Maandag 9 september 2002

Om alle file problemen voor te zijn, zijn we zondag al naar Hoofddorp vertrokken en hebben daar een hotel genomen voordat we een mooie vakantie gaan houden van ruim drie weken. Op naar de zuid-ooststaten  van de USA.

Het is maandag 9 september 2002.

Na het ontbijt  stond het busje om 6.45 klaar om ons naar schiphol te brengen. Hier waren we netjes op tijd en konden op het gemak inchecken. Alles werd goed gecontroleerd door de beveiliging. Eenmaal door de douane kon het winkelen beginnen. Tandpasta en wat leesvoer voor in het vliegtuig meer werd er niet aangeschaft. Om 10.40 uur konden we naar de gate om in te stappen in het vliegtuig. 1 korreltje en 2 valeriaan tabletjes moesten nu toch hun werk gaan doen. De oefeningen uit het boek goed doorgenomen en de bij de nu maar in de praktijk brengen. Tijden het opstijgen maar hardop lezen en zo geconcentreerd dat het ook na te vertellen was. Dit heeft echt geholpen en voor dat ik het wist hingen we in de lucht. De reis is erg goed verlopen. Bijna geen turbulentie, alleen is 9 uur erg lang. Maar gelukkig waren er leuke dingen op de video te zien en werden we goed voorzien van eten en drinken, we kwamen niets te kort.

Om half 2 plaatselijke tijd zijn we geland in Orlando. Na een gigantische controle, alles werd wel 3 keer gecontroleerd, konden we naar de uitgang om onze auto op te halen. Met een beetje bijbetalen hebben een gigantische auto (Chrysler Concorde) gekregen. De koffers kunnen nl. achter elkaar in de kofferbak liggen.

Op zoek naar het hotel, hadden we maar niet naar de jongen van de autolease geluisterd die ons verwees naar ‘ons’ Howard Johnson hotel, want bij het hotel waren wij niet bekend, maar het was ook niet het goede hotel! Die lag we in dezelfde straat, maar 15 miles (!) verderop. Een straat met 4 rijbanen en aan allebei de kanten alleen maar winkels, hotels, motels, supermarkten en (vr)eetgelegenheden.

Het kan zijn dat de politie ons nog zoekt want we moeten nog een $0,25 betalen bij de tol. We hadden maar $1,00 en hier was niemand die dit wilde aannemen. Dan maar doorrijden.

Inchecken bij het hotel en de kamer opzoeken, mooie zeer grote kamer, niet nieuw, wel netjes. Uitladen, opfrissen, omkleden en boodschappen doen. De K-Mart zat dichtbij en toen de we binnenkwamen was er meteen dezelfde bekende prettige lucht die we herinnerden van supermarkten aan de andere kant van de VS. Dus rondlopen maar en de kar volladen met een koelbox, borden, bestek en andere benodigdheden. Het hangt hier al aardig vol met spullen voor Halloween, maar dat zullen we nog wel veel meer tegenkomen. Omdat we toch wel erg moe waren zijn we maar niet uitgebreid wezen eten. Een hamburgermenu bij Wendy’s was voor deze dag voldoende voor ons.

Terug op de hotelkamer hebben we nog even tv gekeken maar dat hielden we niet lang vol en voordat we het wisten lagen we te slapen. We hadden dan ook een lange, innoverende dag gehad. De plannen voor morgen zijn om naar Sea World te gaan en daar lekker in de hitte rond te lopen.

Dinsdag 10 september 2002

Vandaag hebben geslapen tot 7.45 uur. Dit wel met wat tussenuurtjes waarin we wakker waren, want het tijdsverschil breekt toch op de een of andere manier op. Nadat we nog wat boodschappen gedaan hebben bij Albertson’s zijn we richting Sea World gereden. Dit was niet zo erg ver en we reden er in een keer goed naartoe. Het hoogseizoen is waarschijnlijk voorbij want het was er echt niet druk.

Van een onbekende, aardige man kregen we nog een kortingsbon van $4.00. Dat was mooi meegenomen. Het is een ontzettend mooi park, en zoals waarschijnlijk bij alle Amerikaanse parken wordt dit ook erg schoon gehouden. Als eerste gingen we naar de show van de Orka’s. We waren goed op tijd en konden dus een mooie plaats uitzoeken in de 2^e ring zodat we niet nat zouden worden.

Hierna gingen we naar het theater waar ook een show werd gegeven. Dit leek een beetje op Circus du Soleil. Er leuk en het publiek werd er goed bij betrokken. Zo moesten 6 mannen op het podium komen waarvan er 4 de hoeken van een boxring waren en nummer 5 moest de bel vasthouden waarna de clown en nummer 6 gingen boxen, erg komisch allemaal. Verder waren er nog een vuurspuwer, acrobaten met het lichaam en een vrouw en een man met een act in de lucht aan een doek. Deze show duurde meer dan een half uur en hierna zijn we naar de haaien wezen kijken. Dit was een aquarium over de mensen heen. Dus je loopt eigenlijk in een tunnel van water. En hier blijkt ook weer waarom Amerikanen zo dik zijn. Er was een loopband waar je op moest gaan staan en zo werd je door de tunnel gestuurd. Natuurlijk erg goed voor de doorstroming van de mensen.

Na een lekkere hotdog met friet zijn we op zoek gegaan naar de pinguïns. Ook hier was weer een loopbaan en dit was toch een van de mooiste attracties in het park. Deze beesten hadden zeker genoeg ruimte en werden ook goed verzorgd. Hierna was het tijd voor Robert om in de achtbaan te gaan. Erg spectaculair. Ik had besloten om hier maar niet in mee te gaan. Er moet toch iemand op de spullen passen!

De volgende show was aan de beurt. Een toneelstuk met robben en piraten. Erg leuk gebracht, alleen gingen we ongeveer dood van de hitte. We zaten onder een afdak en hier bleef alle warmte onder hangen. Dit was echt niet uit te houden, we liepen gewoon leeg. Via de wildwaterbaan zijn we naar de manatees gegaan. Dit is een dier dat met uitsterven wordt bedreigd. Hier werd d.m.v. een korte film uitleg over gegeven.

Als laatste hebben we de dolfijnen show gezien. Dit duurde niet zo erg lang en was ook niet erg spectaculair. Tijd om het park te verlaten en ons te begeven naar de Outlet store die we op de heenweg hadden gezien. Een aantal shirts en schoenen voor Robert aangeschaft.

Na ons te hebben opgefrist in het hotel zijn we naar downtown geweest. Omdat het regende zijn we hier alleen maar doorgereden, er was trouwens ook niet veel te doen. Dan maar naar de Wallmart om te kijken of er borduurgaren te koop is. Wat een winkel is dit. Ze hebben hier echt alles. Geweldig gewoon dat er zulke winkels bestaan.

En om de dag helemaal goed te eindigen konden we natuurlijk niet om de Taco Bell heen. Heerlijk, gewoon een aantal taco’s naar binnen schuiven.

Woensdag 11 september 2002

Natuurlijk memorial day voor de aanslag op de VS een jaar geleden.

Winkels zijn  beperkt open en je merkt het ook aan de gelatenheid van de mensen. We verlaten ons eerste hotel in Kissimmee om op weg te gaan naar Amerika’s oudste stadje St. Augustine. Onderweg zien we niet veel dan alleen maar snelweg.

Onder St. Augustine gaan we naar het Ford Matanzas, hier is te zien hoe de Spanjaarden zich hier hebben gevestigd. Daarna nog even naar het strand geweest. Het leuke van dit strand is dat je er met de auto op mag. Helaas zat het weer niet mee en konden we niet gaan zonnen op het strand.

Dan maar verder naar St. Augustine. Hier aangekomen eerst maar op zoek naar het hotel. Deze hadden we zo gevonden en omdat het een erg leuk stadje is gingen we maar meteen weer op pad om alles te bezichtigen. Het is echt een oud stadje met veel toeristische winkeltjes.

We hebben hier lekker rond gelopen en in een ouderwetse mini-mall de eerste garnalen van de vakantie gegeten. Want dit moet je natuurlijk eten als je aan de oceaan zit. Nog 1 nachtje aan zee en we gaan de binnenlanden in, dus moeten we het ervan nemen met de garnalen en andere vissoorten.

Hierna wilden we naar het oudste museum van St. Augustine, maar dat was helaas gesloten. Als laatste bleef nog het oudste huis over wat nog te bezichtigen is. Het is meer dan 400 jaar oud. We kregen een rondleiding van een oudere dame die ontzettend leuk kon vertellen. Via de boulevard liepen we terug naar het centrum om iets te gaan eten.

Bij een leuk restaurant met uitzicht op het water hebben we lekker gegeten. Ik geloof dat ik wel een beetje naar knoflook ruik. ( Mosselen met knoflook vooraf en als hoofdgerecht natuurlijk garnalen gebakken in knoflook, Robert had een geweldige T-bone steak).

Er was nog een Wallmart in de buurt en daar moesten we natuurlijk ook even gaan kijken. Dit zijn toch geweldige winkels. En druk dat het er is. Teruggekomen in het hotel het verslag van vandaag maken en even de garen controleren of we alles goed hebben gedaan.

Een erg leuke dag in een stadje wat echt bij ons past. Op naar de volgende rit richting Charleston.

Donderdag 12 september 2002

Nadat we zijn opgestaan hebben we de spullen alvast ingepakt, de auto geladen en van een Amerikaans ontbijt in het hotel genoten. We zijn toen direct vertokken omdat we vandaag een lange rit (444 km) voor de boeg hebben. We kwamen door Daytona Beach waar we niet veel van gezien hebben en Jacksonville (hier staat ook nog een fabriek van EMI), een zeer grote stad met een aantal gigantische gebouwen. Maar we rijden door en verlaten Florida. Van Georgia krijgen we alleen een indruk van de omgeving van de snelweg. Veel  bossen maar ook moerasachtige gebieden. In South Carolina aangekomen verlaten we al vrij snel de I95 en rijden we in een zeer mooie omgeving rechtstreeks naar ons Best Western hotel. We zijn een beetje vroeg, want de kamers zijn nog niet klaar. Maar geen nood, er is een geweldige mall in de buurt. Je word toch steeds verrast door de omvang van deze winkelcentra. Zo’n mall is qua oppervlakte een stuk groter als het centrum van Uden! In de mall hebben we een kleinigheidje geluncht en gaan we terug naar ons hotel. Mooie verzorgde kamers. Maar we schieten op want we willen naar downtown Charleston. Downtown ligt op een schiereiland en is voor ons alleen per brug te bereiken. En we zijn niet alleen, sodeju wat een drukte! Auto geparkeerd en gids Petra leid ons door de stad. We bezoeken een half overdekte markt waar binnen en buiten de typische mandenvlechters het werk doen. Daarna bezoeken we de boulevard waar we dolfijnen (of bruinvis) in het wild zien zwemmen. Toevalligerwijs lopen we daarna langs het stadsmuseum waar we door een verkleedde man uitgenodigd worden om een film te bekijken. Het is voor niks, dus naar binnen. Blijkt het een film te zijn over het ontstaan van de onafhankelijkheidsverklaring; het feitelijke begin van de verenigde staten. Na de film bezichtigen we het originele document. Het geheel heeft toch wel indruk gemaakt. De indrukken blussen we af met een lekker biertje en rijden we terug naar ons hotel. ‘s Avonds genieten we nog van een echt Amerikaans diner en gaan we op de hotelkamer een film met Clint Eastwood bekijken. Alleen het eind van de film hebben we allebei niet gehaald.

Vrijdag 13 september 2002

Vandaag is het weer een rit van meer dan 400 km. We zijn weer vroeg wakker er gaan dan ook op tijd weer op pad. Eerst nog even ontbijten in het hotel. Dit is hier gratis. Het zal wel een van de weinige keren zijn dat we niet voor het ontbijt hoeven te betalen. We rijden de stad uit naar de I26. Deze weg gaat helemaal tot Asheville. Onderweg is het niet druk, je merkt alleen als je bij een stad komt. Dan komen er uit alle hoeken auto’s. Maar ben je de stad voorbij dan is het ook snel weer rustig op de weg. Aangekomen in Asheville moeten we even zoeken naar het hotel. We kunnen het niet gelijk vinden en moeten dus even de weg vragen. Zoals bij de vorige hotels liggen deze toch een stuk buiten de stad.

We gaan naar het Ramada hotel dit keer. Ondanks dat we vroeg zijn kunnen we gelijk inchecken. Alle spullen naar de kamer er op naar de stad. Hier maar eerst even langs het Visitor center omdat we niet goed weten waar we moeten zijn. Met een plattegrond komen we een heel eind. Eerst maar even naar de bieb om de mail op te halen en een bericht naar het thuisfront te versturen.

Hierna gaan we naar het huis van Thomas Wolf, een bekende Amerikaanse schrijven van begin 1900. Zoals in alle musea is het hier ook niet druk, maar toch interessant om te zien.

Tussendoor zijn we nog even bij een rommelmarkt naar binnen geweest. Hier noemen ze dat een antiekwinkel maar er is niets anders dan oude rotzooi. Hier kopen we nog wel 2 oude ansichtkaarten van de jaren 30. Eentje van Bryce en de andere van het oudste huis in St. Augustine. Dit is het huis waar we ook zijn geweest en een rondleiding hebben gehad. Zo het culturele gedeelte hebben gehad nu opzoek naar een biertje. Hier in Asheville zijn genoeg terrasjes. Het is echt een artistieke stad met veel kunstenaars op alle fronten.

Op de terugweg naar het hotel heeft Petra een restaurant gezien waar ze wel wil eten. Er staan veel auto’s buiten dus het eten moet er goed zijn.

Als we binnen komen zien we eerst een giftshop met heel veel hebbedingen. Het restaurant is ernaast. Een beetje het idee uit het oude westen. Alles hout en weer veel rotzooi aan de muur.

Het is toch knap dat je ook in dit soort restaurants binnen een uur weer op straat staat met een buik vol met eten. Het eten is inderdaad goed en niet duur.

Terug naar het hotel waar Petra toch even in slaap valt. We drinken nog iets in het hotel en gaan dan slapen. Morgen gaan we door de Great Smocky Mountains. Dus ook dan nog even vroeg opstaan…

Zaterdag 14 september 2002

…wat niet lukt, want we worden ‘pas’ om 8.15 uur wakker, maar een uur of half 10 zijn we onderweg naar Cherokee; een dorp aan het begin van National Park Great Smokey Mountains. We bezoeken het Cherokee museum en weten nu alles over het leven van deze Indianen. We beginnen nu aan de tocht door de Great Smokey Mountains. Een prachtig gebied en ligt dus midden in de Appalachen, de eerste bergketen die de pioniers in de 18^e eeuw moesten bedwingen. Door het slechte weer hebben we minder gezien als wat er te zien valt, maar dat het een prachtig gebied is staat vast. Nou op naar Knoxville, onze volgende etappeplaats. Maar direct buiten het National Park staan we in de file. Hadden wij even geluk, dat duurde twee en een half uur (!) omdat in het plaatsje Pigeon Forge een jaarlijks autotreffen werd georganiseerd. Op zich wel grappig; allemaal oude 6 en 8 cylinders a la de Dukes of Hazard, wat een pokkeherrie. En langs de kant zitten ze allemaal in stoeltjes naar dit gebeuren te kijken. Daarnaast is in dit plaatsje het pretpark Dollywood, jawel; van Dolly Parton. We zijn nu echt in Hillbilly country!

We eten iets bij TGI Friday en gaan verder naar Knoxville. We rijden door het centrum, ons hotel (Best Western) blijkt echter een behoorlijk eind niet meer naar het centrum te gaan, we wassen wat vuile kleren (binnen anderhalf uur schoon en droog) en ondertussen genieten we van het zwembad. Omdat we laat gegeten hebben slaan we een flinke maaltijd vanavond maar over. We moeten nog wat kleine dingetjes hebben en gaan langs een Wal-Mart aan de overkant van de snelweg. In zo’n winkelcentrum ben je toch weer een uurtje of wat zoet. Daarna wat TV kijken op de kamer en dit verslagje bijwerken.

Zondag 15 september 2002

Vandaag hebben we uitgeslapen tot 8.30 uur en zijn we eerst gaan ontbijten voordat we de spullen hebben ingepakt. Ontbijten  is een groot woord want er staan gewoon donuts, koffie en cornflakes in de lobby van het hotel.

Het is nog steeds bewolkt als we vertrekken. Onderweg komen we een afslag van een dam tegen en omdat we toch tijd genoeg hebben gaan we hier een kijkje nemen. Helaas is uit veiligheidsredenen het vistor center niet open. Het is een dam bij een kerncentrale. We rijden door gaan via een lokale weg richting Chattanooga. Het is zondag en ze zeggen wel dat mormonen iedere zondag in de kerk zitten maar overal waar we geweest zijn komen we naast iedere McDonalds op de hoek ook een kerk tegen. Zo ook langs deze weg. En overal staan auto’s bij de kerken dus ze worden druk bezocht.

In Chattanooga is het even zoeken naar het hotel maar na een kleine omweg hebben we het toch vrij snel gevonden. We zitten tegen de rand van down-town in een beetje achteraf buurtje. Maar het hotel is redelijk. Ondanks dat we vroeg zijn kunnen we inchecken en als alle spullen boven zijn gaan we ons maar eens oriënteren op de bezienswaardigheden in deze plaats.

Er is hier van alles te zien v.w.b. treinen maar we besluiten om naar Ruby Falls te gaan. Een waterval in grotten. Goed voor de Piet om mijn angsten te verleggen. Aangekomen bij de grotten komen we meteen in een giftshop en een kassa waar we de kaartjes kunnen kopen. De jongen achter de kassa vraagt waar we vandaan komen en als we zeggen uit Nederland heeft hij voor ons een Nederlandse uitleg van de Ruby Flalls. Erg attent.

We gaan met de lift naar beneden en komen zo 143 meter onder de grond. Hier worden we opgewacht door onze gids, een spontane griet van mijn lengte. De gidsen zijn hier waarschijnlijk op lengte aangenomen omdat het hier erg laag is en de gids hier goed kan lopen.

We vertrekken met de groep de grotten in. Onderweg zien we geweldige dingen. Uitleg staat in het formulier wat in het plakboek erbij zit. ( Erg lang verhaal en is al getypt, waarom dubbel werk).

Via een route van ongeveer een mijl komen we in een donkere ruimte waar we het geluid van de waterval al horen, maar we kunnen het nog niet zien. Dit is echt Amerikaans, nl. op een Efteling manier wordt dit geshowd.

Opeens gaat het licht aan en zie je voor je een gigantische waterval uit de lucht komen vallen. Dit is echt geweldig mooi. Je kan er rond omheen lopen en er worden hier wat foto’s en video’s gemaakt. Dit is echt super. Dit is zo mooi en dat terwijl het per ongeluk ontdekt is door ene Leo Lambert. De waterval heeft hij vernoemd naar zijn vrouw Ruby. Als we boven zijn kunnen we nog naar een vieuw point en kijken zo over Chattanooga uit. Verder de berg op gaan we naar Rock city. Dit is een tuin met veel stenen. Wat hier nu precies zo mooi is weet ik eigenlijk niet maar we besluiten om hier maar niet naar binnen te gaan.

We gaan down-town bezoeken, alleen is hier niets te doen. Maar geen nood want ook hier is een gigantische mall waar we kunnen winkelen. Op naar de shoppings mall in Hamelton. We lopen hier een uurtje rond en gaan daarna eten bij Sticky Fingers. Ik had dit restaurant in een folder gezien en volgens mij kon je hier goed eten. Het is een BBQ restaurant met hele lekkere spare ribs. Het was zoals gewoonlijk weer te veel en we gaan dan ook met een rond gevoel naar het hotel terug.

Het is nog een beetje vroeg maar we blijven toch op de hotelkamer lezen en films kijken. In de buurt is nl. niet veel te doen en het is niet echt weer om te zwemmen. Morgen is het feest en gaan we op weg naar Nashville waar we 2 overnachtingen hebben.
 

Maandag 16 september 2002

Lang zal ze leven, lang zal ze leven …., vandaag ben ik jarig alleen merk je er hier niet echt veel van. Dit is niet erg want er is zoveel te zien en te doen dat je er geen erg in hebt.

Vandaag verlaten we Chattanooga en gaan op weg naar Nashville. Dit is niet zo ver rijden en daarom gaan we bij M… de snelweg af om te ontbijten bij een Waffle house. Hier kan je alles krijgen wat er maar bij een Amerikaans ontbijt hoort. Dit is echt zo’n koffieshop uit de films waar iedereen naast elkaar aan de bar zit te gapen met een mug koffie.

Als we het ontbijt op hebben en de auto hebben voorzien van nieuw voer gaan we verder. We nemen nu een andere route en komen zo bij Stone river waar een soort mini national park is over de burgeroorlog die hier is gevoerd. We krijgen hier eerst een film en kunnen daarna met de auto door het park rijden. Het is net de Beekse Bergen alles zijn hier geen beesten maar wapens die hier te zien zijn.

Hierna vervolgen we onze weg naar Nashville. We komen erg vroeg bij het hotel aan maar kunnen toch al gelijk inchecken. De kamer die we hier hebben is de mooiste tot nu toe. Een klein 2-kamer appartement. Echt een verbetering dan waar we afgelopen nacht hebben geslapen. We gaan down-town, kijken of we nog iets van de muziek kunnen ontdekken hier. Nashville is een nette stad die wel iets van Phoenix wegheeft. Het eerst wat we tegen komen is een hardrock café. Hier gaan we naar binnen om iets te drinken. Het ziet er mooi uit met hier en daar een eigendom van een bekende ster. Jammer dat dit ook weer tot een keten behoort en dit café er waarschijnlijk overal hetzelfde uit zal zien.

We lopen over Broadway naar de muziek buurt. (Ik dacht dat hier alle muziek café bij elkaar zaten maar het is niets) Helaas een uur voor niets in de hitte gelopen. Dan maar op zoek naar de Country Music Hall of Fame. Dit is een groot gebouw waar een museum van alle sterren is. We zijn een beetje laat en besluiten om niet meer het museum in te gaan. Het is hier wel lekker koel binnen. Er is een leuke shop waar we nog even kijken en Robert een harmonica heeft gekocht. We lopen verder naar het Nationale museum. Deze is echter dicht en we moeten hier morgen voor terugkomen.

Dan maar via de second Av. terug naar het hotel waar we ons opfrissen en naar een Taco Bell op zoek gaan. Ja, want ik ben jarig en mag kiezen wat we willen eten. Taco’s natuurlijk. Niet echt gezellig maar wel lekker. We staan met 20 minuten weer buiten. Het maakt niet uit of je in een restaurant of in een fastfood zit, het gaat allemaal even snel. Terug in het hotel nog even tv kijken maar ja zoals altijd kan ik mijn ogen weer niet openhouden en van ik in slaap.

Door de dag heen nog een mailtje van Mirjam en Willem, een SMS van de familie Meulensteen, Robert en Ank, een bericht van Ans (van iedereen natuurlijk) en een bericht van Loeky en Ton uit Spanje gehad om mij te feliciteren met mijn verjaardag. Dit is toch leuk, ondanks dat je ver weg zit, dat er op alle manieren berichten binnenkomen.

Dinsdag 17 september 2002

Om 7.15 uur worden we gewekt door de telefoon; het zijn Ton en Loeky vanuit Spanje die toch nog graag Petra willen feliciteren. We doezelen nog wat en gaan in het hotel ontbijten. Dit is dus bijna overal gratis, ze vragen wel een vrije gift en met 2 of 3 dollar zijn ze al blij. Daarna gaan we op zoek naar Belle Maede, een plantage van begin 1800. Deze plantage is beroemd geworden door de manege die hierbij was. Een paard uit deze stal heeft nl. als enigste ooit een wedstrijd in Engeland gewonnen. Een authentiek verkleedde dame legt ons uit hoe het op de plantage werkte en laat ons het plantage huis zien, echt geweldig, wat een rijkdom, maar ook met enorme verschillen als je de slavenverblijven ziet. Tot 1950 hebben hier nog mensen in gewoond maar omdat ze waarschijnlijk toch een aantal monumentale panden wilden bewaren in Nasheville is dit in 1950 gekocht door de state en is er een museum van gemaaktg. Het hele bezoek duurt al vlug een uurtje of drie, maar meer dan de moeite waard. Met foto-, en videocamera proberen we ook nog een eekhoorn vast te leggen. Helaas mochten we binnen niet filmen of foto’s maken.

’s-middags bezoeken we State Capitol; door de State Trooper bij de ingang worden we grondig ondervraagd en met een metaaldetector doorzocht. We moeten ons rijbewijs laten zien, ja en dan heb je het al. Dit is niet uit America en hij is zo geïnteresseerd dat we maar uitleggen hoe het rijbewijs werkt en om het volledig te maken laten we ook maar ons paspoort zien. Dit had hij nog nooit gezien maar vond het erg indrukwekkend. We bezoeken de publieke ruimtes van het ‘provinciehuis’ van Tennessee en zien met name de indrukwekkende vergaderruimtes van het huis van afgevaardigden en de senaat. Aansluitend bezoeken we het Tennessee museum waar met name nogal wat is terug te vinden over de burgeroorlog. In deze omgeving is toch wel flink geknokt zo’n 150 jaar geleden. Helaas zijn ze hier bezich met een verbouwing en kunnen we alleen maar een klein gedeelte van het museum bezoeken.

In de namiddag bezoeken we Opryland; een muziekcentrum, waar op zich  op dat moment niets te doen is. Dan maar ‘even’ naar het naastgelegen winkelcentrum. 1,4 miljoen vierkante feet!!! Zo’n 40.000 m. Het eerste wat we tegenkomen is een gigantische speelhal met o.a. 12 bowlingbanen. Dus doen we een onderlinge wedstrijd en wordt onze Robert 2 x met poeder en suiker ingemaakt! Als troost koopt hij 2 longsleeve shirt á $6.99 per stuk in de Nike Outlet Store. Verderop vinden we een winkel Outworld genaamd. Echt geweldige winkel, zoiets als Active Live, maar dan ietsje groter! ’s-Avonds eten we tegenvallend bij Arby’s. (Je kunt niet altijd geluk hebben, Mc Donalds is hier een sterrenrestaurant bij).

Woensdag 18 september 2002

Vandaag gaan we op weg naar Memphis. Als we wakker worden gaan we eerst nog even een wasje draaien en ontbijten. De ontbijtruimte wordt beheerd door een man en een vrouw dit het echt netjes houden. Zodra er maar iets half op is wordt het aangevuld, heeft er iemand geknoeid met sap dan wordt het gelijk opgeveegd. Het ontbijt is gratis, maar er staat wel een pot waar je een vrije gift in kan doen. Dit doen we dus ook trouw. Niet te geloven wat andere mensen allemaal eten en meenemen en dan ook maar niets betalen. Hier snap ik echt niets van. Die mensen doen zo hun best.

Zo de was is klaar en we kunnen vertrekken. Op naar Elvis. We rijden in één keer naar Tunica, onder Memphis. We hebben hier een casino hotel. Alleen snappen we allebei niet hoe het kan dat in een staat waar niet gegokt mag worden toch casino’s staan. Zodra we bij het hotel komen wordt het ons al duidelijk.

Eerst gaan we een oprijlaan op die zo lang is als van Uden naar Nistelrode. Niet te geloven. In de verte liggen wat gebouwen waar we waarschijnlijk naar toe moeten. Het casino ligt in het water, en de wet verbiedt niet dat er op het water gegokt mag worden. Slim is het wel.

De hotels die bij het casino horen staan op het vaste land. We zitten in het nieuwste hotel en dat is goed te zien. De kamer in Nashville was mooi maar dit is toch weer beter. Net als in de film kan je de auto voor het hotel laten staan en komt er een piccolo (iets oudere man in bermuda) met een kar om de koffers op te zetten en deze naar de kamer te brengen. Niet te geloven, en zoals het hoort ook een tip gegeven.

Zo, even pauze en op adem komen om ons in het wilde leven te storten. We zorgen er trouwens hier wel voor dat de gemiddelde leeftijd naar beneden wordt geschroefd. Allemaal oudjes die hun pensioen proberen te verdubbelen. We gaan met de shuttle-bus naar het casino. Deze rijdt 24 uur per dag heen en weer. Aangekomen en binnen wordt je gelijk gek van het geluid van de machines. Nu maar rondlopen en kijken of we de verleiding kunnen weerstaan. Nee, eerst maar iets eten want de maag moet ook goed gevuld zijn. Robert heeft een lekkere cheeseburger met friet en ik ga eindelijk voor de wings. Zoals gewoonlijk een goede keuze.

Nu kunnen we gaan gokken en wel met $0,05 muntjes want anders gaat het wel erg hard. Hier is het trouwens het drukste van allemaal. Zo heb je natuurlijk langer plezier van hetzelfde geld wat je wil besteden. Of je moet geluk hebben dat je wint maar dat is waarschijnlijk voor weinig mensen (niemand) weggelegd. Het zakgeld van vandaag is op dus terug naar de hotelkamer. Hier kunnen we op internet en Robert gaat even de mailtjes lezen die we hebben ontvangen.

Opeens gaat het brandalarm af en moeten we het hele hotel worden ontruimd. Gelukkig is het vals alarm. Omdat het nog vroeg is gaan we even naar het plaatsje Tunica. Het wordt al donker en de lichtjes van de hotels worden aangemaakt. Tunica is een dorp wat waarschijnlijk van de casino’s leeft. Hier is, denk ik, 95% donker. We gaan nog een plaatselijke supermarkt in en omdat hier alleen maar donkere mensen zijn geeft dit een gevoel van “andersom”. Dan merk je pas dat deze mensen echt naar jouw kijken. Iets wat je onbewust zelf andersom dus ook doet. Op zo’n moment wordt je met de neus op de feiten gedrukt. We zullen dit nog wel meer tegenkomen want we zijn nu in een negro gedeelte van Amerika.

Op de terugweg naar het hotel even bij de buren langs. Bally’s, een ander casino van dezelfde eigenaar. Deze is iets kleiner maar ook hier worden de dollars weggespoeld. We drinken iets aan de gokbar, alcohol moet worden betaald en de cola is gratis. O, ja ik zie er nog zo jong uit dat ik bijna mij ID moest laten zien bij de ingang. Toen ik zei dat ik al 34 ben hoefde het niet meer.

Na het drankje en een klein gokje terug naar het hotel om uit te rusten voor morgen.

Donderdag 19 september 2002

Vandaag hebben we uitgeslapen. Dit nadat we vannacht weer door het brandalarm ons bed zijn uitgehaald. Loos alarm. We werden pas om 8.30 uur wakker. Nadat we ontbeten hebben, donuts en koffie op de kamer gaan we op weg naar Graceland. Het is een mooi ritje ernaartoe via de oude snelweg richting Memphis.

Als we er aankomen zien we aan de linkerkant van de straat het huis al liggen. Recht moeten we de parkeerplaats oprijden en via een mooie overdekt wandelpad worden naar de ticketservice geleid. Hier kopen we een totaal ticket zodat we alles kunnen zien. Met een busje en een koptelefoon waardoor alles wordt verteld gaan we de weg over en worden we bij de voordeur afgezet. Helaas kunnen we hier niet filmen en foto’s met flits zijn ook verboden.

Als we binnen zijn komen weer eerst aan de rechterkant de livingroom tegen met een witte bank van wel 4 meter lang. Aan het interieur en alles wat wordt verteld blijkt wel dat het een geschikte vent is geweest die veel om gezelligheid, familie en vrienden gaf. Achter de woonkamer recht is de slaapkamer van de ouders van Elvis. Aan de linker kant is de eetkamer. Een grote ovalen tafel in het midden met daarom heen 6 stoelen en meubilair aan de zijkanten. Als we verder naar achteren lopen zien we aan de linker kant de keuken. Die ligt dus achter de eetkamer. Deze is nog precies zoals het was in de jaren 70. Best modern, gezellig en erg groot.

Hierna gaan we naar beneden naar de basement. Hier luisterde Elvis veel naar muziek en keer hier TV. Hij had er drie op een rij zodat hij de verschillende nieuwszenders tegelijk kon zien. Aan de rechterkant in de basement is een kamer waar een poolbiljart staat. Deze kamer is van het plafond tot aan de meubelen met dezelfde stof gemeubileerd. Erg druk. Achter in de basement was nog een ruimte die ingericht is in Hawaï stijl kompleet met waterval. Zodra we hier doorheen zijn komen we in een ruimte waar nog het een en ander tentoon gesteld is. De meubels uit de oude huiskamer van zijn vader. Een pluche bed met kast. Wat kleren her en der. Het bureau van Elvis en zijn sport outfits, hij was nl. een liefhebber van honkbal en karate.

We lopen het huis uit en gaan achter in de tuin een soort garage binnen waar het kantoor was. Dit is nog precies zo gelaten zoals het 25 jaar geleden was. We gaan naar buiten en weer een ruimte naast het huis binnen waar weer veel spullen van Elvis zijn tentoongesteld. Er is hier een galerij met alleen maar gouden en platinaplaten. Erg indrukwekkend. We lopen door en komen bij grote glazen kasten met veel kostuums en spullen per periode van Elvis, leger, films en zijn latere optredens in  Las Vegas. Zodra we hier uit zijn is er achter in de tuin nog een ruimte te bezichtigen (zijn oude squash baan) waar alle Amerikaanse gouden platen hangen en een aantal van zijn latere kostuums. We verlaten deze ruimte en komen zo lang de weilanden waar een aantal paarden staan. Elvis was een paardenliefhebber. Naast het huis is het graf van Elvis, zijn ouders en grootmoeder. Er is ook een gedenksteken van de tweelingbroer van Elvis die bij de geboorte gestorven is.

Toch indrukwekkend als je hierlangs loopt. We verlaten het huis en gaan met de schuttle terug naar de overkant van de straat. Hier gaan we het automuseum in waar toch een aantal prachtige auto’s staan. Nog een klein museumpje en het vliegtuig van Elvis bezichtigen en we hebben alles gezien. Als echte toeristen kopen we natuurlijk de foto die van ons gemaakt is bij de ingang van Graceland.

Zo nu is het tijd om naar downtown Memphis te gaan. We rijden naar het noorden maar helaas hebben we de verkeerde afslag en komen we met een kleine omleiding bij het visitor center aan. Hier halen we wat informatie, kunnen de auto laten staan en gaan met een ouderwets treintje naar Beale street. Dit is de straat van de blues. Bij BB King gaan we iets drinken. Helaas is alles in Memphis een beetje vervallen en valt het alles ons een beetje tegen. Dan maar terug me het treintje naar de auto waarna we terug gaan naar het hotel. Onderweg krijgen we nog een gigantische regenbui en moeten we even langs de kant van de weg stoppen omdat we echt niet meer kunnen zien waar we rijden.

Bij het hotel aangekomen gaan we naar het casino om te eten, vanavond is het buffet.  Voor $ 15,00 kan je hier zoveel eten als je maar wil. Het ziet er allemaal even goed uit en we hebben dan ook smakelijk zitten eten. Ja en als je toch in een casino bent moet je ook maar even een gokje wagen.

Ik heb nog 2 kwartjes in mij zak zitten en geef deze aan Robert om in een bandiet te doen. Laten er nu 80 kwartje uitkomen, dat is toch mooi $20,00. Zo, hebben we gelijk het geld terug wat we ongeveer hadden achtergelaten in de machines de afgelopen dagen. Na een tijdje te hebben rondgelopen gaan we terug naar het hotel waar we nog iets aan de bar drinken en daarna toch terug naar de kamer gaan.

Morgen zijn we ook nog de hele dag hier in Tunica en omdat hier niet veel meer te doen is gaan we onze hobby maar uitvoeren, winkelen in de mall.

Vrijdag 20 september 2002

Vandaag hebben we echt uitgeslapen. Nadat we alle Tom & Jerry’s gezien hebben op tv en Exit reizen hebben geprobeerd te bereiken omdat er een orkaan kan komen en we dan niet naar het zuiden kunnen en we willen weten wat we dan moeten doen, hebben we ons aangekleed en zijn naar Southaven gegaan om daar te winkelen. Het komt alleen met bakken uit de lucht. We ontbijten bij het Waffle house en gaan daarna naar een hele grote Praxis. Het komt alleen met bakken uit de lucht en we gaan dan toch maar een paraplu kopen bij de Target.

Als we hier buiten komen rijden we nog wat verder en gaan naar een cinema en kiezen om de film Ballistic te kijken met Antonio Banderas. We zaten wel met 6 mensen in de film en dat voor $3,00 per kaartje. Niet te geloven maar hier in Amerika kan het echt.

We rijden terug naar het hotel en rijden nog even naar de andere casino’s die we toch ook nog even van binnen moeten zien. In de Golden Spike is een klein bandje aan het spelen en dat klink erg goed.

We besluiten om terug te gaan en in het sportcafé in het Grand Casino iets te eten en hier komt om 21.00 uur ook een band en daar willen we ook even naar luisteren.

Een lekkere salade met garnalen en voor Robert een cheeseburger met friet en onze magen zijn weer smakelijk gevuld. Zo nu kan er wel een biertje bij, deze zal nu wel goed vallen.

Ondertussen is de band ook gearriveerd en we weten eigenlijk niet wat we ervan moeten verwachten. Het zijn net Piet Veerman en zijn vrienden, allemaal hetzelfde Hawaï bloesje. Zo te zien was het meeste stemmen gelden want de drummer had waarschijnlijk liever iets anders aangehad.

Het is 21.00 uur geweest en ze gaan beginnen. Afwachten maar. Ze spelen een intro en dan komen er opeens 4 geweldige dames uit de zaal het podium op. Dit zijn de 4 zangeressen van de band. Dit is echt geweldig hoe ze eruit zien. De haren helemaal in 50^e jaren stijl. Allemaal getoupeerde pruiken in rood, zandkleur, zwart en spierwit. Verder een glitterhesje of jurkje en een zwarte broek. En zingen kunnen ze ook nog. Allemaal oude nummer en iedereen kan meezingen.

We drinken nog een aantal biertjes en wachten op het tweede optreden. Ze hadden een pauze van anderhalf uur en we dachten dat ze wel andere kleren aan zouden hebben maar dat was helaas niet waar. We kijken deze nog af en dan is het toch al laat en gaan we met de shuttle terug naar het hotel.

Zaterdag 21 september 2002

Vandaag is de herfst begonnen. Hier in Tunica begint weer de zon te schijnen. We rijden naar het zuiden en gaan bij Rich de Mississipi over om naar Hot Springs te gaan. Hier aangekomen gaan we naar het hotel en hier ziet de kamer er goed uit. We slapen gelijk aan het zwembad en het is zo mooi weer dat we ook zeker nog even gaan zwemmen. Zo, nu eerst op zoek naar de warmwaterbronnen die ze hier in de 19^de eeuw gebruikten voor de gezondheid van de mensen. Eerst rijden we door het bos van Hot Springs en komen zo in de hoofdstraat uit.

Hier staan aan de ene kant van de straat allemaal oude badhuizen. Er is er nog maar eentje in gebruik en aan de andere kant zijn allemaal winkeltjes in oude pandjes. Het ziet er echt heel mooi uit. Het lijk we of we niet in Amerika zijn. We lopen door het park ( achter de badhuizen langs) naar het visitor center en hier krijgen we wat informatie. We lopen langs de badhuizen en komen een paar fonteintjes tegen waar heel warm water uitkomt.

Ongeveer halverwege de straat hebben ze een badhuis in zijn oude staat laten staan, geheel met interieur. Dit behoort bij het visitor center en is gratis te bezoeken. Op naar binnen en alles bekijken. We zijn nog net op tijd om de laatste film te zien over hoe de badhuizen zijn ontstaan. Door de komst van deze huizen en de gedachte van mensen dat het water een geneeskrachtige gave had, kwamen er veel mensen naar Hot Springs en hierdoor is er ook erg veel te doen en te zien voor de toeristen.

We lopen de straat weer terug naar de auto en gaan naar het hotel om een duik in het zwembad te nemen en de huishoudelijke taken te verrichten. Ze hebben hier nl. een wasmachine en droger dus we gaan hier maar even gebruik van maken.

In de tussentijd dat de wasmachine voor ons werk nemen wij even een lekkere duik in het zwembad en ga ik nog even lekker in de zon een boek lezen.

Zo, nadat we ons hebben opgefrist, de was hebben opgeborgen gaan we naar Red Lobster om te eten. Helaas is het zaterdag en 19.00 uur. Dus de wachttijd is enorm. Dan maar naar Applebee’s, niet bij nagedacht maar hier is het natuurlijk precies hetzelfde.

We besluiten om aan de overkant van de straat de mall maar te gaan bezoeken en het over een uurtje nog maar eens te proberen om een tafeltje te bemachtigen.

In de mall is een mexicaans restaurant en hier kunnen we wel terecht. Robert heeft een ribeye en ik neem een steak met garnalen. Dit is tot nu toe het beste wat we hebben gegeten.

Ik kreeg hier zelf, gratis, een nieuw glas met limonade omdat in mijn andere glas het ijs als was gesmolten en de limonade dan niet meer lekker is. We hadden een hele leuke serveerster en net zoals iedereen hier was ook zij nieuwsgierig waar we vandaan kwamen. We hebben een tijdje gepraat en zijn hierna teruggereden naar het hotel. Hoe het kwam weet ik niet maar ik viel gelijk in slaap.

Zondag 22 september 2002

Vandaag gaan we op weg naar Vicksburg. We ontbijten nog even in het hotel en rijden om 8.30 uur aan. De weg die we moeten rijden is een gewone weg en we doen er dan ook iets langer over. We gaan van dorp naar dorp en komen arm en rijk tegen en heel veel katoenplantages. Natuurlijk moeten we even stoppen om dit te filmen en een stukje katoen meenemen. Ik weet dat het niet mag maar doe het toch. Als we in Vicksburg aan komen bij het hotel is de kamer nog niet klaar. Dan maar eerst de toeristische attracties bezoeken. De mevrouw van het hotel vertelt ons dat we naar het oude rechtsgebouw moeten gaan. Deze is nl. tijdens de burgeroorlog niet kapot gemaakt omdat deze door beide partijen werd gebruikt als ziekenhuis.

We rijden er naartoe en het is inderdaad een oud gebouw en alles wat er binnen is, is echt oud. Er hangt zelfs een poster waarop grond te koop is inclusief slaven. Het is niet te geloven maar echt waar. Er zouden in de stad ook nog een aantal oude plantagehuizen staan maar helaas is dit alleen maar van de buitenkant te zien. We gaan nog even op een oude radarboot die natuurlijk als casino dient omdat hij in het water ligt. Omdat we de huizen die we wilde zien niet in kunnen en de binnenstad er oud en verlaten uitziet besluiten we om vandaag toch al naar vicksburg national military moment te gaan. Dit is een park waar alle monument staan die met de burgeroorlog te maken hebben gehad.

In het visitor center krijgen we eerst een film over de oorlog te zien. Speciaal is het de gunboot die gebruikt is tijdens deze oorlog. Een kruising tussen een boot en een onderzeeër.

102 jaar nadat deze is vergaan is hij weer opgedoken en ligt nu ook in het park.

Nadat we de film hebben gezien gaan we het park binnen. Dit gaat per auto en de route is 16 mile lang. Langs de eerste helft komen we allen monumenten tegen van de noordelijke staten die soldaten hebben geleverd en de tweede helft de monumenten van de zuidelijke staten die soldaten hebben geleverd voor deze oorlog. Er staan nog wat andere monumenten en als we halverwege zijn komen we bij de boot aan. Het is niet te geloven maar we kunnen er niet naartoe. Hij ligt helemaal onder een doek en ik denk dat ze hem aan het restaureren zijn.

Wat hier wel heel indrukwekkend is, is de begraafplaats waar 17.000 soldaten liggen begraven waarvan 13.000 onbekend. Dit is echt niet te geloven als je dit ziet, zoveel stenen op een rij en dat rijen achter elkaar.

We vervolgen onze tour en als we alles hebben gezien verlaten we het park en gaan terug naar het hotel om ons in te checken. We krijgen een kamer in het hotel zelf en dat is erg leuk. Bij de ingang van het hotel staan 3 papagaaien. Of ze kunnen praten weten we nog niet.

Als we de spullen in de kamer hebben gezet gaan we kijken of we in het hotel kunnen eten. Omdat er niemand in het restaurant zit gaan we toch kijken of we ergens anders terecht kunnen.

We rijden naar een afslag eerder en gaan bij Shoney’s eten. Hier hebben we al eerder gegeten en dit was goed dus we proberen het opnieuw.

Als we klaar zijn rijden we terug naar het hotel en drinken nog iets in de bar. Helaas is dit niet echt gezellig. Er zit hier wel 1 iemand en aan de bar en er is totaal geen sfeerverlichting of zeg maar gerust helemaal geen verlichting. Zodra we het biertje achterover hebben geslagen gaan we maar naar onze kamer en vermaken ons met de tv en een boek.

Maandag 23 september 2002

Vandaag gaan we van Vicksburg naar Natchez. We volgen hier eerst de 61 totdat we bij Port Gibson aankomen. Hier gaan we rechts richting de Mississippi om zo bij Grand Gulf te komen. Dit is een oud Militair Monument. Leuk om te zien maar niet echt spectaculair. We rijden terug naar Port Gibson en vandaar gaan we een afslag verder naar beneden richting de Winsor ruïnes. Hier heeft ooit een groot plantage huis gestaan en is doordat iemand een sigaret heeft laten branden op het tapijt tot de grond toe afgebrand. Het enigste wat hier te zien is zijn de 23 pilaren die rond om het huis hebben gestaan. Het staat echt in de middle of niks. Opeens in de bossen zie je de pilaren staan. Dat is echt heel apart. We rijden verder en komen zo weer op de 61 uit. Er staat een bordje naar Rosswood plantation. We rijden erheen en gaan ook het erf op. Dit mag eigenlijk niet maar we doen het toch zodat we een stukje kunnen filmen en foto’s kunnen maken.

We rijden terug naar de hoofdweg en vervolgen onze naar Natchez via de oude Natchez Trace Parkway. Dit een oude weg die vroeger ( 200 jaar geleden) werd gebruik om spullen te vervoeren van Natchez naar Nashville. Een mooie route waar we nog even stoppen bij het oudste motel wat bekend is. Alleeen het houten huis van de eigenaar is nog over maar verder heeft er nog een keuken, gastenverblijf en zoals het gewoon was in dit deel van Amerika ook een verblijf voor de slaven. Op deze plantation waren dat er 150.

We vervolgen onze weg naar Natchez en komen zo bij het hotel aan. We checken in en gaan de stad verkennen. We beginnen bij het visitor center. Dit ziet er echt heel erg mooi en we bekijken hier een film van de geschiedenis van Natchez en willen met de trolly door de stad een rit maken. Maar de trolly is kapot, we hebben de route dus rijden we deze maar met de auto. We stoppen bij het eerste plantagehuis die we op onze weg tegenkomen. Stanton Hall.

Een erg mooi huis. Omdat we er toch eentje van binnen willen zien gaan we hier naar binnen. Een paar bejaarde dames geven hier rondleidingen. Het is een mooi huis maar ik moet zeggen dat ik Belle Mead mooier vond in Nashville. Als we bijna rond zijn geweest vraagt de dame of we North en South kennen. Blijkt het dat alle binnen opnames van het huis van Patrick Swaisy hier zijn opgenomen met hetzelfde interieur als wat er nu staat. Hier zijn trouwens een aantal meubelstukken die terug gekomen zijn van mensen die het hebben geschonken aan de foundation. We rijden door en gaan zo down hill. Hier komen we onder aan de oever van Natchez. Er is hier een echt leuk oud café met tafel die gemaakt zijn van oude deksel van houten koffers die in de 2^e wereld oorlog zijn gebruikt.

Om toch nog een indruk van de stad te krijgen rijden we nog even langs alle andere plantage woningen. Je ziet hier echt dat de stad goed onderhouden is. Het kan dus wel en niet zoals we in Memphis hebben gezien. Vlakbij het hotel is een Ruby Tuesday en hier gaan we eten. Het is nog vroeg maar we hebben niet lunch gehad dus we lusten best wel iets. Ik neen een voorgerecht met de saladebar. Robert een lekkere biefstuk met ook de saladebar. Mijn voorgerecht is alleen een beetje veel en voor het eerst vragen we een doggy bag.

We gaan nog even een bezoek brengen aan de Wal-mart. Je moet ze toch in iedere plaats gezien hebben anders ben je natuurlijk niet in Amerika geweest. Terug naar het hotel en op naar New Orleans.

Dinsdag 24 september 2002

Vandaag willen we naar New Orleans maar tornado Isidore zit ons geweldig in de weg en daarom besluiten we, nadat we met het reisburo hebben gebeld, dat we maar via Atlanta teruggaan naar Orlando. Al onze kamers worden geannuleerd en we bellen zelf voor nieuwe kamers in de plaatsen waar we nu naar toe gaan. Erg jammer maar het weer is zo slecht aan de kust dat iedereen wordt geadviseerd om voorzichtig te zijn. Wie zijn wij dan om juist naar het zuiden te gaan als al veel mensen naar het noorden gaan om te “vluchten”. We kiezen het plaatsje Tuscaloosa uit om te overnachten. Het ligt tussen Natchez en Atlanta. We rijden er best snel naartoe en we hebben een mooie kamer gekregen. In eerste instantie dachten we dat de Days Inn niet goed was maar we hebben nu toch een mooi hotel en de volgende 2 nachten voor Atlanta zijn ook al gereserveerd.

We hebben nu niet zoveel tijd meer om het plaatsje te bekijken maar gaan toch even down town. Een echt down town is hier niet en we zijn er al snel achter dat dit de stad is waar de universiteit staat. We rijden dwars door de campus heen. Opeen zien we aan de linkerkant van een groot grasveld veel scholieren met muziekinstrumenten staan. Hup, erop af en kijken wat er aan de hand is. Waarschijnlijk de schoolharmonie of zoiets. Wel een groot groepje want er zijn bijvoorbeeld wel 22 sousafoons! Echt niet te geloven, zelfs dit is groot in Amerika. We komen ook nog langs een groot stadion en we denken dat er misschien vanavond een wedstrijd is en dat de muziek hiervoor aan het oefenen is. Maar dat is niet zo, er is geen wedstrijd en dat is een beetje jammer want anders waren we er zeker heengegaan. We rijden maar weer verder en gaan toch nog even een mall in. Hier is een Applebee’s en hier gaan we lekker eten. Ook dit smaakt weer uitstekend. Ik proef nu wel een beetje veel knoflook maar dat gaat vanzelf ook weer weg. Of niet. Als we de mall doorlopen naar de auto moet ik toch even zeggen dat we door moeten lopen omdat mij maag niet doet wat ik wil en anders geeft dat zo’n rotzooi in de mall. Dus snel naar de hotelkamer en even toiletteren. Zo dat lucht op en nu nog even de dag afsluiten met een bezoekje aan de Wal-mart. We hebben er nog niet zo dicht bij gezeten als vandaag. Het ligt gewoon in de achtertuin en we kunnen er lopend naartoe. Het blijft gewoon leuk om door deze winkel te lopen, je ziet iedere keer weer andere dingen. Alleen ben ik al heel de vakantie op zoek naar mijn aardappelsnijder, maar helaas kan ik die nergens vinden. In het hotel ga ik even alle spullen opruimen en tv kijken.

Woensdag 25 september 2002

Vandaag zijn we op weg gegaan naar Atlanta. Door Idisore is het ontzettend slecht weer en is het vermoeiend om te rijden. Toch zijn we redelijk op tijd in Atlanta. We zitten ongeveer 25 km onder Atlanta maar afstanden zeggen hier niet echt veel. We checken in bij een aardige mevrouw die hier nogal wat tijd voor nodig heeft. Ze legt netjes uit dat ze nieuw is en allen nog niet precies weet hoe ze het moet doen. Ons maakt het niet uit want we hebben toch tijd zat.

De kamer ziet er, net zoals de vorige, weer netjes uit. We pakken de spullen uit de auto en bestuderen even wat we gaan doen. Morgen willen we downtown, dus vandaag maar iets anders verzinnen.

20 km recht van Atlanta ligt Stone mountain en we besluiten hier naartoe te gaan. Het is gelukkig een beetje droger geworden en dat rijdt een stuk prettiger. Bij het park aangekomen moeten we $ 7,00 betalen voor het parkeren. Geen probleem en we volgen de route naar de mountain. Hier aangekomen moeten we om het pretpark binnen te komen nog eens $ 19,00 per persoon betalen. We doen dit maar niet want het is geen mooi weer en we blijven dan toch niet de hele middag. We willen eigenlijk alleen maar de tekening in de berg zie die uitgehouwen is. Vanaf de parkeerplaats kunnen we het een beetje zien en we maken foto’s en een stukje film.

We rijden nog de route af en komen zo bij het visitor center. Hier is ook een kabelbaan naar boven toe. Als we bij het museum komen zie we het kunstwerk pas echt. Het is een afbeelding van 3 belangrijke personen tijdens de burgeroorlog. Ja, ook hier is er van alles over de oorlog te vinden. Maar de afbeelding is pas echt heel erg mooi. We gaan het center binnen en zien een film hoe dit alles tot stand is gekomen. Alles bij elkaar heeft het 60 jaar geduurd voordat het af was in 1970. Degene die met het idee is gekomen is na een tijdje afgehaakt en heeft zich op zijn volgende project gestort, de vier hoofden in de rocky mountains (mount Rushmore). We hebben weer iets heel indrukwekkends gezien.

Omdat het slecht weer is en we nog niet gegeten hebben gaan we dit maar eerst doen. We rijden terug naar het hotel en daar vlakbij is een lange straat met heel veel winkels. Robert wil nog een nieuwe portemonnee voor al het geld dat hij is Tunica heeft gewonnen.

Dus winkelen maar weer, maar dat vinden we geen straf. Als we de straat oversteken komen we als eerste een hele grote home decoratie winkel tegen en omdat we alles willen zien wat we niet kennen gaan we hier natuurlijk naar binnen toe. Je valt gewoon over de halloween spullen die ze hebben en er zijn echt leuke dingen bij. Jammer dat we geen container hebben die we kunnen vullen met alle spullen die we tijdens de vakantie hebben gezien. Zo ook hier weer, er zit echt leuk spul bij. Zodra we de halloween gangen gehad hebben komen we bij de kerst spullen. Opeens hoor ik een kerstman van 1.20 met hoog op een stellage “Happy Chrismas” zeggen. Ik kom niet meer bij. Dit is Robert die door een microfoon de kerstman laat praten. Ik loop er naartoe maar terwijl we erbij staan begint deze kerstman te dansen en te zingen. Echt te gek. Ik weet zeker dat als Ton erbij was hij deze gelijk had gekocht voor kerstmis. Helaas kunnen we dit niet meenemen. Ook zoeken we hier nog mijn aardappelmesje maar dat kunnen we echt nergens vinden. Blijven zoeken dan maar.

Bij de Target hebben we nog voor een portemonnee gekeken maar die hadden ze niet. Dan het geld maar opmaken wat we erin wilden stoppen.

Vanavond is dé avond om bij Red Lobster te eten. We hebben dit al zo vaak gezegd en moeten dit zeker doen. We moeten er wel een stukje voor rijden maar komen bij een hele goede Red Lobster aan. Echt deze restaurants moeten ze ook in Nederland hebben. Ik neem geen voorgerecht omdat ik het hele hoofdgerecht op wil eten. Garnalen met scalops en crabvlees en als 2^e gerecht garnalen in knoflookboter. Dit met sla en frietjes. Echt dit is zo lekker. Robert heeft als voorgerecht kaassticks en als hoofdgerecht gevulde scharretjes en een stukje geroosterde zalm. Ook dat was erg lekker.

Nu maar terug naar het hotel en uitbuiken.

Donderdag 26 september 2002

Vandaag maken we ons op om de grote stad van dichtbij te zien. Op advies van het hotel zetten we onze auto bij het vliegveld neer en gaan dan verder met de underground, een soort metro maar dan meer boven de grond dan onder de grond. Dit werkt makkelijk en als we uitstappen zijn we midden in Atlanta. Eerst gaan we naar CNN, waar we een rondleiding volgen van hoe alles werkt. Dit is erg leuk om te zien. Je ziet van bovenaf de ruimte waar de opnames plaatsvinden. Het zijn live uitzendingen. Ook zijn hier een aantal werkplekken achter de nieuwslezers. Deze zie je ook zo nu en dan in beeld. Dus lekker in je neus zitten of gek doen is er niet bij want je bent gelijk op tv. Hier worden alle uitzendingen opgenomen ook voor de andere delen van de wereld. Ze hebben in andere delen van de wereld ook een aantal kantoren waarvandaan ook uitzendingen worden uitgezonden.

In de hal wordt er om 15.00 uur een live uitzending gemaakt die op dit moment, nu ik dit aan het typen ben live op tv wordt uitgezonden.

Als we hier alles hebben gezien gaan we naar Coca Cola om te kijken hoe dit allemaal tot stand is gekomen.

Dit is een gewoon museum met veel oude spullen van Coca Cola. In een film zien we hoe dit wereldwijde bekende drankje is ontstaan. Een apotheker had een zoet mengsel gemaakt wat goed smaakte en op een gegeven moment door het met water aan te lengen werd het een soda drank die in alle cafetaria te krijgen was. Intussen was het bedrijf verkocht en de nieuwe eigenaar was al aardig op weg om deze drank bekendheid te geven. Het werd pas echt bekend toen twee werknemers op het idee kwamen om het in flessen te verkopen zodat de mensen het ook thuis konden drinken. De eigenaar vond dit niets en heeft voor $1.00 de rechten van het bottelen van Coca Cola aan deze twee heren verkocht. Natuurlijk niet het recept. Ze konden het niet zelf maken maar wel zelf bottelen. We zijn er hier ook achter gekomen dat het museumpje in Vicksburg een soort vestiging was waar ook Coca Cola als in een vroeg stadium werd verkocht. Coca Cola is echt een product uit Atlanta. Natuurlijk worden we ook hier via de gift shop naar de uitgang geleid. We gaan de underground in en komen zo bij een mini mall. Zo kunnen we droog naar de metro lopen. We gaan terug naar het hotel en rusten hier even uit.

Waarna we op zoek gaan naar de Gone With The Wind area, want daar hebben we ‘bruine’ borden van gezien. Wat buiten Atlanta komen we in een dorpje aan met een museum waar we $6,- moeten betalen om binnen te mogen. Het was het geld eigenlijk niet waard; een betrekkelijk kleine ruimte met wat spullen over de schrijfster, het boek en de film (die we allebei niet gezien hebben!) Ook bezoeken we het huis van de schrijfster en waar ook nog is gefilmd. Op de terugweg worden we verleid om de nieuwe manier van Amerikaans wonen eens te bekijken. Een klein wijkje binnen afrastering met vrijstaande huizen en als voorziening tennisbanen en een zwembad, we konden ons wel vinden in deze woonwijze. Echt allemaal schitterende huizen en voor betaalbare prijzen; tussen de $175.000 en $225.000,-.

We eten bij Applebee’s want om 20.00 uur wil Petra in het hotel voor de buis zitten; de seizoenspremière van Friends begint. Het duurt nog wel ff voordat deze in Nederland is te zien.

vrijdag 27 september 2002

Na het ochtendritueel; inpakken, ontbijten, poepen, gaan we op weg naar onze op een na laatste etappe; Lake City in Noord Florida. Onderweg komen we langs de stad Macon waar we nog een bezoek brengen aan de Georgia Music Hall of Fame. Dit bezoek was wel zeer de moeite waard; historie en rekwisieten van de muziek die in Georgia belangrijk is (geweest) Blues, Rock ‘n’ Roll en Jazz. Little Richard komt uit Macon alsook de B52’s, R.E.M. en the Almon Brothers. Ook zijn we zelf nog muzikaal actief met zang en slagwerk! Alleen lastig dat wij altijd ergens als er schoolreisjes gaande zijn.

We rijden door naar Florida. Zoals bij iedere staat; als je binnenkomt staat er een Visitor Center met allemaal folders, plattegronden en info over van alles wat er in die staat is te beleven. Erg handig!  Bij binnenkomst krijgen we zelfs een drankje aangeboden (drinken want het is gratis).

Om 15.30 uur zijn we bij het volgende Days-inn hotel. Niets op aan te merken (mooi zwembad) We zoeken een ‘coin-laundry’ om nog wat kleren te wassen en komen daar in gesprek met een Amerikaan die ons adviseert om in Orlando zeker naar de Universal City Walk te gaan. Na het kleren wassen rijden we naar een bioscoop want de film Sweet Home Alabama gaat vandaag in de US in première. We boffen en 10 minuten later zitten we in de bioscoop (die overigens nu wél vol zit met allemaal tieners en een paar dames op leeftijd). Zodra er iets geweldigs gebeurt tijdens de film, kussen of een opmerking tussen noord en zuid, wordt er hier geklapt. De mensen zijn hier echt anders als bij ons.

Na de film pakken we nog wat fast-food (je past je toch maar aan)en gaan we naar het hotel.

Zaterdag 28 september 2002

Op weg naar de laatste etappe, Orlando. Zodra we in de buurt van Orlando komen gaan we naar Belz factory outlet want vandaag is shopping-day! Petra wat kleren en schoenen en Robert schoenen en kleren. Ook koopt Petra nog een nieuwe zonnebril (had ze inderdaad beter aan het begin van de vakantie kunnen doen, maar toen kwamen we niets tegen).

De laatste 2 dagen slapen we in hetzelfde hotel als we bij aankomst hebben gelaten in de kamer hangt dezelfde penetrerende geur, die hangt dus in alle kamers. Maar eerlijk gezegd ruik je het alleen bij binnenkomst. Petra gaat wat luieren (winkelen is vermoeiend) en Robert gaat zwemmen.

’s Avonds gaan we (op advies) naar Universal Studios voor de City Walk. Dat ziet er echt geweldig uit. Gratis entree en vervolgens een gigantische thema boulevard met Motown, Reggae, Blues, Jazz, Hard Rock. We eten in (het zeer drukke) NBA city erg grappig, jammer dat we geen foto/videocamera hebben meegenomen. Na het eten sjokken we nog wat rond (zoals iedereen) en drinken we nog een pilsje bij Pat O’Briens, een imitatie va de echte in New Orleans. Zijn we toch nog een beetje in New Orleans geweest. Voldaan keren we terug naar het hotel (toch nog 3 kwartier rijden).

We kijken nog wat tv en dan gaan we slapen.

Zondag 29 september 2002

Vandaag is het voor mij (Petra) geen goede dag. Ik sta op met hoofdpijn en ben hier gewoon niet lekker van. Dan maar een aspirine en nog even proberen te slapen. Om 11.00 uur gaan we toch nog even de buurt wat beter verkennen. Vlakbij is een meer er we rijden daar even heen. De kerk is uit en gaat iedereen die een boot heeft naar dit meer om even met de boot te scheuren en dan gaat deze op het eind van de dag weer de garage in en moeten ze weer een week wachten voor ze de boot kunnen gebruiken. Hebben en showen is het enigste wat hier telt. We rijden rond het meer en hier staan echt wel hele leuke huizen om te wonen. Wat je hier veel ziet zijn woongemeenschappen. Dit zijn een aantal huizen bij elkaar met een soort hek er omheen. Robert wil nog even in down town kijken maar ik heb toch zo’n hoofdpijn dat we terugrijden naar het hotel. Ik ga nog even proberen te slapen en Robert loopt naar de K-mart om de laatste boodschappen te doen. Er zijn vandaag leuke film op tv en we kijken er een paar en gaan dan eten bij een Australisch steakhouse. Dit is ook weer erg goed. Buiten de ene keer dat we bij Arby’s hebben gegeten kan ik niet zeggen dat we niet goed gegeten hebben. Terug naar het hotel en alles nu maar creatief inpakken zodat alles mee kan in 3 tassen. We hebben wel een tas bij moeten kopen maar dat dachten we al van te voren. Het lukt maar we moeten toch de koelbox, bestek en wat andere huishoudelijke spullen die we hebben gekocht achterlaten. Ach, daar zal zeker iemand blij mee zijn en anders gooien ze het maar weg. Slapen en dan kijken hoe we de laatste dag doorbrengen.

Maandag 30 september 2002

Vandaag is het de laatste dag. We moeten deze maar op een creatieve manier vol zien te maken omdat we pas laat vliegen. De uitchecktijd van het hotel is 12.00 uur dus dat is al meegenomen. Alleen zijn we natuurlijk al weer vroeger klaar en om nou nog 2 uur in deze stinkkamer te zitten heeft ook geen zin. Op naar Gatorland. Hier is van alles te zien aan Alligatoren, krokodillen en andere reptielen. We krijgen eerst een rondleiding door het park heen en dit is heel interessant omdat er van alles bij verteld wordt. Op het laatst moeten we even achter een gebouw komen en dan haalt toch degene die de rondleiding heeft gegeven een baby alligator uit zijn rugzak. Dit beest heeft dus de hele tijd in de rugzak gezeten en de rondleiding meegemaakt. We mogen hem allemaal even vasthouden maar dat wil ik zelf niet en doe dit dus ook niet. Hij/zij is trouwens maar 25 cm lang of iets meer. Als we hiermee klaar zijn gaan we rond in het park met een treintje en zo zie je alle beesten toch weer van andere plaatsen en dat is ook weer leuk. Verder is er nog een looppad waar een aantal hokken zitten met schildpadden, alligatoren en slangen. We gaan naar een show kijken waarvan we nog niet weten wat het is. Twee jongens zitten op het podium tussen een aantal kisten. Ze begroeten iedereen die binnenkomen en houden ook iedereen even hard voor de gek. Als eerste worden er twee kisten tussen het publiek gezet. We weten niet wat erin zit. De eerste gaat open en de dame die ernaast zit moet mee het podium op. In deze box zitten 2 schorpioenen. De dame is er bang van en wil deze niet op haar hand hebben. De jongen zet het op zijn hoed en vraagt of ze de hoed wel vast wil hoeden en dan de schorpioen aan het publiek van dichtbij wil laten zien. Dat durft ze wel. De 2^e kist gaat open en hier zit een kleine ratelslangetje in. Hier doen ze verder niets mee. Er komt nog een iets grotere versie en dan gebeurt het… er worden mensen naar beneden gehaald en wie is de pineut => ik natuurlijk.

Met nog 5 andere mensen moeten we op een rij gaan staan en onze armen uitstrekken met de handpalm naar boven toe. En ja hoor komt er een grote, echt grote, phyton uit de kist en die wordt zo over de armen gelegd. Het voelt erg raar aan maar zo is het niet eng. Als ze hem nou over mijn nek hadden willen leggen had ik het niet gedaan. De show is afgelopen en we gaan door de SWAMP lopen. Dit is een stuk moeras waar de bomen in het water staan. Er is een hele loopbrug gemaakt en je kan hier helemaal rondlopen. Erg mooi om te zien en te zijn.

Om 1.30 uur worden de alligatoren gevoed en hier gaan we ook nog even kijken. Het is niet echt spectaculair maar toch wel leuk om te zien. We verlaten het park en gaan bij Denny’s iets eten. Ja en dan weten we even niet wat we moeten doen. In Kissemee is nog een Old Town uit de jaren 50/60 en hier rijden we nog even naartoe. Het is hier erg rustig maar wel leuk opgezet. Allemaal winkeltjes en wat kermis attracties. Op weg naar het vliegveld gaan we nog even minigolven. Dat de beste mag winnen en dat zijn we allebei want we hebben allebei evenveel punten.

Op het vliegveld leveren we de auto en kleden we ons om voor de reis. Het is nog wel een paar uur wachten, maar de tijd doden we met lezen, spelletjes en de laptop. Goede reis!

© USA4ALL & Robert Staring