Maandag 26 september 2005

Om 5.00 uur (eigenlijk 4.40 uur, wekker staat nl. 20 minuten voor) gaat de wekker. En dan is het eindelijk zover. We gaan naar de US of A!!!! We waren mooi op tijd bij papa en mama (bedankt voor het brengen!!!) en rond kwart voor 6 vertrokken we naar Schiphol. Toen we voor de zoveelste keer stilstonden in de “langzaamrijdende” file begon ik ‘m aardig te knijpen. Maar gelukkig waren we toch op tijd, rond kwart voor 8. Toen we in de rij stonden om in te checken werden we eruit gehaald om onze koffers te controleren. Natuurlijk was alles in orde en mochten we inchecken. Toen dat was gebeurd nog even met papa en mama wat koffie drinken en Danny zou ook nog komen. Staat Renske ineens ook voor onze neus, jippie!!! Toen door de douane na een toch wel emotioneel afscheid. Dan nog ff shoppen en toen nog 1 securitycheck en dan boarden. De vlucht is goed verlopen en duurde in tegenstelling tot wat wij dachten toch 8 uur. Aangekomen op JFK zo’n uur in de rij bij immigrations, mochten we niet eens samen door de douane (stomme lui, nee we zijn geen broer en zus!). Dus eerst ik en toen iemand anders en toen eindelijk Stephan (mijn vriend dus!!!) De koffers lagen al op de band (die van jou is een beetje kapot Liek, sorry, je krijgt een nieuwe). Door customs en toen moesten we daar weg zien te komen. Op zoek naar de Airtrain en op een gegeven moment overstappen op de metro. Toen we instapten was ik druk aan het sms-en (naar jou Rens) en toen de metro wegreed donderde ik voorover, het was best wel redelijk druk, dus euhm OEPS!!!!! Toen we uitgestapt waren (eindelijk) moesten we nog een heel eind en heel wat trappen lopen door de benauwde ondergrondse. We dachten dat we nooit meer boven zouden komen, maar eindelijk waren we in Manhattan vlakbij Times Square. We waren er allebei behoorlijk stil van en het duurde even voordat we ons konden oriënteren. Lopend naar het hotel, het was warm en het regende wat. Inchecken was zo gebeurd en toen werden we door een picollo naar onze kamer begeleid (kamer stelde weinig voor), met onze koffers op zo’n karretje (STOER!!!). We hebben ons even opgefrist/omgekleed en zijn toen bij de Mac wat gaan………. drinken (hahaha, niet gedacht hè?) . We hebben bij een soort minimart wat drinken en een verse zelf samengestelde fruitsalade gehaald. Dat lag daar in een buffetvorm, vers fruit, groentes, pastasalades, sushi en veel warm eten, jammie. We hebben verder weinig plannen voor vanavond, waarschijnlijk vroeg slapen.

Dinsdag 27 september 2005

Rond 7 uur waren we wakker, nog even de ouders gebeld. We gingen rond 8 uur weg. Drinken en een hapje halen bij Starbucks en met de metro op naar Battery Park. Daar rondgelopen, er stond nog een monument uit het WTC dat de aanslagen gedeeltelijk heeft overleefd. Kaartje gekocht voor de ferry naar Liberty en Ellis Island. Op Liberty island staat the Statue of Liberty (vrijheidsbeeld). Cool, om eindelijk ’n keer de echte te zien!!!! Op het eiland een tour gedaan. Maar voor dat alles eerst de veiligheidscontroles. Al eerst voordat je de boot opgaat door een metaaldetector en je spullen (riem en horloge afdoen) door een x-ray apparaat. Voordat je de tour mag doen moet je ook nog ergens door. Als eerste gaan je spullen (riem en horloge af) weer door een x-ray. Maar jijzelf gaat voor de metaaldetector ook door een soort x-ray. Dat was een heel apart ding, je ging onder die poort staan, kreeg lucht van alle kanten op je geblazen en toen moest je nog ff staan en dan doorlopen (ik denk dat ze keken of je geen bolletjes in je hol had ofzo.). Toen mochten we eindelijk de tour gaan volgen. Was interessant, die rancher vertelde over het standbeeld. Daarna mochten we het voetstuk beklimmen (met de lift natuurlijk). Mooi uitzicht, vooral de skyline van Manhattan. Even wat gegeten en toen naar Ellis island. Hier kwamen de eerste 20 jaar van de 20ste eeuw de immigranten de verenigde staten binnen. Er kwamen duizenden immigranten per dag aan. Heel indrukwekkend allemaal. Ik heb zelfs familie gevonden, de Niehoffs uit Ohio (die zijn alleen waarschijnlijk later gekomen). Daarna met de boot terug naar New York City en lopend, langs Wallstreet (en de New York Stock Exchange), naar Ground Zero. Hier werden we allebei helemaal stil, het is echt onvoorstelbaar wat hier gebeurd is. Maar als je daar staat snap je er helemaal niets meer van, het lijkt nu gewoon bouwterrein, maar de parkeerplaatsen e.d. staan er allemaal nog. Toen we dit hadden gezien met de metro terug naar 42nd street. Er werd nog ergens een rode loper uitgelegd (geen idee waarvoor). In plaats van de Naked Cowboy (waar ik me zo op verheugde) was er speciaal voor Steef, de Naked Cowgirl (ze had alleen wel haar tepels bedekt). ‘Tuurlijk ff foto’s gemaakt!!!! Straks gaan we eten bij Hard Rock Café en daarna nog even checken wat er bij de rode loper te doen is.

Vervolg verslag dinsdag 27 september

We hebben gisteravond heerlijk gegeten bij Hard Rock Café. Voordat je het restaurant binnen bent loop je eerst door de shop. Daar hadden ze een echt gave vloer, daar zaten in de vloer plectrums verwerkt, oa van Kiss en natuurlijk die van Metallica (wij hebben die ene die jij nog mist al gevonden, Danny. En serieus, Stephan heeft geprobeerd of hij ‘m op kon pakken, hahaha.). Tijdens het eten draaiden ze ook nog de clip van Some Kind of Monster van Metallica. Toen ik even van tafel wilde leunde ik zo hard op het tafelblad dat die bijna van de poten afkieperde, het ging allemaal net goed. Stephan had tijdens het eten lekker twee Heinekens gehad, toen hij de rekening kreeg heeft ‘ie besloten om dat maar niet meer te doen, ze kostten namelijk ongeveer $5,50 (da’s ongeveer 5 euro) per glas. Na het eten zijn we nog even bij de rode loper wezen kijken maar toen was alles al voorbij, dus wat het ook was, we hebben het gemist. We waren rond ’n uur of 10 in onze hotelkamer terug en zijn rond 10 uur gaan slapen.

Woensdag 28 september 2005

Vanochtend werden we rond 8 uur wakker, lekker rustig aan gedaan en rond 9 uur zaten we te ontbijten in Europa Café. Na het ontbijt zijn we met de metro naar Central Park gegaan. We zijn op 5th avenue ter hoogte van 72th west uit de metro gestapt. Geen idee, ik weet alleen dat aan de westkant van Central Park veel rich & famous wonen. Het was nog redelijk vroeg toen we er aankwamen dus het was nog niet echt druk. Het was wel leuk om te zien dat alles klopt. Er wordt veel gejogd, geskeelerd e.d. En wat ook wel opviel was dat er veel donkere vrouwen (nanny’s) met blanke kindertjes liepen en veel mensen die een soort van hondenuitlaatservice hebben (lopen ze met zo’n 3-4 honden). We zijn naar de Central Park Zoo gelopen en zijn voor $6.00 dollar p.p. naar binnen gegaan. Het was een leuke kleine dierentuin waar we ook te horen hebben gekregen dat Renske vanaf nu prinses Renske is (gefeliciteerd Rens). Nadat we daar alles gezien hadden zijn we op zoek gegaan naar Stawberry Fields, ik was in de veronderstelling dat dat een plakkaat in de vloer was waar ‘imagine’ op zou staan. We hebben het niet kunnen vinden en nu denken we dat een gedeelte van Central Park zo heet, maar waar dat plakkaat nou ligt… Dus zijn we maar weer verder gegaan, met de metro naar Rockefeller Center. Hier waren toevallig eerder vandaag opnames gemaakt van “beroemde” mensen die huizen aan het bouwen waren voor de slachtoffers van de orkaan Katrina. Hier waren ze nog steeds mee bezig dus het was een drukte van jewelste. Met kerst komt hier altijd de grote kerstboom te staan (met zo’n 80.000 lichtjes erin) en is er ook altijd een schaatsbaan. Het doet aan als een heel gezellig centrum boven de grond. Met o.a. de Rainbow Room, van waaruit je ’s avonds een waarschijnlijk geweldig uitzicht hebt en de Radio City Music Hall, de grootste bioscoop ter wereld waar nog maar zelden in film draait. Hier zijn al wel veel shows geweest, zoals b.v. de MTV Video Music Awards. Maar het mooie van Rockefeller Center is dat het onder de grond nog verder gaat, hier zijn ook allerlei winkels en restaurantjes. Erg leuk dus. Wij zijn weer verder gegaan (Brooke Shields was toch al weg). Ik wilde nog graag naar Grand Central Terminal, 1 van de twee stations van N.Y. Deze zou erg mooi zijn en dat was waar, hier kan ik verder weinig van zeggen. Het is een erg mooi station van binnen en van buiten. Alleen erg jammer dat er dan van die gewapende militairen lopen. Ik vind dat allemaal zo over the top, al die beveiligingsmaatregels. Ik hou daar niet zo van al dat machtsvertoon, maar ja het is nou eenmaal zo. Goed, verder met mijn verhaal, we konden vanaf hier lopend naar het Chryslerbuilding (geen idee wat hiermee was, we kenden en herkenden het iig). Na dit alles hadden we het allebei een beetje gehad en zijn we terug gegaan naar het hotel. Stephan heeft nog even een gratis New York Times mee genomen (Nederlander). Aangekomen in onze hotelkamer heeft Stephan even de website bijgewerkt en ik heb liggen slapen. Ik voel me namelijk niet super, heb last van mijn keel en ik ben bang dat ik verkouden ga worden (m’n klieren klieren me). Nu blijkt dat Stephan ook last heeft van zijn rug hebben we ons voorgenomen dat we vanavond lekker in onze kamer blijven en alleen even eten gaan halen bij de Burger King ofzo. Is niet supergezond weet ik maar nu willen we even niet uitgebreid uit eten.

Oh ja, wat ons ook opviel. Allemaal hele nette geklede vrouwen (mantelpakjes e.d. je kent dat wel) en dan lopen ze op sportschoenen!!!! Wij vermoeden dat ze dan de nette (hooggehakte) schoenen bij zich hebben in hun tas en die op het werk aan doen. Maar het ziet er niet uit…

Donderdag 29 september 2005

Gisteravond zijn we toch nog uit eten geweest (bij de mac). Daarna nog ff geneusd bij de Virgin Megastore. Daar zagen we dat Jamie Oliver vandaag (donderdag) een signeersessie heeft. Dus als we tijd hebben…. Nadat alles naar onze kamer gegaan en lekker niksen. Tv kijken, wat drinken en lezen. Rond 10 uur ben ik in slaap gevallen en Stephan rond 12 uur. Vanochtend waren we wat later (half 9) en na het douchen e.d. op zoek naar ons ontbijt, dit keer een kop koffie/thee en een gedeelde mega-muffin. Vandaag hadden we geen al te wilde plannen ivm het weer. Werden we op straat aangesproken door een of ander ADHD figuur van de Scientologykerk, of wij mee wilden doen aan 1 of andere stomme test. Wij zeiden dat we geen tijd hadden, maar ze was niet stil te krijgen, dan had ze nog wel een video in het nederlands die we echt moesten zien (blablabla). Wij dachten laten we dan maar ff meegaan, 5 minuten onzin kijken kan nog wel. Zijn we binnen (veel geslijm van haar kant) zitten we in dat zaaltje vroeg ik toch maar ff hoe lang die film zou duren. Ach 25 minuten (nog geen half uur zei zo’n andere pscycho) da’s niet zolang. Wij zeiden dat is voor ons te lang, we hebben meer te doen. Toen zijn we maar weer weg gegaan, maar wat een rare bedoening daar, volgens mij wordt je daar echt gehersenspoeld ofzo. Dus gingen we weer op naar Battery Park om vandaar uit bij de Staten Island Ferry te gaan kijken (vraag ons niet waarom, miscommunicatie) en even door te lopen naar de Brooklyn Bridge. Deze heeft 2 lagen (1 voor verkeer heen en 1 voor verkeer terug). We zijn niet heel dichtbij geweest, maar hebben toch nog wat foto’s gemaakt. Toen lopend langs Wallstreet naar de subway. We kwamen nog langs Trump-towers waar ze binnen T-shirts verkochten met de tekst: “U’re Fired” van de tv serie van Donald Trump. En we kwamen nu langs de andere kant van de New York Stock Exchange. Hier waren de metro’s ook dus wij naar beneden. Zitten we daar te wachten op de metro wordt ik ineens in het Engels aangesproken door een cameraman. Hij wilde weten of deze metro uptown ging. Ik in m’n beste engels, als het goed is wel, wij moeten namelijk ook die kant op. Zegt hij tegen z’n collega’s (van de cameraploeg) in het Nederlands(!!!!) als het goed is gaat deze naar het noorden, zij moeten ook die kant op!!!! Ik lachen en zei tegen die man: “Oh,maar dat had je ook in het Nederlands mogen vragen hoor!!!” Ik moest heel erg lachen, alleen vergeten te vragen van welke zender ze waren, stom stom stom. Wij hebben het nog gered om even bij Jamie Oliver te kijken, grappig. Geen handtekening gehaald, wilde namelijk geen boek hebben (dan kan je ook geen handtekening krijgen (denk ik). Toen maar weer met de metro, nu naar Pennstation waar Madison Square Garden ligt. Hier worden allerlei sportevenementen en concerten gehouden. En wat zagen we tot onze verbazing Andre Rieu treed hier 21 mei 2006 op!!!! Dit gaf mij een deja-vu (maastricht). Verder zijn we niet binnen geweest en zijn we maar weer naar ons hotel gegaan (moe en zere voeten). Maar het was nog maar 2 uur. Alleen we wisten niet wat we nog wilden doen, anders hadden we de laatste 2 dagen niets meer te doen. We hebben alles wat we wilden zien al zo’n beetje gezien en nog meer. Ik verheug me zo langzamerhand wel op de rest van de reis, alhoewel New York echt amazing is!!! We blijven onze ogen uitkijken, vooral op Times Square. Maar het doet ons ook allemaal wel een beetje aan Londen denken, dat zal wel door de grote neon lichtreclames komen.

Vrijdag 30 september 2005

Gisteravond lekker gegeten bij Planet Hollywood. En ik was helemaal onder de indruk want ze hadden de jurk en het pak van Jack en Rose uit de Titanic er hangen!!!! We zijn rond een uur of 10 gaan slapen en ik ben zo’n beetje ieder uur wakker geweest denkend en nu zal het wel ochtend zijn. Dat was dus niet zo maar ik ben zo langzamerhand wel een beetje beurs van die springveren in de matras, ik voel gewoon dat m’n heupen blauw zijn (je ziet het alleen niet). Maar dat geeft niet, hierdoor waren we vanochtend weer op tijd wakker (rond 7 uur). Dat betekent dat we rustig aan kunnen doen. Weer lekker ongezond ontbeten (nu ieder 1 chocolademuffin) en toen door naar het Empire State Building. We kwamen de metro uit en we liepen zo een poosje door de straat. Tot ik natuurlijk weer liep te zeuren/klagen dat we nu toch wel eindelijk dat gebouw eens zouden moeten zien, het is zo hoog daar kun je toch niet omheen!!!! Tijdens mijn klaagzang tikt Stephan mij op mijn schouder en wijst naar het gebouw rechts naast ons……het Empire State Building. Tja, als je er zo dicht onder loopt heb je echt niet in de gaten dat het zo hoog is. Wij naar binnen en een kaartje kopen om het dak op te kunnen. Vervolgens kom je nog op de foto (vreselijk stom) en volg je allerlei omwegen (en de standaard controle) voordat je bij de lift aankomt. Die zet je er vervolgens op de 80ste verdieping eruit waar je nog weer allerlei domme rondjes loopt door 1 ruimte (het is echt waar!!!) voordat je in de lift mag stappen (naast de lift waar je bent uitgestapt) naar de 86ste verdieping. Daar kan je buiten lopen langs een railing en heb je een fantastisch uitzicht over heel New York. We hebben van bovenaf toch ook nog het Flatironbuilding gezien. Dit gebouw heeft de vorm van een strijkijzer en geeft hele rare luchtcirculaties waardoor de rokken van vrouwen omhoog geblazen kunnen worden. Nadat we alles hadden gezien en heel erg koud waren zijn we naar binnen en naar beneden gegaan. Toen zouden we naar Bloomingdale’s gaan, hier werkte Rachel van Friends, maar is gewoon een van de grootste warenhuizen van de wereld (Macy’s is de grootste). Wij vonden er weinig aan en konden ons er niet in vinden net zoals bij de Bijenkorf. Dus we waren er zo uitgekeken en hadden dus tijd over. We wilden weer lekker eten bij Rockefeller Center. En nog even kijken of er nog beroemdheden rondliepen bij dat bouwgebeuren. Er liep iemand die leek op Jennifer Anniston maar dan de lelijke versie. We zijn nog even de NBS winkel in geweest. Hier verkopen ze allerlei artikelen van de tv-series die de NBS uitzendt. Hele leuke Friends gadgets gezien, ze hadden dingen van Will & Grace, ER, Las Vegas, Fear Factor enz. Wel grappig om te zien. Je kon zelfs op de foto op de bank van Central Perk (waar de Friends altijd koffie zaten te drinken. Hierna hadden we wel trek en we hadden ergens een Subways gezien. Daar wilden we wel eten. Het was er heel erg druk en je moest heel erg snel reageren. Ik wilde zoals altijd een Veggie Delite met alles erop behalve de olijven. Nou dat ging al niet helemaal goed, maar op zich smaakte het prima. Nog wel even erbij vertellen, we hoefden de cola niet te betalen!!!! Tijdens het eten besefte ik dat ze de pitjes van die groene pepertjes er niet uit hadden gehaald (dat doen ze in Zwolle wel altijd) dus je snapt wel dat mijn mond in brand stond. Mijn halve liter cola was in no time op!!!! Echt ik werd er gewoon misselijk van, niet leuk meer!!!! Onze buikjes vol en nog tijd over dachten we, laten we dan eens op 5th avenue en Park avenue kijken, hier woont de high society en staan de duurste winkels. Maar als je niet precies weet waar eindig je gewoon in Central Park. Ook niet verkeerd, we hebben lekker ff gezeten op het gras tussen alle andere relaxende mensen. Op een gegeven moment hoorden we wat papegaaien en zijn daar even gaan kijken. Die man had twee papegaaien losvliegen over het grasveld en ze luisterden (redelijk) goed naar die man. Echt zo gaaf!!! Tja nu we toch weer hier waren wilde ik nog een keer zoeken naar Strawberry Fields en met name het Imagine herdenkingsteken voor John Lennon. Nu hebben we het wel gevonden en blijkt dat we er woensdag gewoon omheen zijn gelopen. Maar nu hebben we het eindelijk gevonden. Er zat een man Beatlesnummers te spelen/zingen. Nu hadden we het wel gezien en wilden we weer naar ons hotel. We wilden ook nog even opzoeken waar we zondag onze auto op moeten halen en hoe dan te rijden (het is hier namelijk allemaal eenrichtingsverkeer). Blijkt dat we gisteravond toen we op zoek waren naar een drogisterij er al langs zijn gelopen. Maar we weten nu waar het is en hopelijk geeft het zondag geen problemen. Nu zitten we op onze hotelkamer en ik moet stoppen met typen (Stephan wil heel graag achter de computer).

Zaterdag 1 oktober 2005.

Gisteren hebben we bij de deli hiernaast gegeten. Dat is zo’n zelfbedieningsrestaurant annex winkel. Je kan het daar opeten of meenemen. Dus we hebben het daar opgegeten en de koffie/thee meegenomen naar onze kamer. Aangezien ik toch verkouden ben geworden lag ik al om 9 uur in bed. Ik heb met tussenpozen doorgeslapen tot 9 uur vanmorgen. We hebben vanmorgen ff lekker rustig aan gedaan en omdat we nog internet hadden hebben we contact gezocht met Danny. Die vloog gelijk vanuit de stad naar huis om ons te spreken (geintje). Dat was wel leuk, we hebben namelijk de webcam mee, dus Danny en papa en mama hebben een beetje van ons uitzicht genoten. We konden ook met elkaar praten (een beetje, de verbinding was niet goed) dat was heel grappig. Toen we hiermee uitgespeeld waren hadden Stephan en ik wel trek gekregen dus vandaag maar weer naar Europa Café. Daar heeft Stephan een lekkere cappuccino met een chocolate-stick gehad en ik een bak thee met een brownie (jammie). We hadden voor vandaag SoHo, Little Italy en Chinatown op het programma staan. Dus eerst maar even naar SoHo, hier was niet veel aan. Toen op naar Little Italy en dat was heel erg leuk. Het deed echt Europees aan want hier waren de eerste terrasjes die we in heel N.Y.C. gezien hebben. De hele straat was afgezet zodat er geen auto’s konden komen en zo kon iedereen over straat lopen. Dat alleen al was heel byzonder. Het was jammer genoeg nog geen etenstijd. Dus zijn we maar doorgelopen naar Chinatown. Hier meurde het heel erg op straat (kwam vast van alle vis en vleesdingen die ze in de winkeltjes verkochten). Als je dan niet omhoog kijkt waan je je echt in China of Italië. Dat is wel heel erg leuk. We waren toch zo fijn aan het lopen dus doorgelopen naar Brooklyn Bridge. Gekeken bij City Hall en City Hall Park. Toen kregen we trek en moesten we plassen. We vonden een warenhuis waar alles goedkoop was (niet dat we nu een wc gekocht hebben hoor!!!). Hier even plassen en ik moest een nieuwe zonnebril hebben, nu heb ik een Steve Madden zonnebril (?! ?) voor 10 dollar. Maar ja,nog steeds niets gegeten dus opzoek naar iets wat niet Burger King, Mac Donalds of KFC heet. En ja hoor, weer een deli. Dit keer heb ik een tonijnsandwich en Stephan een kippensandwich gehad. Hier deden ze zo’n laag van die salade op het brood dat ongeveer 1/3 van je sandwich maar brood was, jemig hé . Na dit heerlijke broodje hadden we nog tijd over om een stuk de Brooklyn Bridge op te lopen. Dit was ook wel heel leuk, nog een paar leuke foto’s gemaakt en toen terug naar ons hotel. Hier heb ik nog even kunnen msn-en met Claudia (errug gezellig). Toen douchen en bezig met het reisverslag. We gaan straks eten bij Bubba Gump en dan slapen. Morgen naar Boston!!!!!

Vervolg zaterdag 1 oktober 2005

Gisteravond hebben we niet gegeten bij Bubba Gump, er was een wachttijd van ongeveer een half uur. We dachten dan maar even ergens anders proberen. Bij Applebees was de wachttijd maar 10 minuten. Dus dat hebben we dan maar gedaan. En wat hebben we lekker gegeten!!!!! Het was ook heel erg druk op Times Square, maar ja wat wil je op een zaterdagavond. Aangezien we ’s morgens vroeg weg wilden gingen we na het eten rechtstreeks door naar het hotel. Hier nog even tv gekeken en toen slapen. Het was voor de verandering eens een uur of 11, Saterday Night Live was erop. Dit werd gepresenteerd door Cameron Diaz. Ze deed samen met vriend Justin Timberlake, Drew Barrymore en een aantal voor ons onbekende mensen allerlei sketches. Het deed ons denken aan kopspijkers, we hebben erg gelachen.

Zondag 2 oktober 2005

Na alle leuke en enthousiaste verhalen vandaag een iets mindere dag. Het begon allemaal goed. We waren op tijd wakker, uitgecheckt en koffers in het hotel gelaten. Toen even koffie en thee drinken en hup de auto ophalen. Op naar het hotel en doordat het zondagochtend vroeg was was het heel rustig, gelukkig. Onze koffers opgehaald en op naar Boston!!!! Dit viel allemaal wel mee tot we in Boston waren. Van onze omschrijving (gekregen via Microsoft Streets & Trips) klopte geen donder. Wegen die we moesten volgen werden niet aangegeven enzo. Op een gegeven moment zaten we al bij het vliegveld. We hebben onze provisorische wegenkaart er maar bij gepakt. Nadat we nog 1 keer een beetje verkeerd reden hadden we toch de goede weg. Het nadeel is dat Boston ook heel veel eenrichtingsverkeer is. Maar dit werd op de kaart aangegeven. Bij het hotel aangekomen ingecheckt en naar onze kamer. Spullen neergelegd en via Streets & Trips uitgezocht hoe we bij Salem konden komen. Dit was een dorpje waar ik graag heen wilde omdat hier vroeger de heksenverbrandingen hebben plaatsgevonden. Maar ja, je raadt het al, alweer ging het niet goed. We hebben een kaart gekocht van Massachussets en kwamen tot de ontdekking dat we verder van Salem zaten dan van Boston, terwijl het al zeker 3 uur was geweest. Dus hadden we zoiets van laten we maar terug gaan. Toen we in het hotel kwamen ging het een beetje mis. Stephan zag het niet meer zitten en was een beetje overstuur. Hij dacht dat we alle afstanden misschien verkeerd ingeschat hadden en dat we alleen maar in de auto zouden zitten, of in de camper. Na wat uitgezocht te hebben en gepraat te hebben, zijn we eruit dat de afstanden (en dus de rijtijden) wat tegenvallen maar wel te overzien zijn. We hebben gelukkig in steden als Montreal, Toronto en Washington DC een volle dag gepland zodat we niet dagen achter elkaar in de auto zitten. En in de camper, ach, alleen de camping in de Grand Canyon ligt vast, we kunnen altijd nog Zion N.P. achterwege laten. Dus we zijn nu allebei weer wat gerust gesteld en hebben toch nog kunnen genieten van deze geweldige stad. Boston is een hele leuke, europese (achtige) stad. We hebben wederom heerlijk gegeten en voor aanzienlijk minder geld dan in N.Y. (zo’n $15,00 goedkoper). Hierna hebben we lekker in het hotel gezwommen en nu lekker uitrusten voor onze rit van morgen. We kunnen lekker Charmed nieuwe afleveringen kijken (jeeej).

Maandag 3 oktober 2005

Na de toch wel heftige dag van gisteren werden we vandaag redelijk uitgeslapen wakker in ons hemelse bed. Wat ligt dit anders dan in N.Y. We hebben voor ons ontbijt lekker room-service besteld (vreselijk decadent, we weten het). Dit was wat aan de late kant, bleek achteraf maar wel heel erg lekker!!!! Na het ontbijt uitgecheckt en op naar Montreal. Rijden we de garage uit, zien we op de hoek bij het hotel, tegenover het restaurant waar we gisteren gegeten hadden een geel lint over de hele straat, met daarop de tekst: CRIME SCENE DO NOT CROSS….. Verder was er weinig te zien, maar wij weten zeker dat CSI:Boston hier aan het werk was (hihihi). We hebben geen idee wat er is gebeurt, maar speculeren is altijd leuk. Boston waren we ondanks door de omleiding (als gevolg van die Crime Scène) snel uit. We hadden ons goed voorbereid op de lange rit, we zouden niet zo teleurgesteld zijn als gisteren. Na ongeveer 1,5 uur rijden heb ik het stuur overgenomen. En na weer bijna 2 uur rijden mocht Stephan weer (ik begon aardig duf te worden). Onderweg hebben we nu gelukkig een paar stops gemaakt (plaspauze’s en om te eten). We zijn de Canadeze grens gepasseerd en toen werd het weer aanpassen. Hier praten ze namelijk Frans!!!! Dus alles wordt in Frans en Engels aangegeven maar ze houden hier gelukkig ook van kilometers (wij ook namelijk). Maar aangezien wij geen Frans spreken moeten we het van ons Engels hebben. En ja, west en oost is toch wel anders in het Frans dan in het Engels of Nederlands. Dus we waren een beetje aan het zoeken naar het juiste deel van de enorme lange straat waar het hotel staat. In het hotel werden we door een hele vriendelijke dame te woord gestaan. Hier kunnen de meeste Amerikanen nog wat van leren!!! Ze was heel aardig en ze deed alsof ze blij was dat we er waren, de Amerikanen kunnen nog wel eens doen alsof wij blij mogen zijn dat we er zijn!!!! De auto parkeren mocht achter het hotel en daar moesten we gelijk de autosleutels inleveren na het parkeren. Heel raar, want de auto’s worden hier dubbel en driedubbel geparkeerd (als je begrijpt wat ik bedoel). Als wij weg willen zal hij eerst een stuk of 3 auto’s moeten verplaatsen. Toen op naar onze hotelkamer. We waren zeer benieuwd en verwachten er niet al te veel van na het hotel in Boston. Oké, het hotel in Boston was dan misschien wel luxer, maar dit hotel is veel gezelliger. De kamer is heel erg gezellig en netjes en heeft leuke erkertjes die uitkijken op de straat. Straks gaan we even gemakkelijk eten (niet in een duur restaurant) en dan lekker op tijd slapen. Morgen hebben we de hele dag om Montreal te bekijken.

Oh ja, wat ons opviel, hier lopen vrij veel alto’s rond en volgens mij zit er verderop in de straat een rockcafé (cool)!!!!

Dinsdag 04 oktober 2005

Vandaag is het wereld dierendag, dus alle dieren gefeliciflapstaart!!!! Dat jullie allemaal maar goed verwend mogen worden. Wij werden vanochtend rond half 8 wakker in ons heerlijke bed. We zijn gelijk even on-line gegaan om te kijken naar berichtjes en of er ook iemand on-line was. En jippie, Renske was er!!!! We hebben even gezellig gekletst en toen moesten Steef en ik weer verder. We hebben lekker ontbeten in het hotel (broodje jam met thee, maar er lag van alles). En toen op naar het formule 1 circuit van Montreal. Hier wilde Stephan graag heen. Het ligt gewoon in een park op een eiland bij Montreal. Je kan er met de metro naartoe en dan loop je door een mooi park (met casino) en dan ligt er ineens een geasfalteerde weg, dat is dan het circuit. Een vreemde gewaarwording en eerst denk je is dit alles. Maar als je verder door het park loopt kom je verderop ook weer circuit tegen en zie je de grintbak en de chicane (voor de niet fans onder ons: een soort haarspeldbocht). Vrij gaaf!!! Maar wat zie je ineens langs de baan staan, een verkeersbord waarop staat: maximum snelheid 30 km/u. Kun je je voorstellen, tijdens de races rijden ze dan ongeveer 10 keer te hard, wat een bekeuringen kan de politie hier uitdelen!!!! Grappig…. Na dit alles zijn we naar Downtown Montreal gegaan, hier hebben we een lekker bakje koffie/thee gehaald en zijn gewoon maar wat gaan lopen. We hadden ons niet echt verdiept in Montreal (en ook niet in Toronto) dus we wisten niet echt wat we wilden zien en wat er te zien was. Dus we zijn maar gewoon wat gaan lopen en kwamen wat leuke standbeelden tegen en een heleboel winkels. Stephan had nogal last van keelpijn dus hij wilde wat keelpastilles hebben. Wij op zoek naar een drogisterij en zoveel overdekte winkelcentra en winkels, nergens een drogisterij. Na lang zoeken, en een parade van 1000 paraplu’s gezien te hebben (en het was echt waar stralend weer) eindelijk de drogisterij. We waren in een warenhuis geweest (en dan moet je weten dat Canada ook een anti-rook beleid heeft) waar ze bij de deur naar buiten een plaatje hebben hangen waaraan je je lucifers aan kan steken, apart hoor. Maar goed, we hadden in de tussentijd wel zin in eten (Subways) dus na een tussenstop in het hotel (pijnstillers nemen) lekker broodje eten. Hierna zouden we bij het Olympisch Stadion kijken. Tja, wat zal ik hier van zeggen, het was wel een mooi gebouw (beton en verder niets). Maar om de boel van binnen te bekijken moest je geld neertellen. Dat was ons iets teveel geld dus dat hebben we niet gedaan. We hebben nog wel gekeken naar een groep Canadezen die American Football deden. Was ook weinig spannend. We zijn weer teruggegaan naar het hotel, even bijkomen want we waren behoorlijk moe. Net even een hapje gegeten bij Mc Donalds en nu lekker niksen. Morgen hebben we namelijk weer een lange rit voor de boeg en gaan we naar Toronto.

Woensdag 05 oktober 2005

Gadverdamme, wat lagen wij lekker te slapen zeg. Het is maar goed dat Stephan naar de wc moest want anders lagen we nu nog te slapen (ongeveer). Dus we werden rond half 8 wakker en zijn rustig aan ons aan gaan kleden en klaar maken voor vertrek. Eerst nog even ontbeten in het hotel. Onze auto ophalen, gelukkig had die man de auto al achter alle andere auto’s vandaan gehaald en konden we zo wegrijden. Eerst even tanken. Wat een eikels bij dat tankstation zeg. Het is hier normaal dat je met je creditcard aan de pomp betaald. Maar dat apparaat gaf aan dat deze kaart niet geschikt was hiervoor, tja kan gebeuren. Dus Stephan naar binnen om te vragen hoe het gaat, iedereen negeerde hem. Hij had het al aan 2 jongens (die daar werkten) gevraagd en die keken hem aan en gingen gewoon verder met de volgende klant. Eindelijk was er een meisje (die daar ook werkte) en die gaf gewoon antwoord. Blijkt dus dat het dan gewoon gaat zoals in Nederland (dus eerst tanken en dan betalen). Als ze gelijk antwoord hadden gegeven waren wij zo weer weggeweest. Eindelijk konden we dan echt gaan. Alles zat mee onderweg. Geen echte files en niet verdwaald. Onderweg nog 3 keer gestopt, om te ruilen van plaats en eten. Uiteindelijk waren we na ongeveer 6 uur rijden rond kwart over 3 bij het hotel. Het hotel is goed, ruime kamer en van alles voorzien. We zitten vlakbij allerlei winkels en restaurantjes. Als eerste geïnstalleerd en toen mijn ouders gebeld. Stephan heeft zijn ouders nog even teruggebeld (bleek dat die onderweg gebeld hadden). En toen moesten we iets huishoudelijks doen, de was. Wat een takkewerk zeg. In de badkuip wassen en uitspoelen in de wasbak en uiteindelijk drogen op het tweede bed wat in de kamer staat. Gelukkig hebben we dat gehad en konden we de stad in. We hebben een stukje gelopen, winkels gekeken. Stephan is zo verkouden dat zijn neus leegloopt en dus moest hij papieren zakdoekjes hebben. Uiteindelijk even terug naar de hotelkamer om andere kleren aan te trekken, het begon een beetje koud te worden. Toen wilden we wat eten en zijn naar een restaurant gegaan. We bestelden een steak. Lekker dachten wij, toen kwam het eten. Was het alleen een (mini)steak en een heleboel frietjes, geen groente!!! Dus heb ik maar een toetje genomen want ik had alleen aan een (mini)steak en wat frietjes niet genoeg. Een heerlijke chocolade/bananencake met chocoladeglazuur en dat was gewoon een taartpunt, vrij veel dus en lekker!!!! Zat ik toch nog vol!!! Nu zijn we weer terug op onze hotelkamer en gaan maar weer lekker niksen. Stephan moet goed rust hebben, hij is goed verkouden!!!! We waren er achter gekomen dat je als je je bonnetjes bewaart je het geld van de BTW terug kan krijgen. En aangezien je nogal wat BTW betaald (en dat verrekenen ze pas aan de kassa) leek ons dat wel wat. Dus wij gingen de bonnetjes bij elkaar zoeken en bekeken de formulieren. Blijkt dat je minimaal 200 Canadese dollars moet hebben uitgegeven zonder taxes en per bonnetje een minimum van 50 Canadese dollars, dus dat gaat ons niet lukken helaas!!! Morgen gaan we weer een dagkaart halen voor de metro en dan gaan we Toronto onveilig maken.

Donderdag 06 oktober 2005

Vanochtend hebben we lekker uitgeslapen, we hebben tot een uur of 9 in bed gelegen. Toen we helemaal klaar waren hebben we eerst “ontbeten” bij Starbucks, lekker bakje koffie/thee en ik had er nog een lekkere fudge-cake bij. We wilden vandaag naar de CN-tower en Eatoncentre (een groot overdekt winkelcentrum). Dus als eerste maar op naar de CN-tower. Voordat ik hieraan begin moet ik even vertellen dat Stephan en ik bezig zijn met een leesboek dat heet '102 minuten', dit gaat over de aanslagen op het WTC op 11 september 2001 (Stephan heeft ‘m al uit en ik ben halverwege). Je zult wel denken lekker belangrijk, maar zo zul je snappen waarom ik het vertelde. Wij staan in de rij bij de kassa van de CN-tower om een kaartje te halen. Een jongen die achter ons staat vraagt aan Stephan of dit de rij is voor de kaartjes, dat was het wel volgens Stephan (duh, anders stonden wij toch ook niet in de rij). Ik kijk zo eens naar die jongen (aan die jongen zelf niets bijzonders) en zie dat hij alleen is en een grote sporttas bij zich heeft. Ik denk da’s vreemd (beetje achterdochtig door dat boek dus) maar dacht laat ik maar niks zeggen komt door dat boek. Maar toen wij de kaartjes hadden vroeg ik toch even aan Stephan wat hij ervan vond. Tja, zegt Stephan wel een beetje vreemd. En aangezien we niet in Amerika zaten verwachtten wij geen controle (fouilleren en tassencontrole), dus we begonnen allebei een beetje bang te worden. Ik zeg tegen Stephan, zit er wel een trap in deze toren??? Ja, zegt ‘ie, vast wel. Wij doorlopen denkend wat we gaan doen, wachten tot die gast weer beneden is of gewoon naar boven gaan. Zien we dat we toch door een controle-apparaat moeten (zo een die allemaal lucht tegen je blaast, net als bij het vrijheidsbeeld). Maar daar stond wel bij, dit is geen x-ray apparaat. Ach zegt Stephan, hij mag die tas vast niet meenemen. En zelfs dat mocht, en niemand die in die tas keek!!!! Toen hadden wij een plattegrond gevonden en daar stond op dat er wel 1 trap was in de toren. Tja, zeiden we tegen elkaar wat doen we. Wachten we of gaan we gewoon naar boven. Na een poosje denken zeiden we, we gaan gewoon naar boven we stellen ons aan. Achteraf was dat ook zo, wat je je al in je hoofd haalt door een boek. Eenmaal boven aangekomen waren we het allebei al weer vergeten en genoten we van het uitzicht. Ik wel wat meer dan Stephan, hij heeft dus hoogtevrees (wist ik veel). Hij heeft bij de gewone obervatory wel gewoon gekeken en foto’s gemaakt. Maar deze toren heeft ook een glazen vloer waarbij je zo’n 340 meter diep naar beneden kijkt. Daar durfde hij niet op en hij was al trots dat hij 1 voet op de glazen vloer zette. Ik durfde het wel, maar het is ook wel een beetje eng. Maar het is zo’n gaaf uitzicht!!! Na een poosje ging Stephan met 2 voeten op de glasplaat staan, maar naar beneden kijken durfde hij niet (geeft niets). Toen hij daar zo stond kwam er een klein jochie aan (zo’n 10 jaar) die begon ineens op diezelfde glasplaat te springen, hahaha, Stephan schelden (dikke gek, doe normaal idioot enzo). Hierboven zagen we die man met die tas ook nog weer, hij was gewoon toeristje aan het spelen (en niet terroristje). Dus wij gingen maar weer naar beneden. Die liften waren trouwens aan de buitenkant van de toren, mooi uitzicht. Nadat we beneden nog even door de, altijd aanwezige, souvenirwinkeltjes hadden gelopen en even wat hadden gedronken, zijn we maar weer gegaan. Eerst maar naar het hotel om een pijnstiller te nemen (voor mij) en papieren zakdoekjes te halen (voor Stephan). Toen op naar het Eatoncentre waar we eerst wat hebben gegeten (bagel met eiersalade en tonijnsalade). Toen was het shop ‘till you drop. Nou ja, het was meer kijken kijken niet kopen. Ik heb nog wel een nieuwe riem gekocht voor nog geen 5 euro. We zijn nog in de Pottery Barn geweest en hebben nog geïnformeerd naar de nieuwe cd van Rammstein. Stephan dacht dat die in oktober uitkwam, dan konden we ‘m mooi hier kopen. Maar helaas hij komt pas op 16 november uit. We hebben hier nog even wat gedronken en zijn toen teruggegaan naar het hotel. Straks gaan we wat eten en dan zoals alle avonden, niks doen. Morgen gaan we naar de Niagara Falls (jipppie).

Vrijdag 07 oktober 2005

We hebben gisteravond lekker een Indiaas all U can eat buffet gehad. We hebben heerlijk gegeten voor maar 14 dollar p.p. Vanmorgen waren we iets later dan gepland, maar dat geeft niets, het was maar 1,5 uur rijden vandaag. Helaas zat het weer heel erg tegen en was het niet fijn om op de weg te zijn. Het regende zo verschrikkelijk hard dat we op een gegeven moment toen we een vrachtwagen voorbij reden echt niets meer zagen. Maar ondanks alles zijn we veilig aangekomen. Weer in 1 keer goed gereden, ja we zitten nu nog in Canada. Het was 11 uur en we konden al naar onze kamer toe, dat was een echte meevaller. Dus nadat we onze spullen hadden gedropt zijn we gelijk naar de watervallen gelopen. Ik had zoveel over de watervallen gehoord. Het zou heel erg toeristisch zijn, en echt heel erg gecommercialiseerd zijn. Nou dat laatste is misschien ook wel zo. Maar ik vond het toerisme bij de watervallen wel meevallen. Het dorpje is wel heel erg toeristisch maar wel mooi. Verder had ik gehoord dat de Canadese kant mooier zou zijn dan de Amerikaanse kant. Nou dat was wel waar hoor, de Horseshoe (zo heet die kant) falls zijn heel erg mooi. Je wilt niet geloven wat een kabaal en een geweld ervan af komt. Nadat we een poosje hebben staan kijken zijn we naar de Journey behind the Falls gegaan. Voor 10 canadese dollar mochten we achter de watervallen. Nou was ik in Frankrijk een keer achter watervallen geweest en dat was helemaal geweldig, je kon in een kloof lopen achter de watervallen. Dat had ik hier ook verwacht, maar ja met zulke watervallen kan dat natuurlijk niet. We konden met de lift naar beneden en aan de zijkant van de watervallen kijken. Er waren ook nog 2 uitkijkpunten achter de watervallen, waar je via een tunnel naartoe kon. Hier kon je wel foto’s maken, maar dan zag je niet echt de kracht en kabaal van het water, het water viel zelfs niet op. Toen we dit hadden bekeken zijn we even wat gaan eten en toen zijn we teruggegaan naar het hotel, we waren zeiknat en dat was niet van de watervallen. Het regende dat het goot. In het hotel hadden we weer gratis internet dus…. Het was nog lekker vroeg (bij jullie ook) dus we konden even lekker kletsen met Marco en Ankie en later ook nog met Danny en Renske. We hebben de webcam mee dus zij hebben onze hotelkamer even gezien. Later hebben we met Danny en Renske (die ook een webcam hebben) ook nog een gesprek gevoerd via de computer, dat was zo gaaf. Maar doordat dat zo gezellig was waren ze wat later in Zwolle en waren ze dus genoodzaakt om in ons huis te slapen (om de ouders niet wakker te maken). Ik hoop dat jullie lekker hebben geslapen. Wij waren op een gegeven moment alweer aan eten toe en we wilden nog bij de watervallen kijken in het donker. Dus zijn we maar weer op weg gegaan, het regende niet meer maar het waaide wel heel erg hard. Er was nog een heel mooi overdekt winkelcentrum waar we nog even doorgelopen zijn. Daarna hebben we lekker bij Denny’s gegeten. We dachten dat dit een soort fast-food keten was. Maar het was gewoon een iets minder chique restaurant. Nou moeten jullie niet denken dat we elke avond vreselijk chique eten, zo is het nou ook weer niet. Maar je moet dit maar vergelijken met van der Valk, alleen dan vriendelijkere bediening en lekkerder eten. Na het eten zijn we nog even bij de watervallen gaan kijken, deze worden ’s avonds mooi verlicht door enorme gekleurde bouwlampen (en dan heb ik het niet over die bouwlampen die wij kennen, maar meer van de podiumlampen), zo gaaf. Alleen jammer dat het weer was gaan regenen. Dus we zijn naar het hotel teruggegaan en hebben een bad genomen, is niets aan maar was wel lekker warm, dus om schoon te worden nog even gedoucht. Vanavond vroeg naar bed, want we moeten morgen vroeg op. We hebben nog een lange rit voor de boeg, helemaal naar Washington DC. Dat is zo’n 8 uur rijden, maar als het morgen net zulk weer is als vandaag, doen we er langer over.

Ik wilde nog steeds vertellen over toen we naar Montreal reden. Toen moesten we onderweg tanken en allebei naar de wc. Komen we in zo’n dorpje uit (net als in de film) en na het tanken vroegen we of we nog even van het toilet gebruik mochten maken. Dat mocht: just follow the yellow line. Zo gezegd zo gedaan, komen we achter in het magazijn uit en daar was de wc. Echt zo apart, maar wel heel grappig (en een heel schoon toilet). Vergat ik steeds te vertellen, dus vandaar nu.

Zaterdag 07 oktober 2005

Jeminee, wat ging die wekker vroeg vanmorgen. Het was nog maar half 7 ’s ochtends. Nou is dat op zich niet zo erg, maar dit was het eerste bed (sinds we hier zijn) dat echt heerlijk lag. Stephan stond vanochtend op en dacht: hé, ik heb geen last van m’n rug. En ik was maar 1 keer wakker geweest, da’s ook uitzonderlijk. Dus jullie zullen wel snappen dat we het erg jammer vonden dat we er zo vroeg uit moesten. Maar ja, een lange reis voor de boeg, dus we zijn er toch maar uitgegaan. Snel aankleden en in de auto. Het was gelukkig droog en binnen een half uur waren we weer in de USA. Zo’n chagrijnige doos die wat verplichte vragen stelde en we mochten door. Nou moet ik zeggen na dat gebeuren in de CN-tower vind ik alle veiligheidscontroles niet meer zo overdreven als ik eerder zei. Maar we mochten dus zo doorrijden. Tja, en dan begint de langste rit. We hebben redelijk eerlijk de boel verdeeld (Stephan iets meer dan mij). We hebben allebei bijna evenveel gereden. Onderweg een aantal plas- en eetpauzes gehad. Toen we ongeveer driekwart van de rit erop hadden zitten (en ik voor de 2de keer achter het stuur zat) begon het ineens hard te regenen. Ik voelde me de hele dag zo stoer, lekker op die grote snelweg en Metallica of Rammstein aan. Maar toen het begon te regenen vond ik het niet zo stoer meer. Ik vond het zelfs heel erg eng. Na een poosje heeft Stephan het stuur maar weer overgenomen. Toen waren we vlakbij Washington DC en zouden we in principe zo naar het hotel moeten kunnen rijden. Maar ja, ergens ging het fout (we gingen een tunnel in en we moesten een rotonde over) en toen kwamen we aan het dwalen. Uiteindelijk waren we vlakbij Bush’s huis, daar hebben we maar even aangebeld om de weg te vragen. Hij heeft het heel vriendelijk uitgelegd en ons uitgenodigd om morgen een kopje koffie met gebak te komen drinken (hahaha). Nee, we zijn er helemaal zelf uitgekomen (schouderklopje voor ons) en waren na een reis van 9 uur in het hotel. Het viel ons eigenlijk wel mee. Toen we ingecheckt waren gelijk naar onze kamer en even bijkomen. Toen wilden we wat gaan eten, blijkt dat bij het hotel alleen een MacDonalds en een Wendy’s (allebei fastfood) en daar hadden we geen zin in. Gelukkig zat er een restaurant in het hotel wat een all-U-can-eat buffet heeft voor $14,00. Tja, da’s wel aan ons besteed dus hebben we dat gedaan. Nu zitten we weer op de kamer en waarschijnlijk gaan we niet te laat slapen. Ben benieuwd wat Washington DC ons te bieden heeft. Ben er al wel acher dat het J. Edgar Hoover FBI-gebouw op dit moment gesloten is voor bezoekers (ivm verbouwing) en da’s behoorlijk jammer. Dat leek me namelijk erg leuk.

Oh, ja, voor dat ik het vergeet, Stephan ging vandaag (’s morgens gelijk) nog even tanken… We rijden de snelweg weer op en horen opeens een klap. Ik kijk Stephan aan en vraag ‘m of hij de dop van de benzinetank er wel weer op heeft gedaan. O shit, zegt Stephan, dat ben ik vergeten (dat gebeurt ‘m wel vaker). Ik gelijk denken, o nee o nee o nee o nee, nu ligt die klep er natuurlijk ook af (schade). Wij gelijk maar even langs de snelweg stoppen, bleek dat de klap die we gehoord hadden de klep was die dicht gevallen was. En de benzinedop, die hing (aan een soort van draadje) los langs de auto. Wat hebben wij gelachen!!!!!

Zondag 09 oktober 2005

Vanmorgen, na een heerlijke nacht (weer een goed bed), zijn we rond half 10 met de metro gegaan. We zijn bij Smithsonian uitgestapt, waardoor we vlakbij alles waren. We zagen het George Washington Monument, The Capitol, Het WW2 memorial, het Abe Lincoln Memorial en The White House. We zijn hier overal langsgelopen (hebben ondertussen nog ergens gegeten en koffie gedronken). We hebben ons voornamelijk dood geërgerd aan de Japanners. Wat zijn die lui irritant zeg, ze gaan niets aan de kant, en lopen gewoon voor je langs als je een foto wilt maken. Ze nemen zelf alle tijd om een foto te maken…. En zo, ik moest het ff kwijt, sorry. Nadat we een heel eind gelopen hadden kwamen we langs het Smithsonian National Air en Space Museum waar we een hele poos hebben rondgelopen. Er hingen en stonden mooie vliegtuigen en delen van space-shuttles e.d. Was heel erg leuk, vooral Stephan was in z’n element. Toen we hier weer uitliepen, en dan kom je gelijk uit in het park tussen het WW2 monument en het Washington monument, kwamen we terecht in een festival. Leuk dachten wij, een gratis festival. Wat voor muziek kunnen we verwachten. Maar wij hadden al heel snel door dat dit niet een festival was waar wij van hielden. Je moet dan een beetje denken aan de EO-jongerendag, maar dan voor alle leeftijden. Het was echt enorm druk, maar wij moesten verder. We zijn nog even bij Abe geweest en nog wat memorials en toen hadden we het wel zo’n beetje gehad. Toen liepen we langs het Vietnam War Memorial en toen hoorden we opeens een helikopter. Maar ja, in steden als deze hoor je die om de haverklap, dus ik besteedde er geen aandacht aan. Zegt Stephan opeens: hé!!! Dus kijk ik op, zie ik een grote legergroene helikopter overvliegen. Ja, zegt Stephan, dat is ‘m. Ik zeg, is dat Bush??? Ja, da’s Bush zegt Stephan. Ik nog een keer of 3 vragen echt waar??? Maar dat was ‘m dus echt. Er stond Air Force One op de heli. En er is maar 1 persoon op de wereld die dat op z’n helikopters en vliegtuigen heeft staan!!!! Vrij gaaf!!!! Ik wilde nog even naar het Pentagon. Dus met de metro en bij station Pentagon uitstappen. Kom je boven zien we overal bordjes hangen waarop staat dat we geen foto’s mochten maken. En je kon ook nergens heen dus we hebben geen bewijs dat we er zijn geweest. Beetje jammer, maar ja. Dus maar weer op naar het hotel, bij Wendy’s wat eten geprobeerd te halen. Jemig wat een zooitje ongeregeld zeg!!!! Er waren wat veteranen voor ons, van die hele oude mannetjes, die ons landje nog gered hebben (vast wel). Dus dat duurde wat langer, en ging wat moeilijker, maar dat geeft niets. Nou volgens het personeel wel, ze zaten er echt over te ouwehoeren terwijl die mannetjes nog aan de balie stonden!!!! En dat liep maar door elkaar, en van alles ging er fout. Nou ja, Stephan wist het wel als hij de manager was (zei hij). Maar uiteindelijk hebben we ons eten, op naar het hotel om het op te eten. Zijn we in onze kamer, kut, bestek vergeten (en ik had salade). Dus Stephan nog even snel terug gerend, ze zitten aan de overkant van de straat. We hebben “lekker” gegeten en moeten vanavond weer vroeg naar bed, morgen moeten we namelijk rond 8 uur ingecheckt zijn. En het blijkt dat we zo’n 40 minuten rijden van het vliegveld vandaan zitten, dus….

Maandag 10 oktober 2005

Vanmorgen zou al vroeg de wekker gaan, maar papa was de wekker voor met een berichtje, dus we waren mooi op tijd wakker. Zo’n 20 minuten voor de wekker afging. Waardoor we zo’n 20 minuten eerder weggingen, wat niet zo’n probleem was, waren we tenminste op tijd op het vliegveld. Auto inleveren, naar het vliegveld gebracht worden en zelf inchecken alles verliep voorspoedig. Dus we hadden nog even de tijd. Wat me opviel is dat iedereen (van de douane) veel aardiger doet als je een binnenlandse vlucht hebt, dan als je van het buitenland komt (of er naartoe gaat). Verder was het heel makkelijk, op Atlanta overstappen. “Gewoon” van de ene gate naar de andere lopen. Da’s een behoorlijk eind, we zijn met een shuttle gegaan. Ze waren al aan het boarden toen we er aan kwamen. Deze vlucht ging ook voorspoedig (iets vertraging maar wat geeft het). En toen waren we er in L.A. Op onze eerste vlucht vroeg een stewardess waar we naar toe gingen en naar onze verdere reis. Ze vertelde ons dat wij meer van Amerika zouden zien dan de gemiddelde Amerikaan (cool!!!). En ze vertelde ook dat ze in Groningen was geweest (hihihi, hoe ze dat uitspreken…). Maar terug naar LA, onze bagage ophalen en onze auto ophalen. Dat was ook zo raar, alle gegevens doorgegeven, nou zegt die man dan mag je daar een auto uitzoeken!!!! Sjonge jonge, da’s toch raar!!!! En wat doet Stephan, die zoekt de lelijkste uit die er staat (nou hij was gewoon niet zo mooi). Eentje met een (verschrikkelijke) spoiler (jak, jak, jak) en dan een spierwitte. Nou ja, het rijdt. En nu op zoek naar het hotel, gelukkig was dat vlakbij (we zitten bij het vliegveld). Dus we konden het hotel al zien en zijn er praktisch zo naar toe gereden. We zitten nu in het Hilton (van Paris Hilton) en die is sjiek. Nou, de kamer ziet er heel mooi uit, redelijk modern (vergeleken met wat we tot nu toe hadden). We wilden even wat meer van LA zien, dus met de auto maar een stuk rijden. Maar we wisten niet zo goed waarheen en we hadden geen goede kaart. Dus op de goede gok rijden. Ineens zie ik in de verte heel klein het Hollywood-teken (het hadden ook zo wat witte huizen op een rijtje kunnen zijn). Maar wij waren op zoek naar Santa Monica boulevard. En ja ‘tuurlijk, gevonden. Maar voordat je dan op het strand bent, dan ben je een uur verder. We hebben uiteindelijk een stukje strand gevonden, maar het was aardig koud. Dus we waren zo weg en weer op naar het hotel. Hier hebben we maar even wat gegeten en vanavond op tijd naar bed, want voor ons is het nu 23.00 uur. Terwijl het hier nog maar 20.00 uur is want we zijn 3 uur terug in tijd gegaan.

Dinsdag 11 oktober 2005

Vanochtend waren we redelijk vroeg wakker (tijdsverschil hè) maar we hebben rustig aan gedaan. Waardoor we toch pas rond half 10 in de auto zaten. We hadden afgesproken dat we vandaag eerst bij het huis van de zusjes Halliwell uit Charmed zouden gaan kijken. Het huis dat model staat voor Halliwell-manor is een huis dat in bezit is van particulieren. Ik heb het adres op internet kunnen achterhalen. We hebben het op de kaart opgezocht en zijn er naartoe gereden. Toen we de straat ik kwamen lopen (we hadden de auto in een zijstraat geparkeerd) was ik bang dat het nog wel even zou duren voordat we het huis zouden vinden (als ik het überhaupt zou herkennen). Maar het was het 4de huis dat we zagen. En ja hoor, we herkenden het allebei!!!! Ik heb gelijk Ankie gebeld (sorry Marco dat ik gelijk naar Ankie vroeg!!!) om dit moment met haar te delen. Echt zo apart als je daar staat. Maar nou waren het allemaal mooie huizen in die straat (en die buurt). Het zijn huizen in Victoriaanse stijl en we hebben wat leuke huizen gezien. Hierna zijn we doorgereden om te gaan kijken bij de Paramount Studios. Om een studiotour te doen moest je een nummer bellen, maar om dat met de mobiel te doen is niet zo handig. Dus wij hoopten dat we daar aan de kassa wat konden regelen. Maar dat kon niet, zei een meisje dat het publiek voor Dr. Phil binnenliet. Wij naar de hoofdingang gelopen (duurt zo’n 15 minuten) en daar aan een security-kerel gevraagd. En inderdaad, je moest bellen maar dat mochten we daar wel doen. Stephan bellen, konden we nog om 13 uur terecht. Het was al 12 uur. Dus wij snel iets eten en de camera naar de auto brengen (je mocht geen fototoestellen meenemen). Toen op naar de studiotour. Je moet je dan melden bij security met een foto-i.d. Geen probleem, zelfs niet dat mijn naam ineens anders was (ik heette daar Lianne Niehoss). Naar de verzamelplaats en op pad met de dame die ons zou rondleiden. Ze vertelde wat over de geschiedenis van Paramount. Daarna gingen we naar de studio van een sitcom die (nog) niet in Nederland draait, Love Inc. Grappig om te zien, want zo is Friends ook opgenomen, met een publiek. Daarna op naar de New York straten. Hier had het gesneeuwd, brrr koud (hihi)!!! En echt waar, alles was nep, de gebouwen die er stonden waren van plastic en de grote vierkante platen op de stoep, daar konden bomen in geplaatst worden. De parkeermeter, die kon je zo meenemen. Toen we daar zo rondliepen, vertelde ze nog een leuk geheimpje. Er waren 2 dezelfde voordeuren naast elkaar. 1 grote en 1 kleine, bv Tom Cruise is (zeggen ze) heel klein en als zijn tegenspeelster groter is….. Juist dan laten ze hem door de kleine deur naar binnen gaan en haar door de grote deur….. (grappig). Toen moesten we weer in ons karretje (een soort golfkarretje) en toen ik achter me keek zag ik op een bordje staan Hot Charmed Set!!!! Jeej, een gedeelte van de Charmed set. Verder rijdend, zien we nog allerlei (minder interessante dingen) en opeens steken er 3 mensen over (2 dames en 1 heer) dus zij stopt. Wij kijken, die man zag er nogal gehavend uit. Wij kijken nog eens goed is het niemand minder dan TOM CRUISE!!!!! Echt waar, op nog geen 5 meter van ons af en even zwaaiend als bedankje dat we stopten!!!! De meiden (dat waren er 2) zaten later echt helemaal te gillen in dat karretje. Later vertelde dat meisje die ons rondleidde dat in al die jaren dat zij er werkte zij hem nog nooit had gezien. Het was net zo bijzonder om hier een beroemdheid te zien als in b.v. Australië de plattypus (ofzo). Dus wij hadden heel veel geluk!!!! Het grappige is dat ik gisteren nog tegen Stephan zei dat als we Tom Cruise zouden willen zien dat we dan de Scientology kerk zouden moeten gaan zoeken. Was dus niet nodig, hij was gewoon bezig met opnames voor Mission Impossible 3 (die wij nu dus zeker gaan kijken). Nog weer verder gereden, mochten we nog de set van Nip/Tuck op (vrij cool). We zijn nog op de set van Entertainment Tonight en The Insider geweest. We hebben nog een heel groot “zwembad” gezien. Als het niet als zwembad gebruikt wordt (voor films e.d.) dan is het een parkeergarage (grappig). We mochten nog even kijken waar ze de films bewaren en hebben daar uitleg van gekregen. We mochten ieders nog een lege blik meenemen, waar ze normaal de films in bewaren. Toen hadden we het wel gehad. Overal zie je caravans staan voor de acteurs, die zich daar kunnen omkleden en de make-up kunnen doen. Maar ze zijn allemaal dicht en er is niks aan. Maar ik zie op een gegeven moment bij 1 caravan dat er wat vrouwen buiten staan, bij een kinderwagen. En ik zat al de hele tijd te kijken of ik bekenden zag. Kijk ik ineens naar Holly Marie Combs (Piper Halliwell) uit Charmed met haar kindje. Er stonden nog een paar vrouwen bij maar ik heb niet gezien wie dat waren (kan maar zo dat Alyssa Milano of Rose McGowan erbij was). Dus jullie begrijpen wel dat dit de dag van mijn leven was!!!! Echt zo supergaaf!!!! Maar toen was de toer voorbij (toch nog bijna 2 uur). Ik had zoveel adrenaline door mijn lijf stromen, ik kon nog wel ik weet niet wat doen. Maar ja, het was al 3 uur. Dus we zijn naar Rodeo Drive gereden om daar even te lopen. Helaas waren daar geen beroemdheden, maar genoeg rijkelui. Wel leuk om even te lopen en het is ook een mooie straat. Toen op naar het hotel, daar doe je ongeveer een uur over. Stephan wilde nog zwemmen, maar ik denk dat dat niet gaat lukken. We gaan hier lekker pizza eten en dan relaxen. Morgen gaan we naar San Diego Zoo….. Ik hoop dat ik vanavond wat gezelliger ben, lag gisteren al rond 8 uur te slapen terwijl we CSI:Miami zouden gaan kijken.

Woensdag 12 oktober 2005

Vanmorgen waren we rond half 8 wakker, terwijl we rond 8 uur weg wilden. Maar dat geeft niets, we hebben vakantie. Op ons dooie gemakje wakker worden en aankleden. Zo was het ongeveer 9 uur dat we wegreden. We zouden vandaag naar San Diego Zoo gaan. Zo’n 2 uur rijden (dat klopte wel zo ongeveer). Kaartje hadden we bij een infocentrum gekocht, scheelde toch wel $4,00 (jemig!!!). We hoefden geen parkeergeld te betalen en met het kaartje hoefden we daar ook niet meer in de rij. Dus konden we beginnen aan ons dagje dieren bekijken. We zagen al wel aan de plattegrond dat het een grote dierentuin was. We zijn maar gewoon gaan lopen en zouden wel zien wat er op ons pad zou komen. Grappig was dat we zomaar een kolibrie zagen vliegen. Tja, deze dierentuin heeft heel veel vogelsoorten, hertensoorten enzo. We hebben koala’s, neushoorns en panda’s gezien. Die heb ik nog nooit in een dierentuin gezien, zo cool. Die ene panda lag zo relaxed bamboe te eten, helemaal op z’n gemak. Verder waren er gewoon alle soorten die je in andere dierentuinen ook ziet. Alleen hier wordt bij ieder dier aangegeven of het dier met uitsterven bedreigd is. Er was 1 dier bij die was in het wild al uitgestorven. Veel dieren zijn met uitsterven bedreigd, maar veel vogelsoorten lopen nog geen gevaar. We hebben zelfs Joepjes gezien. Nu zullen jullie wel denken, ja jullie roepen bij elke vogel Joep. Maar dit waren echte “lovebirds.” Een soort die je als huisdier niet veel ziet. Hij had een zwart koppie en een groen lijfje. Er was nog een hele schattige papegaaiensoort. Ongeveer zo groot als Joepje. We hebben heel veel gezien, maar volgens mij nog niet alles. De dieren die we wilden zien, hebben we gezien. Maar het was al bijna 4 uur en we moesten nog ruim 2 uur rijden. Dus we zijn richting de auto gegaan, nog even wat drinken en op weg maar weer. We hebben ongeveer 2,5 uur gereden en waren dus rond half 7 terug. Vanavond gaan we bij Denny’s wat eten, vlakbij het hotel en dan even internetten. Morgen hebben we nog de hele dag de auto en morgenavond leveren we ‘m in. Dan hebben we vrijdag een excursie van bijna een hele dag. En dan zaterdag de camper ophalen, spannend!!!

Donderdag 13 oktober 2005

We hebben vanochtend per ongeluk uitgeslapen tot 9 uur, heerlijk. Toen hebben we eerst nog even ge-msnt met Danny (gezellig), we hebben hem gelijk even LAX-airport laten zien. Vandaag wilden we de Walk of Fame en Mann’s Chinese Theatre zien en nog even naar Santa Monica Boulevard. Dus lekker met de auto onderweg, ‘tuurlijk belanden we in de file (er is hier volgens mij ieder moment van de dag wel file). De auto geparkeerd (aan de Walk of Fame) en aan de wandel. We hebben eerst even wat gedronken en toen zijn we langs de Walk of Fame gaan lopen. We hebben sterren gezien van Tom Cruise, Johnny Depp, Ozzy Osbourne, de Beatles, Elvis Presley en nog heel veel meer. Op een gegeven moment liepen we langs een zijstraat waar filmopnames werden gemaakt. Daar hebben we even staan kijken en toen zijn we weer verder gelopen. Maar we zijn maar niet naar het eind van de Walk of Fame gelopen, want volgens ons ging het nog een heel eind verder. We zijn de straat over gestoken en hebben nog een foto gemaakt van het HOLLYWOOD bord. Toen terug gelopen aan de andere kant van de Walk of Fame. Toen liepen we ook langs Mann’s Chinese Theatre. Hier zijn allemaal voet en handafdrukken van allerlei sterren. Ook liepen hier allerlei filmfiguren zoals Marilyn Monroe, Michael Jackson, Superman en –woman, Chewbacca, Stormtrooper, uit Shrek, die ouwe uit de Lord of the Rings, Don Juan en (jeej Renske) Elmo!!!! Van die laatste heb ik voor Renske even een foto gemaakt…. Na dit alles kregen we trek en hebben we lekker Nachos gegeten bij een Mexicaan, jammie!!! Toen liepen we nog even langs de Walk of Fame en zijn nog even bij die filmopnames wezen kijken. Bleek dat dat opnames waren voor E-ring, een nieuwe Amerikaanse televisieserie met o.a. Dennis Hopper en Benjamin Bratt. Deze laatste hebben we nog even zien lopen (en geprobeerd op de foto te zetten). Benjamin Bratt is een hele lekkere acteur, die o.a. heeft gespeeld in Miss Congeniality (met Sandra Bullock) en Law & Order. Toen hadden we het hier wel gezien en zijn we naar Santa Monica Boulevard gegaan. We wilden dan voornamelijk kijken op 3rd street promenade, een voetgangers winkelstraat. Dit was erg leuk en mooi aangelegd. We zijn ook nog even bij de oceaan wezen kijken. Toen moesten we nog postzegels en wat kaarten hebben. Die kaarten hebben we hier niet gevonden. Maar die postzegels gelukkig wel. Toen op weg naar het hotel, spullen afleveren. En de auto wegbrengen. Bij Alamo aangekomen, auto afgeleverd. Toen vroegen we de buschauffeur van de shuttlebus of hij ons bij het hotel af kon zetten. Maar nee hij ging alleen naar het vliegveld. Maar zei hij als je bij die minivan gaat staan, dan komt er wel iemand die jullie bij het hotel afzet. Dus zo gezegd zo gedaan, toch??? Maar er kwam niemand, dus wij vragen. Nee zegt die man, je moet met de bus mee. Wij zeggen dat we niet naar het vliegveld moesten maar naar het hotel. Nee, de bus stopt niet bij het hotel, dat kon niet. Wij uitleggen wat die buschauffeur gezegd heeft, ja maar dan moet je met de bus mee. Wij nog maar weer zeggen dat we niet bij het vliegveld moeten zijn. Nou dat ging zo nog even door, wij hebben uiteindelijk zo’n 6 keer gezegd dat we naar het hotel moesten en niet naar het vliegveld, maar hij snapte ons niet (en zo slecht is ons engels toch ook weer niet). Dus toen zeiden wij, weet je wat, we gaan wel lopen!!! Stom gedoe!!! Dus zijn we lopend naar het hotel gegaan, was ook maar 20 minuten lopen. Maar ja het was al wel donker en de buurt is niet heel erg super. Gelukkig liepen er wat mensen voor ons, die zijn we gevolgd (toeval, ze moesten ook naar het Hilton). Het viel ze zelfs al op, hihihi. Nu zitten we dus op onze kamer, het is nu 8 uur en we moeten zo nog even eten.

Vrijdag 14 oktober 2005

Vanochtend ging de wekker rond 8 uur want we hadden excursie die om 9.10 uur zou beginnen. Aangekleed en op zoek naar het briefje wat we hadden gekregen voor deze excursie. Want ja, die hadden we natuurlijk goed opgeborgen!!!! Zo goed dat we ‘m eerst helemaal niet konden vinden, maar na even goed zoeken…. Zo stonden wij braaf om 9 uur buiten voor de lobby te wachten op de bus. Waar we begrepen hadden dat we moesten staan. Op een gegeven moment was het al bijna half 10 en er was nog niemand. Toen begon Stephan eindelijk ook te twijfelen (ik begon om 9 uur al). Dus ik ben maar even gaan vragen aan 1 van de bell-boys buiten. Die zeiden dat die bus aan de zijkant van het hotel stopte, dat was dus niet goed. Ik maar even binnen vragen wat te doen. Daar belden ze gelijk even naar VIP-tours. We waren dus verkeerd geïnformeerd over waar te wachten en de bus was al weg. Maar binnen 5 minuten zou er een nieuwe bus zijn om ons op te halen. Wij snel naar buiten naar de goede plek en ja hoor, binnen 5 minuten was er een bus om ons op te halen. Hij rijdt de steeg uit (want meer is het niet, aan de zijkant van het hotel), vervolgens rijdt hij de straat uit en steekt ‘m schuin over en we zijn al op de plek waar we over moesten stappen!!!! Dat hadden we ook wel kunnen lopen!!!! Maar goed, we konden gelukkig nog mee. De buschauffeur was een hele grappige, enthousiaste man die ons van alles vertelde over Los Angeles. We zijn bij Marina del Rey geweest, 1 van de steden die bij L.A. hoort. We zijn bij Venice Beach (muscle beach), Santa Monica, Beverly Hills, Hollywood, Downtown LA en nog een wijk geweest. Eigenlijk zijn dit allemaal steden in een stad. Marina del Rey heeft een hele grote haven waar we even hebben gelopen. Bij Venice Beach waren ze (tja) opnames aan het maken voor het een of ander. We hebben gezien dat ze aan het repeteren waren voor de opnames, grappig. Ook zijn we even naar het gedeelte gelopen dat ze muscle beach noemen, hier trainen mannen en vrouwen in de openlucht, we waren alleen nog te vroeg. Het was wel heel erg leuk op Venice Beach. Daarna zijn we doorgereden naar Santa Monica, daar waren we gisteren al geweest maar het is ook een leuke omgeving. Vervolgens reden we door naar Beverly Hills, waar we weer even op Rodeo Drive mochten “luchten.” Toen op naar de Walk of Fame, waren we ook gisteren al geweest. Maar de chauffeur vertelde ons dat we vanuit het Kodak theatre een mooi uitzicht zouden hebben op het Hollywood-sign. Dat wisten we gisteren niet, dus zijn we daar even gaan kijken. Toen was het lunchtijd, op naar Farmer market. Dit was gaaf zeg, we hadden alleen maar 45 minuten om te eten. Er was een enorme grote foodcourt wat een beetje denken aan de zwarte markt in Beverwijk. We hebben allebei heerlijk gegeten maar toen was er niet veel tijd meer over om verder te kijken. Er was nog zoveel te zien aan winkels en dergelijke, maar ja. Na het eten moesten we mensen afzetten bij Universal Studio’s. Daar konden we nog wat foto’s maken. Toen moesten wij weer verder, we zijn nog bij LA Downtown geweest, het financial district. Daarna zijn we bij Olvera Street geweest, de straat waar LA “geboren” is. Het is echt zo’n Mexicaans straatje, je waande je echt in Mexico, heel erg leuk!!! Helaas was de excursie toen afgelopen en gingen we terug naar het hotel. We waren een beetje teleurgesteld dat we niet bij de huizen zijn geweest van allerlei sterren, dat hadden we namelijk begrepen uit de folder. Maar helaas dat was niet zo, nu zal ik nooit weten waar Tom Cruise woont. Dit was onze laatste dag in LA. Morgen gaan we weer weg, nu met de camper. Ik vind het wel jammer, maar heb ook zin in het volgende deel van de reis. Straks weer eten bij Denny’s, hij kan namelijk erg lekker koken!!!!

Zaterdag 15 oktober 2005

Vandaag was het dan eindelijk zover, we gaan de camper ophalen. We stonden (zoals gewoonlijk) al weer ruim op tijd te wachten. Toen het 9 uur was (dat was de afgesproken tijd) is Stephan maar eens gaan vragen bij het gele taxibusje (dat er al zo’n 5 minuten stond) of hij van Cruise America was. En ja hoor, dat was het geval. Deze vriendelijke meneer heeft ons naar Cruise America gebracht. Hier werden onze gegevens ingevoerd. En moesten wij een videoband kijken over de camper (alle aansluitingen e.d.). Er werd op het moment dat wij aankwamen voor de Duitse kijkers onder ons de Duitstalige versie gedraaid. En hoewel wij beiden ons Duits in de taxibus al even geoefend hadden, ging dit ons te ver. Dus moesten wij even wachten. Toen de band afgelopen was mochten wij de Engelse versie bekijken (waarom hebben ze de band wel in het Duits en niet in het Nederlands ????). De Duitsers die bij ons in de taxi zaten moesten alleen het begin nog kijken, dus die moesten dat stukje met ons meekijken (in het Engels gnagnagna). Nadat we de band braaf hadden bekeken zijn we samen met die mevrouw van Cruise Amerika de camper even nagelopen (of alles compleet was, en niet beschadigd) en toen mochten we weg. Op naar de supermarkt om inkopen te doen, da’s niet gemakkelijk in Amerika. Want ja, alles is groot, groter en grootst. Bijvoorbeeld een pak suiker het kleinste pakje was van 2 kilo…. Gelukkig hadden ze suikervervangers die van suiker was gemaakt en dat hebben we meegenomen (want dat zit ook in zakjes oid). En toen begonnen we aan de lange rit. We hadden ons voorgenomen om langs Joshua Tree NP te rijden en dan door te gaan richting Needles. Dat ligt zo’n 130 mijl verder dan waar we eerst wilden overnachten. Dat scheelt ons dus morgen weer een paar uur rijden!!!! We kwamen nadat we van de Interstate afgingen op een Highway. De Interstate moet je een beetje vergelijken met de Nederlandse snelweg en de Highway met de Nederlandse autoweg (voor de genen die de maximale snelwegen niet kennen snelweg is 120 km/u en de autoweg 100 km/u!!!!). Het grootste gedeelte wat we vandaag reden was een Highway (waar we dus maar 55 mijl/u mochten). En je zou denken dat de infrastructuur in Amerika toch wel enigszins goed zou zijn, maar dat is dus absoluut niet zo, vooral hier is het vergelijkbaar met bijvoorbeeld Spanje/Portugal e.d.). Jullie snappen wel dat op het stuk tussen 29Palms en Anbrow (zo’n 70 mijl en geen services + ontvangst op je mobie.) ik het behoorlijk eng vond!!! Ik dacht echt, oh mijn God waar zijn we aan begonnen!!!! Toen we eenmaal voorbij Anbrow waren en dus op route 66 waren aanbeland (de kwaliteit van de weg was beduidend beter) werd ik wat geruster. Nu we eenmaal op de camping zijn zie ik het wel weer zitten want dit was het langste stuk wat we moesten rijden met de camper. En ja, wat Stephan ook zegt, alles wat je onderweg ziet is onvoorstelbaar. Ten eerste is er een dorpje (100 inwoners!!!). Er was een wat groter dorp daar verkochten ze wielen (zulke die ze op de wagen deden vroeger bij paard en wagen). Ehm, wat zagen we nog meer, niets en dan bedoel ik alleen maar natuur en weg. Zo af en toe een auto of vrachtwagen. En zo heel af en toe een huis. Ja en wat voor een huizen. Die huizen vallen van ellende uit elkaar, kapotte ramen, kapotte daken, kapotte muren. Dan staat er bij zulke huizen soms nog een woonwagen (caravan ter grootte van…) of 2 of 3. Volgens ons staan de meeste van die huizen leeg. Soms staan er ook alleen maar woonwagens. Zo ineens doemde er een heel groot bord op met restaurant. Ik denk, cool zomaar een restaurant (dat kan, heb ik gelezen, dat er zomaar in de middle of nowhere een wegrestaurant staat). Maar toen we dichterbij kwamen zag ik al dat die van ellende snel een keer in elkaar zou vallen. De camping is netjes voor elkaar, een zwembad, gelegenheid om de was te doen (heb ik gelijk gebruik van gemaakt), een winkeltje en hele nette douches en wc’s. We hebben vanavond eindelijk weer eens zelf gekookt (ravioli). Hoe we zullen slapen is even afwachten, gelukkig konden we de slaapzakken wel aan elkaar knopen (gezelli). Ik kan wel zeggen het is nu half 9 en het is nog hartstikke warm buiten. Morgen meer…..

Zondag 16 oktober 2005

Ik heb vannacht iets minder lekker geslapen dan de afgelopen nachten. Het bed is wat kleiner en de matras “iets” minder goed. Dus was ik vanochtend op tijd wakker, iets voor half 8. Stephan was ook wakker dus zijn we uit bed gegaan. Even een kopje thee drinken (en even naar huis bellen) en dan op weg. Ik heb gereden vanaf de kampeerplaats tot aan het tankstation (ongeveer 1 mijl dan houdt het wel op). Ik vond het eng en stoer tegelijk, maar ik heb vandaag verder niet gereden. Vanaf het tankstation (waar die man sweetheart tegen mij zei, hihihi) heeft Stephan het overgenomen. We zijn eerst de Colorado-river gepasseerd en toen op naar Williams. Daar zijn we van de snelweg afgegaan de autoweg op. Vanaf Williams was het nog maar een klein uurtje rijden tot aan de ingang van Grand Canyon NP. En de camping lag ook vlakbij. Toen we op onze plaatsen aankwamen waren we allebei een beetje teleurgesteld. Stephan had van te voren gereserveerd in de veronderstelling dat we hier full hook-up zouden hebben en bij Grand Canyon Village zouden zitten. We zitten nu “wat meer privé” zijn nergens op aangesloten en midden in het bos (doodeng). Eerst hadden we allebei zoiets van wat doen we hier. Maar later dachten we, dit is het avontuur waarvoor we zijn gegaan, dus nu ook volhouden!!!! En nu vinden we het enorm spannend en we genieten er ook nog van. Toen we een beetje waren geïnstalleerd zijn we naar de bushalte gelopen (dit is een gratis shuttle) om bij de Canyon zelf te gaan kijken. Toen we uit de bus waren gestapt zijn we eerst naar het infocentrum gelopen (waar ik zag dat in de herfst de mannetjes tarantula’s actief zijn (iiiiiiiiieeeee)). Toen naar de Canyon en als je er aan komt lopen en je ziet de eerste beetjes dan val je stil (of je zegt òòòòòò). Wat een geweldig uitzicht, wat je ook ziet op tv of op plaatjes, het wordt nooit zo mooi vastgelegd als dat het in werkelijkheid is. De

Grand Canyon is een enorme kloof. De kloof is gemiddeld 16 km breed, 446 km lang en maximaal 1800 meter diep. Door deze kloof loopt de Colorado rivier. Het stelt nu niet zoveel meer voor, maar deze rivier heeft ervoor gezorgd dat de Grand Canyon is ontstaan (dus bedankt Colorado rivier). Je kunt hier echt hiken, maar ook gewoon wandelen (waar wij het maar bij houden). Er wordt op dit moment 1 persoon vermist, die stond begin september op de camping waar wij nu ook staan….. Het schijnt dat hij korte dagtochtjes maakte en is waarschijnlijk niet meer teruggekomen….. Dus ik blijf wel bij de randjes uit de buurt!!!! Nadat we een korte wandeling hadden gemaakt met de bus terug, even bij het winkeltje langs. Toen op naar de camper en lekker koken. We hadden vanavond Fajita’s met een soort van Nacho salade erbij (jammie, erg lekker). Na het eten kwamen we er ook achter dat we hier dezelfde tijd hebben als in Californië en niet een uur later zoals wij dachten. Dus toen was het van 19.50 uur ineens 18.50 uur. We kunnen/durven vanavond niets te doen, je wilt niet weten hoe donker het nu al is (om kwart over 7). Als ik naar de wc moet dan mag ik wel een zaklamp en Stephan meenemen, anders durf ik echt niet. Dan doe ik het nog liever in m’n broek, hihihi. Ben benieuwd wat er morgen allemaal nog komt…..

Maandag 17 oktober 2005

Het was behoorlijk koud gisteravond, wat wel te verwachten was als je zo hoog zit. We hebben de verwarming even aangehad, maar die kan op de accu maar maximaal 2 uur draaien, dus we durfden dat ding niet te lang aan laten staan want we hadden nog een avond te gaan. Ik heb vannacht mijn lange pyjamabroek aangedaan en mijn vest, zo koud was het. Maar rond een uur of 1 had ik het toch wel warm en heb ik dat allemaal maar uit gedaan. Vanochtend waren we rond half 8 wakker en Stephan had het nog koud. Dus snel uit bed en aankleden want in de camper was het ook nog behoorlijk koud. Na het ontbijt en de verdere rituelen zijn we op pad gegaan naar de market-plaza. Hier zit een soort supermarkt annex souvenirwinkel. Hier hebben we even weer een setje batterijen gekocht voor de camera want we denken dat de oplaadbare niet goed meer zijn. Ze gaan niet zolang mee, of hij laadt ze niet volledig op. Dus 2 setjes van vier gekocht en toen met de bus naar Hermits Rest transfer. Hier overgestapt op de volgende bus (deze zijn echt allemaal gratis!!!!). We zijn er bij Hopi Point uitgestapt, want ik moest alweer naar de wc. En de volgende bus (12 minuten later) zijn we weer opgestapt. Die 12 minuten zijn zo voorbij want er is genoeg te zien. We hebben zelfs herten gezien. Vervolgens zijn we er op het 1 na laatste punt weer uitgestapt, dat is bij Pima Point. Hier hebben we wat rondgekeken en zijn toen lopend naar het laatste punt gegaan waar de bus dus omkeert. Dit lopen was wel spannend, want ik dacht dat we over een aangelegd pad konden lopen. Maar dat was dus niet zo, het had dus een beetje weg van het echte hiken wat de mensen hier wel doen. Rotsen op en af klimmen met de afgrond naast je. Ik vond het best wel eng die afgrond maar de wandeling was super. Eenmaal aangekomen bij Hermits Rest hebben we even wat gegeten en gedronken. En natuurlijk souvenirs gekeken. Toen nog even naar de wc voordat we de bus terug zouden nemen. Nou die wc dat was een verhaal opzich. Het was in een gewoon toiletgebouw en dan hadden ze chemische toiletten ingebouwd. Dan kom je in zo’n wc-hokje en dan moet je eerst een opstapje op van zo’n 20 cm. Als je daar op staat kun je over je wc-deurtje heenkijken!!! En dan ga je zitten op de wc, met je voeten dus op dat opstapje, dus je zit vrij hoog. Echt zo lachen was dat. Ik ging doortrekken (en m’n broek aantrekken) en ik kon al die mensen zien die stonden te wachten op de wc, hihihihi!!!!!! Nou ja, toen maar weer terug naar het beginpunt. De bus stopt op de terugweg maar op 2 plekken. Dus wij zijn vervolgens weer met de bus naar de eerste stop gegaan, want daar had je zo’n mooi uitzicht op Grand Canyon Village. Vervolgens zijn we terug gelopen, dat was zo’n 1,1 km. We hebben de rest van de middag bij Grand Canyon Village rondgelopen. Het is niet echt een dorpje hoor, er staan wat hotels, lodges en wat souvenirwinkeltjes en restaurantjes en dan houdt het wel op. Maar we hebben toch nog wat eekhoorntjes gezien (die absoluut niet bang zijn), een berggeit en allerlei soorten vogels. We wilden nog een zonsondergang gaan kijken, want die schijnen echt heel bijzonder te zijn. Maar het was aardig bewolkt dus daar hebben we niet op gewacht. Het zou ook nog gaan regenen en ik hoorde zelfs iemand zeggen dat het zou gaan sneeuwen (brrrrrr). Dus wij zijn terug gegaan naar die supermarkt, daar heeft Stephan wat te lezen gekocht en ik heb een fleece-deken gekocht voor vannacht en vanavond. Nu zitten we lekker in de camper (het is al koud hier). Voor morgen is het plan om op tijd weg te gaan want we gaan naar Las Vegas!!!!!

Dinsdag 18 oktober 2005

Nou het was maar goed dat we dat vleeskleed gekocht hadden, het was weer behoorlijk koud vannacht. We hadden ook het gordijntje dichtgedaan bij het bed, zodat we een soort van “slaapkamer” kregen, dat scheelde ook nogal. Ik werd vannacht wakker omdat ik moest plassen (zoals gewoonlijk). Toen ik achter dat gordijntje vandaan in de camper kwam was het daar wel heel erg koud en waar wij lagen was het niet zo koud. Vanochtend zijn we rond 8 uur weggereden en ik heb gereden tot aan Williams, dat is zo’n 60 mijl. Vrij stoer in zo’n grote bak, mam ik begrijp denk ik een beetje hoe jij je voelt als jij in de bus van je werk rijdt. Even tussendoor, ik had in Toronto een bloemenbezorgster gezien die het wat beter voor elkaar heeft dan jij, ze reed namelijk in een Mercedes SLK!!!! Maar dat even tussendoor. Bij Williams heeft Stephan het stuur overgenomen en toen begon het te regenen. Net zo erg als in Canada, je zag geen hand voor ogen. Maar Stephan heeft rustig doorgereden en zo ineens klaarde het ook weer wat op. Tussendoor nog wel wat regen en het was ook bewolkt, maar het was goed te doen. We dachten eerst dat we met de camper niet over de Hooverdam mochten. Meende ik ergens gelezen te hebben. We hebben het informatienummer gebeld en daarvan bleek dat het wel mocht maar dat we rekening moesten houden met een half uur vertraging. Dat is omdat ze alle voertuigen willen controleren. Tien mijl voor de Hooverdam was die controle en we konden gaan staan, die man heeft even in de camper gekeken en bij de propaan aansluiting en in de bergruimte aan de buitenkant en dat was het. Niks geen vertraging, nog geen 5 minuten. Maar ze waren ook met de weg bezig en daar konden we ook vertraging door oplopen, maar dat was ook niet het geval. Eenmaal bij de Hooverdam aangekomen (dit is de grootste dam ter wereld) viel hij ons een beetje tegen. Tja, bij de Amerikanen is alles groot, groter, grootst, dus wij hadden hier veel meer van verwacht. Het zag er wel leuk uit van de kant waar wij vandaan kwamen. Dus wij verder gereden over de Hooverdam heen naar de andere kant. Toen zagen we de andere kant van de dam. Jemig hé, dat gaat een eind naar beneden, waren we toch weer onder de indruk. Vanaf hier was het nog maar 30 mijl naar Vegas. Maar het begon eigenlijk al een beetje in Boulder City, daar zagen we het eerste casino al. Toen door Henderson een voorstad van Las Vegas, we zagen in de verte de Strip al liggen. De Strip is de place to be zeg maar. Daar zitten alle grote hotels en casino’s. Of eigenlijk zitten daar alle casino’s in de grote hotels. We moesten nog wel even zoeken naar de camping. Die zou achter Circus Circus liggen, da’s ook zo’n hotel. Het stond alleen nogal onduidelijk aangegeven in de KOA-gids (da’s de keten waar deze camping bijhoort). We hebben het gevonden (duh!) en er was ook nog plek. De camping ligt achter het hotel en om op de Strip te komen moet je door het hotel heen. Da’s zo gebeurt dachten wij. Nou voordat wij het hotel ingingen was het ongeveer 5 voor 3 toen we er weer uitkwamen was het 10 voor half 4. En ik kan je zeggen, we hebben nergens stilgestaan, we zijn gewoon doorgelopen. We kwamen via een trap en een lange gang in de eerste casino (is het nou de eerste casino of het eerste casino, ik weet het ff niet meer). Toen door een mini winkelcentrum op naar de tweede casino en uiteindelijk naar buiten. We hadden nog niet geluncht en we hadden wel zin in een broodje van Subway. Toen we buiten kwamen zagen we al een bordje met Subway, gelijk om de hoek (jeej). Dus eerst even een broodje gegeten en toen maar gewoon gaan lopen. Je kijkt je ogen uit hier in Vegas. We waren eigenlijk op zoek naar een supermarkt, maar die is hier natuurlijk niet te vinden bij al deze hotels. Dus moesten we vanavond weer uit eten. Maar goed we hebben al een aantal hotels gezien, van buiten. Om ze allemaal van binnen te bekijken ben je nog wel even bezig. We zijn al wel The Venetian binnen geweest. Alleen de buitenkant is al onvoorstelbaar. Allemaal kanalen met van die gondels erin (net zoals in Venetië). Toen we binnen kwamen, alle plafonds waren beschilderd met Fresco’s (het doet een beetje denken aan de Sixtijnse kapel (ik heb deze wijsheden van Stephan, ik heb er namelijk geen verstand van)). Dan kom je in het echte Venetiaanse gedeelte, allemaal winkeltjes en restaurantjes in hele leuke “gebouwtjes” met het “grande canal” met allemaal gondels natuurlijk. Het plafond is beschilderd alsof het een stalend blauwe lucht is (buiten was het nog steeds bewolkt en het miezerde af en toe). Toen we weer buiten kwamen zijn we via de andere kant terug gelopen, daar zat Treasure Island met een enorm piratenschip en vissersdorp aan de voorkant, waar ’s avonds shows worden gegeven. Toen langs een winkelcentrum, Frontier en Stardust (dat zijn ook hotels) weer naar Circus Circus. Nou heb je overal in Amerika van die kastjes waar je geld in gooit, dan doe je de klep open en haal je er een krant uit (ik weet even niet hoe ik het anders moet omschrijven). Die hebben ze hier ook om de paar meter staan, maar hier liggen er seksboekjes in, grappig!!! Teruggekomen bij onze camper, weer geprobeerd of we nu wel on-line konden, eerder vanmiddag kon het niet. En nu lukte het alweer niet, blijkt dat we net buiten bereik vallen van het netwerk en met het slechte weer enzo…. Nu eerst maar even douchen, een lekkere warme douche met de douchekop op ooghoogte, ook zo handig. Maar het was heerlijk. Nadat we ons allebei gedoucht hadden zijn we maar weer op pad gegaan, eerst bij de receptie langs vragen over dat internet. Toen daar maar even on-line geweest en snel een berichtje achtergelaten in het gastenboek, jemig wat stonden er alweer veel berichtjes in zeg (oh ja, iedereen naar TV Oost kijken, die hebben nu ook soap, hihihi). Vervolgens naar dat winkelcentrum gelopen om daar een hapje te eten, bij Californië Pizza Kitchen. Allebei een pasta gehad met geroosterde kipfilet, broccoli, tomaten en zongedroogde tomaatjes en …..knoflook!!!! Jammie…. We zijn gelijk weer terug gelopen naar de camper en zitten nu lekker “warm” binnen. Morgen gaan we verder kijken, we zagen al dat er een bus rijdt waar je zo’n dagkaart voor kan halen,die rijdt de hele Strip langs. Want het is echt te ver om allemaal te lopen. Verder zien we het morgen allemaal wel weer….

Woensdag 19 oktober 2005

Zo we hebben vanmorgen even lekker “uitgeslapen” tot een uur of 8. Toen rustig aan ontbeten enzo. Toen hadden we zomaar ineens wel verbinding met internet en Marco was ook on-line (jippie). Marco en Ankie hebben nu ook een webcam, dus we hebben lekker met elkaar gekletst en we hebben elkaar ook gezien, dat was wel leuk. Het was op een gegeven moment al 11 uur dus we hebben maar afscheid genomen en zijn op pad gegaan. We zijn toch maar lopend de strip over gegaan, ipv de bus. Jemig wat een takke-eind is dat zeg. We zijn verder gegaan waar we gisteren zijn gebleven, bij Treasure Island. Hierna kwam The Mirage, hier zijn we even naar binnen gegaan. Daar lag 1 van de vele witte tijgers van Siegfried en Roy. Verder was er naast een casino en een winkelcentrum een “Secret Garden” met dolfijnen, hier zijn wij niet binnen geweest (kostte $15,00). Vervolgens Ceasers Palace en hierna The Bellagio waar ’s avonds met fonteinen op muziek en met licht een show wordt gegeven. Toen zijn we doorgelopen naar New York New York. Hier is een mini skyline van New York nagebouwd. Met de Brooklyn Bridge en het Vrijheidsbeeld en The Emipire State Building. Binnen moest het aandoen als het vroegere New York, was wel sfeervol. Na deze hadden we wel trek gekregen dus zijn we naar het MGM-Grand gegaan om te kijken of we daar konden eten. Kon wel, maar niet wat wij wilden. Hier zagen wij nog een kooi met 3 leeuwenpups (van een aantal maand oud) en 2 oppassers. Deze oppassers waren in de kooi met die pups aan het spelen. Eigenlijk is het heel tegennatuurlijk maar het is zo gaaf om te zien. Maar goed we hadden nog niets gegeten, maar naast dit hotel konden we wel wat eten. Dus dat hebben we gedaan en na het eten doorgelopen naar een M&M’s winkel. Ja echt waar, een hele winkel (wel 4 verdiepingen hoog) met alleen maar M&M’s spulletjes. En M&M’s in allerlei kleuren, laat niemand je vertellen dat paars niet bestaat, die bestaan wel!!!! Hierna wilde ik nog kijken bij het Hard Rock Café. Hiervoor moesten wij de strip af, dat doen we wel even dachten we. Nou dat viel vies tegen. Ik denk dat dat ons al met al wel zeker een uur heeft gekost. Maar we hebben nu wel de grootste gitaar ter wereld gezien. Daar gelijk maar even wat gedronken en toen weer terug. Eenmaal terug op de strip nog even bij Alladin binnen een regenstorm meegemaakt (ook leuk). Hierna zo snel als we konden naar de camper. Vanaf Alladin is dat toch al gauw een kleine 2 uur lopen. Vooral dat tempo dat wij op dat moment hadden…. Jemig, wat hadden wij een zere voeten, rug enzo. Op de camping heeft Stephan even alle tanks van de camper geleegd (grijs en zwart water). Toen we wat bijgekomen waren zijn we bij het buffet van het Circus Circus hotel wat gaan eten (voor $11,00 pp all U can eat). En hierna wilde Stephan nog even die fonteinenshow van The Bellagio zien. Ik vond dat goed op voorwaarde dat we nu die bus zouden nemen. Voor $2,00 pp werden we bij Treasure Island afgezet en moesten we nog een heel stuk lopen. Toen kwamen we daar, was het net afgelopen. Maar wat bleek, ieder kwartier was er een show. Zo’n show houdt in 1 liedje met daarbij het hele fonteingebeuren. Dus daar hebben we even op gewacht. Het was kort maar wel heel leuk om te zien. Stephan wilde na die tijd graag terug lopen, dat was sneller dan met die bus (volgens hem). Eigenlijk denk ik dat hij gelijk heeft, maar dat tempo dat ik op de terugweg had…. Ik zit er nu helemaal door en ga zo slapen.

Donderdag 20 oktober 2005

Vanmorgen ging de wekker al om 7 uur en aangezien het gisteravond toch zo’n 12 uur was, was dit voor ons heel erg vroeg. Mijn voeten voelden nog steeds pijnlijk aan van het lopen van gisteren, maar ja je moet toch schoenen aanhebben. We hebben de boel weer losgekoppeld en zijn op weg gegaan. We waren zo weer in Californië en ook in Barstow. Waar Stephan toch maar een korte broek heeft aangetrokken, want hij had het warm. Ik heb maar even slippers aangetrokken want ik had het idee dat ik zo’n last had van mijn voeten doordat de warmte niet wegkon (ofzo). Na een rit van ongeveer 6 uur waren we al in Bakersfield op de camping. Toen nog even boodschappen doen voor het eten van de komende dagen (dan hoeven we dat ook niet meer te doen). En ik heb eindelijk “chocoladepasta” gevonden. Dat kennen ze hier niet, dit is ook van MilkyWay en de enige die ze hier hebben. Nog even wat “stokbroodjes” meegenomen en zo zaten we om 3 uur vanmiddag te lunchen. Aangezien er hier weinig te doen is ging ik zitten lezen en Stephan zou alvast de routes uitstippelen voor de komende dagen. En uitzoeken welke campings we zouden gaan aandoen. Toen kwam hij er achter dat de campings die op onze lijst stonden al gesloten waren. Nou toen barstte er even een bommetje. Ik had al even zitten janken omdat ik even wat last had van heimwee (het meisje mistte haar papa en mama). Maar toen ging het bij ons allebei mis. We wilden wel zo de boel oppakken en naar San Francisco gaan want alle wegen die we wilden rijden waren afgesloten (ivm winter). Toen hadden we een alternatieve route uitgezocht, blijkt dus dat al die campings ook al gesloten waren. Jullie zullen wel snappen dat je dan even zoiets hebt van: Fuck it, we doen niet meer!!!! Maar gelukkig had Stephan zo zijn wil gezet op de parken Sequoia NP en Yosemite NP anders gingen we morgen via de kust naar San Francisco. Nu hebben we 2 campings uitgezocht. Die ene ligt toch nog in Sequoia NP, is alleen heel beperkt alles. En gaat op basis van wie het eerst komt….. Dat is zo’n 2 uur hier vandaan. Mocht die nou vol zijn kunnen we nog uitwijken naar een andere camping buiten het park. Dan gaan we overmorgen naar Yosemite NP. We hebben een camping buiten het park. Maar deze camping heeft een shuttlebus naar het park, dus dan hoeven we niet met de camper die kant op te rijden. Nu we dit zo uitgezocht hebben zien we het allebei weer zitten. We hebben ons even lekker gedoucht en opgeknapt en nu kunnen we vol goede moed de nacht in straks….. (ja Gerrie ik weet het, druppies!!!!)

Oh ja, ik heb dus de hele dag op slippers gelopen en dat hielp wel, geen last meer van mijn voeten….

Vrijdag 21 oktober 2005

Vanmorgen zijn we mooi op tijd opgestaan (rond 8 uur) om naar Sequoia NP te rijden, zou zo’n 2 uur rijden zijn. We hadden een camping gevonden in het NP zelf waar we heen wilden. Onderweg nog gestopt om wat dingetjes te halen (wat te lezen) en te tanken. We hebben ook nog even naar het thuisfront gebeld. Na een niet al te lange tocht waren we al in Sequoia NP. We kwamen er achter dat het niet verstandig was om voorbij een bepaald punt te gaan met voertuigen langer dan 22 feet, die van ons is dus 25 feet. We hebben even geïnformeerd bij het visitorscentre waarom dat was. Dat was ivm haarspeldbochten e.d. Ze zeiden dat ervaren chauffeurs het op zich wel konden. We zouden tot een bepaald punt kunnen proberen en als het niet te doen was omdraaien. Dus dat hebben we toch maar gedaan (Stephan vond zichzelf aardig ervaren). Bij binnenkomst in het park hadden we gezien dat verderop in het park ook een camping nog open was met meer plaatsen dan de camping waar we eerst heen wilden. Dus we hadden besloten om daar heen te gaan (anders hadden we ook geen grote bomen gezien). Na dat stuk wat dus werd afgeraden (wat eigenlijk niets voorstelde) kwamen we bij General Sherman (generaal Herman). Dat is het grootste levende ding op deze aardkloot. Deze boom (een sequoia) is zo’n 2300-2700 jaar oud en is qua omvang zo’n 31,3 meter, oftewel groot!!!! Erg gaaf zo’n boom, gelukkig staan er meer van in dit park…. Nadat we deze gezien hadden zijn we doorgereden naar de camping (Lodgepole). Er was niemand waarbij we ons konden aanmelden. We moesten zelf maar een plekje zoeken. Maar van de 4 sites waar RV’s mogen staan was er maar 1 open. Op deze ene “loop” waren nog maar 3 plekken vrij. Waarvan 2 invalidenplaatsen en 1 gewone. Maar deze gewone plaats was schuin. Zo schuin dat de handrem van de camper het niet eens hield!!! We wilden ook niet op de plek van invaliden gaan staan (is gewoon niet netjes!!!) dus dan maar op zoek naar een andere camping. Dat zou dus of Mariposa worden bij Yosemite of iets dichterbij. Gelukkig hebben we in Kings Canyon nog een camping gevonden waar genoeg plek was (en die überhaupt open was). Ook hier moest je zelf een plekkie uitzoeken en dan het kampeergeld in een envelop doen en in een soort koker doen (wat een vertrouwen in de mensheid). Natuurlijk hebben wij dit alles netjes gedaan. Vervolgens hebben wij al het eten (wat niet gekoeld staat) in de speciale anti-berenbox gedaan. Dit is een ijzeren box speciaal gemaakt zodat beren ‘m niet open kunnen krijgen. Anders gaan ze namelijk in je camper/tent snuffelen. Ook moet je daar alle andere dingen in doen waar een geur aanzit, zoals b.v. afval, toiletspullen, kaarsen (we hadden 1 kaars gekocht) en ook anti-muggenspul. Dus zo’n beetje alles wat je in je camper hebt gaat in die box. Ik vraag me af of het echt zo streng moet, maar we volgen het allemaal maar netjes op, want als zo’n beer wel onze camper vernietigd zijn we niet verzekerd. We hebben net nog even een kleine wandeling gemaakt over de camping en gaan zo eten. Vanavond waarschijnlijk vroeg naar bed, want hier is verder toch niets te doen (en het is straks toch donker). Morgen gaan we alsnog naar Mariposa. Want dat zit dichtbij Yosemite NP.

Zaterdag 22 oktober 2005

Gisteravond toch eigenlijk redelijk op tijd naar bed gegaan, rond 10 uur. We beginnen ons een beetje te vervelen in de camper ’s avonds. Ik kan gaan lezen of puzzelen (heb vandaag m’n eerste sukoku opgelost zonder te spieken), maar Stephan heeft niets te lezen en houdt niet van puzzelen (volgens mij). ’t Was wel spannend of er vanochtend geen beren bij onze anti-berenbox hadden gezeten. Er stond niet zoveel meer in, het meeste hadden we er al weer uitgehaald, want op de papieren van een andere camping stond dat als je een RV hebt (wat wij dus hebben) dat je dan ook de spullen in de koelkast of uit het zicht in de camper mag bewaren. Dat vonden wij veel makkelijker. Dus wat in de koelkast kan hebben we in de koelkast gedaan en de rest in de kast. We hadden de bananen nog maar in die box bewaard want die ruiken nogal, wat dus weer beren aantrekt. Maar gelukkig/helaas er waren geen beren geweest. Nadat we alles weer op z’n plek hadden gelegd zijn we vertrokken. Door een hele mooie omgeving gereden tot we in Fresno kwamen. Dat is dus een stad en wel wat groter dan al die dorpjes waar we de laatste tijd doorkwamen (duh!!!). Hier moesten we de highway 41 op richting Yosemite. Bij Mariposa moesten we eraf (intussen waren we alweer in de bergen) richting Midpines. En daar was de KOA-campground. Hier konden we gelukkig gewoon inchecken bij een persoon, we hoefden niet zelf een plaats te zoeken. We kregen plaats nummer 1, niet dat we de eerste waren hoor!!! Gewoon zomaar, maar wel lekker dicht bij het kantoortje, de wc’s en de visvijver (die dus droogstaat i.v.m. de droogte van de laatste tijd). Weer een mooi plekkie, al zeggen we het zelf. We waren hier mooi op tijd dus we hadden de middag voor ons zelf (ook wel eens lekker). We hebben dan ook lekker zitten lezen en computeren. Wel hebben we even gekeken hoe we morgen het gemakkelijkst in Yosemite NP kunnen komen. Dat is met de bus, dus we hebben gelijk een kaartje gekocht. Toen we naar die bushalte toeliepen (aan de weg) zagen we ineens 4 herten staan in de berm. Waarschijnlijk een gezinnetje want er waren 2 kleintjes bij. We hebben even opgelet dat ze niet die drukke weg op zouden gaan, want dat is zielig!!! Maar gelukkig gingen ze het bos in. Helaas hadden we onze camera niet bij ons. We hebben wel Woody (Woodpecker) op de foto. Die zit namelijk zo af en toe op de waterkraan vlak bij onze camper. Tja, verder is er niet zoveel te melden, we hebben een rustig dagje gehad. Heb wel nog m’n teen licht gekneusd. Ze hebben hier namelijk een “bump” op de weg (een mini drempel) en ik liep heel vrolijk op m’n slippers (het is hier namelijk wel weer warm) naar de w.c. Toen zag ik even die “bump” over het hoofd. Godgloeiende…… ik heb even behoorlijk lopen vloeken. Wat deed dat zeer zeg. En ik heb er nu dus nog last van (het is zo’n 4 uur geleden) alleen je ziet dus niets, vandaar dat ik denk dat ‘ie licht gekneusd is. Hoop maar dat het morgen over is. Anders verander ik mijn naam van Maria in Nelis. Ik heet namelijk deze periode in de camper Maria (niet de heilige maagd…). Bij de camperverhuur wisten ze niet welke van de drie namen ze moesten kiezen en i.p.v. dat ze mij even vroegen hebben ze voor Maria gekozen. Zo zie je maar, het is elke keer weer anders, hihihihi. Vanavond zal ook wel weer een rustige avond worden, maar dat geeft niets. Morgen gaan we weer aan de wandel, kijken of we “de Kapitein” kunnen vinden, oftewel “el Capitan.” Als ik me niet vergis is dit een waterval. Hahaha, Stephan is op dit moment de brandmelder aan het afmaken. Het is goed dat dat ding erin zit maar…. Elke keer als je gaat koken of water kookt gaat dat ding af. Nu had hij er zelfs aan gedacht om de afzuigkap aan te doen en nog…. Dus nu is ‘ie gestikt (in de rook hihihi). We hebben de batterij er maar uitgehaald, want elke dag testen (wat in de papieren stond) dat hoeft niet, hij meld zich vanzelf wel.

Zondag 23 oktober 2005

Vandaag is het precies 30 jaar geleden dat mijn ouders (voor de kerk) in het huwelijk zijn getreden. Dat is een hele prestatie, dus vandaar dat ik er even bij stil wil staan….. Zo da’s wel genoeg geweest, ik heb ze natuurlijk even gebeld!!! Nu terug naar ons reisverslag, want ja al is het dan zo’n bijzondere dag, dochterlief was er niet bij, die moest zonodig naar Amerika.

Wij stonden vanochtend op rond half 8, want rond kwart over 8 ging de bus naar Yosemite. De volgende ging pas rond 10 uur en aangezien het zo’n 1,5 uur rijden is zo vroeg. We waren rond half 10 bij het Visitors Centre, waar ik dus eerst mijn ouders gebeld heb. Daarna zijn we wat gaan drinken (koffie en hot chocolate) met een cinnamonroll erbij. Toen hebben we een plattegrond opgehaald en zijn op de shuttle gestapt. Deze bracht ons als eerste naar de Yosemite falls. Helaas was dat meer een stroompje dan echte watervallen. Dat komt omdat we aan het eind van het seizoen zitten. De sneeuw van vorig jaar is nu zo’n beetje op, dus zijn de watervallen nagenoeg opgedroogd. Da’s wel jammer. Maar we hebben daar even rondgelopen en hebben 4 herten gezien, nou ja eigenlijk 5. De eerste 4 waren als groepje bij elkaar. En later zagen we er nog 1 die had zelfs een gewei. Echt zo gaaf, dat zie je in Nederland niet. Maar niet alleen die wilde dieren zijn gaaf, ook de natuur hier. Echt enorme hoge rotswanden (zoals die kapitein waar ik het gisteren over had) met allemaal bomen (van die Sequoia’s enzo). Maar die bomen groeien tussen de rotsen/stenen. Tja, daar moet je eigenlijk de foto’s voor zien, heel gaaf. Nadat we hier een poosje hadden rondgelopen hebben we de shuttle gepakt naar de volgende stop, hier hebben we even gegeten, lekkere kalkoenwraps met cranberry’s (maar waar die waren gebleven…). Ik had echt het idee dat de mensen ons raar aan zaten te kijken dat wij dat aten, terwijl ze zelf achter zo’n vet broodje hamburger zaten met patat (jak!!!). Maar goed, ieder zijn meug. Na het eten maar weer met de shuttle naar de andere kant van de vallei om daar wat te wandelen. Dat hebben we gedaan en natuurlijk was dit net zo mooi. Ook hier wel weer wat wilde dieren gezien, squirls of chipmunks (eekhoorns in allerlei kleuren en maten). Helaas hebben we geen beren gezien (alhoewel ik die vaak genoeg op de weg zie….). Maar het schijnt dat er dit jaar op een camping al 1 berenincident is geweest. En er is dit jaar al voor meer dan $80.000,00 aan schade aangebracht door beren. En het zielige is dat de beren die met mensen in aanraking zijn gekomen moeten worden afgemaakt omdat ze anders agressief worden. Ze komen af op de geur van voedsel (en al die andere dingen die ik eerder noemde). Mensen laten gewoon eten e.d. in de auto liggen op de parkeerplaats. Daar komen de beren op af (terwijl de mensen aan het genieten zijn van de natuur) en die vernielen de auto om erbij te komen. Als ze eenmaal eten o.i.d. hebben gehad, kunnen ze agressief worden naar mensen toe. Ze raken hun jachtinstinct kwijt en dat is ook niet goed. Dus dan moeten ze afgemaakt worden en dat is heel zielig, vind ik. Maar ja, zo krijg je het ook dat die beesten uitgestorven raken. Vroeger (in 1800 en eerder) leefde in Californië zelfs de Grizzley beer nog. Die is hier al uitgestorven, nu leeft hier de bruine beer nog. Sjongejonge, een hele natuurkundeles van mij. Maar ja, ik kan me er bijvoorbeeld heel erg aan ergeren dat er overal staat dat je die wilde beesten niet mag voeren en dat ik dan mensen/kinderen zie die dat toch proberen. Je moet niet te dichtbij komen, maar dan zie ik weer een vrouw die zo’n hertje dichterbij probeert te lokken. Of je leest dat je op de paden moet blijven lopen i.v.m. de erosie e.d. Toch zijn er dan mensen die van de paden afgaan!!! Het spijt me, maar laat de natuur de natuur. Zo dat moest ik even kwijt. Zo af en toe heb je dat. Toen ik net met het verhaaltje begon was begon het net te schemeren en was dat hertengezinnetje er weer. Ze liepen zomaar op de camping, dus Stephan heeft even (vanaf een veilige afstand!!!) foto’s geprobeerd te maken. Ze liepen achter onze camper langs over de speelplaats (waar bij staat “no pets allowed”). Toen begon Woody ook nog even te schetteren (we zeiden al tegen ‘m, je klinkt net als onze Joep). Da’s toch wel supergaaf en voor ons heel bijzonder.

Maandag 24 oktober 2005

Vandaag weer een saaie dag. Nou ja, relatief saai. Weinig beleefd en dus voor jullie weinig te lezen. We zijn vanochtend voor acht uur opgestaan en zo konden wij al rond half 9 weg. Onderweg gestopt bij een Target, da’s een soort hypermarché (voor diegenen onder ons die wel eens in Frankrijk zijn geweest). Hier verkopen ze dus van alles en zelfs nog wat eten (waarvoor we eigenlijk een beetje kwamen). In deze hadden ze niet zoveel eten en ze hadden voor Stephan zelfs geen FHM, Maxim of Stuff (ook zo’n blad). Omdat ik mijn boeken ook uitheb, wilde ik ook wat te lezen halen. Ik dacht zo’n roddelblad is wel leuk, maar uiteindelijk heb ik toch maar een boek gekocht, heb ik wat langer wat aan. Stephan is nog bij andere winkels wezen kijken voor “zijn” bladen maar nergens. We waren nog bij een winkel dat heette Food 4 Less. Dat kun je qua indeling vergelijken met een Aldi, maar dan in een grote schuur (of hal). Echt een enorme winkel met van alles wat met eten e.d. te maken heeft. Hier stootte ik mijn teen (die ik 2 dagen terug ook gestoten had, waar ik vandaag net geen last meer van had) keihard tegen een richel ofzo. Ik kon wel weer door de grond van de pijn, dus heette ik weer even Nelis. Toen zagen we dat ze lekkere broodjes hadden (en wij hadden nog beleg liggen), dus ik wilde een plastic zakje pakken. Die rol hing over een soort plastic buis en die brak af (waar de winkelbediende bij stond). Vervolgens laat ik nog een broodje op de grond vallen en glijd ik bijna uit over iets wat op de grond lag (sap ofzo), nou toen had ik het wel gehad met deze winkel. Ze hadden ook niet voor Stephan de bladen die hij wilde hebben, dus zijn we maar weer verder gegaan. Zo waren we rond kwart over 12 op de camping en we hadden niet veel te doen. Zijn eerst maar eens gaan wassen, als het goed is hoef ik dat dan niet meer te doen deze vakantie. Nadat dat klaar was wilde Stephan toch nog kijken of hij ergens wat te lezen kon halen. Hij wilde eerst gaan lopen maar er was in de wijde omtrek geen winkel te bekennen. Dus zijn we maar met de camper gegaan. Eerst alles loskoppelen en gaan met die banaan. Rijden we eerst verkeerd in 1 of andere chique villawijk, leuke huisjes gezien hoor. Uiteindelijk hebben we een supermarkt gevonden, maar helaas voor Stephan geen FHM, Maxim of Stuff. Nu heeft hij uiteindelijk maar de National Geographic meegenomen, ik zei al tegen ‘m, heb je eindelijk wat intelligents te lezen (was een grapje hoor). Maar er staan wel weer leuke dingen in. Vanavond gaan we de koffers maar weer eens inpakken want morgen moeten we de camper inleveren en zijn we in “Frisco” de stad van Metallica en de Stinking Rose (een knoflookrestaurant). We zijn zeer benieuwd….

Dinsdag 25 oktober 2005

If you’re going to San Francisco, make sure to wear some flowers in your hair….

Ik had vanmorgen naar enkelen van jullie een deel van de tekst van dit liedje ge-smst. Er waren er zowaar nog wat die begrepen wat ik bedoelde. Erg leuk om smsjes te krijgen waarin staat …flowers in your hair. Maar goed, vanochtend rond kwart voor 8 opgestaan, na een voor mij lange nacht. De camping lag namelijk aan een spoorweg. De goederentreinen die hier rijden hebben 3 locomotieven en meestal zo’n 80 wagons. Deze treinen rijden overdag ongeveer ieder half uur en ’s nachts (gelukkig) minder vaak. Maar toch te vaak, want als ze langsrijden dan maken ze op zich al kabaal, maar ze vinden het ook leuk (of het moet) om een aantal keer te “toeteren.” Dus ik ben redelijk vaak wakker geweest. Maar vanmorgen was het dan zover, ik kon geen bloemen vinden, maar we gingen toch naar San Francisco!!!! Het was maar kort rijden, zo’n 1,5 uur. Toen waren we in Oakland om de camper in te leveren. Dat was zo gebeurt en ze belden een taxibusje om ons naar het hotel te brengen (op hun kosten). Vrij ideaal. Toen wij de S.F. Bay Bridge opreden zagen we in de verte al Alcatraz en de Golden Gate Bridge, zo cool. We werden netjes voor het hotel afgezet en zo kwam het dat we al voor 12 uur op onze kamer waren. Even een beetje geïnstalleerd en eindelijk weer internet, daarna snel aan de wandel. Aangezien het al bijna 1 uur was eerst bij de Subway (op de hoek) een lekker broodje gegeten en toen maar kijken waar we naar toe wilden. We zitten vlak bij Union Square, met alle dure winkels. Daarna zijn we richting Pier 39 gelopen (per ongeluk, maar toch). We zijn nog bij het Cable Car Museum gewees