1^e Dag 02-09-1995 Tilburg - Amsterdam - Los Angeles

Het is 9.20 uur (00.20 uur in Los Angeles) als we met de 'Prins Claus', een Boeing 747 van Martinair, vertrekken naar de USA. Via een omweg over Ijsland en Groenland komen we na een veel te lange vlucht aan op Los Angeles Airport (LAX) om 11.15 uur plaatselijke tijd. Op het vliegveld is alles slecht geregeld, heel lange rijen voor de paspoort controle, geen bagagewagentjes en veel te druk, dus snel naar buiten.

De bus van Hertz die ons naar het verhuurpunt zal brengen is vlug gevonden. Bij Hertz aangekomen blijkt dat we, ondanks onze reservering, weer een uur in de rij moeten. Als we aan de beurt zijn, blijkt dat het type auto dat wij gereserveerd hadden niet meteen voorradig is. We kunnen kiezen, een kwartier wachten of een Ford T-bird huren die 150.- dollar duurder is. Als echte Nederlanders besluiten we te wachten. Na wat zoeken vinden we onze auto: een witte Mazda 626 met automaat, airco, cruise-control, 12207 miles op de teller, een volle tank en te weinig beenruimte.

Vlakbij LAX ligt ons eerste hotel, het Renaissance hotel (sjiek de la friemel). We brengen onze spullen naar boven en gaan dan vlug de stad in (14.50 uur).

De eerste paar kilometers, euh miles, is het wel even wennen aan de auto en het verkeer. Van stoplichten zijn ze hier ook niet vies, bovendien staan ze over de kruising en als je rechtsaf wilt, mag je door het rood licht rijden. De straten zijn hier allemaal kilometers lang en kaarsrecht. De snelwegen zijn zesbaans.

Op weg naar El pueblo komen we door het centrum van de stad met maar een paar wolkenkrabbers, de rest van de stad bestaat uit bijna alleen maar laagbouw. We lopen een stukje over Broadway maar we voelen ons niet op ons gemak dus pikken we de auto op en rijden verder. Nadat we nog een stuk van het centrum gezien hebben (oa city hall) komen we aan in El Pueblo. Hier is LA uit een Mexicaans dorpje ontstaan. In dit super touristisch, en inmiddels gerestaureerd, stukje Mexico eten we onze eerste hamburger.

Het volgende stukje LA wat we willen zien is China-town. Als we door de wijk rijden, zien we tot onze verbazing dat het een verpauperd en smerig deel van de stad is. We besluiten om niet uit te stappen en door te rijden naar Hollywood.

Hier aan gekomen parkeren we de auto en lopen we over de Hollywood boulevard ofwel de Walk of fame. Hier liggen roze met grijs gespikkelde tegels waarop de namen van beroemdheden staan. Onderweg komen we langs het Mann's Chinese theater waar artiesten op de binnenplaats handtekeningen, handafdrukken, voetstappen of iets anders in het beton hebben gezet.

Op de weg terug naar het hotel rijden we nog een stukje over de beroemde Sunset Boulevard. We komen goed moe aan in het hotel en gaan vroeg naar bed.

Miles1 12207 Miles2 12260 MilesDag 53

2e Dag 03-09-1995 Los Angeles - Universal studios - Orange

We hebben het idee dat er verder in LA niet zoveel meer te zien is dus besluiten we vroeg naar de Universal studios te gaan (7.30 uur). Na een ritje van drie kwartier komen we aan in Universal City. Omdat we vroeg zijn kunnen we de auto vlakbij de ingang parkeren en bij de poort kunnen we zo doorlopen. In het park lopen we naar de Backlot tram tour voor een rondrit over het studio terrein. Drie kwartier genieten we van dekors en attrakties in en om echte studios:

Tijdens een aardbeving zitten we in een metro-station.
Als we een brug passeren begint deze net in te storten.
Jaws valt de tram aan.
Als de tram een meertje nadert valt er een pad droog en rijden we hierover naar de overkant.
We rijden langs decors uit verschillende films en series. Zo zien we onder andere het huis uit de psycho films van Alfred Hitchcock en rijden we over het plein uit Back to the future.
Via een tunnel komen we in een gletser en daar 'valt' de tram door heen.
Er stort een helikopter neer in een woonwijk en een stukje verder klimt King Kong op de brug waar de tram overheen rijdt.
Als we door een dorpje rijden zitten we plotseling midden in een overstroming.
Na de Backlot tram tour is de rest van het park aan de beurt:

In Back to the future achtervolgen we Bif in de Dolerean van Doc. Brown.
Op de set van Backdraft vliegt een fabriekshal vol chemicaliën in brand en begint in te storten.
Naast trucs uit Back to the future en Psycho zien (horen) we in The world of cinemagic hoe geluidseffecten toegepast worden in de Harry and the Hendersons sound effects show.
In the ET adventure maken we samen met ET een 'ritje' op de fiets om zijn planeet te redden.
Na een 'Foot long hot dog' (maat 48) bezoeken we nog een aantal attrakties:

The wild west stuntshow
In de the Flinstones show zien we hoe Fred beroemd wordt.
Op het Animal acters stage laten bekende dieren uit films en series hun kunsten zien.
The making of Apollo 13.
The making of Casper.
We hebben de meeste atrakties in het park gezien en omdat we nog naar de zee willen, Venice (baywatch) Beach rijden we weer terug naar LA. Onderweg zien we op de kaart dat we vlak bij het Griffith Observatory zitten, en dat moet ik (Paul) natuurlijk even zien. We rijden door Griffith Park naar de top van een berg buiten de stad. Hier hebben we een goed uitzicht over de stad en de grote witte letters HOLLYWOOD. Iets verder staat het Griffith Observatory, een oude sterrenwacht. Binnen is een tentoonstelling en in één van de koepels bekijken we een telescoop.

Inmiddels hebben we honger en willen we douchen enzo, dus rijden we maar in één keer door naar Orange. In het Double tree hotel, waar we twee nachten logeren, krijgen we een noten/chocolade koek als welkomstkado.

Als we naar het centrum rijden om te gaan eten zien we dat juist vandaag de jaarlijkse Orange fair is georganiseerd. Op het centrale plein staan kraampjes waar de plaatselijke verenigingen zich presenteren. In de zijstraten is het een drukte van belang. Hier worden de typische gerechten en drankjes van diverse landen verkocht. Ook Nederland is van de partij. Zitten we aan de andere kant van de wereld en jawel, klompen, tulpen, heineken, oliebollen en niet te vergeten in de duitse tent de vogeltjesdans. Aangezien we door de fair geen geopend retaurant kunnen vinden, kopen we maar een chinese-hap op de fair.

Miles1 12260 Miles2 12365 MilesDag 105

3e Dag 04-09-1995 Orange - Disneyland (Anaheim) - LA - Orange

Omdat het vandaag labourday is verwachten we dat het druk is in Disneyland, daarom vertrekken we één uur voor de openingstijd (7.30 uur). Iedereen stormt naar binnen. Tevergeefs, aan het einde van Mainstreet is namelijk een touw gespannen en hier moet gewacht worden tot het negen uur is. Op deze manier hebben ze al een paar duizend bezoekers binnen voordat het park open is!

Terwijl we met moeite de voordringende japaners tegen proberen te houden, horen we dat iedereen het over Indiana Jones (The temple of the forbidden eye) heeft, de nieuwste attraktie in het park. Als het touw wordt weggehaald lopen we naar de ingang van de tempel in Adventureland. We lopen door de tempel naar een grote ruimte waar we in een jeep stappen. Tijdens een woeste rit door de tempel zien we Indy een paar keer en worden we 'bijna' verpletterd door de grote stenen bol uit de film.

We lopen een stuk door het park langs Splash mountain en de Big thunder mountain railroad en maken een tochtje met de Mark Twain, een oude radarboot. We varen langs het piratenschip van Captain Hook en zien verschillende stukjes Amerikaanse geschiedenis (indianen en pioniers).

In Mickey's Toontown lopen we langs de huizen van verschillende stripfiguren. Bij Mickey gaan we even op bezoek. We lopen door zijn huis en komen tenslotte in z'n, tot bioscoop omgebouwde, schuur terecht. Hier moeten we even wachten maar dan wil hij wel mee op de foto.

We stappen in een bootje en varen via een meer een rivier op. Na een paar flinke stroomversnellingen varen we het stadje van de Pirates of the Caribbean binnen. Tijdens de tocht krijg je de indruk echt buiten te varen zo realistisch zijn de wind de wolken en de sterrenhemel. Eenmaal terug in buitenlucht verbazen we ons over zo'n grote attraktie achter zo'n kleine gevel.

Terug in Futureland gaan we in de rij staan bij, de inmiddels gerepareerde, Space Mountain in de veronderstelling dat we naar de 3D film van Michael Jackson gaan kijken. Diep in de berg blijkt het een woeste achtbaan te zijn die in het donker langs sterren, planeten en kometen rondraast. Bij de volgende attraktie, Startours, maken we weer een ritje door ruimte met een onervaren robot als chauffeur. We blijven in de ruimte, deze keer wel met Michael Jackson als Captain Eo in een mooie 3D-film met een slap verhaal. Door een 3D-brilletje zien we hoe Captain Eo op het nippertje een betoverde fee redt.

We lopen terug naar de uitgang omdat we toch nog even naar Venice beach in LA willen. Bovendien willen we vanavond de Main Street Electrical Parade zien dus breekt een uurtje strand zo'n Disney-dag een beetje. Aangekomen op Main street pikken we nog net de swingende 'Simba' the Lion King Celebration parade mee op de muziek van 'Circle of life' (Elton John).

Eenmaal bij Venice beach in de buurt zien we de parkeertarieven flink oplopen. Waar wij de auto parkeren is het inmiddels 11$. Op het strand zien we typisch Amerikaans dingen zoals een patrouillerende gele Baywatch-jeep, de Pacific, een krachthonk met veel bodybuilders, veel politie, een fietspad langs het strand met o.a. joggers, mountainbikers, rollerskaters, palmen, maar geen Pamela Anderson.

Terug in Anaheim (18.00 uur) zoeken we na een Jungle-cruise een plaatsje voor de MainStreet Electrical Parade. Vanaf Toontown rijdt, via Central plaza en Mainstreet, een bonte stoet wagens naar Town square. Op de wagens, versierd met duizenden lichtjes, rijden alle Disney-figuren mee.

Op weg naar de uitgang zien we dat de Fantasmic show elk moment kan gaan beginnen. We zijn net op tijd als de show begint. Op grote fonteinen worden tekenfilms geprojekteerd, lasers schieten door de lucht en overal komt siervuurwerk vandaan. Hier tussen door varen de Mark Twain en het piratenschip van Captain Hook met aan boord alle Disneyfiguren. Het 'kwade' jaagt iedereen weg tot Mickey, verkleed als tovenaar, te hulp schiet.

Miles1 12365 Miles2 12496 MilesDag 131

4e Dag 05-09-1995 Orange - Caligo ghost town - Las vegas

We tanken in Orange (6.30uur): Miles 12500 - Gallons 11.1 (1.19 $/G)

Na een ontbijt in Barslow (8.30 uur, miles 12574) komen we aan in Calico ghost town (miles 12592), een spookstadje waar vroeger (1880) naar zilver gegraven werd. Met een klein treintje rijden we van de parkeerplaats naar het 100 meter hoger gelegen stadje. Nadat we de school, het station, de mijn en wat winkeltjes hebben bekeken besluiten we niet te wachten op de shows en door te rijden naar Las vegas.

Als Las vegas in zicht komt is het eerste wat opvalt de grote zwarte pyramide en de sfinx van het Luxor Casino. We parkeren onze auto bij het Luxor casino dat aan de the Strip, de weg dwars door Vegas, staat. Ondanks de hitte, een dikke 40 °C, lopen we langs een aantal andere beroemde casino's:

Excalibur: Een wit kasteel met kleurige torentjes, geflankeerd door twee grote torenflats. In één van de torentjes staat Merlijn. Binnen staan er, zover als je kunt kijken, gokautomaten.

MGM: Een grote leeuw voor het grootste hotel ter wereld, 5000 kamers.

Ons hotel, the Golden Nugget (de goudklomp) staat 'down town' in het oude deel van Las Vegas. Om daar te komen moeten we de strip helemaal afrijden. Onderweg beginnen ons af te vragen of het misschien toch de moeite waard is om vanavond even over de strip te rijden. Op het eind van de strip zien we verschillende wedding chapels.

De oudste casino's inclusief lichtjes en shows staan down town. Om te kunnen blijven konkurreren met de casino's op de strip is men de straat waaraan ons hotel/casino staat aan het overkappen over een lengte van ± 2 miles. In deze overkapping zit natuurlijk op elke vierkante centimeter een lichtje.

Als ik het hotel inloop (Monique, Paul is de auto parkeren) wil ik meteen omdraaien. Ik plaats van een receptie zie ik een groot gokhol met honderden gokautomaten. Een Amerikaan ziet me twijfelen, hij vraagt of ik de receptie zoek en wijst om de hoek, gevonden!

Aangezien het buiten zeer heet is (106 °F) gaan we 'casino-hoppend' de casino's rond het hotel verkennen en op zoek naar een restaurant. In de casino's is het door de airco goed om uit te houden. Na drie dagen hamburgers en cola hadden we ons verheugd op een goed diner. Nou dat viel VIES tegen. Na het eten in de 'Golden gate' restaurant luieren we een uurtje op onze kamer op de 20e verdieping.

Inmiddels is het donker geworden en vanuit onze hotelkamer zien we het Plaza hotel bedekt met knippende lichtjes. Nieuwsgierig geworden pakken we de auto en rijden naar de strip. Ons plannetje om even over de strip te rijden en dan vroeg naar bed, want Las Vegas is niets voor ons, zijn we na een paar honderd meter over de strip al vergeten. We rijden naar het Luxor en op de weg terug parkeren we ter hoogte van La Mirage. Bij dit casino/hotel barst om de 15 miniuten een grote vulkaan uit die in de vijver voor het gebouw ligt. Net voorbij de ingang liggen een paar tijgers van Siegfried en Roy in een glazen kooi. We lopen verder het gebouw in, door een stukje regenwoud, langs duizenden gokautomaten, langs een groot aquarium waarin haaien rondzwemmen naar het bassin van de dolfijnen, maar dit is afgeloten. Het volgende casino waar we een kijkje nemen is Ceasars palace. De gebouwen aan de straat onder het hotel zijn opgetrokken in een oude romeinse stijl en staan onder een plafond waarop een lichtbewolkte lucht bij dag geschildert is. In de 'baai' voor Treasure island liggen twee piratenschepen afgemeerd bij een dorpje. Op de show bij dit casino wachten we niet meer, want het is al bijna twaalf uur en we hebben nog niet gegokt.

Terug in de Golden Nugget jagen we er voor ongeveer $15.- aan kwartjes doorheen. Zonder dat we onze vakantie terugverdient hebben, gaan we slapen.

Miles1 12496 Miles2 12755 MilesDag 259

5e Dag 06-09-1995 Las Vegas - Hooverdam - Grand canyon

Na een korte nacht staan we om ongeveer 7.00 uur weer tussen de gokautomaten, dit keer om voor de eerste keer naar huis te bellen (16.00 uur nederlandse tijd). Daarna rijden we de stad uit, door de Mojave dessert, naar de Hooverdam.

We tanken in de dessert (7.30uur): Miles 12781 - Gallons 10 (1.29 $/G)

We zijn rond 8.00 uur bij de Hooverdam (Miles 12793). De rondleidingen beginnen pas om half negen. Tot die tijd kletsen we wat met Ray, een gepensioneerde veel te enthousiaste Amerikaan, die op vakantie is.

De rondleiding begint boven in het visitor center. Met een lift gaan we naar beneden en nemen een kijkje in de dam onder andere bij de generatoren en bij de voet van de 200 meter dikke dam. Vanaf hier kijk je aan de ene kant tegen 220 meter beton omhoog, aan de andere kant kijk je over de Colorado river die door de Black canyon stroomt. Tot slot weer met de lift naar boven naar het viewpoint boven op het visitor center.

Om 10.15 uur nemen we afscheid van Ray, die al die tijd met ons meegelopen is en gaan we op weg naar de Grand canyon.

We rijden nu al twee uur door de stromende regen en komen door het Kaibab national Forest. Dit bos strekt zich uit tot op de rim (rand) van de canyon. Een uur later rijden we plotseling langs een gigantische afgrond, we zijn bij de Grand Canyon (14.30 uur, Miles 13032).

Bij de eerste de beste parkeerplaats (Mather point) hijsen we ons in het regenpak en lopen naar de rim. Mede door het slechte weer kunnen we ons nauwelijks voorstellen hoe groot de canyon is, maar hij heet terecht Grand canyon.

We rijden via het Yavapai observation station door naar het Grand canyon village. We overnachten voor de eerste keer in een Nationaal park en zijn dus benieuwd naar onze lodge. De Maswik Lodge, een grote blokhut, is in feite het hoofdgebouw waarin onder andere een restaurant, winkeltjes en een informatiebalie zijn ondergebracht. In de bijgebouwen bevinden zich de appartementen.

Bij onze reis zit een tour langs de rim met de Fred Harvey Transportation company, bij zonsopkomst of zonsondergang, inbegrepen. We besluiten om bij zonsondergang aan de tour deel te nemen zodat we het gebied wat beter leren kennen.

Onze gids Tom neemt ons mee in een bus langs een deel van zowel de South- als de West-rim. Ondanks het slechte weer maakt hij er iets leuks van en verteld honderd uit. De cayon is volgens hem ontstaan door een combinatie van erosie, wind, de Colorado river en het stijgen van de aardkorst. Tom verwacht dat we van de zonsondergang niet veel zullen zien. In plaats daarvan laat hij ons de meeste van de viewpoints langs de Westrim zien. Zo zien we onder andere the Abyss (de afgrond) een vertikale rotswand van 1000 meter diep.

Terug in het dorpje moeten we goed zoeken en lang wachten om te kunnen eten in één van de lodges. Maar alle moeite is niet voor niets, voor de eerste keer deze vakantie eten we goed en lekker.

Na het eten gaan we meteen terug naar de lodge omdat we morgenvroeg de zonsopkomst willen zien, als het tenminste opgeklaard is. We zetten de wekker op 4.45 uur!

Miles1 12755 Miles2 13053 MilesDag 298

6e Dag 07-09-1995 Grand canyon - Lake powell

Het is nog steeds donker als we onze auto bij het Mather point parkeren (5.15 uur). Volgens Tom, onze gids van gisteren, is dit de beste plek om de 'mooiste zonsopkomst ter wereld' te bekijken.

Na een halfuurtje blauwbekken begint het langzaam licht te worden. Het is redelijk helder weer, maar in het westen hangt nog steeds bewolking. Omdat zelfs in de states de zon altijd in het westen opkomt, valt ook de zonsopkomst wat tegen.

Een uur later komt de zon over de wolken heen en werpt door zijn lage stand lange schaduwen door de canyon. Ook de North-rim aan de andere kant van de 11 mile brede canyon is nu goed zichtbaar. Voor het eerst zien we nu de Grand canyon in zijn volle omvang. Het slechte weer van gisteren is snel vergeten.

Met de gratis shuttle bus rijden we nog een keer langs de viewpoints op de West-rim tot aan Hermits Rest. Dit is het meest westelijk punt langs de canyon waar je over de weg kunt komen.

Tijdens de rit terug besluiten we geen helicoptervlucht over de canyon te maken. Waarschijnlijk is er een lange wachttijd na het slechte weer van gisteren.

In plaats daarvan dalen we een stuk(je) af in de canyon. Via het Bright angel trail lopen we zo'n drie kwartier naar beneden. Een paar honderd meter onder de rim hebben we het gevoel nog niets te zijn opgeschoten. We beseffen nu wat beter hoe onzettend groot deze scheur in de aardkorst is.

Net als gisteren maken we veel te veel foto's.

We vervolgen onze route langs de East-rim, op weg naar ons volgende reisdoel Lake powell. Onderweg stoppen we nog bij een paar viewpoints. Bij Dessert view genieten we vanuit een oude uitkijktoren voor de laatste keer van de 'mountain inside out'.

Net buiten het park stoppen we twee keer bij de Little Colorado river gorge. Deze kloof is heel wat kleiner en ondieper als zijn grote broer. Maar omdat hij ons voorstellingsvermogen niet te boven gaat niet minder indrukwekkend.

We tanken in Cameron: Miles 13114 - Gallons 11 (1.26 $/G)

Een paar miles verder laat een indiaan ons, voor een kleine fooi, wat versteende dino-voetstappen zien.

Na een kort bezoekje aan de Glen canyon dam rijden we langs Lake powell. Dit meer is een cayon die men vol water heeft laten lopen voor de opwekking van elektriciteit. Rond het meer is veel (water)tourisme. Vandaar dat de Wapweap lodge aan de oever staat, hier overnachten we.

Bij het inchecken reserveren we meteen kaartjes voor de boottocht van morgenvroeg over het meer naar de Rainbow bridge.

Het retaurant in de lodge is veel te duur daarom gaan we in Page eten. In een eenvoudig steakhouse plunderen we twee keer de salad-bar en eten een lekkere steak en een visschotel.

Miles1 13053 Miles2 13233 MilesDag 180

7e Dag 08-09-1995 Lake powell - Rainbow bridge - Zion national park

Om 7.30 uur vetrekken we met een rondvaartboot uit de haven van de Wapweap lodge naar de Rainbow bridge. We hebben spijt dat we onze regenjassen niet meegenomen hebben want de lucht ziet er dreigend uit.

De oevers van Lake powell zijn door de combinatie van water en een canyon heel apart gevormd.

Na een tocht van twee uur over 40 miles draait de boot een smalle kloof in. Aan het eind van deze kloof komt een deel van de Rainbow bridge in zicht. De boot kan niet aanleggen bij de canyonwand. Via drijvende pontons en een bergpad lopen we verder naar het nationale monument.

De indianen noemen hem de 'Nonnezoshi' ofwel versteende regenboog. Deze brug van 100 meter hoog is onstaan door erosie van rivierwater uit de bergen. Ondanks een waarschuwingsbord waarop staat dat het gebied achter de brug voor de indianen heilig is kan ik (Paul) het niet laten toch even te gaan kijken. Dit wordt meteen afgestraft want het begint te regenen.

Na een uur vertrekt de boot weer. Op de weg terug houdt het op met zachtjes regenen.

Om 12.30 uur vertrekken we in de stromende regen richting het Zion national park. We balen van deze moeson en hopen maar dat die niet de hele vakantie zal duren. Gelukkig klaart het enkele miles verder op en als we het park om 14.35 uur (Miles 13332) binnenrijden is het stralend weer.

De wegen in het park zijn rood/bruin geasfalteerd om ze minder te laten opvallen in de omgeving.

Net na de ingang ligt het Checkerbord Mesa, een versteende zandduin met een schaakbord patroon dat door erosie is ontstaan. Het volgende deel van de route voert door een rotsachtig gebied naar de Pine creek tunnel. Via deze tunnel rijden we naar de rim van de Zion canyon en vervolgens naar de bodem via een lange afdaling met veel haarspeldbochten.

Om van het mooie weer te profiteren, besluiten we te gaan 'hiken' (wandelen). We rijden tot helemaal achter in de steeds nauwer wordende canyon. We parkeren de auto bij een grote rots die door de indianen Temple of Sinawa wordt genoemd. Vanaf hier lopen we nog een dik uur verder tussen twee rode muren. Ons doel, de plek waar de wanden elkaar bijna raken, bereiken we helaas niet. Door de regenval van de afgelopen dagen is de rivier te breed en daardoor is het pad onbegaanbaar geworden.

Na een ritje over de Zion canyon scenic drive naar het visitor centre aan het eind van de kloof, hebben we nog steeds geen zin om naar de lodge te gaan. We hiken naar het viewpoint Weeping rock. Van achter de waterval, die over deze overhangende rots neerklettert, genieten we van het uitzicht over de canyonvloer.

Het is inmiddels 20.00 uur en dus wordt het tijd om in te checken. Ook dit keer overnachten we in het park, in de sfeervolle Zion lodge. We eten in de snackbar bij de lodge. Het menu van vanavond: hamburgers, friet, cola en ijs, fastfood dus.

Nu we voor de tweede keer in een nationaal park overnachten, bedenken we dat we ons daarmee veel extra reistijd besparen.

We hebben voor het eerst geen TV op de kamer, dus lezen we wat en gaan om 21.00 uur slapen.

Miles1 13233 Miles2 13379 MilesDag 146

8e Dag 09-09-1995 Zion national park - Bryce canyon national park

Het is nog vroeg en donker als we naar het hoofdgebouw van de lodge toelopen om te ontbijten (6.30 uur). Op het grasveld voor de lodge zit een aardvarken.

Na het ontbijt hiken we naar de Emerald pools. Onderweg lopen we ook hier achter watervalletjes door, die van overhangende rotsen vallen. We klimmen via de lower en de middle naar de upper Emerald pool. Bij het bovenste meertje hebben we een mooi uitzicht over de canyon en zien we de zon opkomen boven de rim.

Om 10.00 uur zijn we terug bij de lodge en vetrekken we naar het Bryce canyon national park. Onderweg komen we door het Red canyon national monument. Na een rit van anderhalf uur rijden we door de wolken het park binnen (11.30 uur, miles 13452)

Hoewel de naam anders doet vermoeden is er in het hele park geen canyon te vinden. Hier is door werking van de aardkorst een hoge rotswand ontstaan, opgebouwd uit verschillende lagen. Door een combinatie van erosie en weersinvloeden zijn langs deze rand verschillende natuurlijke 'ampfi-theaters' gevormd met daarin grillige en kleurrijke rotsformaties. Elke kleur (rood, rose, oranje ,wit en geel) is onstaan uit één weggeërodeerde laag. De indianen noemen de rotsformaties Hoodoos en volgens één van hun legenden zijn het versteende soldaten.

In de eerste theaters is door de wolken nog niet veel te zien dus rijden we door over de scenic highway naar het Swamp canyon viewpoint. Hier zien we de eerste Hoodoos en hebben we een mooi uitzicht over de vallei.

Het laatste deel van de scenic drive is afgesloten voor wegwerkzaamheden. We besluiten de laatste viewpoints die wel bereikbaar zijn, later te bekijken en terug te rijden naar het mooiste deel van het park, vlakbij onze lodge. Als we na het inchecken in de Bryce canyon lodge naar buiten lopen zien we de wolken uit de theaters trekken. In plaats van naar ons appartement te gaan, parkeren we de auto op de rim en gaan hiken.

Vanaf het Sunrise viewpoint hebben we uitzicht over het Queensgarden amphitheater. We nemen het Sunrise trail en lopen tussen de Hoodoos door in een uur naar de bodem van het theater. Hier pikken we, via het Connecting trail, de Navajo loop (noord) op en lopen onderlangs naar de bodem van het Bryce theater. We klimmen terug naar boven en passeren onderweg twee natural bridges. Vanaf het Sunset point, bovenop de rim, kijken we uit over het Bryce amphitheater. Hier is ook het startpunt van de Navajo loop (1,3 miles). We kunnen er geen genoeg van krijgen en dalen via de Navajo loop (zuid) opnieuw af in het Bryce theater. Het eerste deel van de route voert door Wall street, een nauwe kloof met 80 meter hoge wanden, waarin grote Douglas sparren groeien. Als we de bodem weer bereikt hebben, horen we het in de verte rommelen. Een zware onweersbui nadert de canyon en de donder rolt onheilspellend door de gangen van het theater. Via het noordelijke deel van de loop klimmen we zo vlug mogelijk terug naar het Sunset point. De onweersbui blijft op de rand van de theaters hangen.

Als we na een pittige wandeling en wat zoeken onze Mazda gevonden hebben, beginnen we na een korte pauze opnieuw aan de scenic drive. We bezoeken achtereenvolgens het Inspiration point, Paria point en tot slot het 2688 meter hoog gelegen Farview point. De overige viewpoints zijn helaas in verband met wegwerkzaamheden niet te bereiken.

Nadat we ons in de lodge een verrukkelijk dagmenu hebben laten aansmeren, rijden we nog even naar het Sunset point om naar de zonsondergang te kijken. Niet echt onder de indruk kruipen we vroeg onder de wol.

Miles1 13379 Miles2 13495 MilesDag 116

9e Dag 10-09-1995 Bryce canyon national park - Salt lake city

Omdat we het niet kunnen laten, rijden we rond 7.00 uur nog even naar het Sunrise point en het net buiten het park gelegen Fairyland point, een viewpoint dat we gisteren gemist hebben. We werpen een laatste blik op het sprookjesachtige landschap vol Hoodoos en gaan op weg naar Salt lake city.

We tanken net buiten het park: Miles 13497 - Gallons 12 (1.27 $/G)

Na een lange saaie rit komen we om 13.40 uur aan in Salt lake city. Net als in Orange logeren we hier in een Double tree hotel en krijgen een noten/chocolade koek als welkomstkado.

Op drie straten vanaf ons hotel ligt het Temple square. Op dit plein staat de beroemde Mormonen tempel. Dit aparte witte gebouw met vier torens domineert het hele plein. Als we het terrein oplopen, worden we meteen aangesproken door een 'sister' die ons op de rondleiding wijst die elke 45 minuten begint.

We worden rondgeleid door twee sisters. Ze beginnen hun verhaal met een toelichting op hun missie. Ze moeten 18 maanden doorbrengen op het tempel square. Gedurende deze periode moeten ze bidden tot Jesus Christ of latter-day saints en zieltjes winnen tijdens rondleidingen.

In 1840 zijn de eerste pelgrims naar Salt lake city gekomen en niet veel later gestart met de bouw van de tempel die 40 jaar later werd voltooid. Bij de rondleiding is geen bezoek van de tempel inbegrepen omdat daar alleen mormonen naar binnen mogen.

De tour begint in het Tabernakel, hier bekijken we één van de grootste pijporgels ter wereld. In het gebouw ernaast staat een groot beeld van Jezus onder een koepel waarop het heelal afgebeeld is. Één van de sisters schiet vol als Jezus ons via een bandje 'toespreekt'. Met roltrappen gaan we naar de kelder waar we in één van de vele bioscoopzaaltjes neergezet worden. Hier krijgen een zeer hypocriet promotiefilmpje voor het mormoonse geloof te zien met alleen maar knappe blanke Amerikanen.

We hebben onze buik vol van de fantieke mormonen en lopen naar de Family history library. In deze blbliotheek worden op microfilm de data van geboorte, doop en overlijden van miljoenen mensen over de hele wereld bewaard. We komen er niet achter of wij ook in het systeem zitten omdat het vandaag zondag is en dus is de bibliotheek gesloten.

We bengen een kort bezoek aan één van de weinige andere bezienswaardigheden in de stad, de State hall of Utah, waarvan de koepel in de steigers staat.

Omdat er verder niet veel meer te bezichtigen is in Salt lake city lopen we een groot winkelcentrum binnen dat, ondanks het strenge geloof in deze stad, wel open is op zondag. In de kelder van het gebouw zitten tientallen kleine restaurantjes: Japans, Chinees, Italiaans, Mexicaans etc etc. Wij kiezen voor ........... MC Donald's

Als we na een uurtje luieren vanuit onze hotelkamer naar buiten kijken zien we dat het inmiddels donker is en dat de tempel helemaal verlicht is. We kijken nog even rond op het Temple square en bij de State hall.

Het is nog vroeg als we weer terug zijn op onze hotelkamer. Eigenlijk vervelen we ons een beetje omdat we inmiddels gewend zijn om van 's morgensvroeg tot 's avonds laat bezig te zijn.

Na een uurtje zappen langs zo'n dertig zenders met veel te veel reklame en een hoop gezeur over OJ Simson gaan we vroeg slapen.

Miles1 13495 Miles2 13773 MilesDag 278

10e Dag 11-09-1995 Salt lake city - Grand teton national park

Het is 6.30 uur als we vertrekken uit Salt lake city. Onze rit over het eerste deel van de route naar het Grand teton national park vordert maar langzaam omdat we over een bochtige bergweg rijden.

We tanken in Garden city (9.05 uur): Miles 13893 - Gallons 12.3 (1.22 $/G)

Omdat er op het tweede deel van de route flink aan de weg wordt gewerkt kunnen we ook hier niet goed doorrijden. Bij elke 'roadconstruction' worden we tegen gehouden door (meestal) een vrouw met een stopbord. Dan is het wachten op een 'pace car', die vervolgens langzaam alle wachtende auto's langs de werkzaamheden voert.

Om 13.10 uur (miles 14053) komen we via een grote laagvlakte aan in het Grand teton national park. Het typische aan de bergen in dit park is dat ze ineens uit de laagvlakte omhoogkomen zonder dat er heuvels of lagere bergen voor liggen.

Met een klein rondvaartbootje steken we het Jenny Lake over en hiken naar de Hidden falls. Vandaar klimmen we nog hoger naar het Inspiration point, hier hebben we uitzicht op het Jenny Lake en de laagvlakte. Als we weer terug zijn op de parkeerplaats vervolgen we onze route over de Teton park road richting het Jackson lake.

Na het inchecken in de Jackson lake lodge informeren we hoe en waar we het beste op zoek kunnen gaan naar 'wildlife'. Er zijn verschillende mogelijkheden zoals een tochtje met een ranger of een boottocht over de Snake river. Ons wordt aangeraden om het bij het invallen van de duisternis gewoon achter de lodge te proberen omdat de kans dat daar wildlife te zien is net zo groot is.

Na het eten in de grillroom van de lodge installeren we ons met het fototoestel, telelens en de verrekijker op de heuvel naast de lodge.

Na een uur blauwbekken zien we in de verte drie herten (elk) en één eland (moose) (?). We rijden nog een stukje rond in de auto maar het is al te donker om nog dieren te zien. Misschien hebben we morgenvroeg meer geluk.

Miles1 13773 Miles2 14085 MilesDag 312

11e Dag 12-09-1995 Grand teton national park - Yellowstone national park

Om 6.00 uur s'morgens nemen we ons plekje weer in op de heuvel naast de lodge. Als de zon opkomt zien we nog net een paar herten zich langzaam terugtrekken in de bossen. Ook onderweg, tijdens de korte rit naar het aan dit park grenzende Yellowstone national park, zien we geen dieren.

Het is 7.55 uur (miles 14108) als we het park binnenrijden. Het eerste wat opvalt zijn de door brand verwoeste bomen, het gevolg van een bosbrand in 1988 waarbij 60% van de bossen in het park verloren is gegaan. De boomstammen die nog overeind staan geven het landschap een spookachtige aanblik. Een bosbrand is volgens de Amerikanen 'puur natuur', blussen doen ze dan ook alleen in uiterste nood.

Omdat de weg in het westen van het park wegens wegwerkzaamheden het grootste deel van de dag afgesloten is, besluiten we om via de oostelijke route het park in te rijden. De basins die we overdag niet kunnen bereiken bezoeken we vanavond of anders morgenvroeg.

Onze eerste stop is bij het West tumb geyser basin, gelegen aan het Yellowstone lake. Over houten vlonders lopen we richting de eerste geisers tot we plotseling oog in oog staan met drie bizons. Ze trekken weg uit het basin, waarschijnlijk gestoord door toeristen terwijl ze van het warme water profiteerden. Tijdens de wandeling lopen we door grote stinkende stoomwolken langs een aantal geisers, pools, springs en cones.

In de Mud vulcano area bekijken we onder andere de Mud vulcano, de Mud geyser, Sour lake en een aantal Caldrons en Fumeroles.

Op weg naar de Grand canyon of the Yelowstone river, komen we door de Hayden valley. Langs de rivier zien we twee heuse kuddes bizons staan. We weten niet goed wat we moeten verwachten van de canyon omdat we de echte Grand Canyon al gezien hebben. Vanaf het viewpoint bij Uncle Tom's parking area op de South rim bekijken we de Upper falls, zo'n beetje het begin van de canyon. Het uitzicht vanaf het Artist point is schitterend. We kijken door de diepe canyon naar de 93 meter hoge Lower falls. De gele wanden van de kloof verklaren de parknaam Yellowstone.

Tijdens de rit naar het meest noordelijke punt van deze vakantie, Mammoth hot springs, stoppen we bij Tower Roosevelt en hiken we in driekwartier naar de Tower fall.

Door een kombinatie van kalk, gescheurde rotsen en de Mammoth hot springs onstaan kalkterassen die mij (Paul) doen denken aan die in Pammukele (Turkije). De Mountain turned inside out staat helaas voor een groot deel droog maar bovenop de heuvel vinden we nog een deel waar het water van het ene in het andere terras valt. Met de auto maken we een typisch Amerikaanse rondrit over de scenic drive of the Upper Terraces.

De afgesloten westelijke weg gaat om 18.00 uur open. Om toch ook daar zoveel mogelijk te zien, rijden we door naar Madison. Hier rijden we de onverharde weg op naar de diverse viewpoints. We bezoeken achtereenvolgens de Firehole canyon drive, de Firehole lake drive, het Lower geyser basin en het Midway geyser basin. Op elk viewpoint ontdekken we dingen die we vandaag nog niet eerder hebben gezien, zoals bijvoorbeeld de paintpots.

Het is inmiddels bijna donker dus rijden we naar de Grand village lodge.

We tanken bij de lodge (20.15 uur): Miles 14287 - Gallons 12 (1.45 $/G)

Goed moe eten we wat in het Steakhouse en gaan daarna slapen.

Miles1 14085 Miles2 14288 MilesDag 203

12e Dag 13-09-1995 Yellowstone national park

Het heeft vannacht behoorlijk gevroren dus voor we kunnen vertrekken moeten we eerst de autoruiten schoon krabben. Om 7.00 uur rijden we terug naar Geyser county om de laatste basins langs de opengebroken weg te gaan bekijken. Het gebied rond de Old faithfull bezoeken we later omdat we hier wel de hele dag terecht kunnen.

In het gebied rond de basins is het heel mistig door de combinatie van koud weer en warme geisers. We kijken even rond in het Black sand basin, maar we zien bijna niets. Er zit niets anders op dan hier vanavond weer terug te komen als de mist opgetrokken is.

Onderweg naar Norris zien we, tussen de mistflarden door, weer bizons. We hiken door het Norris geyser basin en zien onder andere de grootste geiser ter wereld, de Steamboat geyser.

Vanaf Norris rijden we binnendoor naar het oosten van het park. Na de lunch in Canyon gaan we opnieuw naar de Grand canyon, deze keer willen we naar de North rim. We genieten vanaf het Inspiration point en Grandview opnieuw van de gele kloof. Het Lookout point biedt ook aan deze kant van de kloof een mooi uitzicht op de Lower falls. Ik (Paul) hike over een steil trail (pad) verder de canyon in naar het Red rock point. Via het Brink of falls trail komen we boven bij de Upper falls, het laatste viewpoint bij de canyon dat we bezoeken.

Onderweg naar de Old faithfull zien we in de bossen langs het Yellowstone lake een coyote. Bij de 'trouwe' geyser wachten al honderden touristen op de volgende uitbarsting van de old faithfull die gemiddeld om de 80 minuten zo'n 23.000 liter water ± 50 meter de lucht inslingerd. Om 15.03 uur is het zover maar we zijn niet echt onder de indruk.

In het gebied rond de Old faithfull is nog veel meer te zien, we hiken eerst naar Geyser hill. Daarna is de Castle grand group aan de beurt. Monique heeft even geen puf meer en besluit bij de Grand geyser op mij te wachten omdat ik nog verder wil naar de Morning glory pool. De route naar deze pool voert onder andere langs de Beauty pool, de Giant-grotto group met onder andere de Giant geyser en de Grotto geyser en twee keer over de Firehole river. Net over de tweede brug wordt de weg versperd door een kudde bizons die van het warme asfalt liggen te genieten. Aan de andere kant van de kudde staan een aantal toeristen die niet terug kunnen. Ik weet zeker dat Monique dit niet wil missen en omdat het bovendien een mooie route is besluit ik om even terug te lopen. Terug bij de tweede brug hebben de touristen de bizons inmiddels zo zenuwachtig gemaakt dat de hele kudde langzaam de bossen intrekt. Nu kunnen we naar de Morning glory pool, net als de beauty pool, een heldere warm waterbron die door bacteriën alle kleuren van de regenboog heeft. We poseren nog even bij de bizons en lopen dan langs de Castle geyser over de fietspad terug naar de auto.

We rijden opnieuw naar het Black sand basin. Hier is de mist inmiddels opgetrokken en hiken we langs de Cliff geyser, het Sunset lake, de Rainbow pool, de Emerald pool en de Opalescent pool.

Één mile voor het Biscuit basin staan we in de file die staat te wachten tot de weg om 18.00 uur open gaat. Ik hike naar het basin waar de Jewel geyser, de Shell geyser, de Avoca spring, de Mustard spring en de Sapphire pool te zien zijn. Monique blijft in de file op mij wachten.

We tanken in Grand village (19.20 uur): Miles 14437 - Gallons 5 (1.45 $/G)

We eten opnieuw in het Steakhouse. Voor we gaan slapen vragen we ons af of we de stank van de geysers en de pools nog ooit kwijtraken.

Miles1 14288 Miles2 14438 MilesDag 150

13e Dag 14-09-1995 Yellowstone np - Craters of the moon np - Twin falls

Het routeboek geeft voor vandaag twee opties. Één route gaat direkt naar Twin Falls de andere via het Craters of the moon national park. In plaats van aan het zwembad te gaan liggen, zoals in het routeboek wordt aangeraden, besluiten we ondanks de langere reistijd het nationaal park te gaan bezoeken. We vertrekken om 6.40 uur en rijden voor de laatste keer over de opengebroken weg naar de westelijke ingang van het Yelowstone national park bij Madison.

Om 12.15 uur (miles 14689) komen we aan bij het Craters of the moon national park.

In het eerste deel van het park hiken over het North crater flow trail. Dit deel van het park valt net als het gebied rond het Devils orchard nature trail wat tegen omdat we een veel woester landschap verwacht hadden.

Een paar miles verder parkeren we aan de voet van de Cinder cone, een asheuvel die onstaan is door neerdalend as van een vulkaan een paar miles verderop. We klimmen naar het viewpoint bovenop de cone. Vanaf de top kunnen we voor het eerst over de Great rift zone heen kijken. We zien een zwart, woest landschap vol vulkanen en gestolde lava. Nu snappen we waarom men van dit gebied een nationaal park heeft gemaakt.

Vervolgens hiken we naar de Spatter cones en de Snow cone, in de laatste ligt ijs, ondanks dat het vandaag een dikke 30°C is. Monique wacht bij de auto terwijl ik de Silent cone, een slapende vulkaan, beklim. Op de rim is het akelig stil.

We volgen de weg door het park naar het gebied waar een aantal lavagrotten en tunnels zijn ontstaan. Door een gescheurd en gespleten terrein lopen we, langs een aantal caves, naar de Indian tunnel. Terwijl Monique terugloopt naar de auto klim ik met nog twee touristen en een ranger de tunnel in. Deze onderaardse gang met een diameter van ongeveer 10 meter is de enige plek waar men zonder lamp een tocht onder de grond kan maken omdat het dak van de tunnel op een aantal plaatsen is ingestort. Tijdens de tocht van een paar honderd meter zien we af en toe geen hand voor ogen. Omdat in het andere deel van de tunnel geen zonlicht kan doordringen ligt ook daar eeuwen oud ijs.

Na een kort bezoek aan het visitor center gaan we om 15.00 uur (miles 14700) weer op weg naar Twin falls. Net voor het stadje Twin falls stoppen we even bij de canyon van de Snake river met op de bodem een golfbaan. Het is 16.45 uur (miles 14788) als we inchecken in de Bestwestern canyon springs inn.

We gaan op zoek naar de watervallen waar het dorpje naar genoemd is. Als we bij de Twin falls aankomen zien we een grote stuwmuur en geen druppel water. Op een groot bord staat dat door irrigatie in het achterland en het opwekken van electriciteit in dit seizoen de falls droog staan.

Een paar miles verderop bij de Shoshone falls hebben we meer geluk. Ondanks de vele electriciteitsmasten en de stuwmuur hebben we vanaf een viewpoint op de rim van de canyon een goed uitzicht op de grote Shoshone watervallen.

We tanken in de stad (18.25 uur): Miles 14806 - Gallons 1.07 (1.22 $/G)

Na een kort ritje door het centrum rijden we terug naar de inn want we hebben honger.

Miles1 14438 Miles2 14812 MilesDag 374

14e Dag 15-09-1995 Twin falls - Geat basin national park - Ely

Voor het eerst deze vakantie hebben we 'uitgeslapen' en zijn pas om 8.00 uur vertrokken richting de staat Nevada. Onderweg besluiten we naar het, 70 miles ten westen van Ely gelegen, Great basin national park te gaan. Volgens ons routeboek is er in Ely namelijk niet veel te beleven.

Na opnieuw een saaie lange route met veel 'roadconstructions' ontbijten we om 13.00 uur plaatselijke tijd (we zijn weer in Nevada) in Ely.

Vervolgens rijden we door naar het Great basin national park met onder andere de Lehman caves. Met veel te weinig benzine in de tank beginnen we aan de scenic drive naar het op 3000 meter hoogte gelegen eindpunt. Van hier kun je naar het Bristlecone pine forest hiken. Hier staan 5000 jaar oude Bristlecone pines. Zover komt het echter niet, onderweg beginnen we te twijfelen of we genoeg benzine hebben. We draaien om en komen om 14.30 uur aan bij het visitor center. De eerstvolgende rondleiding door de grotten is pas om 16.00 uur. Dus gaan we eerst even tanken in het 12 miles verderop gelegen dorpje Baker.

We tanken om 15.00 uur: Miles 15148 - Gallons 10 (1.48 $/G)

Terug in het park trekken we, op advies van de rangers, warme kleren aan en wachten tot de tour begint. We lopen met een ranger door een tunnel, die in 1940 in gebruik is genomen, naar de Lehman caves. Onderweg passeren we de natuurlijke ingang van de grotten die in 1885 ontdekt zijn door Ab Lehman. Als de ranger in de eerste 'room' onze ogen aan het donker heeft laten wennen schakelt hij de elektrische verlichting in en beginnen we aan de rondleiding van zo'n anderhalf uur.

Het is goed te zien dat door het uithakken van het pad door de grot veel schade is aangericht. Door nauwe gangen wringen we ons van kamer naar kamer. We bekijken het Gothic palace, de Lodge room, de Inscription room en de West room. Het Grand palace en de Talus room zijn wegens instortingsgevaar helaas afgesloten.

Onderweg krijgen we uitleg over hoe de grotten en hun bijzonderheden onstaan zijn. De ranger wijst erop dat de grotten oud moeten zijn omdat sommige stalagtieten en stalagmieten meters lang zijn en een diameter hebben van zo'n 50 centimeter terwijl ze maar zo'n 30 centimeter per 100 jaar groeien. Als de 'tieten' en 'mieten' elkaar raken onstaat een colom. Een ander apart verschijnsel is het 'cave bacon', een aan het plafond hangende spekvormige rots. De 'shields' die in deze grotten groeien zijn zeer zeldzaam. Het mooiste schild, de Parachute, is het pronkstuk van de caves. Als we om 17.30 uur de grotten via een andere tunnel weer verlaten, ben ik blij dat ik (Paul) weer buiten sta.

We rijden terug naar Ely omdat het helaas te laat is om opnieuw de scenic drive op rijden en naar het Bristlecone pine forest te hiken

Het is 19.00 uur (miles 15221) als we inchecken in het Copper queen hotel and casino. Aangezien we in het restaurant van het hotel, ondanks een heleboel lege tafels, veel te lang moeten wachten, gaan we naar de Pizzahut. We bestellen twee medium pizza's, die blijken XXL te zijn. We krijgen er één mee in een box.

Terug in het hotel willen nog een gokje wagen. We leveren onze bonnen in, 80 nikkels (5 cent) voor maar $2.- (we blijven echte nederlanders). Na een kwartiertje zijn we blut en dus verdienen we ook hier onze vakantie niet terug.

Miles1 14812 Miles2 15221 MilesDag 409

15e Dag 16-09-1995 Ely - Mono lake - Yosemite national park

Als we om 5.30 uur vertrekken, rammelen de gokautomaten nog steeds. Paul heeft hierdoor niet veel geslapen. Het eerste deel van de route rijden we goed door (± 70 miles/uur).

We tanken in Tomopa (8.15 uur): Miles 15390 - Gallons 8 (1.39 $/G)

Net voor het Sierra nevada gebergte ligt het Mono lake tufa state reserve met in het centrum het Mono lake. Tijdens de tocht van de parkeerplaats naar de oever van het meer hiken we door een gebied vol met Tufa towers. Deze grillige rotsen staan tot in het water. Door een wisselwerking van calciumrijk grondwater (Ca) en een zout meer (CO3) groeien onder water torens van Tufa (CaCO3 ) ofwel kalk. Door het dalen van de waterspiegel komen langzaam maar zeker nieuwe towers op het droge te staan.

Via de Tioga pass (3045 meter) rijden we door de sneeuw langs een groot aantal meren over de Sierra nevada naar de ingang van het Yosemite national park (12.00 uur, miles 15436).

Via het viewpoint bij de Lambert dome en het Olmsted point rijden we langs het Tenaya lake naar de Tuolme grove. In dit bos hiken we in een dik uur naar de giant Sequoias. Dit zijn bomen met een zachte bast die ruim 100 meter hoog kunnen worden met een stamdiameter van zo'n 10 meter. De wortels van deze grootste levende wezens op aarde zitten slechts 2 meter diep in de grond. In de grove is goed te zien dat de omringende bossen deze topzware giganten niet altijd even goed tegen een storm beschermen. Het trail voert namelijk langs een flink aantal omgewaaide sequoias waarvan de brosse stam door de val in stukken is gebroken. Naast de storm hebben ook de pioniers een aantal bomen geveld. Door één sequoia, de tunnel tree, hebben ze zelfs een tunnel gehakt.

Bij het binnen rijden van de Yosemite valley zien we de voor dit park zo karakteristieke rotsen El Capitan, de Halfdome en de Royal Arches. Naarmate we dichter bij het Yosemite village komen, merken we dat het steeds drukker wordt tot we de laatste paar miles voor onze lodge zelfs in de file staan. Dit doolhof van eenrichtingsverkeer in het hartje van de valley schijnt in het weekend altijd last te hebben van files.

Het loopt tegen etenstijd (miles 15600) als we inchecken in de Yosemite lodge. Voor we gaan eten rijden we naar het visitor center en lopen nog even door het Yosemite village. Ook vandaag kruipen we weer vroeg onder de wol.

Miles1 15221 Miles2 15607 MilesDag 386

16e Dag 17-09-1995 Yosemite national park

De giant sequoias aan de zuidkant van het park bij Wawona zijn ons eerste doel van vandaag als we om 7.15 uur vetrekken. Sommige van de Sequoias die we langs het trail van de Mariposa grove naar de Upper grove passeren hebben een naam gekregen. We zien onder andere de Grizzly giant, de Bachelor and three graces, en ook in dit gebied staat een Tunnel tree. Tijdens de tocht moeten we op onze hoede zijn voor dennenappels die vanaf 100 meter hoogte uit de seqoias naar beneden vallen. Na een uur hiken bezoeken we het kleine museum in de schitterende upper grove. Op de weg terug zien we wat herten en blue (steller) jays.

Via de Glacier point road rijden we naar het Glacier point. Vanaf dit viewpoint hebben we een goed uitzicht over de Yosemite valley, de Halfdome, de Nevada fall en ons volgende doel de Vernal fall.

Terug in de valley pakken we bij Curry village de gratis shutlle bus naar het beginpunt van het 1.6 miles lange trail naar de Emerald pool net boven de Vernal fall. Met name het laatste deel van de tocht langs de eigenlijke falls over ± 400 uit een rotswand gehouwen treden is zwaar. Het uitzicht op de falls met een dubbele regenboog maakt veel goed. Na een uur hiken staan we op de 'brink' van de waterval vlakbij de Emerald pool. Terwijl we bij de pool uitrusten, verbazen we ons over brutale blue jays en veel te dikke ground squirls die rugzakken van touristen plunderen. Als we weer beneden zijn rijden we met de shutlle bus terug naar de parkeerplaats.

We parkeren de auto vlakbij de lodge en gaan te voet verder naar de 800 meter hoge Yosemite falls. Er valt niet veel water naar beneden, voor deze waterval zijn we eigenlijk te laat in het seizoen.

Na het diner kijken we op het plein achter de lodge naar een diavoorstelling van een ranger over het Yosemite national park. We pakken nog een borrel en gaan slapen.

Miles1 15607 Miles2 15725 MilesDag 118

17e Dag 18-09-1995 Yosemite national park - San francisco

Vandaag vertrekken we om 7.26 uur richting San fransisco en dus terug naar de Pacific ocean.

We tanken in het park (7.30 uur): Miles 15726 - Gallons 11.3 (1.47 $/G)

Vlak voor San francisco komen we door een heuvelachtig gebied waar tienduizenden windmolens staan.

Via de Bay bridge komen we de stad binnen en rijden naar het Financial district. Als we ons hotel de Holiday inn op de grens van dit district en China town gevonden hebben, checken we in (12.30 uur, 15920 miles).

Met de bus gaan we naar de Fisherman's wharf. Hier gaan we op zoek naar Pier 41 om kaartjes te kopen voor de Alcatraz cellhouse tour. De tour is voor vandaag uitverkocht dus nemen we kaarten voor morgenvroeg 10.15 uur. Aan het einde van de pier hebben we een goed uitzicht op Alcatraz island.

Voor Pier 39 liggen op pontons honderden zeeleeuwen van de zon te genieten. Op de pier zelf is een gezellig winkelstraatje met kleine winkeltjes en restaurants.

We lopen over de wharf te voet richting de Goldengate bridge. Bij het Palace of fine arts, een gebouw voor de Panama-Pacific wereldtentoonstelling van 1915, lopen we terug de stad in. Na een halfuur tevergeefs wachten op de bus nemen we de taxi terug naar het hotel.

Vanuit het hotel hoeven we slechts de straat over te steken en we zitten in China town. In de 23 straten van deze typisch chinese wijk zien we honderden winkeltjes en restaurants en is het drukte van belang. Dus totaal anders dan in Los angeles. We kiezen een restaurantje uit en bestellen een menu. Het personeel verstaan we nauwelijks maar het eten is er goed.

Na het eten gaan we met de bus naar pier 39 omdat we nog even uit willen waaien. Als de winkeltjes op de pier sluiten (21.00 uur) pakken we een taxi terug naar het hotel.

Vanuit ons bed hebben we een schitterend uitzicht over de San fransico bay. We zappen en lezen nog wat en gaan dan slapen.

Miles1 15725 Miles2 15920 MilesDag 194

18e Dag 19-09-1995 San francisco

We rijden om 7.15 uur de parkeergarage van het hotel uit en beginnen aan de 49 miles drive, een touristische route langs de bezienswaardigheden van de stad. Na zo'n 10 miles hebben we nog niet veel gezien en besluiten om op eigen houtje de bezienswaardigheden op te gaan zoeken.

De Goldengate bridge is het eerst aan de beurt. Door de smog hadden we gisteren geen goed zicht maar vandaag hebben we meer geluk. Vervolgens gaan we op zoek naar de crookedest street ofwel Lombart street. Dit kleine straatje is beroemd om zijn haarspeldbochten en bloemperken. Daarnaast is het, net als de meeste straten in dit deel van Frisco, heel steil. Als we na wat zoeken het straatje gevonden hebben blijkt het afgesloten wegens wegwerkzaamheden en is er geen bloemetje te zien.

Inmiddels wordt het tijd om terug te gaan naar de Fisherman's wharf voor de Alcatraz cellhouse tour. Na een ontbijt op pier 39 lopen we naar pier 41 en gaan in de rij staan. Om 10.15 uur vertrekt de boot voor een tochtje van een halfuur over de San francisco bay naar het Alcatraz island.

In het 'appartementen-gebouw', uit de tijd dat er op Alcatraz island nog een fort stond, begint de tour met een informatieve film over de geschiedenis van het eiland. Vervolgens klimmen we de heuvel op en beginnen met een walkman op onze oren aan de audiotour van 35 minuten door het Cellhouse. Alle beroemde gevangenen zoals de Birdman en Al Capone komen aan de orde en we passeren onder andere de cellen waaruit drie gevangen via het luchtrooster ontsnapt zijn. Vanaf het viewpoint bij het Lighthouse, met een goed uitzicht op de stad, hiken we naar beneden en nemen de boot terug.

We pikken de auto op, rijden naar het hotel en gaan daarna te voet naar het centrum van de stad. Hier zien we voor de eerste keer de Cable cars rijden. Bij de opstappunten, waar de cable cars met de hand gekeerd worden, is het een drukte van belang. Naar onze zin te druk om in rij te gaan staan, jammer. Tussen de luxe hotels en warenhuizen vinden we een MC Donalds. Na een portie fastfood gaan we op zoek naar de Disney store om wat souveniers voor de famillie te kopen. Vanaf Market street gaan we te voet terug, door het financial district, naar de Holiday inn. De Pyramid, een typische spitse wolkenkrabber, die vlakbij ons hotel staat wijst ons de weg. Onderweg valt ons op dat de mensen in dit district goed gekleed zijn en allemaal een beetje harder lopen dan in de rest van de stad.

Dwars door de spits rijden we naar de Goldengate bridge. We willen namelijk naar een viewpoint op een heuvel aan de andere kant van de baai. De rit over de zesbaans Goldengate bridge is al een avontuur op zich. Vanaf het eerste viewpoint op de heuvel, dat in een oud fort blijkt te liggen hebben we een mooi uitzicht over de brug en zien in de verte de stad liggen. Als we op weg zijn naar het volgende viewpoint zien we een deken van mist door de baai binnenrollen. Bij de eerstvolgende parkeerplaats stappen we uit. Terwijl rondvaartboten zo dicht mogelijk langs de muur van mist proberen te varen, kruipt deze langzaam maar zeker over de brug de valley in, richting de stad. Door de zonsondergang is de mist net als de brug oranje van kleur. We zien bijna een wasbeertje over het hoofd dat eens komt kijken of er nog iets te eten valt. We genieten van het schitterende schouwspel tot de mist ons bijna bereikt heeft. Het is inmiddels donker als we over de brug door dikke mist terugrijden naar de stad. Aan het eind van de brug, bij het binnenkomen van de stad, moeten we $3.- tol betalen.

We rijden terug over Broadway naar het hotel. Voor we gaan slapen wandelen we nog even over de Grant avenue door China town.

Miles1 15920 Miles2 15960 MilesDag 40

19e Dag 20-09-1995 San francisco

Als we wakker worden zien we vanuit onze hotelkamer dat er nog steeds mist hangt boven een deel van de stad en de bay.

De City hall in het Civic center is het eerste doel voor vandaag als we om 8.00 uur in de auto stappen. Omdat we in het center geen parkeerplaats kunnen vinden, pikken we de 49 miles drive op en rijden we naar het Golden gate park. Door het slechte weer is er niet veel te doen in dit, volgens ons tourboek, anders zo levendige park. De scenic drive voert ons door het park langs de Japanese tea garden, het Conservaty of flowers en de California academy of sciences. Het bezoekje aan de academy valt tegen en we zitten dus snel weer in de auto.

Normaal gesproken heb je vanaf Twin peaks een mooi uitzicht over de stad maar door de mist zien we nu helemaal niets op deze heuvels.

Na een uurtje kriskras door de stad te hebben gereden parkeren we de auto in het hotel en nemen ditmaal de bus naar het Civic center. Tijdens de wandeling naar de City hall zien we veel zwervers. Het gemeentehuis is helaas gesloten wegens herstelwerkzaamheden van de aardbeving van 1992. Te voet gaan we via Market street, Powell street en het Financial district naar het hotel.

We hebben gisteren zo genoten van de mist bij de Goldengate bridge dat we vandaag terug willen. De mist is wel wat opgetrokken maar we zien onderweg al dat er bij de brug niet veel te zien is. We draaien om en rijden naar de Fisherman's wharf en brengen een bezoek aan Girardelli square. In deze oude chocolade fabriek heeft men een heleboel kleine winkeltjes en restaurants gemaakt.

In china town kiezen we een restaurantje waar we gisteren veel chinezen binnen hebben zien zitten, het moet er dus goed zijn. We eten, ondanks het gevecht met de stokjes, verrukkelijk.

Vandaag was onze laatste dag in San fransico. We zijn blij dat we morgen verder kunnen omdat drie dagen in deze metropool eigenlijk een dag te lang is, zeker als er mist hangt.

Miles1 15960 Miles2 16002 MilesDag 42

20e Dag 21-09-1995 San francisco - Morro bay

Er hangt nog steeds veel mist als we om 6.15 uur de stad uitrijden.

Gelukkig zijn we ondanks de verkeerschaos, de stoplichten, het eenrichtingsverkeer, de steile hellingen en de mist de afgelopen drie dagen zonder kleerscheuren doorgekomen.

Via de kustroute rijden we, nog steeds door de mist, richting Morro bay.

Om 8.00 uur draaien we de parkeerplaats van het Año nuevo state reserve op. Er is nog niemand te zien en dus rijden we met onze laatste druppels benzine door naar het eerstvolgende stadje om te tanken.

We tanken in Santa cruz (8.30 uur): Miles 16083 - Gallons 14 (1.18 $/G)

Na het ontbijt rijden we terug naar het reservaat. We hiken driekwartier door de duinen naar een viewpoint waar we zeeolifanten kunnen bekijken. Er ligt één jonge zeeolifant met een snotneus vlak bij de omheining van het viewpoint. Ongeveer 25 meter verder liggen nog tien jonkies en en oudere zeeolifant met een heuse slurf. We hiken terug en na een kort bezoek aan vistor center gaan we weer verder

Bij Montery beginnen we aan de 17-mile drive scenic tour langs het pebble beach. Dit gebied is een soort prive nationaal park waar we dankzij de 'goodwill' van de 'happy few' door heen mogen rijden, echter niet zonder eerst tol te betalen. We rijden langs golbanen, huizen van zeer rijke Amerikanen, de typische Cypress trees, een mooie woeste rotskust en een aantal viewpoints.

Bij Point Joe zien we door botsende stromingen een wilde schuimende oceaan. Een paar miles verder zien we op de bird rock, een rots die ongeveer 100 meter in zee ligt, honderden zeeleeuwen liggen. Één van de beroemste plekjes aan de Amerikaanse westkust is het viewpoint bij de Lone cypress. Hier staat een cypressboom 'eenzaam' op een grote rots in zee. Op weg naar de uitgang zie ik (Paul) iets bewegen in het water. Als we goed kijken blijkt het een zeeotter te zijn die in de golven aan het spelen is.

Twintig miles verder stoppen we in het Pfeifer big sur state park. In dit park groeien coast sequoias, deze kunnen hoger worden dan de giant sequoias maar qua volume blijven ze kleiner. In een halfuur hiken we naar een kleine waterval. Niet echt onder de indruk lopen we weer terug, we zijn inmiddels beter gewend.

Het Hearst castle, een kasteel van een overleden miljonair, rijden we voorbij. Het is namelijlk al laat en na twaalf uur bochtjes draaien over de kustweg hebben er voor vandaag genoeg van.

Als we Morro bay naderen zien we van ver Morro rock in zee liggen met zijn kruin in de mist. Hier zijn Ivo en Tom na hun fietstocht dwars door de states van blijdschap met fiets en al de oceaan ingereden.

Als we na een halfuur zoeken de weg vragen naar ons hotel, The inn at morro bay, blijkt dat we er al twee keer langs gereden zijn. Eigelijk willen we eten en daarna gaan slapen. Maar als we de prijskaart in het restaurant van het hotel hebben gezien rijden we toch nog maar even de stad in. Voor de prijs van één biefstuk bestellen we bij een pizzeria salade, cola, een portie spagettie en een pizza (XXL).

We zappen nog wat en kruipen vroeg onder de wol.

Miles1 16002 Miles2 16318 MilesDag 316

21e Dag 22-09-1995 Morro bay - Santa barbara

Rond 8.00 uur rijden we de stad in om nog even Morro rock van dichtbij te bekijken.

Na een vlotte rit rijden om 12.30 uur (miles 16437) Santa Barbara binnen. We parkeren de auto en wandelen door de, met blauwe tegeltjes versierde winkelstraat. Na een uitgebreid ontbijt rijden we verder naar het Radisson hotel en checken in.

Één van de weinige bezienswaardigheden in de stad is de Queen of the missions. Dit is één van de eerste missieposten in dit deel van Amerika en werd gebouwd met als doel het bekeren van de indianen. Na een korte tour door de gebouwen, de kerk en over de begraafplaats rijden we terug naar het hotel.

Voor het eerst deze vakantie zijn we een paar uur lekker lui. Monique ligt lekker te bakken bij het zwembad en ik val met de TV aan in slaap.

Voor we gaan eten brengen we eerst nog een bezoek aan de Stearns wharf. Achter de restaurantjes op deze lange pier treffen we een aantal pelikanen aan.

We eten weer in de winkelstraat en beseffen dat dit onze laatste warme maaltijd in Amerika is. Na een korte wandeling rijden we terug naar het hotel voor onze laatste overnachting deze vakantie.

Miles1 16318 Miles2 16446 MilesDag 128

22e Dag 23-09-1995 Santa barbara - Los angeles – Amsterdam – Tilburg (1)

Om 7.30 uur rijden we naar een benzinestation in de stad en tanken precies genoeg om in LA te komen. We rijden de kustweg weer op en realiseren ons dat we zojuist voor de eerste en dus ook voor de laatste keer vergeten zijn de kilometer(miles)stand en de prijs van de benzine te noteren.

Terug in Los angeles rijden we tot onze verbazing op ons gevoel recht naar het Hertz verhuurpunt vlak bij het vliegveld. Het is 10.03 uur (miles 16549) als we de auto inleveren bij een Hertz medewerker. Als hij ziet hoe smerig de Mazda inmiddels is vraagt hij 'jullie hadden toch een witte gehuurd'.

Met een bus van Hertz worden we meteen naar het vliegveld gebracht. Bij het in checken vragen we vergeefs om een plekje met extra beenruimte. Een dik uur slenteren we door de taxfree shops en wachten in de vertrekhal. In een te drukke bus-terminal moeten we vervolgens nog eens drie kwartier wachten voor we met de bus naar de Prins van Oranje worden gebracht.

Het is 14.10 uur als we vanaf LAX een kwartiertje te laat opstijgen, met deze Boeing 747 van Martinair, voor een vlucht van negen en een half uur terug naar Schiphol, Amsterdam.

Miles1 16446 Miles2 16549 MilesDag 103

23e Dag 24-09-1995 Santa barbara - Los angeles – Amsterdam – Tilburg (2)

We landen op Schiphol om 7.30 uur (plaatselijke tijd).
 

© USA4ALL & Paul Schilders