te zijn maak ik
het 's avonds niet te laat.
Dag
6 - do 20 juni
Ondanks dit wat
mindere motel heb ik toch goed geslapen. Om de dag goed te beginnen
ontbijt ik weer bij Galaxy Diner. Vandaag wil ik naar Page rijden.
Een afstand van "slechts" 113 mile. De afgelopen dagen heb ik
dagelijks heel wat meer miles gereden dus dit moet heel goed te doen
zijn. Al vroeg zit ik in de auto en neem de US89 north. Na 12 miles
zie ik een afslag voor de Sunset Crater - Wupatki Loop en een bord
verwijzend naar
Sunset
Crater Volcano Nat'l Monument. Dit park had ik niet opgenomen in
de planning. Aangezien ik echter zo vroeg op de dag hier al ben, het
is pas 8.30 uur, besluit ik een bezoek aan dit park te brengen. Dit
is het eerste Nat'l Park wat ik bezoek deze reis en ik koop bij de
ingang dan ook een
Nat'l Parks Pass voor $ 50,00. Met deze pas kan ik alle
nationale parken en -monumenten in Amerika een jaar lang bezoeken.
De entree per park varieert van zo'n $ 10,00 tot $ 20,00 per park en
na het bezoeken van 3 parken kan deze pas je al geld besparen.
Sunset Crater Volcano Nat'l Monument is een heel mooi park ontstaan
door een grote vulkaanuitbarsting. Het prachtige landschap ligt vol
met lavabrokstukken. Als eerste bezoek ik het visitor center. Altijd
te vinden vlakbij de ingang van een park. Hier kun je alvast de
nodige informatie over het park opdoen. Het geeft je tevens de
gelegenheid, kennis te nemen van mooie bezienswaardigheden in het
park.
Eenmaal
in het park zelf loop ik een trail van ruim een mile. Op dit vroege
tijdstip is het rustig in het park. Het is wonderbaarlijk om te zien
dat de bomen hier wel kunnen leven maar dat er (bijna) geen
grasgroei is. Alsof een dikke laag as over de grond uitgestrooid is.
Om het landschap te beschermen is het verboden de Sunset Volcano
Crater te beklimmen. Zo'n 1000 jaar geleden is deze vulkaan tot
uitbarsting gekomen. Toch lijkt het alsof het allemaal kortgeleden
gebeurt is. Het is hier windstil en door het geringe aantal
bezoekers kun je bijna een speld horen vallen, zo stil is het hier.
Na ruim anderhalf uur verlaat ik het park om naar de volgende (niet
geplande) bezienswaardigheid te gaan. Ik volg de Sunset Crater -
Wupatki Loop en rij na enige tijd door
Wupatki
Nat'l Monument. Onderweg stop ik bij een oude indianen
nederzetting om de ruïne beter te bekijken. Ook hier is het
bijzonder rustig. Na zo'n 20 minuten hou ik het voor gezien en
vervolg de Sunset Crater - Wupatki Loop om, na verloop van tijd,
terug te keren op de US89 north. Ik ben blij dat ik deze "zijweg"
van de US89 north genomen heb. Nu heb ik, zo vroeg op de dag, een
heel mooi stuk van Arizona gezien.
Het stuk dat ik nu nog
naar Page moet rijden, zo'n 100 mile, is vrij saai. Al rij ik nu wel
heel dicht bij het beroemste nationale park van Amerika:
Grand
Canyon Nat'l Park . In 2001 heb ik dit park bezocht en hoewel
het absoluut een enorme indruk op mij gemaakt heeft, ga ik het park
dit keer niet bezoeken. Omdat ik deze vakantie meerdere parken wil
bezoeken die ik nog niet bezocht heb, laat ik het park letterlijk en
figuurlijk "links liggen". Mijzelf voornemend om het de volgende
keer dat ik hier in de buurt ben, wel te gaan bezoeken. Ik verwacht
mooi op tijd in Page te zijn maar bij de kruising met de US160 East
blijkt de US89 north afgesloten te zijn. Al het verkeer wordt over
de US160 east en de S98 north via Tuba City en Shonto omgeleid. Dit
betekent 60 mile extra rijden vandaag. Samen met de extra miles die
ik via de Sunset Crater - Wupatki Loop al reed, wordt deze dag
wederom een dag met zo'n 240 mile. In Shonto stop ik bij een
supermarkt om de nodig inkopen te doen. In de supermarkt koop ik een
T-Shirt met een Amerikaanse vlag en de tekst: "I support
operation Enduring Freedom". Met mijn aankoop wil ik zo op mijn
eigen wijze Amerika steunen in hun strijd tegen het terrorisme.
Hoezo patriotic? De caissière die verneemt dat ik niet uit Amerika
kom en aan wie ik vertel dat ik nog een lange reis door Amerika voor
de boeg heb, geeft mij spontaan korting op het T-Shirt, die je
anders alleen met een speciale klantenkaart krijgt. En ik? Ik voel
mij helemaal thuis in dit land.
Het is nu nog zo'n 60
mile rijden naar Page. In tegenstelling tot de US89 north is deze
weg wel een mooie route te rijden. Eigenlijk vind ik het helemaal
niet zo erg, zo'n omleiding. Op deze manier zie ik toch maar weer
een mooi kant van Amerika. Aangekomen in Page ga ik op zoek naar een
motel, het wordt Motel6,
637 S Lake Powell Blvd. Het motel ziet er nieuw uit en als
ik mijn kamer betrek ben ik zeer tevreden. Een motel met toegang tot
de kamers van binnenuit, net zoals bij hotels. Ik krijg een kamer
naast een ice-machine. Deze maakt toch wel erg veel herrie, gelukkig
wordt er niet moeilijk gedaan en ik krijg meteen een andere kamer.
Groter en voorzien van 2 2-persoons bedden. Ruimte genoeg dus. De
prijs valt reuze mee, $ 55,00 per nacht, ik besluit gelijk een nacht
extra te boeken. Morgen wil ik naar Bryce Canyon. Dat ligt een
beetje uit mijn geplande route en een extra nacht in Page is dus
nodig. Vanuit Page wil ik mijn route straks vervolgen richting
Monument Valley. Ik lig nog steeds een dag voor op mijn schema en
deze dag kan ik morgen dus mooi gebruiken voor een bezoek aan Bryce
Canyon.
Het is pas halverwege
de middag en ik ga naar de
Glen Canyon Dam. Men neemt geen
enkel
risico en iedereen die de dam en het visitor center wil bezoeken,
moet door een detectiepoortje en wordt, indien nodig, gefouilleerd.
Tassen en rugzakken zijn hier, net als bij de Hoover Dam bij Las
Vegas, verboden mee naar binnen te nemen. De gevolgen voor het
gebied die zouden ontstaan als er iets met de dam zou gebeuren
zouden niet te overzien zijn. Met belangstelling bekijk ik de
tentoonstelling over de Glen Canyon Dam en ik wil eigenlijk nog wel
een tour doen door de dam. Als ik mij aanmeld krijg ik te horen dat
de tours voor vandaag afgelopen zijn. Men wil mij wel alvast voor de
volgende dag noteren. Halfnegen morgenochtend wordt ik verwacht. Het
loopt nu ook alweer tegen de avond en ik zoek een restaurant op voor
het avondeten. Als ik terugkeer naar het motel krijg ik de schrik
van mijn leven. Het brandalarm gaat af. Toch lijken de meeste gasten
niet onder de indruk. Er is geen paniek en men loopt gewoon in en
uit het motel. Als ik op mijn kamer kom is het alarm in de kamer
oorverdovend. Uit voorzorg, maar ook vanwege het lawaai, ga ik toch
maar naar buiten. Het blijkt gelukkig loos alarm te zijn en een
halfuur later is de rust teruggekeerd. Ik besluit de dag met wat tv
kijken en ga vroeg naar bed.
Dag
7 - vr 21 juni
Vroeg op deze dag. Het
is weer tijd voor een telefoontje naar Nederland. Vandaag doe ik dat
eens anders. Ik SMS mijn broer en vijf minuten later gaat de
telefoon al over op de kamer en kunnen we even bijpraten. (Bellen en
gebeld worden met de mobiele telefoon in Page lukt niet maar een SMS
versturen kan wel). Daarna maak ik mij klaar voor een mooie dag
eropuit. Vandaag ga ik naar
Bryce
Canyon Nat'l Park. Na mijn ontbijt bij Denny's ga ik eerst naar
de Glen Canyon Dam voor een tour over en in de dam. De tour is heel
interessant en leerzaam. Een lift brengt ons helemaal onder in de
dam, daar is het zo koud dat je best wat warmere kleren zou kunnen
dragen. Hier is mooi te zien hoe men stroom opwekt d.m.v. 8 turbines
en generatoren. Enkele opmerkelijke feiten: het duurde 3 jaar
voordat deze geïnstalleerd waren en het duurde maar liefst 17 jaar!
voordat Lake Powell voor het eerst vol met water was gelopen. Deze
tour is een absolute aanrader voor iedereen.
Tegen halftien ga ik
via de US89 north naar Bryce Canyon. Het is best een lange rit. Zo'n
150 mile. En vanavond moet ik ook nog terug. Niet de meest voor de
hand liggende route maar, zoals al eerder genoemd, ik lig een dag
voor op het schema en vanuit Page wil ik morgen de andere kant op.
De klok
gaat in Utah een uur vooruit en vroeg in de middag bereik ik, via
Dixie Nat'l Forrest, Bryce Canyon Nat'l Park. In de buurt van het
park zie ik enkele rookpluimen aan de horizon. Op een radiozender,
met info over het park, hoor ik dat dit "gecontroleerde bosbranden"
zijn. Zorgen hoef ik mij dus niet te maken. Het visitor center in
het park is weer mijn eerste doel in het park. Eenmaal in het park
zelf is het echt fantastisch om te zien hoe zich allemaal zogenaamde
"hoodoos" gevormd hebben. Het is niet zo druk in het park en ik neem
de tijd om alles op mij in te laten werken. De weg door het park is
een lange doodlopende weg die ik heen en terug rijd. Bij de diverse
"viewpoints" maken mijn foto- en filmcamera overuren. Voor het eerst
tijdens deze vakantie is het vrij bewolkt en frisjes. Het blijft
gelukkig droog al kun je de regenbuien voorbij zien trekken. Tegen
vijven wordt het tijd terug te keren naar Page. Met een tussenstop
voor het diner ga ik ervan uit dat het zeker negen uur zal zijn
voordat ik terug ben. In Kanab vind ik een eenvoudige steakhouse.
Het eten is prima. Na het eten ga ik op zoek naar een
internetaansluiting. Een week ben ik nu alweer in Amerika en het is
de hoogste tijd om familie en vrienden over mijn belevenissen te
vertellen. In een cafeetje, vlakbij het restaurant, kan ik even
internetten en de jarigen in Nederland alvast feliciteren. Daarna
vervolg ik mijn weg richting Page. Even na negenen ben ik terug op
mijn motelkamer. Een dag, die ondanks een flink aantal gereden
miles, bijgeschreven kan worden in de boeken als uiterst leerzaam en
boeiend.
Dag
8 - za 22 juni
Ook vandaag gaat er
weer een lang gekoesterde wens in vervulling. Ik ga naar
Monument Valley. Bekend geworden door de vele filmscènes die
hier opgenomen zijn en natuurlijk de Marlboro reclame. Al heel vroeg
ga ik op pad via de S98 south en US160 east om pas in Kayenta een
verlaat ontbijt te nemen bij Denny's.
Opvallend
is dat hier zelfs een apart gedeelte voor de rokers is. Na een
smakelijk ontbijt vervolg ik mijn weg richting Monument Valley. Ik
rijd nu op de US163 north en zou er toch bijna moeten zijn. De
beroemde rotsformaties zijn echter nog niet te ontwaren. Dan passeer
ik een laatste bocht en zit ik ineens midden tussen de prachtige,
rood gekleurde, rotsformaties. Deze kaarsrechte weg door Monument
Valley geeft een geweldig uitzicht. Zo gauw ik een parkeerplaats
langs de weg zie, stop ik om al dit moois rustig te aanschouwen.
Vanaf
hier heb ik een mooi zicht op al de rotsformaties rondom mij. Ook nu
val je even stil bij het zien van de grote rotsformaties die hier,
in dit verder vlakke landschap, zijn. In dit gebied, op het grens
van Arizona en Utah leven de Navajo's. Het land zomaar betreden
zonder toestemming vooraf is niet toegestaan. Dat blijkt maar weer
eens uit de afrastering langs de weg met bordjes waar uitdrukkelijk
op vermeld staat "No Trespassing" (Geen toegang). Gelukkig is er de
mogelijkheid een visitor center te bezoeken. Monument Valley is geen
Nat'l Park en dus moet er gewoon betaald worden bij de ingang. De
National Parks Pas is hier niet geldig. De Navajo's leven al lang
niet meer zoals vroeger en ook hier heeft de commercie toegeslagen.
In een open wagen kun je een tour maken langs de rotsformaties. Het
lijkt mij, gezien de warmte, het stof en het feit dat ik lenzen
draag, niet verstandig hieraan mee te doen. De mogelijkheid bestaat
om ook met eigen auto een stuk het park in te rijden. Zelf blijf ik
bij het visitor center met een geweldig uitzicht op de
rotsformaties. Ik neem rustig de tijd alles in mij op te nemen en ik
prijs mij gelukkig met de digitale foto- en filmcamera, die hier
goed werk verrichten. Het is inmiddels halverweg de middag en ik ga
via de US163 north en US191 north richting Blanding. Mijn
overnachtingplaats volgens de planning.
Nu ik weer in Utah
ben, gaat de klok weer een uur vooruit. Als ik in Blanding aankom,
merk ik dat het hier wel heel erg rustig is. Het Super8 motel, waar
ik de nacht had willen doorbrengen, ligt er verlaten bij. Een
reservering heb ik hier niet gemaakt en ik kies ervoor om nu gelijk
door te rijden naar Moab, 75 mile noordelijker. Morgen scheelt mij
dit 1,5 uur rijden en heb ik meer tijd om de omgeving van Moab te
verkennen. Onderweg maak ik nog een korte stop bij
Hole n" the rock. Een woning en giftshop, uitgehakt in de
rotsen. Gemaakt door Albert and Gladys Christensen. Albert,
gestorven in 1957, heeft de voltooiing nooit meegemaakt. Zijn vrouw
Gladys heeft het werk voortgezet. Toen ook zij in 1974 stierf, werd
ze begraven naast haar man in de rots naast hun huis. Ik rijd nog
even door en kom tegen zessen aan in Moab. Op internet had ik
gelezen dat dit een geliefde overnachtingplaats is vanwege de vele
activiteiten hier in de buurt. Voor morgennacht had ik daarom alvast
gereserveerd bij Motel6,
1089 North Main Street. Omdat ik een dag eerder in Moab ben,
moet ik voor vannacht nog plaats vinden. Gelukkig heeft Motel6 nog
ruimte en zo kan ik mooi 2 nachten in dit, nieuwe, motel
overnachten. Dit motel beschikt ook over een laundry (wasserette)
zodat ik even een was kan draaien. Per slot van rekening ben ik al
weer meer dan een week in Amerika. Na een eenvoudige maaltijd bij
een steakhouse, neem ik nog even een duik in het zwembad bij het
motel. Hoewel het inmiddels donker geworden is, is de temperatuur
buiten nog heerlijk aangenaam. Alweer is er een dag voorbij. Al ben
ik nog maar 8 dagen in Amerika, door alle ervaringen van afgelopen
dagen, lijkt het veel langer. Gelukkig heb ik nog een kleine 3 weken
te gaan.
Dag
9 - zo 23 juni
Deze ochtend kan ik
zowaar een beetje uitslapen. Rond 8 uur sta ik pas op. Ik doe het
rustig aan en begin mijn dag alweer bij Denny's. Dat begint al een
gewoonte te worden. Na mijn ontbijt maak ik mij klaar voor een
bezoek aan
Arches
Nat'l Park. Ook dit park stond hoog op mijn verlanglijstje
vanwege zijn mooie natuurlijke rotsbogen. De ingang van het park is
op slechts enkele minuten rijden van het motel. Als eerste breng ik
weer een bezoek aan het visitor center. Hier koop ik enkele mooie
posters van dit park alsmede een mooie DVD met de titel
"Grand Circle". Een DVD over de nationale parken in Arizona en
Utah en Mesa Verde in Colorado. Dan wordt het tijd om het park echt
in te gaan. Na een steile klim rijd je plots tussen de grote
rotsformaties. Bij de eerste mogelijkheid die zich voordoet, zet ik
de auto aan de kant en geniet van het geweldige uitzicht.
Na deze korte pauze zet ik koers naar Balanced Rock. Een grote rots
die balanceert op een andere rots. Je vraagt je af hoelang het nog
zal duren voordat hij naar beneden komt. Toch denk ik dat wij dat
niet meer zullen meemaken... Ik zet mijn tocht voort en kom aan het
einde van het park bij Devils Garden uit. Hier kun je niet verder
met de auto en ik loop een stuk van de trail die hier is. Tussen de
rotsen lopend, geniet ik ook hier weer van dit prachtige park.
Onderweg kom ik langs rotsbogen met namen als: Tunnel Arch, Pine
Arch, Landscape Arch, Partition Arch, Navajo Arch en Wall Arch.
Vanwege de snel oplopende temperaturen op deze ochtend loop ik niet
de hele trail maar een gedeelte ervan. Mijn fles met water, die ik
deze trail meegenomen heb is inmiddels alweer leeg. Met de auto rijd
ik een stuk terug en ga richting Delicate Arch. Het symbool van
Utah. Er bestaat de mogelijkheid een trail van ruim twee mile te
lopen naar Delicate Arch (heen en terug). Ik kies, mede vanwege de
hitte, voor een mooi alternatief en loop een korte trail met
uiteindelijk een geweldig uitzicht op deze Arch, de Delicate Arch
Viewpoint. Als laatste breng ik een bezoek aan The Windows Section.
Ook hier zijn schitterende rotsformaties, zoals Double Arch, Turret
Arch en de North- en South Window, te bewonderen. Na een korte trail
neem ik plaats in Double Arch. Genietend in de schaduw volg ik de
mensen die hier allemaal rondlopen. Het is inmiddels middag geworden
en je kunt merken dat het alweer drukker wordt in dit park. Tijd om
het volgende park te bezoeken,
Canyonlands Nat'l Park.
Dit park ligt relatief
dicht bij Arches Nat'l Park. Voor mij een reden ze beide op een dag
te bezoeken. Qua uiterlijk doet het mij erg denken aan de Grand
Canyon, maar dan in het klein. Het is hier (gelukkig) erg rustig.
Toch maakt dit park bij mij bijna net zoveel indruk als de Grand
Canyon vorig jaar. Een bezoek aan dit park is absoluut de moeite
waard. Vooral Grand View Point biedt een spectaculair uitzicht.
Afgezien van die paar mensen die hier zijn, waan je je hier echt
alleen op de wereld. Graag had ik hier nog wat langer willen blijven
maar er staat nog een bezienswaardigheid op het programma deze dag.
Als afsluiting van deze dag ga ik naar
Dead Horse Point. Dit is een state park en hier is de Nat'l
Parks Pas dus niet geldig. Het park grenst aan Canyonlands en is dus
heel goed te combineren met een bezoek aan Canyonlands.
Het loopt inmiddels
aan het eind van de middag als ik Dead Horse Point binnen rijd.
Ondanks dat dit mijn derde park is dat ik bezoek op een dag, ben ik
alweer diep onder de indruk van al het moois. Beneden is heel goed
te zien hoe de Colorado River zich een weg baant door de rotsen. De
kronkelige beweging van de rivier wordt ook wel Goose Neck genoemd.
Ook in dit park is het rustig en de weinige mensen die hier zijn
genieten, net als ik, van het mooie landschap. Tegen zessen zet ik
weer koers richting Moab. Bij het motel neem ik weer een duik in het
zwembad om al het zweet van deze dag eraf te zwemmen. Ik besluit de
dag met wat tv kijken. Opnieuw was dit weer een dag met heel veel
nieuwe en vooral mooie indrukken. Vermoeid van dit alles ga ik vroeg
naar bed.
Dag 10 - ma 24 juni
De vermoeidheid van
gisteravond is verdwenen en ik ben alweer vroeg uit de veren.
Vandaag ga ik naar Salt Lake City, een kleine 230 mile rijden vanaf
Moab. Ik ben nog maar enkele miles onderweg als een Coyote op z'n
gemak de weg oversteekt. Helaas heb ik de fotocamera niet bij de
hand om mijn grote vriend te vereeuwigen. Via de US191 north, een
stukje Interstate 70 west en weer verder op US191 north rijd ik nu
richting Price. Deze weg is niet zo heel bijzonder. In Price zie ik
dat mijn auto weer dorst heeft en bij een Chevron gooi ik de tank
vol voor $ 1,499 per gallon (3,78 lt). Gelukkig is de benzineprijs
in Amerika, in vergelijking met Nederland, laag. Dat mag ook wel
want vanwege de afstanden die ik rijd, moet ik minstens één keer per
dag tanken. Ik vervolg de weg via de US6 north en bij Spanish Fork
draai ik de Interstate 15 op voor het laatste stuk naar Salt Lake
City. Vroeg in de middag ben ik al bij Motel6,
7263 South Catalpa, Midvale South.
Omdat ik het nog te vroeg vind om in te checken ga ik Salt Lake City
verkennen.
Begin dit jaar zijn de Olympische
Winterspelen hier gehouden, en dat is nog goed te merken.Veel wegen
zien er goed verzorgd uit en de olympische ringen zijn nog overal te
vinden. Na enig zoekwerk rijd ik een rondje door het olympisch dorp.
Veel is hier niet van te merken, het is dat mijn GPS het aangeeft.
Onderweg ben ik niet een ander, geschikt motel, tegengekomen en ik
ga terug naar het eerder genoemd motel. 's Avonds eet ik bij
Applebee's,
vlakbij het motel. In het restaurant hangen tientallen televisies
waarop diverse sportzenders te zien zijn. Men heeft een plaatsje
voor mij aan de bar. Uit het menu kies ik een steak die
voortreffelijk smaakt. Na het eten neem ik voor het eerst
telefonisch contact op met mijn tante in Californië. Over ruim een
week hoop ik daar te zijn en ik kan haar meedelen dat ik mij prima
vermaak. Terug in het motel realiseer ik mij dat ik deze dag geen
enkele foto genomen heb. Ook de filmcamera heeft een rustdag gehad.
De dag besluit ik met tv kijken. Op het nieuws wordt nog steeds
melding gemaakt van bosbranden die nu ook in Utah zijn. Ook wordt er
uitgebreid op ingegaan dat men een verdachte heeft gearresteerd
i.v.m. de ontvoering van de 14-jarige Elizabeth Smart. Deze
verdwijning is al enkele weken, constant in het nieuws. Het meisje
wordt uiteindelijk pas op 12 maart 2003, levend teruggevonden.
Slechts op 14 mile van haar ouderlijk huis.
Dag 11 - di 25
juni
Vandaag begin ik met een
"all-you-can-eat" breakfast in een restaurant vlakbij het motel. Na
het eten probeer ik via Vodafone in Nederland er achter te komen
waarom mijn mobiele telefoon zo slecht werkt in de grotere steden.
Zij kunnen mij helaas niet veel verder helpen en ik ben dus
aangewezen op de telefoonkaarten die ik hier koop. Terug in de auto
stel ik NeverLost in op Idaho Falls, Idaho. Een rit van zo'n 212
mile vanuit Salt Lake City. Via de I15 north rijd ik richting Idaho.
Na een uurtje rijden valt het op dat het landschap hier veel groener
is dan ik de afgelopen tien dagen gezien heb. Omdat ik nu veel
noordelijker in Amerika zit, is de temperatuur zeer aangenaam. Deze
dag heb ik geen bezienswaardigheden op het programma staan en ik doe
het dan ook rustig aan naar Idaho Falls. Om het uur stop ik even om
van het landschap te genieten en mijn benen te strekken. Tegen de
middag kom ik aan in Idaho Falls. Op mijn gemak verken ik de stad.
De "vrije" middag geeft mij ook de gelegenheid om familie en
vrienden in Nederland een kaartje te sturen. Aan het eind van de
middag ga ik op zoek naar Motel6,
1448 West Broadway. Een keurig en goed onderhouden motel
waar je, net als in Page, alleen van binnenuit in je motelkamer kan
komen. Ik heb uitzicht op het zwembad en voor het eten besluit ik
nog even een verfrissende duik in het water te nemen. Het eten in
het restaurant naast het motel smaakt prima en de dag besluit ik met
wat tv kijken.
Dag 12 - wo 26
juni
Na het ontbijt maak ik mij op voor
alweer een hoogtepunt tijdens deze vakantie. Vandaag ga ik naar
Yellowstone Nat'l Park. Het oudste en eerste nationale park ter
wereld (1 maart 1872) stond al tijden hoog op mijn lijstje van nog
te bezoeken nationale parken in Amerika. Via de I15 north, de US20
north en een korte rit door Montana rijd ik in een kleine 3 uur naar
Yellowstone Nat'l Park. Het park staat bekend om zijn vele in het
wild levende dieren o.a. bizons, beren, herten en wolven. Ook vind
je hier geisers, en "hot springs". In West Yellowstone, net buiten
de West Entrance van het park, ga ik eerst nog naar het
IMAX-theater. Op een reusachtig scherm bekijk ik het ontstaan van
Yellowstone. De film is heel interessant en mede door de grote
afmetingen lijkt het soms alsof je midden in het park staat. Aan het
eind van de ochtend rijd ik dan eindelijk het park binnen. Wat mij
gelijk opvalt is dat nog overal de grote brand van 1988 zichtbaar
is. In dit jaar woedde in Yellowstone een zeer grote brand.
"The summer of 1988 turned out to
be the driest in the park’s recorded history. By July 15, only 8,500
acres had burned in the entire greater Yellowstone area. Still, due
to continued dry conditions, on July 21 by which time fire activity
had become noticeable to park visitors and to the national media the
decision was made to suppress all fires. But within a week, fires
within the park alone encompassed more nearly 99,000 acres, and by
the end of the month, dry fuels and high winds combined to make the
larger fires nearly uncontrollable. National news reporters poured
into Yellowstone National Park, as did firefighters from around the
country, bolstered by military recruits. On the worst single day,
August 20, 1988, tremendous winds pushed fire across more than
150,000 acres. Throughout August and early September, some park
roads and facilities were closed to the public, and residents of
nearby towns outside the park feared for their property and their
lives. Yellowstone’s fire management policy was the topic of heated
debate, from the restaurants of park border towns to the halls of
Congress."
"A total of 248
fires started in greater Yellowstone in 1988; 50 of those were in
Yellowstone National Park. Despite widespread misconceptions that
all fires were initially allowed to burn, only 31 of the total were;
28 of these began inside the park. In the end, 7 major fires were
responsible for more than 95% of the burned acreage. Five of those
fires were ignited outside the park, and 3 of them were human-caused
fires that firefighters attempted to control from the beginning.
More than 25,000 firefighters, as many as 9000 at one time, attacked
Yellowstone fires in 1988, at a total cost of about $120 million.
Thankfully, the fires killed no park visitors and no nearby
residents. Outside the park, two firefighters were killed, one by a
falling tree and one while piloting a plane transporting other
personnel."
Bron:
www.nps.gov/yell/nature/fire/index.htm
Gelukkig herstelt de natuur zich. Al zal
het nog heel lang duren voordat het is zoals voor de brand. Al rijdend door het park kom ik even
voorbij Madison Junction bij een waterval, Gibbon Falls. Hier neem
ik even een rustpauze. Het is druk in het park en men is volop bezig
de wegen opnieuw te asfalteren. Dit levert soms stevig oponthoud op.
Bijkomend voordeel is dat ik tijdens deze opstoppingen de tijd heb
rustig om mij heen te kijken. De route door Yellowstone is kronkelig
en daardoor heb ik een groot deel van de middag nodig om op de
eindbestemming van deze dag te komen. Dit is geen enkel probleem.
Het park is ontzettend mooi en zo nu en dan stop ik om van de
uitzichten te genieten. Op een gegeven moment sta ik zelfs in de
sneeuw, de laatste restanten, maar toch. Even later stop ik bij nog
een waterval, Tower Falls
.
Van bovenaf heb je een mooi uitzicht op deze waterval. Om deze
waterval echt van dichtbij te zien moet je een behoorlijk stuk
afdalen te voet. Deze trail levert bij aankomst beneden echter een
fantastisch kijk op de waterval. Geruime tijd verblijf ik hier om te
filmen en foto's te nemen. Dan wordt het tijd mijn "cabin" op te
zoeken. Voor de komende twee nachten heb ik een cabin gehuurd bij
Tower-Roosevelt,
Roosevelt Lodge Cabins. Deze eenvoudige cabins zijn allemaal
verhuurd en ik ben dan ook blij dat ik deze al in april geboekt heb
in Nederland. Als ik incheck verteld een vriendelijke medewerker mij
dat er in de buurt vanavond wellicht wolven te zien zijn. Hij geeft
mij een landkaart en tekent de route voor mij uit. Na het eten in
Roosevelt Lodge ga ik vol goede moed op weg om de wolven op te
zoeken. Onderweg zie ik allemaal bizons en als ik even stop om ze te
fotograferen en te filmen hoor ik ineens gesnuif achter de auto. Op
z'n dooie gemak loopt een bizon op nog geen 2 meter bij mij vandaan.
Zonder aandacht aan mij te besteden steekt hij de weg over en
vervolgt zijn weg. Na een goed half uur zie ik plots allemaal auto's
langs de kant van de weg staan. Op de heuvel langs de weg staan en
zitten veel mensen met fototoestellen en verrekijkers. De duisternis
valt al in en het is voor mij moeilijk de wolven te ontdekken. Ik
zie ze wel lopen maar vanwege de grote afstand en de invallende
duisternis kan ik niet vaststellen of het daadwerkelijk wolven zijn.
Ik rijd nog een stukje door in de hoop ze verderop wel te ontdekken.
Dat lukt niet en ik besluit terug te gaan naar Roosevelt Lodge. In
de cabin is het broeierig. Er is geen airco in deze houten huisjes.
Gelukkig geven de open raampjes een beetje verkoeling. Na een lange
en vermoeiende dag val ik gelijk in slaap.
Dag 13 - do 27
juni
De wekker gaat vroeg deze ochtend. Om
zo veel mogelijk van het park te zien wil ik vroeg op pad. De cabins
beschikken niet over douche en toilet. Er zijn een aantal centrale
douches en toiletten vlakbij de cabins. Omdat ik vroeg ben is het
hier nog niet druk en niet veel later zit ik al aan een heerlijk
ontbijt in Roosevelt Lodge. Vandaag wil ik naar Mammoth Hot Springs
en Old Faithful. Als ik nog maar net onderweg ben, sla ik een
zijweggetje in omdat daar beren te zien zouden zien. Even later zie
ik alweer allemaal auto's en mensen langs de kant van de weg staan.
Het blijkt dat er even verderop een beer rondloopt, een "Black Bear"
hoewel deze beer bruin van kleur is. Een Black Bear is te herkennen
aan zijn kont die hoger is dan zijn schouders. Bij een Grizzly Bear
is dit juist andersom. Speciale Park Rangers "Bear watchers" geven
tekst en uitleg en houden de mensen in de gaten om te voorkomen dat
ze de beren benaderen. Ik vervolg mijn route en aan het eind van
deze doodlopende weg staat een Petrified Tree. Ter bescherming van
deze versteende boom heeft men een hek rondom deze boom gemaakt. Als
ik terug rijd om mijn route te vervolgen zie ik opeens weer een
Black Bear langs de weg lopen.
Deze
beer is ook daadwerkelijk zwart van kleur en er zijn meer mensen die
deze beer "gespot" hebben. Binnen de kortste keren heeft zich een
heel clubje langs de kant van de weg gevormd. De Park Ranger die
voorbij rijdt, maant ons allemaal door te rijden omdat wij de weg
zouden blokkeren. Gelukkig staat de beer op de foto en ik vervolg
mijn weg naar Mammoth Hot Springs. Als ik er bijna ben meen ik
wederom sneeuw waar te nemen in de verte. Dichterbij gekomen blijkt
dat dit juist de Mammoth Hot Spring Terraces zijn. Vanwege de nog
altijd werkende Hot Springs heeft men houten vloeren en paden
aangelegd. De Terraces zijn licht en broos en het schijnt dat er al
een 12-tal mensen omgekomen is omdat men niet op de aangewezen paden
bleef. Ik neem de tijd om dit wonderbaarlijk stukje natuur nader te
bekijken. De temperatuur is inmiddels ook al weer aan het oplopen,
beneden aan de weg hebben een aantal herten de schaduw onder de
bomen opgezocht.
Na
een klein uur besluit ik verder te gaan want de weg naar Old Faitful
is nog ver. Mede door de kronkelige weg en het feit dat men overal
in het park met de weg bezig is duurt de tocht lang. Aan het eind
van de ochtend kom ik aan bij de Lower Geyser Basin. Hier stop ik
opnieuw om de geisers beter te bekijken. Ook hier zijn weer houten
paden en vloeren aangelegd en overal zie je borrelende poelen. De
geur van zwavel overheerst. Het is grappig om te zien en te horen
hoe je soms onder de rotsen gepruttel hoort van de geisers. De
geisers stomen wat maar op dit moment zijn ze rustig. Deze omgeving
verandert constant en men heeft de paden al enkele malen moeten
verleggen. Na al dit moois ben ik benieuwd wat Old Faithful voor mij
in petto heeft. Als ik hier aankom is het een drukte van belang. Ik
heb het geluk dat deze geiser elk moment tot leven kan komen. Old
Faithful heeft zijn naam te danken aan het feit dat men vrij precies
kan voorspellen wanneer hij tot leven komt. Ongeveer 1 keer per 90
minuten. Voor de geiser heeft men zelfs bankjes geplaatst om de
geiser van dichtbij te bekijken. Aangezien het daar zeer druk is
besluit ik het van een afstand te bekijken. Een goede keus want
op deze manier kan ik alles heel mooi filmen. Na 5 minuten komt er
leven in de geiser en de "oohs" en "aahs" zijn niet van de lucht. De
eruptie duurt ruim 5 minuten en ik kan gelukkig alles filmen. Het is
werkelijk overdonderd hoe hij tekeer gaat. Van mensen die hier al de
hele dag zitten en al meerdere erupties gezien hebben, hoor ik dat
dit nog niet eens de krachtigste is. Hij was zelfs iets te vroeg en
misschien daarom wel minder krachtig. Als de geiser tot rust komt en
de mensen hun weg vervolgen kan ik eindelijk een paar foto's maken.
Tja, filmen en foto's tegelijk maken gaat nu eenmaal niet. Het is
inmiddels drie uur geweest en ik ga weer terug op weg naar Roosevelt
Lodge. Vanwege de tijd besluit de "acht" niet vol te rijden, de weg
door het park heeft de vorm van een acht, maar terug te gaan via de
zelfde weg als ik gekomen ben. Als ik ooit nog eens terug kom in dit
park wil deze route absoluut wel vol maken. Onderweg is er weer de
nodige oponthoud maar met de bizons, die hier grazen langs de kant
van de weg, is dat geen straf. Hoe dichter ik bij Roosevelt Lodge
kom hoe dreigender de lucht wordt. Af en toe zijn er felle
bliksemschichten maar de regen blijft uit. Tegen de avond kom ik aan
bij Roosevelt Lodge. Het heeft hier een beetje geregend, maar nu is
het weer droog. Mijn maag rammelt en net als gisteravond geniet ik
weer van een heerlijk diner, Spareribs met BBQ saus. Alweer is er
een dag voorbij. Vermoeid van alle indrukken van deze dag besluit ik
vroeg naar bed te gaan. Morgen wordt een lange dag. Als het lukt wil
ik helemaal naar Salt Lake City rijden.
Dag 14 - vr 28
juni
Vandaag weer vroeg op. Aan mijn bezoek
aan het Yellowstone Nat'l Park is helaas een einde gekomen. Het
wordt een dag van veel rijden. Zoals gezegd probeer ik vandaag in
Salt Lake City te komen. Met een ontbijt en enkele foto's besluit ik
mijn verblijf bij Roosevelt Lodge. Het is halfacht als ik in de auto
stap. Na enkele miles zie ik opnieuw een beer langs de kant van de
weg. Jammer genoeg ben ik net te laat om foto's te nemen. De beer
verdwijnt alweer in de struiken voordat ik een foto kan maken. Rond
halfnegen verlaat ik via de West Entrance het park en merk dat de
auto ook weer dorst heeft gekregen van de vele miles die ik in het
park gereden heb. Voor $ 22,76 gooi ik de tank weer vol en ik maak
mij op voor een lange rit. Ik heb de hele dag de tijd en ik stop
onderweg dan ook meerdere malen. De lange rit valt mij niet tegen en
rond twee uur ben ik al in Salt Lake City. Omdat het nog zo vroeg is
rijd ik nog een stukje verder om in Provo een Motel6,
1600 S University Ave, op te zoeken. Eerst zoek ik nog naar
andere motels en hotels maar de prijzen hiervan vallen tegen.
Allemaal zijn ze boven de $ 65,00 of ze zitten al vol. Gelukkig is
er in deze buurt een Motel6 en, mede door mijn goede ervaringen met
deze motelketen, boek ik hier voor één nacht. Hier in Provo kan ik
opeens ook weer SMSjes versturen. Mijn broer in Nederland is nog
wakker en zo kunnen we even "bijkletsen". Als ik de buurt verken zie
ik, dat vlakbij het motel een grote Mall is,
Provo Town Centre. Deze grote winkelcentra in Amerika hebben
altijd een enorme aantrekkingskracht op mij. De rest van de middag
vermaak ik mij hier dan ook prima en na het eten bij
Red
Robin, besluit ik naar de bioscoop in de Mall te gaan om
Spiderman te zien.
Dag 15 - za 29
juni
Voor vandaag staat een rit naar Cedar
City op het programma. Een rit van zo'n 210 mile. Al vroeg ga ik op
pad en aan het eind van de ochtend arriveer ik in Cedar City. Omdat
het zaterdag is heb ik het motel voor de komende nacht al in
Nederland gereserveerd. Het is nog vroeg en ik ga in Cedar City
eerst wat inkopen doen bij Wall-Mart. Daarna ga ik met de auto door
een wasstraat. In de afgelopen 2 weken is de auto behoorlijk smerig
geworden. Met een schone auto begin ik aan een rit naar
Cedar Breaks Nat'l Monument. De weg er naar toe zit vol
haarspeldbochten en ondanks de relatief korte afstand naar Cedar
Breaks, ongeveer 24 mile, doe ik er bijna een uur over om er te
komen. Het park ligt op een hoogte van ruim 10.000 ft. en als ik de
auto uitstap merk ik dat het hier, ondanks de volle zon, fris is.
Het park doet mij erg denken aan Bryce Canyon vanwege de opvallende
kleur van de rotsen. Een Park Ranger die bij Point Supreme staat,
verteld een boeiend verhaal over Cedar Breaks. Het blijkt, dat het
park voor het grootste gedeelte van het jaar, met sneeuw bedekt is.
Vaak zijn er maar 90 sneeuwvrije dagen in dit park. Enkele jaren
geleden lag er zelfs op Indepence Day (4 juli) nog sneeuw. Als ik op
de parkeerplaats terugkeer om nog een eindje verder het park in te
rijden, zie ik allemaal oldtimers staan. Een mooi gezicht, al die
oude auto's. Als ik ze sta te filmen, terwijl ze hun weg vervolgen,
toeteren en zwaaien de mensen in de auto's naar mij. Ik rijd nog
enkele miles verder en stop af en toe om bij de diverse
uitkijkpunten te genieten van het mooie uitzicht. Dit park is niet
zo bekend bij de meeste mensen, maar is absoluut een bezoek waard.
Aan het eind van de middag keer ik terug naar Cedar City om mijn
motel voor de komende nacht, Motel6,
1620 West 200 North op te zoeken. Het blijkt een
vrijwel nieuw motel te zijn en de kamers zien er netjes en verzorgd
uit. 's Avonds eet ik een eenvoudige maaltijd in een restaurant in
de buurt van het motel. De dag besluit ik met wat tv kijken en
wederom ga ik vroeg naar bed.
Dag 16 - zo 30
juni
Las Vegas is de eindbestemming
vandaag. Het is mijn derde bezoek aan deze bijzondere stad in 3 jaar
tijd. De afgelopen 2 jaar heb ik in een eenvoudig motel overnacht
maar de komende 2 nachten verblijf ik in het
Luxor Hotel. Een luxe hotel in de vorm van een Piramide, op ware
grootte. De rit naar Las Vegas, via de I15 south, verloopt
voorspoedig. Omdat de klok een uur teruggaat ben ik om 12.00 uur al
in Las Vegas. Als eerste breng ik een bezoek aan een grote Outlet
Store,
Belz Factory Outlet Store. Als ik de auto uitstap, komt de hitte
mij al tegemoet. Het is hier nu al ruim 37 graden Celsius! Gauw ga
ik het gekoelde winkelcentrum binnen. Aan winkels geen gebrek hier
en ik kan mijn garderobe dan ook weer flink uitbreiden. Na anderhalf
uur wordt het tijd om Las Vegas te gaan verkennen. Omdat het buiten
eigenlijk te warm is om te lopen besluit ik "De Strip" per auto heen
en terug te rijden. Om alles later nog eens terug te kunnen kijken,
film ik de hele rit door mijn filmcamera op het dashboard van de
auto te plaatsen. Het is erg druk op dit tijdstip van de dag en ik
doe er ruim 45 minuten over voordat ik de hele strip op en neer ben
geweest. Vanwege de vele verkeerslichten staat men
regelmatig stil. Tegen vieren besluit ik mij in te checken in het
Luxor Hotel. Het hotel ziet er zeer luxe uit van binnen. Het is druk
op dit moment bij de incheckbalies. Gelukkig gaat het inchecken
vanwege de vele balies vlot. Mijn reservering is goed overgekomen en
ik krijg een kamer in de Piramide zelf. Men probeert mij nog een
kamer voor één persoon in de toren naast de Piramide aan te bieden
maar ik had bij de reservering al aangegeven dat ik in de Piramide
zelf wilde overnachten. Men doet niet moeilijk en ik krijg een kamer
in de Piramide toegewezen. Na enig zoeken vind ik de lift die mij
naar mijn etage brengt. De kamer is zeer luxe en ik vermoed dat ik
het hier wel 2 nachten zal volhouden. Het is van alle gemakken
voorzien. Men heeft zelfs enkele flessen (gekoeld) water neergezet.
Als ik de fles wil openmaken zie ik op een label aan de fles dat men
hiervoor $ 4,00 gaat berekenen. Dat is mij toch wel wat te gortig
voor een fles water en ik laat 'm maar mooi dichtzitten. Het hotel
biedt via pay-per-view films aan op de televisie. Als ik onderzoek
welke films ze allemaal in de aanbieding hebben, blijk ik, voordat
ik er erg in heb, al een film "gehuurd" te hebben. De film kost maar
liefst $ 10,00 en ik ga er maar eens voor zitten. Het zou zonde zijn
de televisie nu uit te zetten. Het is "Ocean's Eleven", een film
over een spectaculaire overval op een casino in.....Las Vegas. Een
mooie film, en ik zie in de film allemaal locaties waar ikzelf
vandaag ook geweest ben. Na afloop van de film ga ik eten in een van
de restaurants van het Luxor Hotel. Het is een lopend buffet en voor
$ 15,00 kan ik zoveel eten en drinken als ik wil. Het eten smaakt
mij voortreffelijk. Na het eten ga ik het Luxor Hotel verder
verkennen en omdat ik vorig jaar al de diverse hotels en casino's
langs de strip bezocht heb, blijf ik vanavond hier. Een bezoek aan
het casino in het Luxor Hotel kan natuurlijk niet ontbreken. Helaas
heb ik geen geluk en ik moet de dag met een licht verlies afsluiten.
Het is weer een mooie dag geweest en vermoeid ga ik naar bed.
Dag 17 - ma 1
juli
Of het nu komt door de luxe kamer of
door het vele reizen de afgelopen dagen, deze ochtend word ik pas na
tienen wakker. Vandaag wil ik
Death Valley Nat'l Park bezoeken en nu heb ik mij zowaar
enigszins verslapen. Na een verlaat ontbijt ga ik via Pahrump, NV op
weg naar Death Valley. Onderweg stop ik bij een benzinestation om
mijn koelbox te vullen met een nieuwe voorraad ijs. Ook vul ik mijn
voorraad water aan. Vanwege de extreme hitte in Death Valley is dat
geen overbodige luxe. Bij de ingang van dit park is er niemand om
entree te heffen. Begrijpelijk, in deze hitte zou het niet vol te
houden zijn. Wellicht dat men bij het visitor center in Furnace
Creek wel entree moet betalen. Hier ben ik echter niet geweest en
weet dat dus niet zeker. Mijn eerste stop in Death Valley wordt
Zabriskie Point
.
Als ik de auto uitstap, is de overgang van een koele auto naar de
zinderende hitte buiten enorm. De stevige bries voelt aan als een
föhn die recht in je gezicht blaast. Al heb ik geen thermometer bij
mij, volgens enkele Amerikanen is de temperatuur minstens 120 graden
Fahrenheit (49 graden Celsius!) Het lukt mij toch enkele mooie
foto's te maken en ook het filmen gaat goed in deze hitte. Als ik na
10 minuten weer in de auto stap, breekt het zweet mij letterlijk aan
alle kanten uit. De flessen water doen op zo'n moment wonderen.
Vanwege de tijd ga ik niet helemaal naar Furnace Creek maar ga
richting Badwater. Het laagste punt in Amerika. (280 feet/85
meters below sea level) Het is rustig in Death Valley en
onderweg kom ik dan ook maar weinig andere bezoekers tegen. Bij
Badwater stop ik om het beroemde bord op de foto te zetten en te
aanschouwen hoe hier, ondanks de hitte, toch altijd een beetje water
blijft staan. Ook nu zorg ik dat ik niet door de hitte bevangen
wordt en na een kleine tien minuten zit ik weer in de auto. Ik volg
de weg om vervolgens na lang rijden in Shoshone uit te komen. De
filmcamera draait alweer vanaf het dashboard en dat levert mooie
beelden op. Zo kan ik later deze rit gedeeltelijk opnieuw beleven.
Onderweg verwonder ik mij over het aparte landschap. De auto heeft
(gelukkig) geen last van de hitte en tegen zevenen ben ik weer in
Las Vegas. Ik ga nog even langs bij de Outlet Store en ben even na
achten terug in het Luxor Hotel. Na een diner maak ik nog een rondje
door het hotel en casino. Vanavond wil ik het niet te laat maken.
Morgen wacht mij de laatste lange rit. Van Las Vegas naar Visalia,
CA, om het laatste deel van de vakantie bij de familie door te
brengen.
Dag 18 - di 2
juli
Vroeg op vandaag. Om zeven uur zit ik
al aan het ontbijt en tegen acht uur zit ik al in de ochtendspits
van Las Vegas. Ondanks de drukte heb ik eigenlijk geen last van
files en kan ik mij opmaken voor een rit van zo'n 360 mile naar
Visalia. De rit verloopt voorspoedig en ik stop enkel om wat te eten
en te tanken. Even na twee uur ben ik al in Visalia en ga eerst nog
even de stad in om bij
In-N-Out Burger
een hapje te gaan eten. Hoewel ik niet weg ben van de fastfood
restaurants kan ik deze keten aanbevelen vanwege hun vers gebakken
Friet. Het is even na drieën als ik eindelijk bij mijn tante, even
buiten Visalia, aankom. Het is een hartelijk weerzien. Vorig jaar
konden wij hier helaas maar 2 nachten blijven, maar nu zal ik hier
de rest van de vakantie overnachten. Een bewuste keuze, van hieruit
wil ik nog enkele uitstapjes maken. Aan het einde van de middag ga
ik nog even bij mijn neven langs die hier ook in de buurt wonen.
Gelukkig beschikt een van de neven over een zwembad zodat ik na deze
lange dag een frisse duik kan nemen. 's Avonds krijg ik bij mijn
tante weer eens een Hollandse kost voorgeschoteld. Niet dat er iets
mis is met het Amerikaanse eten, maar dit smaakt na een kleine 3
weken toch wel goed. Deze avond maak ik het niet te laat en rond
half tien lig ik alweer op één oor.
Dag 19 - wo 3
juli
Het is een verademing dat ik mijn
koffer voorlopig niet nodig heb. Na bijna 3 weken uit de koffer
geleefd te hebben, is het prettig dat ik nu mijn spullen niet steeds
hoef in te pakken. Het huis van mijn tante is groot genoeg, ik
beschik zelfs over een eigen badkamer met toilet. Deze ochtend heb
ik veel last van mijn rug. Even ben ik bang dat ik ziek ga worden.
Het valt gelukkig mee. Het zachte matras van het bed is de oorzaak.
Gelukkig is er nog een logeerbed maar met een harder matras. Deze
dag heb ik niets op het programma staan. In de middag ga ik naar
mijn nicht, die in Tipton woont. Een kleine 23 mile bij mijn tante
vandaan. Bij hen logeert een nichtje van haar, ook uit Nederland.
Met z'n allen wijden we het nieuwe zwembad in, dat bijna gereed is.
's Avonds komt mijn tante nog langs en met het hele gezin eten we
gezellig samen. Tegen half tien vertrekken mijn tante en ik weer
richting Visalia.
Dag 20 - do 4
juli
Het andere
bed slaapt inderdaad stukken beter. De pijn is gelukkig weer
helemaal verdwenen. Vandaag is een bijzondere dag in Amerika.
Independence Day. Overal in het land wordt dit gevierd met feesten,
optochten en als afsluiting vuurwerk. In Visalia kan ik geen feest
of optocht ontdekken, helaas. Ik vermaak mij door de stad te
verkennen en een bezoek te brengen aan de Mall. 's Avonds gaan mijn
tante en ik naar Tipton om een grote vuurwerkshow bij te wonen nabij
de plaatselijke racetrack. Honderden mensen hebben zich verzameld om
dit gebeuren bij te wonen. Het is een mooie show en ik vind het
bijzonder om deze dag eens in Amerika te mogen meemaken.
Dag 21 - vr 5 juli
Vandaag ga ik erop uit om een bezoek
te brengen aan "Moro Rock" in
Sequoia Nat'l
Park. Dit park heb ik in het verleden al meerdere malen bezocht.
Mijn bezoek beperkt zich daarom tot Moro Rock dit keer. Het is 20
jaar geleden dat ik voor het laatst op deze grote rots ben geweest.
Destijds was ik 11 jaar en ik kan mij er dan ook weinig meer van
herinneren. Het
is
slechts zo'n 60 mile rijden naar Moro Rock vanaf Visalia. Van veraf
is deze grote rots al te herkennen. Vorig jaar heeft president Bush
deze rots ook bezocht. Men heeft speciaal hiervoor de weg op sommige
delen opnieuw geasfalteerd. Als ik mijn auto parkeer op het
parkeerterrein nabij Moro Rock, is het al een drukte van belang bij
deze bijzondere bezienswaardigheid. Via een smalle trap kun je
helemaal naar boven klimmen. Omdat de afdalende en de klimmende
bezoekers elkaar op dezelfde (smalle) trap moeten passeren, duurt
het even voordat je boven bent. Eenmaal boven aangekomen heb je een
fantastisch uitzicht over Sequoia Nat'l Park. Ondanks dat het wat
heiig is, kun je toch een behoorlijk eind over het park uitkijken.
De temperatuur is aangenaam hier. Na ruim een uur bovenop de rots te
zijn geweest, begin ik weer aan de afdaling. Eenmaal beneden
aangekomen ga ik richting "Tunnel Log." In een omgevallen Sequoia
heeft men een tunnel gemaakt waar je met de auto doorheen kunt
rijden. Daarna breng ik nog een bezoekje aan "Auto Log". Ook dit is
een omgevallen Sequoia. Hier kun je de auto bovenop parkeren. Dit is
het enige wat ik mij nog van 20 jaar geleden kan herinneren over dit
gedeelte van Sequoia Nat'l Park. Destijds konden we ook
daadwerkelijk de auto boven op deze reusachtige boom zetten.
Nu
is de oprit afgesloten omdat de boom gedeeltelijk aan het wegrotten
is. Wat wil je ook met al die duizenden auto's die hier jaarlijks
oprijden. Zoals gezegd ga ik dit park niet verder in. Dit keer heb
ik mij beperkt tot het gebied rondom Moro Rock. Toch is dit park met
z'n "Giant Sequoia's" absoluut het bezoeken waard. Het is inmiddels
halverwege de middag en ik ga terug naar Visalia. 's Avonds na het
eten ga ik wederom bij mijn neef langs om een verfrissende duik in
het zwembad te nemen. Rond half tien zoek ik mijn bed weer op.
Dag 22 - za 6
juli
's Avonds ga ik met mijn neef naar een
race op de racetrack van Tulare. De race is spectaculair om te zien
op deze "dirty track" (zandbaan). De grote stofwolken waaien
gelukkig van de tribune af, zodat we niet onder het stof komen te
zitten. Het is voor het eerst dat ik zo'n race meemaak. Het geluid
van de (kleine) racewagens is oorverdovend. Omdat met constant
linksom rijdt is het ene achterwiel groter dan het andere. Een apart
gezicht. De finale eindigt met een geweldige crash van een van de
racewagens. Ettelijke malen gaat de wagen over de kop en vliegt
bijna over het hoge hek voor de tribune. De race wordt gelijk
stopgezet. Wonder boven wonder kan de coureur ongedeerd uitstappen.
De race is nu afgelopen en we lopen nog even langs de vele
racewagens. Klik
hier voor de site met foto's van de racewagens. Het is inmiddels
tegen elven en we besluiten weer naar huis te gaan.
Dag 23 - zo 7
juli
Op zondag gaat de familie altijd naar
de kerk en ik zal ook meegaan. Om half tien begint de dienst. Het
geloof is hier heel belangrijk voor de gemeenschap. De immigranten
(veelal uit Nederland) houden op deze manier intensief contact met
elkaar. Na afloop van de dienst praat men, onder het genot van een
kopje koffie, dan ook nog even gezellig na. De rest van de dag doe
ik niet meer zoveel. Een echte rustdag dus.
Dag 24 t/m 26 - ma 8
t/m wo 10 juli
Deze dagen geniet ik lekker van een
rustig einde van de vakantie. Na bijna 3 weken rondgetrokken te
hebben door Amerika vind ik het heerlijk om deze dagen op gemak door
te brengen. De afgelopen weken waren toch wel vermoeiend. Zeker
omdat ik de hele route in mijn eentje reed. Toch zou ik het op een
volgende vakantie niet anders doen. Deze week maak ik korte
uitstapjes in de buurt. O.a. naar
BestBuy in
Fresno. Een megagrote winkel vergelijkbaar met de MediaMarkt in
Nederland maar dan minstens 4x zo groot. Hier koop ik enkele, net
uitgekomen, DVD's. In Nederland duurt het dan nog enkele maanden
voordat deze films op DVD uitkomen.
Op woensdag ben ik weer de hele dag
bij mijn nicht in Tipton en ondanks dat we maar een uurtje in het
zwembad liggen ben ik 's avonds toch behoorlijk verbrand. Tja, dan
had ik mij ook maar moeten insmeren. Mijn nicht gaat de volgende dag
met haar 2 oudste dochters en haar nicht uit Nederland naar
Six Flags Magic Mountain, vlakbij Los Angeles. Of ik ook zin heb
om mee te gaan. Natuurlijk, wil ik dat!
Dag 27 - do 11
juli
De afgelopen dagen kon ik 's ochtends
wat langer blijven liggen, maar vandaag moet ik er weer vroeg uit.
We willen niet te laat bij Six Flags Magic Mountain zijn. Vanaf
Tipton is het ruim 2 uur rijden. Om acht uur ben ik dan ook al in
Tipton. We gaan met de auto van mijn nicht. Nu heb ik ook eens de
kans om rustig om mij heen te kijken. De rit verloopt voorspoedig en
tegen half elf zijn we er. Het is licht bewolkt vandaag. Een
uitstekende dag dus om een pretpark te bezoeken. Het is niet
superdruk in het park en de wachtrijen zijn maximaal een half uur.
We bezoeken diverse attracties. Mijn favoriet in dit park is
DéjàVu. Een achtbaan die echt tot het uiterste gaat. Ook
Goliath spectaculair. Met een topsnelheid van 85 Mph vlieg je
over de baan. De jongste dochter is door alle wilde ritten misselijk
geworden en we lassen een korte pauze in. Rond vier uur besluiten we
weer naar huis te gaan. We hebben nog een rit van ruim 2 uur voor de
boeg. Thuisgekomen in Tipton neem ik nog een laatste duik in het
zwembad. Tegen tien uur ben ik weer terug bij mijn tante.
Dag 28 - vr 12
juli
Ook vandaag ben ik alweer vroeg op.
Helaas moet ik vandaag terug naar Los Angeles. Morgen komt er een
eind aan deze fantastische vakantie. Net als 20 jaar geleden zou ik
er alles voor over hebben om hier te kunnen blijven. Dat gaat helaas
niet en aan het eind van de ochtend is het tijd om afscheid
van de familie te nemen. Van Visalia naar
Hotel Four
Points L.A. Airport in Los Angeles is zo'n 190 mile rijden. Het
is tevens de laatste huurdag van mijn comfortabele auto. Vanavond
lever ik de auto weer in bij Hertz omdat mijn vlucht van Los Angeles
naar Chicago al vroeg vertrekt. In ruim 3 uur tijd rijd ik naar Los
Angeles en hier tank ik nog een laatste keer om de auto met een
volle tank weer in te kunnen leveren. In de afgelopen 4 weken heb ik
maar liefst 5160 mile (8256 km.) gereden. Desondanks was ik maar $
294,94 aan brandstofkosten kwijt. Gemiddeld betaalde ik $ 1,499 per
gallon. Het duurst was Texaco in Moab, UT met een prijs van $ 1,669
per gallon. Het goedkoopst was Chevron in Idaho Falls, ID, $ 1,259
per gallon. In totaal heb ik 19 keer getankt. Vaak was de tank dan
nog halfvol. Zelf vind ik het prettig om niet tot het allerlaatste
moment te wachten met tanken.
Nadat ik ingecheckt heb bij het hotel
breng ik de auto terug naar Hertz. Het hotel ligt op loopafstand van
Hertz zodat ik niet eerst een bus naar het vliegveld en vandaar een
bus naar het hotel hoef te nemen. Terug op de hotelkamer probeer ik
mijn koffer alvast voor morgen in te pakken. Dat valt nog niet mee.
Door alle spullen die ik gekocht heb krijg ik 'm met moeite dicht.
Nu maar hopen dat ik niet over het maximum gewicht heen zit. Het
avondeten wordt een makkelijke hap bij Burger King tegenover het
hotel. Na het eten kijk ik nog wat televisie. Ik zal het niet te
laat maken deze avond. Morgen wordt het een lange dag.
Dag 29 & 30 - za
13 & zo 14 juli
De laatste dag in Amerika. Nu komt er
toch echt een eind aan de vakantie. Vlucht UA106 van Los Angeles
naar Chicago vertrekt om 09.30 uur. Net als de heenreis wil ik graag
ruim van te voren op het vliegveld zijn. Rekening houdend met
strenge veiligheidsmaatregelen. Kwart voor zeven wordt ik met een
busje van het hotel naar het vliegveld gebracht. Ik wordt keurig
voor incheckhal van United Airlines afgezet. Als ik naar binnenga
zie ik een enorme rij mensen staan. Gelukkig hoef ik hier niet
achteraan te sluiten maar mag ik naar de balie voor de
intercontinentale vluchten. Hier staan slechts een handjevol mensen
te wachten. Door problemen met de bagageband duurt het inchecken
toch nog 3 kwartier. Mijn koffer krijgt gelijk een label voor
Amsterdam zodat ik in Chicago de koffer niet eerst hoef op te halen.
Als ik naar de gate ga zijn de veiligheidsmaatregelen zoals
verwacht, streng. Zelfs mijn schoenen moeten uit. Ik heb hier geen
moeite mee. Het geeft mij in ieder geval een gevoel van veilig
vliegen. Het is nu net na achten en ik kan eindelijk een ontbijtje
nemen met een laatste kop koffie van Starbucks. Met mijn mobiele
telefoon kan ik hier in Los Angeles ineens ook weer telefoneren. Het
geeft mij de gelegenheid om ze in Nederland te vertellen dat alles
goed gaat en dat de vlucht nog steeds volgens planning om 09.30 uur
vertrekt. De rest van de tijd vermaak ik mij bij een van de vele
internetzuilen die hier opgesteld staan. Dan is het tijd om aan
boord van het vliegtuig te gaan. Met een kleine vertraging stijgen
we tegen tienen op van LAX. Nu zit het vliegtuig wel vol en kan ik
niet achterin zitten. De vlucht verloopt voorspoedig en tegen half
vijf plaatselijke tijd landen we op O'Hare Int'l Airport in Chicago.
We taxiën een heel eind over het vliegveld maar uiteindelijk zijn we
er toch. Een bijkomend voordeel is dat ik nu vlakbij de gate ben
vanwaar vlucht UA966 om 18.05 uur naar Amsterdam vertrekt. Omdat het
nog meer als een uur duurt voordat we aan boord kunnen, besluit ik
nog even naar buiten te gaan. Hiervoor moet ik flink stuk lopen. Om
weer bij de gate te komen moet ik de opnieuw door de douane. Dit
gaat allemaal vlot en ruim voor het boarden ben ik alweer terug. Het
vliegtuig blijkt helemaal vol te zitten. Diverse reizigers krijgen
de vraag een latere vlucht te nemen. Dan kunnen we eindelijk aan
boord. Rond 18.30 uur vertrekken we en is hiermee een einde gekomen
aan mijn verblijf van vier weken Amerika. Al gauw wordt het donker
buiten. Slapen in een vliegtuig is voor mij echter niet weggelegd en
de hele vlucht blijf ik wakker. Omdat we richting het oosten vliegen
wordt het al heel gauw weer licht. Ook deze vlucht verloopt
voorspoedig en even voor 07.30 uur (Nederlandse tijd) landen we weer
op Schiphol. Als ik bij de bagageband kom staan mijn ouders en mijn
broer Piet mij al achter de glazen wand op te wachten. Het wachten
is nu nog op de koffer. Dat wachten duurt wel heel lang en als
iedereen uit het vliegtuig zijn koffer al lang heeft sta ik, samen
met een Amerikaans stel, nog op de laatste koffers te wachten. Die
komen echter niet en voor de tweede keer deze reis is mijn koffer
zoek. Terwijl mijn ouders en broer nog steeds staan te wachten, moet
ik hier eerst melding van maken. Dit alles duurt ruim een uur. Ik
moet mijn adres en de cijfercombinatie van de koffer achterlaten.
Zodra de koffer er is zal hij thuisbezorgd worden. Dat mijn koffer
er niet is, is jammer maar er is op dit moment niets aan te doen.
Mijn enige zorg is dat foto's en filmbandjes in de koffer zitten.
Thuisgekomen ga ik niet naar bed maar probeer gelijk weer in het
ritme te komen. Dat is maar goed ook, want 's avonds wordt ik gebeld
dat mijn koffer terecht is. De andere dag wordt hij keurig
thuisbezorgd. Hij is zelfs niet eens opengemaakt door de douane in
Amsterdam. En zo is er een definitief einde gekomen aan mijn
onvergetelijke reis door het zuidwesten van Amerika.
