Reisverslag Zuidwest-Amerika VERENIGDE STATEN VAN AMERIKA

Rond 13u zijn we aangekomen in Lake Havasu City. Als we het in Palm Springs al warm vonden, was het hier nog heter: 103°F (39°C). Even een burger gegeten bij In-n-out-burger en dan naar de London bridge gewandeld. Typisch Amerikaans: gewoon een Londense brug opkopen, verschepen en steen per steen terug opbouwen in een klein stadje dat daardoor meteen een toeristische trekpleister wordt.

Rond 14.30u zijn we vertrokken naar Grand Canyon via IS 40 en hebben dan Route 66 genomen tussen Kingman en Seligman. Onderweg zijn we gestopt bij een oud tankstation vol souvenirs van de glorietijd van de Route 66 . Deze legendarische highway verbond Chicago met Los Angeles.

Tegen 19u zijn we aangekomen in Grand Canyon. Bij de ingang kochten we de 'America the Beautifull'-jaarpas (80 $ - 51,68 €), deze is geldig in alle nationale parken en voor alle inzittenden van je wagen.

We waren net op tijd om de zonsondergang mee te pikken vanop Mather point (niet de mooiste plek, maar omwille van de afstanden in het park raakten we niet verder).

Daarna gegeten in Maswick lodge. Er zijn daar meerdere bufetten met o.a. keuze uit Italiaans, Mexicaans, grill, ... Ik ging voor Mexicaans en dit was best lekker.

Overnachting: Maswick Lodge ($153,84 - 99 €)

3. Zaterdag 21/6 Grand Canyon -> Page

De zonsopgang was ons een beetje te vroeg. Tegen negen uur zijn we met het busje vertrokken naar Hopi point. Verder raakten we niet meer, want de Hermit's rest route is afgesloten tot november 2008 wegens onderhoudswerken.

We hadden een voorraadje ingeslagen in Maswick lodge en hebben ons ontbijt gegeten op Hopi point met zicht op de canyon.

Vanaf Hopi point zijn we dan terug gewandeld, voornamelijk bergaf dus goed te doen. Onderweg mooie zichten en een aangenaam temperatuurtje. Wel gevaarlijk om te verbranden, want door de felle wind voel je de zon niet steken. Eekhoorntjes kom je in veel parken tegen, hier dus ook. Je mag ze niet voeren (staan boetes op), we zagen wel mensen die een eekhoorntje drinken gaven van een waterfles, een grappig zicht!

Toen we bijna terug waren aan de bushalte zagen we nog een Condor vliegen, op de valreep toch nog eentje gezien dus.

's Middags hebben we opnieuw in Maswick lodge een sandwich gegeten, daarna zijn we vertrokken richting Monument valley. Als je het park uitrijdt via de Oost-uitgang richting Cameron kom je voorbij Desert view, absoluut een stop waard! De chauffeur op de bus richting Hopi point had ons verteld dat dat de enige plaats was waar we de Colorado rivier konden zien, maar vanaf desert view zag je toch meer.

In Monument valley is het een uur later dan in Arizona, het was al bijna half zeven toen we er aankwamen. Het park sluit in principe om 20.30u, maar je kan er nog wel uit na dit uur. Je kan dus een zonsondergang meemaken. We waren al blij met onze Jeep liberty wat betreft comfort en ruimte voor de bagage, maar om de valley route te rijden kwam hij ook goed van pas. Niet dat het met een gewone wagen onmogelijk is, we hebben de 4x4 niet nodig gehad, maar de weg is toch wel hobbelig en er is een vrij steil stuk. Vooral de hogere wegligging van een Jeep is dan een voordeel.

Op een aantal uitzichtspunten staan kraampjes met juwelen, ik kon het natuurlijk niet laten om hier een kettingkje van turkoois en hout te kopen.

We hadden geen hotel geboekt voor deze avond, omdat we niet wisten hoe ver we zouden geraken. We besloten om niet in Kayenta te overnachten en tot Page door te rijden. We waren echter nog niet lang onderweg of het verklikkerlichtje van de bandendruk begon te branden. Ons adrenalinepeil steeg meteen, want het was natuurlijk best mogelijk dat we op die grindweg in Monument valley (waar je eigenlijk niet mag rijden met een huurwagen) toch iets geraakt hadden. Uitgestapt en alle banden gecontroleerd, maar niks te zien. Voor alle zekerheid toch maar gestopt aan een tankstation, maar het toestel om banden op te pompen leek niet echt betrouwbaar. Ondertussen was het lichtje van de bandendruk wel terug uit, dus op richting Page, waar het weer het 'normale' uur was.

In Page gestopt bij enkele hotels en ons opgesplitst om te vragen of er nog kamers vrij waren. Ik bij Motel 6, Rudi bij het hotel ernaast. Beiden zaten vol (tsja, zaterdagavond, ik was er al bang voor) maar bij Motel 6 was er een behulpzame dame die wist dat er bij de America's Best Value Inn nog een kamer vrij was. Gewapend met een plannetje en aanwijzingen zijn we daar vlot geraakt. We hebben er meteen twee nachten geboekt.

Overnachting: America's Best Value Inn ($73,27 - 47,21 €)

4. Zondag 22/6 Page

Deze morgen 'uitgeslapen' tot 8 uur en een American breakfast genomen bij Denny's. Lekker, maar nogal veel, er zijn gewoon geen kleine porties. Van op de parking heb je ook een mooi zicht op de omgeving: het blauwe water van Lake Powell steekt fel af tegen de rode rotsen. Hier in de buurt werd ook de film Planet of the apes gefilmd.

Tegen 11 uur zijn we vertrokken naar Antelope Canyon, maar het staat niet aangegeven van in het centrum en we zijn te ver doorgereden op Coppermine road. Nog even ongerust dat we te laat gingen zijn voor het mooiste licht in de canyon (rond 11.30u) Je moet al vrij vlug links afslaan naar de highway 98 en voor de lower antelope canyon moet je dan links (niet aangegeven, enkel pijl antelope marina). De upper antelope canyon (rechts) staat wel aangegeven. Dat is ook waar de pick-ups vol toeristen van de tours naartoe gaan. Wij zijn naar de lower antelope canyon geweest. Je moet er ook met een gids en een groep (in ons geval zo'n 12 personen) een tour doen, maar aan het eindpunt mag je kiezen: bovengronds terugwandelen of op eigen tempo terug door de kloof. Wij kozen voor het laatste. Op die manier kan je rustig nog wat foto's nemen. Het licht in de kloof is echt heel speciaal. Meestal zijn foto's minder mooi dan de werkelijkheid, maar in deze canyon is het net andersom. Zeker als je een lange sluitertijd neemt (wel een statief gebruiken of improviseren op de rotsen).

Na het bezoek aan de kloof even gaan winkelen en gerust op de kamer. Door het mega-ontbijt hadden we niet veel honger en hebben enkel een ijsje gegeten.

Rond halfvier zijn we dan vertrokken naar de Glen canyon dam en waren daar net op tijd voor de laatste rondleiding van de dag (om 16u). Wel interessant om te zien van binnenuit zo'n dam. De gids wist te vertellen dat één van de generatoren afkomstig was uit België en vroeg ons of wij dan ook dergelijke installaties hadden. Toen Rudi haar vertelde dat dit moeilijk ging omdat België maar zo groot is als de totale wateroppervlakte van lake Powell wist ze even niet of dat nu een grapje was. Een lànd dat zo klein was, dat kon toch niet?

Daarna zijn we naar de Glen canyon recreation area gereden. Ook hier kwam de 'America the beautiful'-pas weer goed van pas. We wilden even op het strand gaan liggen, maar dat stond niet duidelijk aangegeven. We kwamen telkens op aanlegplaatsen voor boten uit. Uiteindelijk vonden we dan toch Wahweap beach (na het fisch cleaning station rechts afslaan). Leuk strandje, alleen wel veel vervelende doorntjes in het zand: niet met de blote voetjes rondlopen dus!

Rond 19 uur hielden we het al voor bekeken en zijn we terug gereden naar het hotel om ons op te frissen. We hadden een Pizza hut gezien onderweg en dachten daar te gaan eten, maar we kwamen er pas aan rond twintig voor negen en de tent sloot al om 21 uur. Later hebben we ondervonden dat veel restaurants maar open zijn tot 21u, zeker in kleinere plaatsjes. Dan maar vlug twee grote pizza's meegenomen. Achteraf bekeken was dit veel te veel. Er was nog bijna één pizza over.

Overnachting: America's Best Value Inn ($73,27 - 47,21 €)

5. Maandag 23/6 Page -> Orderville

's Morgens de overgebleven pizza in de microgolf gestopt, we voelden ons al helemaal geïntegreerd :-). Rond 9 uur vertrokken naar Bryce canyon NP via Cottonwood road. Deze weg bespaart je heel wat kilometers, maar geen tijd. Ten eerste omdat het een grindweg is waar je niet hard kan rijden, ten tweede omdat je prachtige landschappen passeert en af en toe stopt. (bvb. bij Grosvenor Arch) Ook hier voelden we ons toch wel wat geruster met onze Jeep, hoewel het in een droge periode ook met een gewone wagen te doen is. Er was wel een steil stuk en op het einde hebben we nog door een ondiep riviertje moeten rijden, maar dat viel goed mee.

Rond 12u zijn we aangekomen in Bryce canyon NP (+/-2800 m. hoog). Je hebt hier echter ook weer een uurverschil, dus het was al 13u. We zijn dan maar eerst gaan eten in de Canyon diner en tegen 14u zijn we gaan paardrijden. Hier had ik toch wat meer van verwacht. Ik had gedacht dat we echt tussen de rotsen zouden rijden, maar eigenlijk reden we hoofdzakelijk door het bos en hielden maar op één uitzichtspunt halt.

Het was een tocht van 1,5 u en perfect te doen voor mensen die nog nooit op een paard gezeten hebben. Er werd bijna alleen gestapt en de paarden zijn heel mak. We reden vlak achter de gids en die vertelde dat Isabel op een ex-rodeo paard reed. Gelukkig vertelde hij dit pas toen Isabel over de ergste schrik heen was, wan zij had nog nooit paardgereden. Rudi reed dan weer op een (ex-)wilde mustang en dat kon wel kloppen, want de paarden hadden inderdaad speciale tatouages. Ik reed op een gewone knol (maar wel de grootste, nah!).

Achteraf denk ik dat het leuker moet zijn om in Monument valley paard te rijden, maar ja, als je alles op voorhand wist...

Na het paardrijden zijn we naar Sunrise point gereden en Isabel en ik hebben er de wandeling naar Queens garden (2,9 km) gelopen in combinatie met het Navajo trail (2,2 km). Het eeste stuk loopt vlot, want dat gaat naar beneden, maar op het eind moet je wel een serieus lange helling op. Er komt precies geen eind aan de steile haarspeldbochten! Je wordt wel beloond met een mooie omgeving en prachtige uitzichten. Rudi had geen fut en zin meer om te wandelen en heeft gedut in de auto. Ik ben dan via het rim trail teruggewandeld (0,8 km) richting Sunrise point om de auto en Rudi op te halen. Heel wat mensen waren verzameld om de zondondergang mee te maken op sunset point. Wij zijn vertrokken voor het donker werd.

We hadden geen hotel geboekt en we zijn in het begin enkele motels voorbijgereden en dan waren er opeens geen meer te bespeuren. Ook onze boekjes konden ons deze keer niet helpen. Het was ondertussen aardedonker en we waren alledrie moe. De weg kronkelde rustig verder en opeens stond er na een bocht een hert midden op het rechter rijvak! Net op tijd naar links kunnen uitwijken, dat scheelde geen haar! Het was blijkbaar een hertrijk gebied, want een paar kilometer verder kwam er een hert vlak voor de auto de weg overgelopen. De schrik zat er nu wel goed in en ik wou liefst stoppen, maar in de verste verte geen hotel te bespeuren.

Uiteindelijk vonden we een klein motelletje in Orderville. De eigenares was heel vriendelijk en liet ons alle kamers zien. Elke kamer was speciaal ingericht volgens een thema. Er was bijvoorbeeld een 'farm' kamer (met een hoog bed op karrewielen en een metalen tobbe in de badkamer), een 'jungle' kamer en een grot. Wel wat kitcherig nauurlijk, maar leuk in onze vakantiestemming. Aangezien we twee dubbele bedden nodig hadden, kozen we de 'normaalste' kamer met een paardenstal-thema. Zo bleven we ook nog wat in de sfeer van onze tocht in Bryce. We mochten ook nog een filmpje kiezen uit een rek DVD's en daarmee was onze avond gevuld. Eten vinden was een andere kwestie. In Orderville zelf was enkel een supermarkt en die was al lang gesloten. Volgens de eigenares wa er een aantal mijl verderop een tankstation met een kleine winkel, maar ze wist niet zeker of dat open was. We hebben dus onze voorraad koekjes aangesproken, we waren trouwens toch te moe om veel honger te hebben. Als we niet oppassen vallen we hier nog af in plaats van bij te komen van junkfood!

Overnachting: Parkway Motel ($54,88 - 35,36 €)

Dinsdag 24/6 Orderville -> Las Vegas

Tegenover het motel was een supermarktje, daar even ontbijt gehaald en tegen 9u vertrokken naar Zion NP. Eerste stop: Checkerboard mesa.

De parking aan de oostelijke ingang stond vol, dus zijn we wat verder doorgereden. Eigenlijk zelfs al te ver. Vrijwel meteen na de oprit naar de grote parking is er nog een parking en een hoop winkels. Wij zijn hier aan voorbijgereden omdat we het raar vonden dat hier zo weinig auto's stonden en dus dachten dat die parking was voorbehouden voor de winkels. Verderop is nog parkeerplaats en kan je met een busje naar de ingang. Bleek dat we het park uitgereden waren en dat je hier opnieuw je jaarpas moest laten zien. Rara, die lag dus nog in de auto. Gelukkig was mijn gezicht en uitleg onschuldig genoeg, want de controleur liet ons er toch door. Oef, anders waren we zo'n drie kwartier kwijt geweest.

Het was in Zion vrij warm tussen al die rotsen en in het zonnetje. We namen de shuttle bus tot aan het lower emerald pools trail en hebben dit ook gelopen. Helaas vielen die pools nogal tegen. Van de waterval bleven maar een paar druppels over en de pool was bruin ipv. smaragdgroen. We zijn dan ook niet verder gegaan. Onder weg hebben we wel een ratelslang gezien, en dat maakte al veel goed. 's Middags zijn we een hapje te eten gaan halen aan Zion Lodge en hebben gezellig onder de bomen gepicknict!

Na het eten hebben we de shuttlebus verder genomen en zijn aan de uitzichtspunten even uitgestapt.

Aan het eindpunt begint het riverwalk trail. Hier hebben we maar een klein stukje van gelopen wegens tijdsgebrek, en we hadden er spijt van dat we niet meteen deze wandeling gekozen hadden. Maar nog eens: als je alles al wist...

Onderweg terug naar de auto zagen we een kantoortje waar je een tubing-uitstapje kon boeken. Op een soort mega-zwemband kan je dan de rivier afdrijven. Dat leek ons wel wat met die hitte, maar ja, daar hadden we ook weer geen tijd meer voor.

Rond 15 uur zijn we vertrokken naar Las Vegas en aangekomen aan het Excalibur hotel rond 18.30u. Vegas was veel groter dan ik me had voorgesteld. In verslagen en boeken die ik had gelezen was er altijd sprake van 'The strip', maar hoe noemde die straat nu ook weer in het echt? Welke afrit moesten we nemen? Gelukkig was er de Stratosphere tower: ik wist dat die aan The strip stond, dus als we ons daar op oriënteerden, zouden we er wel komen. En inderdaad, een tijdje later waren we bij het Excalibur. De valet-parking zijn we voorbijgereden en als je dan de eerste straat rechts neemt, heb je aan je rechterkant de gewone parking.

De eerste indruk binnen in het hotel was overweldigend: mega-groot en talloze gokautomaten en duizenden flikkerende lichtjes. Aan de incheckbalies was het op dit uur relatief rustig, rond inchecktijd is het naar het schijnt een drukte van jewelste. Ingecheckt en op naar de kamer in toren II. Tegenvaller: er was maar één kingsize bed voor ons drie. Was er iets misgelopen met de reservatie? Had ik per vergissing maar voor twee geboekt? Anderzijds was ik alleen gaan inchecken en had ik wel drie kaartsleutels gekregen. Waarschijnlijk vinden ze triootjes hier in Vegas heel normaal.

Wat nu, terug naar beneden en een andere kamer eisen? Op de bevestiging van de reservatie stond niet vermeld dat ik een double queen kamer reserveerde. We waren alle drie bekaf en hadden geen zin in gedoe aan de incheckbalie en nog eens rondzeulen met de koffers, dus maar deze kamer gehouden. Ik offerde mij dan wel op om in het midden te liggen.

We wilden nog even uitrusten aan het zwembad, maar kwamen daar pas aan om 20u, en da's dus toevallig ook sluitingsuur. Pech!

Dan maar eens rondgekeken waar we iets konden eten in het hotel. In fastfood hadden we geen zin. Voor het Round table buffet waren we te moe en bij een Italiaans restaurant hingen geen prijzen uit, dus dan weet je het al. Uiteindelijk terechtgekomen in het Sherwood café. Gemiddelde prijzen en keuken. Overal kan je gokken: aan de toog van een bar zijn schermen van kansspelen ingebouwd en hier op de tafels stonden een soort van keno-formuliertjes. Het verwonderde me dat op het toilet nog geen gokkasten stonden.

Na het eten hebben Isabel en ik ons nog even buiten het hotel gewaagd. Snikheet in vergelijking met het koude casino. Volgens mij zetten ze de airco met opzet zo fel dat het temperatuursverschil nog groter wordt. Resultaat is wel dat koukleumen als ik een trui nodig hebben om het binnen niet te koud te hebben.

Het nachtleven viel ons wat tegen. Alles ligt ver van mekaar en het is een mierennest. Het zal wel aan ons gelegen hebben, want we waren echt wel moe.

Overnachting: Excalibur ($88,29 - 56,91 €) (Stay & play-formule: incl. $25 'eetkrediet' en toegang Spa)

Woensdag 25/6 Las Vegas -> Death Valley

Opgestaan en bij het openen van het zwembad één van de eersten om een ligstoel in te palmen, terwijl Rudi en Isabel nog aan het slapen waren. Rond 10 uur was Rudi ook beneden en hebben we gebruikgemaakt van de bonnen voor de Spa (inbegrepen in de Stay & play-formule). Eén tegenvaller: deze bleek gescheiden voor mannen en vrouwen, waardoor we elk in ons eentje verder moesten. Bij de vrouwen had ik alle faciliteiten voor mij alleen, maar dat gaat al vlug vervelen. Wel een goed uitgeruste powder room, aromatische douches, ... Rudi had als enig gezelschap een prototype van een zwarte basketbalspeler en hield het al snel voor bekeken. We moesten uitchecken voor 11u, maar de automaat op de gang wou mijn kaart niet accepteren, dus toch aan de balie moeten aanschuiven.

Tegen 11.30u zijn we dan maar naar het Round table buffet gegaan (hadden we ook een bon voor) en hebben daar onze buikjes rond gegeten. Enorm wat voor een eten daar weggesmeten wordt! Eigenlijk kan je beter wat vroeger gaan, voor 11u kan je nog binnen aan het ontbijt-tarief en als je gewoon blijft zitten kan je daarna aanschuiven aan het lunch buffet.

Na het buffet hadden we wel geen fut meer om ook nog maar een poot te verzetten. De verdere verkenning van Las Vegas en het shoppen dat nog voorzien was zijn dus in het water gevallen. In de plaats zijn we maar gewoon vertrokken naar Death valley via de scenic route. Achteraf bekeken nog niet zo slecht, want het was nog een hele rit, zeker omdat we er even over gedaan hebben om Las Vegas weer uit te raken.

Death valley is echt wel een belevenis op zich: je bent er volledig weg van de bewoonde wereld. Er is geen GSM-ontvangst en wij zijn niet veel mensen tegengekomen. Als je hier in panne valt... Er wordt soms aangeraden om de airco af te zetten, maar als je hem enkel op en lage stand zet terwijl je rijdt is het geen probleem. We hadden een flinke voorraad water meegenomen en dit was nodig. Je zweet je hier te pletter zonder het te beseffen want door de warme wind wordt je zo drooggeblazen. Pas toen we terug in de auto stapten en de airco opzetten begonnen we te zweten.

Rond 19u waren we aan Badwater, hier was het op dit uur nog 115°F (46°C)! Badwater is het laagste punt van de VS, 86 m. onder de zeespiegel. Tegen zonsondergang waren we bij Devil's golf course. Dit viel een beetje tegen. Ik had al foto's gezien van een vlakte met allemaal scherpe piekjes van zout, maar de piekjes waren nogal afgevlakt. Blijkbaar verandert het landschap hier regelmatig.

We wilden ook nog naar Natural bridge, maar het was nog een eindje rijden over een grindweg met redelijk wat putten en dan nog een serieuze wandeling, en daar was het al te laat voor. We zijn dus maar verder gereden naar Furnace Creek Ranch. Hier hadden we een cabin gereserveerd. Men zei ons wel dat we ons moesten haasten als we nog iets wilden eten (voor 22u). We zijn dus maar snel naar de diner gegaan en hebben daar een verrukkelijk slaatje met kip en pecannoten gegeten. Eén van de eerste restaurants ook waar de airco niet zo koud stond afgesteld dat we er kippevel van kregen. Men probeert hier om zuinig om te gaan met energie en water omdat alles schaars is. Helaas was het al te laat om nog het zwembad in te duiken. In de plaats is het ons bed geworden. Wel voorzichtig met dat duiken want de bedden waren wat wiebelig.

Overnachting: Furnace Creek Ranch ($158,18 - 101,79 €)

Donderdag 26/6 Death Valley -> Lee Vining

Toch niet door ons bed gezakt deze nacht. Deze morgen stralend weer, een lekkere 98°F (36,6°C). Gelukkig zijn we tegen de middag en de ergste hitte Death Valley weer uit. In de supermarkt wat gehaald om te ontbijten en daarna vertrokken naar Sand dunes. Onderweg nog een dappere (of idiote?) fietser met aanhangwagen gepasseerd die verdacht aan het slalommen was op de weg. Je moet er maar zin in hebben om door Death Valley te rijden met de fiets! Bij Sand dunes zijn we even uitgestapt. Ongelofelijk wat een variatie aan landschappen je hier vindt! Toen we zo door het zand ploeterden werd het precies warmer met de minuut.

Daarna zijn we doorgereden richting Bischop. Daar is een bakkerij met een Nederlandse eigenaar (Erik Schat's bakkerij), maar we hadden nog geen heimwee naar 'echt' brood en hebben 's middags gegeten bij Taco bell.

Daarna weer doorgereden naar Lee Vining, waar we een hotelletje gezocht hebben. Er was niet zoveel meer vrij en de prijzen liggen hier ook een stuk hoger dan we tot nu toe zijn tegengekomen. Dit komt doordat het dorp maar een kort toeristisch seizoen heeft, want enkel als de Tioga pass open is strijken er hier veel toeristen neer.

Even geïnstalleerd en dan op weg naar Bodie. Dit is een oud mijnwerkersstadje dat werd verlaten toen er geen goud meer kon gewonnen worden. Toch nog een eindje rijden vanuit Lee vining. Bodie is geen nationaal park, dus geldt de NP-pas hier niet. We waren nog niet aan de eerste huizen of het begon opeens te onweren. Het goot water en we zijn dan maar vlug gaan schuilen in het eerste overdekte hutje dat we tegenkwamen: het toilet. Hier hebben we een gezellige 20 minuten doorgebracht tot de ergste bui over was en dan weer naar de auto om warmere kleren aan te doen, want het was opeens een stuk frisser. Zo'n 20°C verschil met Death Valley! Het viel ons op dat Bodie niet 100% spookstad was. Blijkbaar wonen de opzichters er, want bij enkele van de best bewaarde huizen waren er tekenen van bewoning.

Om niet terug dezelfde weg te rijden richting Lee Vining, hebben we een vrij goed berijdbare dirtroad genomen die een stukje weg afsnijdt. Onderweg ook nog gestopt voor een wandeling naar Mono Lake, een zoutmeer met merkwaardige zoutformaties (tufa's).

Dan vlug naar Lee Vining om iets te gaan eten, want het was al na 20u en dan duurt het al niet lang meer of de restaurants sluiten in zo'n klein stadje. Bij Nicely's toch nog lekker gegeten, al waren we bij de laatste klanten.

Overnachting: Murphey's Motel ($120,96 - 76,81 €)

Vrijdag 27/6 Lee Vining -> Modesto

De zoektocht naar eten was deze morgen niet simpel: geen supermarkt te vinden en de enige bakker was gesloten. Dan maar in een coffeeshop enkele cakejes gekocht en vertrokken naar Yosemite via Tioga road. De pas was open en er lag nog sneeuw. Nogal een contrast met de woestijn in Death Valley gisteren! De temperatuur was ook een stuk lager: 76°F (24,4°C).

We passeerden eerst door Tuolomne meadows: net of je wandelt rond op een alpenweide. Daarna verder het park ingereden. Spijtig genoeg waren heel wat uitzichten verpest door de rook van bosbranden.

Dan maar in één keer doorgereden naar Yosemite lodge, waar we 's middags ook een broodje gegeten hebben. Van daaruit zijn we dan naar de Yosemite falls gewandeld. Hier was het erg druk, dus hielden we het vlug voor bekeken.

Volgend punt op onze planning was Mariposa grove, wel een heel eind uit de richting en een serieus bochtige weg, maar we wilden graag de reuze sequoias zien dus hadden we het ervoor over. Rudi had aan de grote bomen op de parking al genoeg gezien, dus gingen Isabel en ik alleen verder. Een mooie wandeling De grootste boom, de Grizzly giant, heeft een diameter van +/- 9 meter en is zo'n 64 m hoog (da's zo hoog als een flatgebouw met 25 verdiepingen!).

Helaas geen beren gezien, maar ja dat had al erg moeten meezitten om die te zien op de korte tijd dat we in het park waren.

's Avonds een hotel gezocht in Modesto. Hier zijn we in een vrij louche buurt terechtgekomen. Er waren wel motels, maar die leken ons toch niet koosjer. De plannetjes in de kortinggsbonnenboekjes waren ons niet helemaal duidelijk, maar eens we op de goede richting zaten, zagen we opeens een bordje dat we een 'veilige zone' binnenreden. Zaten we daarvoor dus inderdaad niet goed. Uiteindelijk een hotel gevonden en later bij een Mc Donalds in de buurt iets gaan eten.

Overnachting: Howard Johnson's ($61,95 - 39,89 €)

Zaterdag 28/6 Modesto -> San Francisco

In het hotel ontbeten en dan richting San francisco gereden. Even file gehad om de stad binnen te rijden via de Bay Bridge en dan richting Fisherman's wharf gereden. Het was ondertussen al middag en we wilden hier iets eten en dan een toertje langs een aantal bezienswaardigheden doen. Parkeren was echter niet simpel. We hebben pijltjes 'parking' gevolgd en kwamen uit in een loods waar de auto's in gepuzzeld werden. Je moest de sleutels in de auto laten zitten zodat de parkeerwachter je auto kon verzetten als één van de auto's achter je moest vertrekken. Hier waren wij niet tuk op, want al onze bagage zat nog in de auto. Gelukkig moesten wij helemaal achteraan parkeren en hoefde onze auto dus niet verplaatst worden. Toch maar een rare bedoening. We hebben dan een wandelingetje gedaan op Fisherman's Wharf en hebben fish & ships gegeten. De fameuze clamb showder hoefde voor ons niet meer eens we zagen hoe die gemaakt wordt.

Onze auto terugkrijgen was nog een andere zaak. Er stonden 2 auto's voor geparkeerd en het duurde een eeuwigheid eer de parkeerwachter deze kwam verzetten. Gevolg: net iets meer dan 1,5 uur geparkeerd en 7,5 dollar aan ons been. Een afrader deze manier van parkeren! Vooral omdat ons hotel achteraf bekeken vlak bij lag. We hadden dus evengoed in het Hilton kunnen parkeren, want die parking moesten we toch ook per dag betalen. Nog later zijn we zelfs te weten gekomen dat je in die straat 2 uur gratis mag parkeren (je moet letten op bordjes waarop dit staat aangegeven).

Hier in SF was het trouwens ook heel wat frisser dan we gewend waren, zo'n 79 °F (26 °C), maar het voelde kouder aan door de wind, vooral aan de kust. Overal in de stad vind je de gratis Bay city guide, in een soort van dagbladautomaat. Hier hebben we een aantal dingen uit gepikt die we wilden zien. Natuurlijk ook de Golden gate bridge. Het was wel een mistige dag, maar we konden de brug toch zien vanaf Battery Spencer aan Marine Headlands.

Het is een ervaring op zich om in SF rond te rijden met de auto. Steile hellingen en diepe afdalingen, cable cars en de voorrangsregeling aan de vele kruispunten maken het er niet simpeler op.

's Avonds hebben we dan ingecheckt in het Hilton en hebben Isabel mee naar boven gesmokkeld. Het nadeel van boeken via Priceline is namelijk dat je maar voor twee personen kan reserveren. Isabel bleef echter maar één nacht in SF en wij drie, dus het was niet de moeite om daarom van hotel te veranderen.

We waren vrij moe en zijn dan maar bij Denny's, vlakbij in het Holliday Inn, gaan eten.

Overnachting: Hilton ($105,05 - 67,86) (+ parkeren: $41,04 - 26,48 €)

Zondag 29/06 San Francisco

Nog eens een poging gedaan om uit te slapen, maar wakker gebeld om 8.45u door David die wou afspreken voor 's avonds. Toch nog even blijven liggen en rustig om beurt een douche genomen. Tegen 11u een broodje gaan halen bij Subway, ook niet ver van het hotel.

Dan naar Pier 39 om naar de zeeleeuwen te kijken, wel grappig om die beesten bezig te zien! Daarna naar Pier 45 waar een Liberty ship en een Submarine uit WO II liggen.

Tegen iets na 15u is het ons gelukt met z'n drieën op een cable car te geraken, want alle toeristen willen een ritje maken en het is een strijd om er nog bij op te raken. Door alle geduw en getrek waren we verdeeld, Rudi zat binnen en wij hingen op een plank aan de buitenkant. We dachten dat Rudi drie kaartjes gekocht had ($5 p.p.), maar die had niet genoeg kleingeld en Isabel heeft dus onbedoeld zwartgereden. We hadden gehoopt dat we zouden stoppen aan het cable car museum, want we wilden het raderwerk dat de cable cars verdertrekt wel eens zien. We zijn er helaas aan voorbijgereden en stonden rond 15.30u aan de eindhalte in een winkelstraat, maar we hadden geen tijd om eens te gaan shoppen, want om 16u moesten we vertrekken vanuit het hotel om Isabel naar de luchthaven te brengen. Dus ofwel nog eens gedoe om op een cable car te geraken, ofwel een bus zien te vinden. We kozen voor het laatste en hadden al een eindje gewandeld (met al die hellingen schiet dat echt niet op) zonder een goeie halte te vinden, toen er een limousine kwam aangereden. De chauffeur stapte uit en riep dat je voor $5 p.p. kon meerijden tot aan Fisherman's Wharf. Het was 15.50u en wegens de tijdsnood hebben we dus ook maar een ritje in de limo meegepikt.

Het verkeer naar en van de luchthaven viel nogal mee. Moeilijker was afscheid nemen van Isabel, die dik tegen haar goesting terug naar huis moest.

David en Steven kwamen pas later op de avond aan, dus hebben we niet op hen gewacht op de luchthaven en zijn terug naar het hotel gereden. We hebben even uitgerust en in het business center een paar mailtjes naar het thuisfront gestuurd.

Nog later zijn we dan naar de overkant van de straat gegaan, want David en Steven waren via Priceline in het Marriot terechtgekomen. Even bijgepraat en dan gaan eten bij Boudin's bakery op Fisherman's wharf.

Overnachting: Hilton ($105,05 - 67,86) (+ parkeren: $41,04 - 26,48 €)

Deel II: 30/6 – 7/7/08

Roadrip langs de Pacific Coast Highway

San Francisco – Half Moon Bay – Monterey – San Luis Obispo – Santa Barbara – Los Angeles

Maandag 30/6 San Francisco

De heren konden om 9.30u hun bikes oppikken bij Eaglerider en ik heb hen daar even naartoe gereden met de Jeep. Steven had pech, want zijn eerste keuze, een Harley Davidson Sportster, was niet beschikbaar en hij moest het dus stellen met een Honda Shadow. Rudi had wel z'n Electra glide en David een Roadking. Eer alles was afgehandeld en we terug waren in het hotel was het al bijna middag en zijn we dus nog maar eens gaan eten bij Denny's.

In de namiddag hebben we dan een tourtje gemaakt ten noorden van San Francisco. Eén van de stops was bij de vuurtoren op Point Reyes. Een leuke rit met moto en mooie uitzichten. Op de weg naar de vurutoren waren lag er opeens veel zand en moesten we bijna de verzekering van Eaglerider aanspreken want we maakten een flnke schuiver.

Tegen de avond zijn we over de Golden Gate bridge gereden naar Sausalito, vanwaar je met wat geluk een mooi zicht hebt op de baai en de brug. De lucht was helaas al wat heiig en het zicht eerder beperkt. Hier zijn we iets gaan zoeken om te eten, maar op maandagavond was er veel gesloten. Uiteindelijk in een Italiaans restaurant een pizza gegeten.

Overnachting: Hilton ($105,05 - 67,86) (+ parkeren: $41,04 - 26,48 €)

Dinsdag 1/7 San Franciso -> Half Moon Bay

Deze morgen hebben we ons opgesplitst: David en Steven zijn de 49-mile marked tour gaan rijden langs een aantal bezienswaardigheden waarvan wij de meeste al gezien hadden, Rudi is de duikboot aan Pier 45 vanbinnen gaan bekijken en ik ben gaan shoppen.

's Middags enkel een ijsje gegeten want Rudi en ik hadden deze morgen pas laat een broodje gehaald bij Subway.

Later zijn we met z'n allen met de moto naar Treasure Island gereden, waar je een mooi zicht hebt op SF en de Golden Gate bridge. Daarna ging het richting Half Moon Bay. Prijzen van hotels zijn hier aan de kust merkelijk hoger dan in het binnenland. Toch nog een betaalbaar adresje gevonden, maar met veel minder comfort dan we tot nu toe gewoon waren. Lekker gegeten in Angelino's restaurant.

Overnachting: San Benito House ($132 - 83,10 €)

Woensdag 2/7 Half Moon Bay -> Monterey

Ontbijt gehaald bij een supermarktje en daarna vertrokken richting Santa Cruz.

Bij de pier van Sana Cruz zijn we gestopt, hebben een wandelingetje gedaan en op een leuk terras gegeten. Bij de terugkomst aan de auto was het wel wat minder, want ik had een parkeerboete. Ik had alle munten die ik op zak had ingestoken, maar niet genoeg dus. De meter van de parkeerplaats waar de moto's met z'n drieën op stonden was ook vervallen, maar zij hadden geen boete. Was de flik in kwestie een Harley-fan?

Vandaar verder richting Monterey. Eerst naar Cannery Row gereden, de straat waar vroeger vis werd ingeblikt en daarna een hotel gezocht.

Op aanraden van de moteleigenaar zijn we gaan eten bij Fisherman's grotto. Dit viel inderdaad goed mee. De resturantjes en de pier zijn trouwens zijn zeker 's avonds schilderachtig, ik vond het mooier dan Sausolito.

Overnachting: Howard Johnson ($49,50 - 31,32 €)

Donderdag 3/7 Monterey -> San Luis Obispo

's Morgens niet te vroeg opgestaan en op ons gemak ontbeten in het hotel. Daarna op de moto's en in de auto gestapt en de PCH verder gevolgd zover we konden. Door de bosbranden was er helaas een heel stuk afgesloten en we raakten nog niet tot Carmel. We hebben dan ook maar even de ramptoerist uitgehangen en gekeken naar de bluswerken. Wel indrukwekkend zo'n grote bosbranden en knap om te zien hoe ze helicopters inzetten die water uit zee gaan scheppen om dan over de brandhaard te gieten. Daarna zijn we dus terug moeten rijden en via de highway 101 zijn we in San Luis Obispo terechtgekomen. Eerst een hotel gezocht: het werd nog eens een Travelodge.

Vandaag kwam er ook vrouwelijke versterking in het team: Michelle, de vriendin van David, kwam voor het verlengd weekend over uit Minnesota.

Het was de vooravond van The Fourth of July en dat zullen we geweten hebben! Er waren festiviteiten in het stadje: optredens, een soort braderie en ambiance in de kroegen. Op de braderie stond een Smart autootje tentoon, dat had nogal bekijks: zo'n kleine auto's zijn ze hier niet gewoon!

We waren hier ook op een frituur gestuit die reclame maakte voor haar 'Belgian fries', er hing zelfs een heel verhaal over hoe frieten verkeerdelijk French fries genoemd worden. We zijn er uit nieuwsgierigheid eens binnen gegaan, maar al snel bleek dat er één essentiële zaak ontbrak: bij de ongeveer 20 sausjes die ze aanboden zat geen mayonaise! Je kon er ook enkel frieten krijgen, niks erbij, dus wat verder gezocht en uitgekomen bij Mother's tavern. Lekker! Tegen een uur of elf dimden ze de lichten, werd de discobar geïnstalleerd en hup partyen maar! Hoe later op de avond, hoe gekker het volk werd, een heel aantal liep verkleed rond.

Overnachting: Travelodge ($66 - 42,12 €)

Vrijdag 4/7 San Luis Obispo -> Santa Barbara

In de voormiddag zijn we met de moto's via de PCH terug noordelijk gereden om toch nog een stukje van die kustweg mee te pikken. Helaas was het erg mistig, dus veel mooie uitzichten waren er niet te bewonderen. Ook vrij frisjes zo op de moto. Onderweg veel huizen gepasseerd die versierd waren met Amerikaanse vlaggen en slingers. In een dorpje waar we even halt hielden waren er op een plein festiviteiten en een mega-BBQ aan de gang. (volgens Michelle is het traditie om op 4/7 te grillen) Ondanks het slechte weer was het er erg druk. We stonden gewoon even aan de kant en er kwam al meteen een vriendelijke kerel aanbieden dat we nog wel bij op z'n oprit mochten parkeren. Die Harley's zijn hier echt wel geliefd!

We zijn nog tot San Simeon gereden en even een kijkje gaan nemen bij een kolonie zeeolifanten. Wel grappige beesten, met zo'n slurfsnuitje. Veel beweging zat er niet in, ze leken wel dood. Af en toe was er toch eentje die wat verder hupte en een paar mannetjes waren wat aan het badderen voor het beste plekje op het strand. Nog een andere was bezig om zich in te graven in het zand. Door de felle wind was er zand in m'n oog terechtgekomen en met contactlenzen weet je het dan wel, gedaan met zeeolifantjes kijken.

Na de middag zijn we vertrokken richting Santa Barbara. Hoe dichter we kwamen, hoe meer rook we zagen. Er dwarrelden zelfs kleine asdeeltjes rond. De motopakken zagen er grijs van. Ook hier waren er bosbranden en we hoorden op de radio dat veel mensen geëvacueerd werden en dat anderen opgeroepen werden om zich klaar te houden voor evacuatie. Men was ook bang dat de andere brand aan de kust die we gepasseerd waren zou aansluiten bij deze tot één mega-brand.

Het Motel 6 waar Rudi en ik logeerden, had al geen kamers meer vrij toen David en Steven wilden boeken. In het weekend is het sowieso al druk, maar bij feestdagen moet je er zeker op tijd bij zijn om te reserveren. Via Priceline zijn ze dan nog bij de Ramada Inn terechtgekomen, wat wel een heel eind uit het centrum lag en het dichtst bij de brandhaard. Buiten hen waren er enkel brandweerlui als logées. Michelle zag het al niet meer zitten om er te overnachten, maar kreeg de geruststellende boodschap dat ze hun geld terugkregen als ze zouden geëvacueerd worden. Hm.

's Avonds zijn we dan naar het vuurwerk gaan kijken, maar we waren wat laat vertrokken (9 u) en het was verschrikkelijk druk op de weg, zelfs met de moto was het lastig om er te geraken. Veel mensen stapten gewoon uit de auto om naar het vuurwerk te kijken. Op het eerste zicht was het vuurwerk niet zo apart, maar de apotheose was op z'n Amerikaans: BIG! Men schoot enorme hoeveelheden vuurwerk tegelijk de lucht in! Na het vuurwerk kwam er ons een gigantische, luidruchtige mensenstroom tegemoet. Het leek een optocht met als doel zoveel mogelijk lawaai te maken. Bizar.

We zijn dan ook nog een hapje gaan eten in de bar van het Harbor restaurant en daarna terug naar het hotel gegaan.

Overnachting: Motel 6 ($152,31 - 97,19 €)

Zaterdag 5/7 Santa Barbara -> Los Angeles

Deze morgen zijn we eerst naar het strand gereden en daar hebben Rudi en Steven eens van moto gewisseld. Toen we daarna de parking afreden was het erg druk om de weg over te steken en ik moest nog een hele tijd wachten met de auto eer ik kon volgen. Ik was nog niet ongerust, want normaal gezien wachten de moto's dan gewoon wat verderop aan de kant van de weg. Nu zag ik hen echter niet en ook niet aan de afslag om richting highway te rijden. Verdorie, ik was ze kwijt! Eerste idee was om terug te rijden naar de parking, maar als ze niet gewacht hebben wil dat zeggen dat ze niet door hadden dat ik niet volgde. En dat ze dus ook niet weten waar ze me kwijt geraakt zijn. OK, wat dan? Ik wist dat we op weg waren naar Malibu en dat ze de highway gingen nemen. Misschien hebben ze dan pas gezien dat ik niet volgde en hebben ze de eerste afrit genomen om daar te wachten? Net als ik voor een verkeerslicht sta op het einde van de afrit zie ik Steven van links afgereden komen. Verdorie, de claxon werkt niet en hij ziet me niet. Tegen dat het groen wordt is Steven niet meer te vinden. F***, F***, F***!!!

Ik had geen GSM bij en hoe dom dat ook lijkt, ik had het nummer van de anderen niet. Als ik hen zo niet kon vinden, moest ik dus eerst een telefoonhokje zoeken, naar België bellen voor het nummer, hopen dat ze de GSM horen rinkelen op de moto en zien af te spreken hoe we elkaar terugvinden. Eerst dus toch maar de highway opgereden en goed gas gegeven in de hoop de anderen in te halen.

Na een tijdje komt er opeens een moto naast me rijden: Rudi! Oef!!! De volgende afrit terug eraf en even nabibberen van opluchting. Blijkt dat Rudi de rest ook was kwijtgeraakt toen zij de highway opreden en hij zag dat ik niet volgde. David reed voorop en had niets door, Steven was na even te wachten David achternagereden om te waarschuwen dat ze mij kwijt waren en Rudi is me dan gaan zoeken. Een naald in een hooiberg, maar hij heeft ze gevonden!

Daarna heeft hij David gebeld, maar die had Steven ook niet meer gezien. Helaas had Steven ook geen GSM bij. Afgesproken om naar Malibu te rijden tot aan het strand in de hoop dat Steven dat ook zou doen. Onderweg zijn we een broodje gaan eten bij Subway, want het was al middag.

Elkaar in Malibu terugvinden was wel niet evident: Malibu heeft zo'n 43 km strand en het was er superdruk. Na wat GSM-en kwamen we dan toch terecht bij David en die had Steven ondertussen ook teruggevonden. Héhé!

Daarna verder de PCH gevolgd tot in Venice Beach. Daar parking vinden was wel niet simpel. Er waren wel verschillende parkings waar je voor $25 kon parkeren, maar voor de auto en de moto samen was dat al $50 en dat vonden we er toch wel wat over. Dan maar een beetje rondgereden en een heel eind van het strand nog net een plaatsje gevonden voor de auto en dan samen verder gereden met de moto. Die konden we al wat dichterbij parkeren en dan te voet verder tot aan het strand. Tegen een uur of zes zijn we daar dan toch aangekomen. Even rondgekuierd op de boulevard, naar de straatartiesten gekeken, een pizza'tje gegeten en op het strand gezeten. Op Muscle beach staan de fitnesstoestellen op het strand, maar op dit uur waren er helaas niet veel muscles te zien. Toen het donker begon te worden zijn we dan op zoek gegaan naar een hotel. Aan de kust was alles vrij duur, we hadden niet gereserveerd en het was weekend. We hebben dus geen moeite gedaan en zijn meteen richting luchthaven gereden en zijn daar bij een American Inn & Suites terechtgekomen.

Het was al rond 22 uur eer we geïnstalleerd waren en we zijn dan in de buurt bij een Chili's gaan eten. Door die pizza had ik niet zo veel honger meer en heb het alleen gehouden bij een dessertje. Nu ja, laat die 'je' er maar af. Ik snap niet dat iemand zo'n hoeveelheid nog binnenkrijgt na een hoofgerecht.

Overnachting: American Inn & Suites ($57,00d – 36,37 €)

Zondag 6/7 Los Angeles

Ontbeten in het hotel en rond 10.30 u vertrokken richting Griffith park, voor een zicht over LA en het Hollywood sign. Onderweg door Beverly hills gereden. Op bijna elke hoek zie je wel iemand die 'maps of the homes of the stars' verkoopt én kopers. Niks voor ons. Wat heb je eraan om voor een hoge omheining te staan en misschien een glimpje van een dakpan van Brad Pitt te zien, terwijl hij waarschijnlijk in één van z'n vijf andere huizen verblijft op dat moment.

Bij het observatorium hadden we wel niet zo veel zicht door de smog, tsja, das 's LA natuurlijk. Het Hollywoodsign konden we wel vrij goed zien. We hebben in de cafetaria wat gegeten en daarna afscheid genomen van David en Steven. Zij gingen nog richting San Diego terwijl voor ons de reis er bijna opzat.

Tegen 17u waren we op Manhattan beach, maar dit viel wat tegen, want de zon zat achter de wolken en het was vrij fris. Ik had me de Californische kust toch echt wel warmer voorgesteld! Op dit strand werd ook Baywatch opgenomen, maar buiten de typische stranwachtershuisjes is er niet veel aan als het koud is.

Vandaag zijn Rudi en ik vijf jaar samen, dat gaan we vieren! In de buurt van het hotel was een Red Lobster. Rudi ging voor steak en ik voor vis (een halve portie was ruim voldoende) met een lekker Californisch wijntje erbij.

Overnachting: American Inn & Suites ($57,00 – 36,37 €)

19. Maandag 7/7 Los Angeles – Diest

Tegen 10.30u de moto terug ingeleverd bij Eagle rider en daarna met de auto verder gereden richting Long beach. In de buurt zijn we naar de boot Queen Mary en een Russiche onderzeeër, de Scorpion, gaan kijken. De Queen Mary is verbouwd tot hotel, was wel leuk geweest om hier te logeren!

Rudi heb ik afgezet op het strand en daarna ben ik richting Lakewood Mall gereden. Toch nog een eindje rijden en bij gebrek aan convoyeur nog verkeerd gereden ook. Uiteindelijk toch goed aangekomen en eens goed gaan shoppen. Ik wou graag een jeans kopen, maar dat bleek niet eenvoudig met die Amerikaanse maten. Zelfs met raad van de verkoopsters heb ik zeker zoveel broeken gepast als in m'n heel leven bij elkaar. Om gek van te worden! Uiteindelijk toch een exemplaar gevonden, maar helaas wat te krap in tijd om relaxt verder te shoppen.

Richting Long beach waren er wegenwerken en dus weer een uur gereden eer ik er was. Nog even op het strand gezeten, maar zo rond 18u begon het toch weer wat frisser te worden. Op de terugweg zijn we goed verkeerd gereden. We kwamen ergens in een havengebied terecht en op een gegeven moment konden we niet meer verder, of we moesten een gevangenis binnenrijden. Gelukkig kwam er net een politieauto aangereden en de agent gaf ons vriendelijk aanwijzingen om terug te rijden. Helaas moet hij ergens een verkeerslicht misteld hebben, want toen we zijn aanwijzingen volgden kwamen we opeens op een kade terecht tussen allemaal vrachtwagens die aan- en afreden om te laden en te lossen. Weer verkeerd! Nog eens de weg gevraagd en dit keer kwam het goed. Was ook wel even spannend, want we reden al op reserve. We mochten de auto leeg terugbrengen naar Dollar, want we hadden de Platinum formule genomen. Toch nog maar een beetje gaan tanken, zonder benzine vallen op een Amerikaanse highway is een ervaring die we konden missen.

We hebben voor deze nacht geen hotel meer genomen want onze vlucht vertrekt om 6 AM, dus moeten we tegen 4 AM op het vliegveld zijn en rond 3 AM de auto binnenleveren. Niet de moeite om nog te gaan slapen. Dus maar even vanuit de auto leven. We zijn wel nog een hotel binnengegaan om onze vluchtgegevens eens te checken op internet.

Als avondeten zijn we naar een pizzahut gegaan, maar de airco stond er zo fel dat we niet lang zijn blijven zitten.

In het hotel hadden ze ons ook gezegd waar we postbussen konden vinden, want de paar kaartjes die we in de rapte geschreven hadden moesten nog op de post gedaan worden en we zagen nergens een postbus. Achteraf heb ik gehoord dat er bijna geen meer zijn omdat er anders bommen kunnen in geplaatst worden. Bij een postkantoor waren er -geheel op zijn Amerikaans- drive-through brievenbussen. Een stuk of zes mega-bussen op een rij waar je je al doorrijdend je post in kan gooien. Op de parking van de post was het rustig en goed verlicht, dus het leek ons wel een veilig plekje om nog even een dutje te doen.

De autoverhuurbedrijven en de luchthaven waren vlakbij, dus zijn we rond 2.30 AM op ons gemak naar Dollar gereden. Ik was van plan geweest om de auto door een carwash te halen voor we hem terugbrachten om het stof, dat kon verraden dat we offroad gereden hadden te verwijderen, maar het was er niet van gekomen. Het inleveren van de auto gaf echter geen problemen, de kilometerstand werd genoteerd en we kregen een briefje om binnen af te geven. We zagen dat de auto's meteen de carwash worden ingereden, dit op voorhand doen is dus toch niet nodig.

In het kantoor was het nu heel rustig, er zaten maar twee bedienden en die waren aan het klagen dat de computers in panne lagen. Even dachten ze nog een vergoeding aan te rekenen omdat de tank leeg was, maar dit was vlug opgehelderd.

Met het busje zijn we dan rond halfvier op LAX aangekomen. Hier was het allesbehalve rustig. Er stonden lange rijen aan de incheckbalies. Na even aanschuiven kwamen ze een aantal mensen uit de rij halen om via de automaten in te checken. Wij waren ook uitverkoren. Veel vlugger ging dit wel niet, want als je een aantal gegevens had ingevoerd moest er toch nog iemand bijkomen om een code in te geven. Zo liep er dus maar één man rond, met als gevolg dat mijn scherm verlopen was tegen dat hij langskwam. Hup, opnieuw! De tweede keer was hij stap per stap iemand uitleg aan het geven en jawel: terug timed out! Grr! De derde keer wat assertiever geweest en de kerel bijna meegesleurd naar mijn scherm.

Daarna moesten we onze koffers nog laten wegen. Dit ging ook langs geen kanten vooruit, want we zagen veel mensen hun koffers ter plekke opendoen en dingen versteken van de ene koffer in de andere. Veel mensen moesten ook bijbetalen. Normaal gezien worden je koffers samen gewogen, maar hier mocht elke koffer apart niet meer dan 20 kilo wegen. Rudi en ik hebben dus ook nog wat moeten hersteken, want die van Rudi was zwaarder dan de mijne. Sommige koffers werden dan op de band geplaatst en andere, waaronder de onze, moesten in het midden van de hal achter een rood-witlint. Efficiëntie was hier toch wel ver te zoeken.

De vlucht met American Airlines was ook minder dan de heenvlucht met British airways. We hadden bijvoorbeeld geen eigen schermpje en de aansluiting van het geluid van mijn zetel was kapot. Gelukkig kreeg de man naast mij de mogelijkheid aangeboden om van plaats te veranderen, wat hij ook deed. Hierdoor hadden Rudi en ik drie plaatsen voor ons twee en had ik ook geluid.

In Zaventem moesten we vrij lang wachten op onze bagage en ik kreeg mijn koffer serieus beschadigd terug. Ik had mijn vader al gebeld om ons op te halen toen we geland waren en dus had ik geen tijd meer om hierover te klagen. We wisten ook niet zeker of dit wel zin had, maar achteraf hoorde ik van iemand dat ze je wel degelijk een schadevergoeding moeten geven.

Nabeschouwing:

Toen Rudi mijn verslag had gelezen merkte hij op dat het lijkt alsof we niets anders gedaan hebben dan gereden en gegeten.

We hebben op korte tijd natuurlijk veel kilometers gereden: in totaal 2838 miles (4569,18 km). Maar in het eerste deel van de reis waren we met drie chauffeurs en konden dus voldoende afwisselen. Het is er -buiten de steden en in de bergen dan- ook veel aangenamer om rond te rijden dan in ons Belgenlandje. De uitzichten onderweg alleen al maken veel goed!

Gebrek aan tijd was helaas een rode draad doorheen onze reis. Er is dan ook zoveel te zien en te doen! Reden genoeg om nog eens terug te gaan, want we vonden het echt een geweldige ervaring! Vooral de enorme variatie in de landschappen en de prachtige natuur zijn een aanrader. Ook het klimaat is heel variabel: droge hitte in de woestijn, sneeuw in de bergen en een gematigd klimaat aan de kust. Voor elk wat wils!

De Amerikanen zelf vond ik overwegend vriendelijk, opvallend behulpzaam en openhartig. Misschien wat oppervlakkig, maar over 't algemeen een tof volkje daar in het Zuidwesten.

Het totale kostenplaatje van deze reis was voor mij 2031,46 € (voor Rudi een beetje meer door de huur van de Harley). Hier zit de vlucht, autohuur, hotels, benzine, eten en uitstappen bij inbegrepen.

Nog enkele algemene tips:

Je kan in Amerika wel degelijk fatsoenlijk en gezond eten, zeker in Californië. Best is wel om bij een slaatje de dressing 'on the side' te bestellen, anders kan de sla wel eens van je bord drijven.

Veel mensen werken voor een minimumloon en moeten het dus hebben van de fooien. In restaurants wordt er op de rekening soms automatisch een fooi bijgeteld. Als je hiermee niet akkoord bent kan je dit bedrag wel veranderen. Als je tevreden bent over de bediening kan je wel best een fooi van minstens 20 % geven, want hier gaan nog taksen vanaf. De ober betaalt sowieso taks op een fooi. Als je er geen geeft neemt men een vast bedrag en verliest hij dus geld aan je.

Er zijn een aantal verkeersregels waar je moet op letten:

- Als je op een kruispunt aan een stop streep komt moet je ook effectief stoppen en mogen de auto's om beurt verder rijden, wat vrij gedisciplineerd wordt gedaan.

- Een schoolbus die aan de kant staat om kinderen op of af te laten, mag je nooit voorbijrijden, hier staan strenge boetes op.

- Sommige wegen nodigen uit tot een sneller tempo, maar met overdreven snelheid wordt ook niet gelachen. De pakkans is reëel want er is veel politie.

- Er zijn nog veel parkeermeters die geen kleinere munten dan 25 cent aanvaarden. Dus kan je best wat grotere munten sparen, want in sommige meters ben je vlug een paar dollar kwijt. Er wordt veel gecontroleerd en ik heb achteraf nog veel gedoe gehad met de boete van $25 die ik kreeg. Ik heb deze via Visa betaald aan de politie toen we al terug thuis waren en kreeg een paar maanden later van Dollar nog eens $25 administratiekosten aangerekend. Bij het huren van de auto teken je een akkoord dat de maatschappij eventuele boetes van je Visa mag afhalen. Administratiekosten mogen ze echter enkel aanrekenen als je de boete niet op tijd betaalde. Na heel wat e-mails naar de politie en Dollar kreeg ik het geld wel teruggestort op mijn Visa afrekening.