Vertrek maandag  9-07- 2007 tijd: 11.10 uur

San Francisco maandag  9-07-2007 tijd: 13.05 uur

Vliegtijd 11 uur; Tijdsverschil 9 uur

San Francisco

We vertrokken met de trein (€ 13,70 p/p) om 18.57 uur naar het Ibis hotel (€ 83,- ). Dronken koffie  € 8,- en naar bed.

Na een goede nachtrust wilden we om 8.00 uur met de shuttle vertrekken naar het vliegveld. Maar helaas dit ging niet door. De shuttle was defect. We hadden zeker een half uur vertraging. Het inchecken ging snel. We hadden ons de vorige dag al ingecheckt via email. We moesten alleen onze bagage nog inchecken. We dronken koffie en haalden een broodje. Helaas hadden we weer pech. Het vliegtuig vertrok met een uur vertraging omdat het regende en onweerde. We hadden een voorspoedige vlucht met rugwind zodat we de vertraging weer goed maakten en toch om 13.05 in San Francisco landden. Met een speciale trein reden we naar de plek waar we onze auto moesten ophalen.

We haalden de auto een Toyota Highlander op bij Hertz waarna de reis in de USA kon beginnen.  We kwamen de stad binnen en hadden uitzicht op een prachtige skyline. Via de Bay Bridge, I-80  ($ 4,- tol) moesten we halverwege de brug naar de afslag aan de linkerkant. Deze misten we. We reden op een 6 baansweg en zaten niet op tijd op de andere baan. We reden naar het eind van de brug en weer terug naar afslag Treasure Island, hier lag een militairepost met een klein algemeen parkeerterrein. Vanaf Treasure  Island hadden we een heel mooi uitzicht op de stad en Alcatraz met de baai en brug op de voorgrond. De brug  is bijzonder want verkeer dat naar de stad rijdt, rijdt over het bovendek en verkeer dat uit de stad komt rijdt op een dek lager. De brug is niet toegankelijk voor voetgangers.  

Hierna reden we naar ons hotel Heritage Marina. Het hotel viel in eerste instantie tegen, het rook niet fris maar verder was het redelijk. We konden gratis parkeren en zaten op loopafstand van Pier 39. Vanuit onze kamer keken we op de Golden Gate Bridge.

We liepen naar:  PIER 39 maar helaas er waren bijna geen Zeehonden - Fisherman Wharf – dronken cappuccino bij bakker Boudin – en wandelden naar het beginpunt van de Cable Car.  Daarna naar ons hotel. 

I.v.m het tijdverschil, sloegen we een nacht over en sliepen slecht.

We stonden om 7.00 uur op. Aten ons continentalbreackfast om 8.00 uur en vertrokken om 9.00 uur naar het beginpunt van de Cable Car. Op de kruising Powell/Market is  een station van de cable-car. Leuk om te zien hoe de cars met veel duwen gedraaid worden voor de volgende rit. Je kon goed zien hoe steil de heuvel is die de car op moet. Met 32% de steilste straat nl. Filbert. Hier vlakbij ligt het bekendste deel van Lombard Street. Je kent de foto’s wel van de auto’s die langs flinke bochten moeten dalen. Lombard is ook leuk om wandelend te dalen of te stijgen. Hier ligt het  visitorcenter van San Francisco. Op de hoek Mason/Washington zien we  het cable-car museum. We wandelden naar het Civic Center. Bezochten Union Square, dronken koffie, zagen een prachtige brandweerauto en liepen naar China Town. Alles ligt op redelijke afstand van elkaar. Op Telegraph Hill bij Washington/Lombard staat op een heuvel de Coit Tower. Ooit als eerbetoon aan de brandweer opgericht, na flink wat trappen opklimmen had je  een mooi uitzicht op de baai en op een deel van de stad.

 

Met de bus naar Fisherman’s Wharf, typisch voor toeristen opgezet, druk maar gezellig. Allerlei winkeltjes, wat eethuisjes, een draaimolen en vaak veel straatartiesten. De ernaast gelegen pier was ooit bedoeld als jachthaven. In korte tijd hebben zeeleeuwen bezit van deze pier genomen. Massaal liggen ze er in de zon, naar elkaar te schreeuwen en ruzie te maken. Helaas voor ons liggen er maar weinig.

 

We aten een broodje bij de Subway en liepen naar de fietsenverhuur ($ 8,- per uur) aan het strand. We fietsten over de Golden Gate Bridge, een aanrader. Na 3 uur gefietst te hebben wandelen we naar Crookedest Street, een kronkelstraat helemaal geweldig. Bij Fog Harber een mixed grill van vis gegeten. Daarna terug naar hotel voor overnachting.

 

We reden van San Francisco over de US 101 of de I-285 naar het zuiden richting San Jose over de kustbergen S 17 naar Santa Cruz, over de Highway 1 voorbij de Monterey Bay naar Monterey over de 17 mile drive  naar Carmel dan Highway 1 naar het zuiden over Big Sur naar San Simeon.

Het begin van de rit was niet spectaculair. We stopten aan de boardwalk in Santa Cruz.

We reden naar één van de vier ingangen van de 17-mijl lange toeristische route tussen Monterey en Carmel ($ 9,-). Reden tussen golfterreinen door en zagen herten grazen. Twee uitschieters: Bird Rock, met naast een massa meeuwen en pelikanen ook veel grondeekhoorntjes en de meest gefotografeerde boom ter wereld, de Lone Cypress.

Voor Big Sur kwamen we langs een punt waar enorm veel zeelolifanten lagen, dit was werkelijk een prachtig gezicht.

We reden naar Big Sur, een ruwe, prachtige kuststrook van 150 km. In het Julia Pfeiffer Burns State Park liepen we een pad af en hadden een prachtig uitzicht op een waterval. Dit is de McWay rivier die zich vanaf de kliffen in zee stort. Het is nog een uur rijden tot San Simeon. Op deze bochtige wegen maak je niet veel snelheid

Tegen de avond kwamen we in San Simeon, een plaatsje met alleen een hotel. Het hotel lag aan zee. Er waren grote bedden en een pool. Gratis parkeren. We moesten $100,- borg betalen en kregen hier geen bonnetje voor. We  moesten de andere dag moeite doen om het geld terug te krijgen.

Van San Simeon over Cambria tot San Louis Obispo; daar de US 101 ten zuiden van Pismo Beach; daar opnieuw Highway 1 tot Lompoc, daar Highway 246 naar Solvang; van Solvang verder naar het oosten op de 246 ten oosten van Santa Ynez de Highway 154  voorbij Lake Cachuma over de San Marcos Pass tot de US 101 en zo naar Santa Barbara.

We reden naar Morro Bay en zagen de imposante monoliet Morro Rock.  Daarna de zandduinen ten zuiden van Pismo Beach. Tegen betaling $ 4,-  reden we het lange strand op tot aan de kustlijn, erg leuk bleek achteraf.

Vervolgens naar Solvang; Dit stadje werd begin deze eeuw gesticht door Deense immigranten en presenteert zich nu met zijn vakwerkhuizen en molenraderen als een Deens   Disneyland. Om 16.00 uur aankomst in Santa Barbera. Wandelden langs het strand en de pier. Zagen een bijzondere Flower Power auto, aten heerlijke soep met salade. Bij Starbucks dronken we koffie. We deden inkopen en kochten een koelbox. Daarna op tijd naar bed. Het was een mooi hotel, goed bed, zwembad en een continental Breackfast.

Van Carpenteria de US 101 naar Oxnard, dan Highway 1 over Point Mugu, Milibu naar Santa Monica dan Lincoln Blvd naar het zuiden, Santa Monica, de 10 op West Covina naar Ponoma, naar de westelijke ingang Joshua Tree Park, Blythe.

We reden de toeristische route via Oxnard, Malibu, Santa Monica en dronken koffie op de pier. Er werden filmopnames gemaakt waar we naar hebben staan kijken. We reden door Los Angeles en bezochten Beverly Hills en de Sunset Boulevard.

In de middag kwamen we aan in Joshua Tree National Park. In deze woestijn groeien vooral cactussen en citrusbomen, een aantal palmbomen en yucca's maar verder is de grond erg dor en groeit er weinig. We reden naar de westelijke ingang van Joshua Tree National Park. Stopten bij Hidden Valley voor een korte wandeling. Hadden een korte stop bij Keys View, met een mooi uitzicht op Salton Sea. Een zijrivier van de Colorado River, deze loopt langs het  park, maar staat meestal helemaal droog. In Joshua Tree National Park komen twee woestijnen samen. De Coloradowoestijn vanuit het zuiden en de Mojavewoestijn vanuit het noorden. De hoogte varieert van 400 tot 1500 m. We brachten een bezoek aan de Cholla Cactus Garden die midden in het park te vinden zijn. Dit viel tegen. Het park was prachtig een echte aanrader. Daarna naar Blythe voor overnachting. We kwamen om 20.15 uur in het hotel aan. Er was een indoorpool. Salade buffet gegeten bij Denny’s.

We reden van Blythe naar Sedona eerst langs kaarsrechte wegen tot Congres. Vanaf Congres reden we de bergen in naar Prescot, dronken koffie bij de Safeway en kochten een lunchpakket voor onderweg.Via Jerome, een leuk kunstenaarsdorp reden we naar Clarkdale. Hier kochten we treintickets ($ 79,- p/p) voor de andere dag.

We stopten bij  Bell Rock om de rode bergwanden te bewonderen. We reden een van de talrijke mooie routes de Red Rock Loop Road. Deze 7 mile lange weg voert naar de Crescent Moon Ranch bij Red Rock Crossing. Deze ondiepe doorwaadbare plaats in de rivier is als decor in talrijke Cowboy films gebruikt, als je de rode rotsen op de achtergrond ziet weet je ook waarom. Verderop ligt het Red Rock State Park waar je diverse wandelroutes kunt volgen. We reden naar ons Super 8 motel met zwembad in Sedona. Even zwemmen en vervolgens Up Town Sedona. Gegeten bij Cantina een restaurant met mooi uitzicht op de bergen. Hierzagen we een prachtige zonsondergang.

We reden naar Clarkdale voor onze treinrit door de Indian Canyon. Vertrek 10.00 uur. De rit duurde 4 uur, het was meer dan 40°. We kregen gratis water. De trein bestond uit dichte wagons, die koel waren en panorama wagons vanwaartuit je mooi uitzicht had en  je foto’s kon maken.  Het was een prachtige rit.

Daarna terug naar het hotel. We aten een broodje en gingen even zwemmen.

Daarna vertrokken we naar Bel Rock en naar de Chapel Road om de moderne kapel van Marguerite Brunswig die op een richel is gebouwd te bewonderen. De betonnen constructie doet denken aan de kapel in Ronchamp (Frankrijk) van Le Corbusier.

Het landschap van Sedona lijkt op een combinatie van Monument Valley en Arches. Rode felgekleurde buttes in een groene bosrijke omgeving. In de jaren vijftig en zestig vestigde een groot aantal kunstenaars zich in Sedona. Dat is goed te merken, nergens in Arizona vind je zoveel kunstgaleries als hier, van moderne kunst tot Indiaanse kunst.

Gegeten bij Walt Flower. Daarna aten we het heerlijkste ijs dat we ooit gegeten hebben, Het werd op een speciale manier bereid. Heel bizonder.

We reden door de Oak Creek Canyon. Een route die wordt aanbevolen. Voordat je de canyon in duikt kun je bij Oak Creek Canyon Vista Point een gedeelte van de canyon zien. Vanaf Flagstaff reden we door een dorre vlakte naar de Meteor Crater. Het museum toont wat er 50.000 jaar geleden gebeurde, toen een meteoor insloeg en een krater vormde van zestig verdiepingen diep, drie mijl in omtrek en met een diameter van een mijl. De grondsoorten, zoals kalk- en zandsteen, werden compleet omgekeerd. Wat onder lag ligt boven en andersom, wat in de krater goed te zien is.  De toegangsweg ( exit 233 van I-40 ) voert naar het visitorcenter, een modern nieuw gebouw dat eigenlijk niet past in deze omgeving. In het gebouw vind je de welbekende souvenirshop, een uitgebreide tentoonstelling over meteorieten en een filmtheater. Vanuit het visitorcenter loop je naar de kraterrand. Er zijn diverse uitkijkpunten op de rand en een platform dat langs de wand is gebouwd. Op de bodem van de krater kun je nog de machines van Moreau's booroperatie zien. Waar ze erg trots op zijn is het feit dat de astronauten die in de jaren 60 naar de maan vertrokken in de krater geoefend hebben voor hun maanwandelingen, je kunt het allemaal zien in het museum. Meteor Crater is geen National Park, het is in particulier bezit. Hier is de National Parks Pass dus niet geldig. Entree $13 per persoon.

Terug via Flagstaff over de 180 naar Tusuyan. We reden over de Route 66 naar het vliegveld om een bevestiging op te halen van de helicoptertickets voor de andere dag.

We bezochten Mather Point en liepen een stuk langs de canyon tot Yavapai Observatiepoint. Vanuit dit gebouw heb je - via enkele grote ramen - een panoramisch uitzicht over de canyon. Er staan borden waarop de namen staan aangegeven van de rotsformaties die je vanaf hier kunt zien. Het weer was winderig het had geregend. Ondanks dat was de eerste indruk van de canyon overweldigend.

We aten in een gezellig Cowboysteakhouse, een cowboy- en cowgirlsteak. Daarna terug naar het hotel, prachtige kamer geen koelkast wel ijsblokjes voor onze koelbox.

Bezoek aan de GRAND CANYON

De Grand Canyon is een van de meest bekende natuurparken ter wereld. Je ziet een van de meest spectaculaire voorbeelden van de effecten die erosie op een landschap kan hebben. De Grand Canyon maakt deel uit van het Colorado Plateau, een omhoog gedrukt deel van de aardkorst. Het ravijn is vooral gevormd door watererosie, waarbij de Colorado River de voornaamste factor is geweest.

We stonden om 3.30 uur op en reden met de auto naar het shuttlestation daarna met de shuttle naar MatherPoint waar we een mooi uitzicht hadden om de zon om 5.23 uur te zien opgaan. Helaas was het bewolkt maar zeker de moeite waard om een indruk te krijgen hoe de Canyon er bij zonsopgang uit ziet.

We reden terug naar het hotel voor ons ontbijt. Daarna naar Grand Canyon Airport voor een rondvlucht boven de Grand Canyon. Dit was geweldig, een echte aanrader.

We gingen terug naar het hotel en dronken koffie. Daarna maakten we een tour van Grand View Point  naar Dessert View. Bij Dessert View begon het te regenen. Terug naar het Visiter Center.

Hier pakten we de rode shuttlebus Rest Route Hermits. Deze route is 13 km lang (enkel) en gaat van het westen van Grand Canyon Village naar het westelijk gelegen Hermits Rest. De totale rit (heen en terug) duurt 90 minuten (als je nergens uitstapt). Op de heenweg stopt de bus op 8 verschillende uitkijkpunten, op de terugweg stopt de bus alleen bij Mohave Point en bij Hopi Point. Het begon enorm te regenen en te onweren. Hierdoor konden we niet bij de uitkijkpunten stoppen. We reden door tot Hermits Restaurant keken hier wat rond en reden met de shuttle terug. We zagen enorme flitslichten de canyon ingaan.

’s Avonds aten we een heerlijke Pizza met salade in een leuk Italiaans Cowboyrestaurant. Het was weer een prachtige dag.

We stonden om 7.00 uur op, het was onbewolkt.We reden door de Grand Canyon naar Page, maakten nog een paar mooie foto’s en reden door de Painted dessert. Allemaal heuvels met verschillende kleuren, erg mooi. We reden langs de Echo Cliffs en bereikten Page.

We reden naar de haven Wahweap, bezochten het VisiterCenter en kochten  tickets  $ 61,- p/p voor een boottocht over Lake Powel. We voeren o.a. door de Lower Antelop Canyon. De boottocht duurde 3 uur en was prachtig.

Hierna reden we naar de Glen Canyondam voor een mooi uitzicht over Lake Powel en de nabije jachthaven. We bezochten het VisiterCenter (en mochten niets mee naar binnen nemen) en hadden een prachtig uitzicht op de dam.

De temperatuur was inmiddels  37°. We reden naar ons Hotel Best Western en hadden weer een prachtige kamer met enorme bedden. We zwommen en gingen in de wirlpool. Om 19.00 uur gingen we opzoek naar een bank en restaurant. In een leuk Indiaansrestaurantje aten we een steak. We dronken nog wat op de kamer en gingen naar bed.

We verlieten Page dronken we koffie bij MacDonalds in Kayenta, een Navoja Indianen reservaat en reden naar Monument Valley, (entree $5,- p/p).  

MONUMENT VALLEY is misschien wel het meest aansprekende voorbeeld van de overweldigende schoonheid van het woestijnlandschap in het zuidwesten van Amerika. Het silhouet van de eenzame rode rotsen, omgeven door een lege, weidse vlakte, heeft als decor gediend bij tientallen films en vele commercials. Het grootste deel van het park ligt in Arizona, de meest noordelijke punt hoort bij de staat Utah.

We reden de 17 mijl lange Valley Drive. Dit is een slecht onderhouden onverharde weg, erg stoffig en erg hobbelig, die begint bij de parkeerplaats nabij het Visitor Center. Hier ontmoetten we de fam. Oudejans. en zagen een expositie over de geologie van Monument Valley en over de geschiedenis van de Navajo Indianen. Vanuit het VisiterCenter heb je een prachtig uitzicht over enkele van de meest bekende rotsen.

Aan het begin van de route kwam je bij een stopplaats vanwaar je een spectaculair mooi zicht had op drie van de meest bekende buttes: West Mitten, East Mitten en Merrick Butte. Deze drie rotsen zijn ongeveer 300 m hoog. Voorbij de 235 m hoge Elephant Butte  zie je drie dicht bij elkaar staande spires, die samen The Three Sisters worden genoemd.  Je komt bij een splitsing waar je alleen rechtsaf mag, vanaf dit punt geldt eenrichtingsverkeer. De weg loopt nu tussen diverse andere schitterende rotsen door, zoals de Thunderbird Mesa, de immens grote Rain God Mesa en Totem Pole. Ook kom je bij uitkijkpunten vanwaar je de verder weg gelegen rotsen kunt zien. Een van de meest indrukwekkende uitkijkpunten is Artist Point, vanwaar je een weids uitzicht hebt over de vallei. De weg komt uit bij de eerder genoemde splitsing, vanwaar je weer terugrijdt naar het Visitor Center.

Miljoenen jaren geleden bevonden zich in dit gebied veel meer rotsen, die bestonden uit diverse soorten gesteente. De zachtere lagen zijn door erosie weggesleten, waardoor zich de zogenaamde mesa’s hebben gevormd. Dit zijn brede rotsen die aan de bovenkant plat zijn.

Het voortdurende erosieproces zorgt ervoor dat ook een mesa zeer langzaam wegslijt. De hardere bovenlaag slijt minder snel dan de zachtere zijkanten, een mesa wordt daardoor dus steeds smaller. Als de breedte van rots uiteindelijk kleiner is dan de hoogte, is het niet langer een mesa, maar een butte.

Ook de butte slijt langzaam weg, totdat er een spire overblijft, een rotsnaald. Die uiteindelijk langzaam geheel zal verdwijnen.

We aten ons subwaybroodje bij de Paardenverhuur. Kochten een armbandje $ 5,-. Na 31/2 uur verlieten we het park en reden naar San Juan Inn, een hotel aan de rivier. Omdat het nog vroeg was brachten we nog een bezoek aan Mexican Hat en reden naar de Goosenecks. De Goosenecks zijn zo genoemd omdat de rivier zich een weg door de rotsen heeft geschuurd in bochten als van een ganzehals (wij zouden zwanenhals zeggen). In de verte zag je de rotsen van Monument Valley. Daarna terug naar het hotel, We aten spagettie, soep en salade. Als toetje een Sunday ijsje. Zaten nog heerlijk aan de rivier sterren te kijken en gingen om 23.00 uur naar bed. Het was nog 35°. We hadden geen koelkast en fohn.

 

Na een slechte nachtrusten, we hadden een bed met een plastic onderlaken, en een lekker ontbijt vertrokken we richting Bluff en toen linksaf naar VALLEY OF THE GODS. Het landschap van Valley of the Gods lijkt sterk op dat van  Monument Valley. Ook in Valley of the Gods zie je schitterende rotsen die her en der verspreid staan in een verder leeg, weids woestijnlandschap. De toegang is gratis, en er zijn geen bezoekersfaciliteiten.

De weg begint vanaf Highway 163, ongeveer 5 mijl ten noorden van  Mexican Hat in het zuiden van de staat Utah. Na 17 mijl komt de weg uit op Highway 261.

We reden de 17 mijl lange onverharde weg door Valley of the Gods. De weg was in het begin heel goed te berijden, maar in het midden en vooral aan het eind zaten een paar lastige rotsachtige stukken. Als je écht “in the middle of nowhere” wilt zijn, dan is een rit door Valley of the Gods de perfecte keuze. Een soort Monument Valley metiets minder spectaculaire rotsen, maar erg mooi.

Toen we de Valley of the Gods uitkwamen zijn we rechtsaf de SR-261 opgereden. Voor ons torende een bergwand recht omhoog en daar moesten wij naar boven via de Moki Dugway. De weg gaat met veel haarspeldbochten omhoog met hellingen van 10%. Een prachtige rit.  Aan de top heb je een geweldig uitzicht over de Valley of the Gods. Maar aan het moois kwam nog lang geen einde, want een stukje verder ging een weg naar Muley Point. Het blijft te mooi voor woorden. We keken uit op een canyon waarin je de Goosenecks van de San Juan rivier kon zien.  

Daarna bezochten we Natural Bridges en reden een route van een uur door dit park (Park pas). We wandelden naar de Owachomo Bridge.

We reden terug naar de SR-261 en reden naar het noorden. Hier werden de bergen weer roder van kleur. Aan het eind van de weg gingen we oostwaarts over de SR-95 en daarna weer naar het noorden over de US-191 tot Blanding. Hier moesten we tanken en aten een subwaybroodje. Daarna naar News Paper Rock. Hier zagen we indianentekens in de rotsen. Het monument bevat een platte rots met een van de grootst bekende verzameling petroglyphen. Deze zijn in de rots gekerfd door Indianen (Native Americans). Op de rots worden mensen en paarden voorgesteld, wielen, wild en andere voorwerpen en dieren

We reden verder naar Needles Overlook, hier staken herten de weg over. Daarna naar Moab, het Red Stone Inn hotel. Het was een kleine kamer, het leek op een blokhut. Het was erg warm in Moab. We aten zalm, salade en frites bij Addi Macstiff. Moab is een erg leuk stadje. Het is uitgestrekt. Door de grote afstanden en de hitte moeilijk om te belopen.

We hadden geen ontbijt in het hotel maar vonden een heerlijke bakkerij Eklectica Backery. We haalden een subwaybroodje voor onderweg waarna de reis naar Arches kon beginnen.

NATIONAL PARK ARCHES De belangrijkste kenmerken van dit National Park zijn stenen bogen (arches), spitse voetstukken en meer verschillende sculpturen. De kleur van deze formaties verandert naar gelang de zon aan de hemel staat. De naam heeft het park te danken aan de het feit dat het de meeste natuurlijke rotsbogen ter wereld op zijn grondgebied heeft, het zijn er méér dan 2000! Door de voetpaden te volgen maak je op een indrukwekkende wijze kennis met dit fenomeen. Door het park loopt ook een verharde weg dus een groot deel van het park is goed te bereiken, echter om de bezienswaardigheden te kunnen zien zul je toch uit de auto moeten. Het Park heeft één ingang. Deze ligt aan de UT-191, op 8 km ten noorden van Moab. Door Arches National Park loopt één parkweg met een lengte van 29 km, met daaraan twee korte zijwegen. Direct bij de ingang ligt het Visitor Center. Ongeveer 1500 m verder kom je bij het eerste uitkijkpunt, vanwaar je een erg mooi uitzicht hebt op het stadje Moab en op Moab Canyon.

We maakten een wandeling om Balanced Rock. Op een voetstuk van zacht zandsteen balanceert een enorm rotsblok met een gewicht van 3 miljoen kg dat uit een hardere zandsteensoort bestaat. De totale hoogte bedraagt 39 m. De wandeling is ongeveer 500 m.

We wandelden  (30 minuten) naar de Double Arch. Deze bestaat uit twee aan elkaar vastzittende bogen. De grootste is 44 m breed en 34 m hoog, de kleinste is 26 m breed en 19 m hoog. Dit is op een na de grootste rotsopening van het park.

We bezochten Delicate Arch Viewpoint. Vanaf deze uitkijkplaats kan je Delicate Arch vanaf grote afstand zien.

We wandelden de Skyline Arch. In 1940 viel een groot rotsblok uit het gat van Skyline Arch naar beneden, waardoor de grootte van dat gat bijna verdubbelde. Skyline Arch is bijna 14 m hoog en ruim 21 m breed. Lengte: 600 m(heen en terug).De wandeling duurde 20 minuten.

We wandelden de Landscape Arch Trail
Deze zeer populaire trail gaat over een vrij vlak gravelpad. Je loopt eerst door een smalle canyon met links en rechts steile rotswanden. Na 500 m kun je rechts een zijweggetje nemen. Dat weggetje splitst zich in twee paden die naar Tunnel Arch en Pine Tree Arch gaan. 800 m verder kan je linksaf gaan. Je komt dan uit bij een van de grootste bogen ter wereld, Landscape Arch genaamd. Landscape Arch is ruim 93 m breed en ruim 32 m hoog. Je gaat daarna via dezelfde weg weer terug. Lengte: 3,2 km (heen en terug) - Duur: 30 tot 60 minuten.  Op de parkeerplaats is een kraan waar iedereen gebruikt van maakt om zich op te frissen. De temperatuur was meer dan 40°.

We aten ons broodje en reden naar Island in the Sky, Shaver Overlook, Mes Arch, Grand View Point overlook. We reden naar het hotel en gingen zwemmen en in de Pool. Daarna uit eten naar ZAK. We aten buffet, soep, salade en pizza. Daarna hoeden gekocht tegen de zon. Een ijsje gegeten bij MacDonalds, daarna op de kamer wat gedronken en naar bed.

Ontbijt bij Eklectica, $ 6,- p/p,  (een heel gezellig bakkerijtje). We reden De 128-Oost een prachtige weg langs de Colorado Rivier. Verlieten de weg bij exit 19 en bezochten het Colorado National Monument (Parkpas). Via korte tunnels kwamen we in het park en hadden schitterende uitzichten over de Canyons. We kwamen in Grant Junction waar we een starbucks vonden en dronken heerlijke koffie met een koek die zo groot is dat we maar de helft op konden. We via Glenwood Springs naar Aspen een mondaine gezellige stad. We picknickten in het Paepcke Park en liepen naar de binnen stad van Aspen. Vergaapten ons aan prachtige dure winkels, liepen over een kunstmarkt en aten een ben-jerry ijsje. We reden verder en kwamen over de Independentspass 12095 ft. Een pas met mooie bloemen en uitzichten op de sneeuw. We kwamen over de Fremondpass 11.318 ft. en zagen herten langs de kant van de weg. De temperatuur is hier 25°.  Het was prachtig.

Toen opzoek naar het hotel in Dillen. Dit was moeilijk te vinden. Het hotel ligt hoog boven de weg en was prachtig. Grote kamers, de airco hoefde niet aan i.v.m. de heerlijke temperatuur. We aten bij Ruby Theusday, brocoli/kaassoep en een slabuffet, heerlijk. Bij terugkomst in het hotel heerlijk in de Hot top. We kwamen in gesprek met een familie uit Denver. Zij waren Denver ontvlucht i.v.m. de hitte. Om 23.00 uur lagen we heerlijk te pitten.

Na een geweldige nachtrust (zonder airco) en een prima ontbijt reden we naar George Town  en bezochten een oud mijnstadje.

Via de Berthoud Pass kwamen we in Winterpark een leuk wintersport plaatsje. Hier dronken we witte chocolademelk.

We reden het Rockey Mountain National Park in (parkpas). Met z'n 4.346 m is Longs Peak de hoogste berg in het park. Via de Trail Ridge Road doorkruis je The Continental Divide. onderweg genoten we van schitterende panorama's over bergtoppen en dalen. Verder biedt het park veel natuurschoon in de vorm van alpenweiden, bossen, meren en bergstromen. Er zijn talloze kleine wilde zoogdieren, en ook grote dieren zoals herten en dikhoornschapen.

Als eerste kwamen we bij het Lake Grandby daarna Grand Lake en hadden mooi uitzicht op het meer. We wandelden de Coyote Valley trail een wandeling van 3,2 km. Een pad volgt de Colorado River. We zagen herten. Daarna verder naar Farview Curve. Hier had je een mooi uitzicht over de Kawuneeche Valley.  We reden verder en kwamen bij de Milner Pass  3279 m. het is bewolkt met een spatje regen. We zagen onderweg een hert en een elk en kwamen bij Medicine Bow Curve, een van de beste uitkijkpunten in het noordelijke deel van het park. We zagen veel squerrels en mooie vogels. We kwamen bijde Lava Cliffs het hoogste punt van de route 3713 m vervolgens reden we over de Iceberg Pass, deze rotsen zijn 28 miljoen jaar geleden gevormd door vulkanische as. Vervolgens bereikten we Rainbow Curve, de laatste pull-out voor we de boomgrens passeerden. Via de Forest Canyon kwamen we in Many Parks Curve 2838 m. Een prachtig uitzichtspunt. Om 16.15 uur reden we het park uit het is nu 34°.   

We reden naar Loveland en waren om 17.15 uur bij het hotel. Een uurtje later reden we naar Ford Collins. We liepen een rondje door de staden vonden een aardig restaurant. We aten nudel soep met kip en salade. Daarna terug naar het hotel. Met een kop koffie gingen we bij het zwembad zitten. De hotelkamer was weer heel goed.

We reden van Loveland door wijds heuvelachtig landschap naar Cheyenne en bezochten de Frontier Days. Een 10-daags festival dat al gevierd wordt sinds 1872 en het hoogtepunt vormt van de Western tradities. Het is de grootste rodeo. Helaas hebben we  niet ingepland hier te blijven. We lopen een paar uurtjes rond en moeten dan verder.

Via Chuckweater naar Weathland hier dronken we koffie en aten een heerlijke koek. We reden verder naar Fort Laremy en bezochten het fort.We zagen een 18 min. durende film over de geschiedenis van het fort en de indianen. In de schaduw van de bomen aten we bij 40° een broodje subway. We reden naar Lusk om te tankten. We zagen regelmatig herten langs de weg lopen. Verder naar Edgemont. We reden naar Hotsprings en bezochten een Mammoet Museum $ 7,-p/p entree.

We reden door prachtig geel landschap, zagen prachtige zwarte koeien en kwamen vervolgens in Rapid City aan. Op iedere hoek van de straat staat een beeld van een president. We hoorden dat schoolkinderen vaak een bezoek brachten aan deze stad om de presidenten te kunnen zien. We kwamen bij ons hotel. We hadden een kamer geboekt voor 4 personen dit viel een beetje tegen omdat we grotere kamers gewend waren met z’n tweetjes. We hadden geen koelkast en ontbijt. Uiteindelijk viel het mee. We gingen de stad in en aten bij het Fire House, kaassoep, chicken steak of Fish en ships.

We hebben goed geslapen ondanks een lawaaierige airco. We hebbben geen koelkast. We ontbeten in een restaurant naast het hotel en reden naar Bear Country een safariparkt $ 11,- entree  met zwarte- grizzlyberen, grizzly beren en andere bergdieren zoals dikhoornschapen, geiten en coyotes. Het ligt 8 mile van Rapid City. Daarna  naar Hill City een leuk stadje. Dronken capouchino bij een leuk koffiewinkeltje. Dit is een echt Harley Davidson stadje. Motorrijders komen hier inkopen doen. Om 11.30 uur was het al 38°.

We bezoeken het Crazy Horsmonument $ 6,25 entree. Om het monument te kunnen bezoeken moet je met de bus $ 4,-. We reden tot het monument en konden prachtige foto’s maken. Daarna terug naar het VisiterCenter. Hier zagen we een film over de geschiedenis en het ontstaan van het monument. We kochten een boek van een Indiaanse schrijver. Hij signeerde het boek en we gingen met hem op de foto.Crazy Hors was een van de meest roemruchte strijders uit de geschiedenis van de Noordamerikaanse prairie-indianen. Overtuigd tegenstander van de blanken in de negentiende-eeuwse indianenoorlogen, hij was bijzonder moedig maar niet wreed. Hij wilde zich nooit laten fotograferen. Toch komt zijn gezicht langzaam maar zeker tevoorschijn uit Thunderhead Mountain, een hooggelegen rotsmassief in de Black Hills, de heilige bergen van de Lakota (Sioux) in Zuid Dakota. Het verhaal achter de legende die met het Crazy Horse Monument wordt geëerd.

Om 13.45 uur vertrokken we naar Custer. Er valt een bui regen met enorme druppels dit gaat over in hagelstenen. We wachten een half uur in de auto en besluiten de auto voor de deur van de Subway te rijden. Snel de auto uit en een broodje eten. Daarna is het weer droog. Vervolgens reden we naar het Custer State Park en zagen veel herten langs de kant van de weg. We reden door een verbrand bos, dit zagen we vaker tijdens onze vakantie. We reden verder en opeens stonden er allemaal ezels op de weg, heel leuk.

We reden de Iron Mountain Road en reden door diverse tunnels. Na de 3e tunnel kregen we een mooi uitzicht op de Mount Rushmore. Helaas scheen de zon niet zodat een mooie foto maken moeilijk was. Na nog enkele tunnels kwamen we in Mount Rushmore. We moesten parkeren $8,-. We bezochten het monument van de 4 presidenten en aten een ijsje. Tussen 1927 en 31 oktober 1941 hebben zo'n 400 arbeiders onder leiding van Gutzon Borglum de 18 m hoge busten van de presidenten van de Verenigde Staten George Washington, Thomas Jefferson, Theodore Roosevelt en Abraham Lincoln uitgehakt. Het symboliseert de eerste 150 jaar van de geschiedenis van de Verenigde Staten.

Daarna gegeten in Keystone bij Creekside. We aten Mexicanfoot, gegrilde hamburger met frites en salade. Daarna naar ons hotel voor overnachting.

Deze ochtend was het bewolkt en een lekkere temperatuur. We ontbeten weer in het restaurant naast ons hotel, gingen boodschappen doen, tankten en daarna kon de rit naar de Badlands beginnen. De Badlands vormen een complex van grillige rotsformaties, verweerde hellingen en heuvels met diepe, vertakte ravijnen. 37 miljoen jaar geleden was de prairievlakte nog een enorm meer. Toen de Rockies zich verhieven liep het meer leeg. Wat achter bleef waren de kalksteen sedimenten die zich in de loop van miljoenen jaren op de bodem hadden afgezet. Wind en regen sleten de sedimenten af tot wat het nu is. Erosieprocessen hebben er slechts 500.000 jaar over gedaan om dit te bewekstelligen.

Onderweg dronken we koffie en reden naar het VisiterCenter waar we een mooie film over de Badlands zagen. We zagen een pairiedog en een kudde van wel honderden bizons aan ons voorbij trekken, dit was een geweldig gezicht.

Daarna naar Rapid City. Toen naar de Mainstreet om de beelden van de presidenten te bekijken. Daarna naar het Fire House om een b.b.q. buffelo te eten, het was erg lekker. Daarna koffie gedronken bij het Alternative View Koffee House toen naar het hotel voor overnachting.    

We reden via Dead Wood naar Devils Tower. En reden door groen heuvelachtig landschap. Het is bewolkt. We bezochten het museum van Sundance Kid. Een jeugdherinnering. Inmiddels regende het. Toen we een bezoek brachten aan Devils Tower National Monument lag het monument in de mist. We kochten postzegels en verstuurden onze kaarten en maakten een paar foto’s. Onze wandeling viel hier in de regen. Dus reden we verder naar Moorcroft. Aten hier een subwaybroodje en reden naar Gilette. Een saaie weg. De muziek van onze dvd’s hield de stemming er in. Lekker meezingen!   

Toen opzoek naar het hotel. Dit konden we niet vinden terwijl de tomtom aangaf dat we er voor stonden. Dit bleek ook zo, maar er stond geen Best Western op de gevel zoals we gewend waren.

We maakten een wandeling door Buffalo, dronken koffie in een grote hal die was ingericht met een galery een koffiecorner en een internet hoek. Hier hebben we heerlijk gerelexd omdat we moe waren. Na deze pauze voelden we ons weer fitter maar gingen toch naar het hotel om even een dutje te doen. Daarna eten bij Boozeman, salade en steak.  We liepen naar het hotel en gingen in de hot top. Daarna naar de 4 persoonskamer. Er was geen koelkast.                

We ontbeten bij Hoot en Howl en moesten lang wachten voordat het ontbijt kwam. Het weer is zonnig.

We reden door mooi glooiend landschap en zagen veel herten. Het is 32°. We kwamen onderweg veel kolentreinen tegen. We reden via Bighorn National Forrest door de bergen 8300 m, een prachtig gebied. en zagen een leuk meer Side Lake. We reden van Burgers Jct naar Shell en zagen de Shell Fals. Dronken chocolademelk met een lekkere koek bij Dirthy Annies. Het landschap wordt bij Greybull weids en vlak.  We bezochten het Buffalo Bill Historical Center.

Het Buffalo Bill Historical Center staat bekend als Amerika's mooiste en meest uitgebreide Western museum.Het Buffalo Bill Historical Center biedt 5 internationaal gerenomeerde musea onder één dak. Bezoekers kunnen tenminste één hele dag doorbrengen in dit imposante centrum. Wij bezochten 3 van de 5 musea. Het Buffalo Bill Museum laat de persoonlijke en publieke levensloop van William F. "Buffalo Bill" Cody zien. Buffalo Bill Cody heeft met zijn shows de mythe en de geschiedenis van het Wilde Westen tot leven gebracht. Dit museum staat bekend als onderzoekscentrum voor het leven en de tijden van Buffalo Bill. Het Plains Indian Museum toont een van land's grootste collectie aan alledaagse Plains Indiaanse kunst en voorwerpen. Dit museum neemt u mee op ontdekkingsreis naar cultuur historie, kunst en tradities van de noordamerikaanse Indianen. Voorwerpen en verhalen van verscheidene indianenstammen zoals Arapaho, Crow, Cheyenne, Kiowa, Commance, Blackfeet, Sioux, Gros Ventre, Shoshone en Pawnee zijn in dit museum te vinden.

Het Draper Museum of Natural History. In dit museum wordt het ecosysteem van Yellowstone en omgeving uitgelegd.

We aten een broodje bij de Subway en reden naar Red Lodge. We passeerden een oud mijnstadje en gingen naar ons hotel, we hadden een 4 persoons kamer en geen koelkast.

Na een goede nachtrust reden we via Cooc City, de Rock Creek en hadden hier een fantastisch Vista Point. Daarna kregen we nog meer prachtige meren en besneeuwde bergen te zien. Het hoogste punt was 3600 m. We maakten een wandeling door Cooc City en dronken chocolademelk met slagroom in het Beartooth Caffee. Hier zagen we op het toilet aan de wanden allemaal bierfiltjes o.a. van Grolsch. Een grolsch biertje was echter niet te koop.  Via de noordingang het Yellowstone National Park binnen (park pas). We reden de Beartooth Highway deze verbindt Yellowstone met  Red Lodge en wordt beschouwd als een der mooiste wegen van de USA. Het park is  8.992 m2 groot en sinds 1 maart 1872  een National Park. (het eerste Nationale Park ter wereld)  Er loopt één rondweg door het park, waaraan  vijf ingangen liggen. De totale afstand van deze Grand Loop Road bedraagt 230 km. Alle bekende punten van het park liggen dicht bij deze rondweg. De maximum snelheid bedraagt ong. 70 km per uur. 

We reden richting Tower Roosevelt en bezochten de Tower Fall, hier valt het water van de Yellowstone River 40 m omlaag. Reden naar The Petrified Tree. Een boom die bedolven is geweest door vulkanische as en daardoor versteend is. Daarna reden we de Blacktail Plateau Drive, die over een afstand van 8 mijl ongeveer parallel loopt aan de hoofdweg. Het is een onverharde eenrichtingweg. We hoopten hier veel dieren te zien maar dat viel tegen. We zagen alleen een coyote.  We reden door het gebied Lava Creek tot de waterval Undine Falls (18m), Dit is een three-step waterval, waarbij het water in drie verschillende trappen naar beneden valt. We kwamen bij Mammoth Hotsprings en bezochten de Upper en Lower Terrassen.  We reden langs Roaring Mountain, een berg met een groot aantal fumaroles (stoomgaten op de wand. Daarna naar ons hotel in Canyon Village. We hebben een 4 persoons kamer, deze was heel groot, stond in  het bos met mooi uitzicht. We hebben geen koelkast, wel ijsblokjes.  

We begonnen de dag met een bezoek aan Grandview Point, waar de ravijnwand diep naar binnen steekt. Uitzicht op de Lower Falls, deze waterval is 94 m hoog en is daarmee de hoogste waterval  in het park.  We volgenden de Yellowstone River en kwamen bij Sulphur Caldron, een bron met uitzonderlijke zure pH waarde daarna passeerden we Mud Volcano. IJzersulfide is verantwoordelijk voor het hier voorkomende donkergrijze en donkerbruine water, terwijl hydrogen sulfide zorgt voor een duidelijk aanwezige rotte-eierenlucht.  

We reden naar Fishing Bridge Junction, vervolgens Lake Village, Bridge Bay. Bij Pumice Point een uitzicht over Yellowstone Lake. Met een oppervlakte van 352 km² is Yellowstone Lake het grootste hoog gelegen meer van Noord-Amerika. Het ligt 2.357 m boven de zeespiegel. Het meer is ongeveer 32 km lang en 22 km breed, en heeft een kustlijn van 177 km. Het water bevriest in december of januari, en ontdooit pas eind mei of begin juni. De bodem van het meer is geologisch gezien hetzelfde als de rest van het park: er zijn geisers, bronnen en diepe ravijnen. Het diepste punt is, voor zover bekend, een 119 m diepe kloof net ten oosten van Stevenson Island. In het noorden is bij Mary Bay een temperatuur gemeten van 122° C. Daarna kwam West Thumb, vanaf de parkeerplaats loop je over een houten platform langs het basin en de kust van Yellowstone Lake. De ligging van West Thumb Geyser Basin, direct naast Yellowstone Lake, is ontzettend mooi.

Van West Thumb naar Upper Geyser Basin. We passeerden twee maal de Continental Divide. Het met waterlelies overdekte meertje Isa Lake. Kort voor de Upper Geyser Basin zag je vanaf de parkeerplaats een serie watervallen en stroomversnellingen die samen de Kepler Cascades heten. 

Toen naar de Old Faithfull Area. We bezochten de Old Faithful Geyser. Deze heeft de  naam in 1870 gekregen omdat de erupties steeds precies op tijd gebeurden. De gemiddelde tijd tussen de erupties is in de loop van de tijd wel iets langer geworden, als gevolg van aardbevingen en vandalisme, maar toch is het nog steeds een zeer betrouwbare geiser. De erupties vinden gemiddeld 1x per 91 minuten plaats. Elke uitbarsting duurt 1,5 tot 5 minuten; er wordt dan 14.000 tot 32.000 liter kokend water omhoog gespoten tot een hoogte die varieert van 30 tot 55 m.

Upper- Lower Geyser Basin, Midway Geyser Basin, Firehole Canyon , Fountain Paint Pot, Steamboot Geyser, de grootste geyser ter wereld. Norris Geyser Basin. Toen terug naar ons hotel in Ganyon Village. Na een lekker salade buffet gingen we huiswaarts. Het was een hele mooie dag. 

De dag begon met een zonnetje. Na het ontbijt begint het iets te regenen. Van Canyon Village, Bridge Bay, West Thumb. Enkele kilometers ten zuiden van Grant Village passeer je op een hoogte van 2.435 m de Continental Divide, de Rocky Mountains bergrug die Amerika als het ware in tweeën verdeeld. Het water aan de ene zijde stroomt af via de oostzijde, het water aan de andere kant via de westzijde. De weg loopt direct langs Lewis Lake. Direct voorbij het meer ligt de rand van de Yellowstone Caldera. Op dit punt ligt een van de meest gefotografeerde watervallen van het park, Lewis Falls. Het is een 9 m hoge waterval, die vanuit de auto goed te zien is. Er is een parkeerplaats vlakbij de Lewis Bridge, vanwaar je de waterval kunt fotograferen. De waterval viel ons erg tegen. De weg volgt de Lewis River verder tot aan de South Entrance.     

We reden naar het Grand Teton  nationaal  park.  Yellowstone Park en  Grand Teton  parken grenzen aan  elkaar,  maar  zijn totaal  verschillend. In Grand Teton vind  je  geen  geysers  en modderpoelen maar een oogverblindend berglandschap. Het  park omvat  een  kleine bergketen, een  aantal  meren en de bekende Snake river. We reden de Teton Park Road.  Bezochten ColterBay, dronken koffie en deden boodschappen. We hadden een prachtig uitzicht op de haven Willow Flats Overlook en de Jackson Lake Dam. Vanaf Signal Mountain 2314 m hadden we een prachtig uitzicht op Jackson Hole. We reden naar Jenny Lake en maakten een leuke boottocht $ 5,- p/p. naar de overkant van het meer en wandelden in 1 ½ uur terug het was 31° .

Daarna naar Jackson een leuk western stadje. We wandelden door het centrum hier ligt een klein park, de vier ingangen worden gevormd door bogen die van duizenden hertengeweien gemaakt zijn. We zagen een leuk optreden. Staken de straat over met een rode vlag in de hand. In Nederland zouden de vlaggen zo verdwenen zijn. We liepen langs de Million Dollar Cowboy Bar, de barkrukken zijn echte zadels. De bar was voor ons te duur. We vonden een gezellig restaurant en aten een senior steak. Gert bestelde een sirloin maar kreeg een senior steak. Toen hij er over reclameerde kreeg hij er een stuk bij. Daarna naar het hotel.We hadden een prachtige 4 persoons kamer, gingen in de hot top en toen slapen.  

Vanaf  Jackson reden we langs enorme graanvelden. Kwamen in Ido Falls en dronken hier koffie. We reden verder door heuvelachtig landschap en kwamen in Malad City, hier gingen we lunchen. We reden verder en kwamen om 16.00 in Salt Lake City bij ons hotel aan.

We bezochten het centrum van Salt Lake City. Utah en Salt Lake City zijn nauw verbonden met de mormonen ( Church of Jesus Crist of Latter-day Saints ). De stichter Joseph Smith, geboren in Vermont kreeg vanaf jonge leeftijd visioenen waarin hem werd opgedragen het ware Christelijke geloof te herstellen. Hij werd door de engel Moroni naar drie gouden platen geleid die begraven lagen bij zijn ouderlijk huis. Samen met God vertaalde hij de inscripties op de platen en het resultaat werd het Book of Mormon. Na het oprichten van de kerk in 1830 groeide het aantal aanhangers snel. Maar ook de tegenstanders, zij waren erop tegen dat de Mormonen polygamie bedreven. Na steeds verdreven te worden belanden de Mormonen via Ohio en Missouri in Mississippi waar Joseph Smith werd vermoord. Het leiderschap werd overgenomen door Bringham Young die in 1846 met 5000 aanhangers naar het westen vertrok en zich in de Salt Lake Valley vestigden. Tegenwoordig is Salt Lake City een stad waar 200.000 mensen wonen. Het Mormoons geloof bepaalt nog voor een groot deel het stadsbeeld van Salt Lake City. Je komt er weinig bars tegen. Roken, alcohol, koffie en thee drinken is voor de mormonen verboden. De tempel is gebouwd uit granieten blokken, afkomstig uit Little Cottonwood Canyon 35 km ten zuiden van de stad. De bouw duurde 40 jaar en in 1893 was de tempel klaar, Bringham Young heeft hem zelf nooit gereed gezien. Het grijze bouwwerk heeft zes torens en op de hoogste toren staat een met goudblad bedekt beeld dat de engel Moroni voorstelt, dezelfde engel waarvan Bringham Young de gouden platen kreeg. De tempel is alleen toegankelijk voor mormonen. Temple Square is het symbolische middelpunt van de Church of Jesus Crist of Latter-day Saints. Op het rijk door bloemen en groen versierde Temple Square ligt het Mormon Tabernacle. Het koepelvormige gebouw is tussen 1863 en 1867 gebouwd. Het bevat een 12.000 pijpen tellend orgel, een verbluffende akoestiek en 6.500 zitplaatsen

We bekeken de Mormoon Tempel en het Congrescentrum. In het congrescentrum kregen we een rondleiding. We wilden  alleen het uitzicht op de bovenverdieping zien. Maar onze rondleider vond dat we ook het congrescentrum moesten bekijken. Dit deden we en het was zeer de moeite waard. Er kunnen 21.000 personen in. Er zijn 4 lagen en geen pilaren waar je tegenaan kijk.

Daarna wandelden we door de stad en gingen eten bij het Lion Hous, een restaurant van de Mormonen waar geen sterke drank geschonken wordt. Het eten was erg lekker en goedkoop $ 50,- inclusief een frisdrank voor 4 personen.

Daarna reden we naar het Capitool Building Dit was volledig in de revisie. Hier zagen we de zonsondergang. Daarna naar het hotel voor overnachting.  

Na een lekker ontbijt, een bagel en drinken $ 7,- (4 personen) reden we van Provo naar  Nephi, Richfield. Dit was een mooie route. Bij Salina hielden we een koffiestop. Bij exit 22 de weg af. We reden nu door de bergen en langs de rivier richting Bryce. We stopten bij Ruby’s Inn voor de lunch en liepen het dorp door en maakten grappige foto’s. We kwamen in Bryce Canyon National Park (parkpas), het begon te regenen. We bekeken de 3 eerste punten. Er loopt één weg van noord naar zuid door het park. De afstand van de ingang tot aan het meest zuidelijke punt is 29 km de max.snelheid = 35 mijl per uur. Alle uitkijkpunten liggen aan dezelfde kant van de weg. Het is handig om helemaal door te rijden tot het einde van het park en op de terugweg te stoppen bij de uitkijkpunten. Je kunt dan steeds aan de rechterkant van de weg parkeren. We bezochten alle punten:

1. Rainbow Point en Yovimpa Point (29 km) - Een zeer weids uitzicht over zuidelijk Utah tot aan het Kaibab Plateau in Arizona (144 km). Dit zijn de twee hoogst gelegen uitkijkplaatsen van het park.

2. Black Birch Canyon

3. Ponderosa Canyon (27 km) - Een goed uitzicht op de veelkleurige hoodoos in de gelijknamige vallei en op het Aquarius Plateau in het noorden.

4. Agua Canyon (25 km) - Dit is een van de mooiere scenic views, met veel contrasten in licht en kleur. Let op de kleine bomen die boven op een hoodoo staan die bekend is als The Hunter.

5. Natural Bridge (17 km) – Dit is geen natuurlijke brug maar een boog. Een natuurlijke brug wordt gevormd door stromend water, maar deze boog is gevormd door regen en vorst-erosie. De boog is 29 m hoog en ruim 16 m breed.

6. Farview Point (14 km) - Een weidse uitblik over aangrenzende plateaus en bergen..

7. Piracy Point - Dit punt is alleen bereikbaar via een korte wandeling vanaf de parkeerplaats van Farview Point

8. Swamp Canyon

9. Het Bryce Amphitheater. De vijf uitkijkpunten zijn te bereiken via drie dicht bij elkaar gelegen zijwegen.

10. Bryce Point - Dit is het hoogste uitkijkpunt langs deze canyon

11. Inspiration Point - Een goed uitzicht op het Bryce Amphitheater en op de rotsformatie Silent City.

12. Sunset Point - In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden, kun je hier de zon niet zien ondergaan. Je hebt  hier in de namiddag een goed uitzicht over het Bryce Amphitheater.   

13. Sunrise Point  - Een erg goede plek om het Bryce Amphitheater tijdens de zonsopkomst te zien. De veranderingen in de kleurschakeringen zijn dan erg indrukwekkend .     

14. Fairyland Point - Net voorbij de parkgrens (en zelfs nog vóór het Park Entrance Station) begint de één mijl lange Fairyland Road, die leidt naar het Fairyland Point. Een sprookjesachtig mooi amphitheater, Fairyland Canyon genaamd, met uitzicht op de Pink Cliffs. De rotsformatie Boat Mesa heeft de vorm van een boot. In de verte ligt de 2.257 m hoge rotsformatie Sinking Ship.

We liepen de Navajo Loop Trail - Je liep zigzaggend naar beneden. Het is een smalle canyon waarin een aantal grote Douglassparren staan. Deze mooie en zeer populaire trail komt o.a. langs de bekende rotsformatie Thor's Hammer. Het is een redelijk inspannende tocht. Begin- en eindpunt: Sunset Point (loop). Lengte: 2,2 km - Hoogteverschil: 159 m - Duur: 1 à 2 uur.We liepen  door tot in de kloof. Het gaf een geweldig gevoel tussen deze rode rotsen te lopen.

Om 19.30 uur waren we in het hotel. We aten een sirloin steak daarna naar bed. Het hotel had geen koelkast en fohn.

 

 

Om 8.45 uur vertrokken we naar het Kodachrome Basin State Park, entree $ 6,-.  De route naar het park wordt vanuit de plaats Cannonville (aan State Route 12) duidelijk aangegeven. Je neemt de Cottonwood Canyon Road, en rijdt 9 mijl naar het zuiden. Op de plek waar het asfalt van de Cottonwood Canyon Road eindigt, kun je linksaf via een verharde weg. Je bereikt het park na iets minder dan 1 mijl. Het park ging net open, het was er erg stil. Het belangrijkste kenmerk van dit Park is de aanwezigheid van veel rotspilaren, die meestal ‘chimneys’ of ‘sand pipes’ worden genoemd. In totaal zijn er 67 pilaren, waarvan de hoogte varieert van 2 tot 52 m. De pilaren bestaan uit beige gekleurde rotsen, waarin ook rode, gele, roze en witte tinten voorkomen. De kleuren komen vooral bij zonsondergang mooi tot hun recht. Het park heeft haar naam gekregen in 1948 van een expeditie van de National Geographic Society, vanwege de mooie foto’s die je hier kunt maken.                 

Nadat je het park binnenkomt ga je rechtsaf. Via een onverharde weg,  kom je uit bij Chimney Rock. die in september 1949 een belangrijke plaats innam in de fotoreportage in het National Geographic Magazine.  De Shakespeare Arch Trail (300 m heen, via dezelfde weg terug) gaat naar een kleine natuurlijke boog.                                                    We liepen de Nature Trail (800 m, loop), je liept over een mooi aangelegd verhard pad, onderweg zag je verschillende rotspilaren.

We reden terug naar Tropic, dronken koffie in het restaurant naast ons hotel en kochten 2 indiaanse dromenvangers 1 voor Sven en 1 voor het kamertje aan de Heerschaphorst.

Daarna naar Zion Nationa Park (parkpas). Bij Mth. Carmel  Junction de afslag naar de UT-9. We reden het park binnen via de oostelijke ingang. De Zion Mount Carmel  Highway. Deze bijzonder mooie weg is een deel van de UT-9 en loopt over een afstand van 16 km door het zuidoostelijke deel van het park. We reden door een tunnel en kwamen in een heel ander landschap, met dennenbomen en mooie rotspartijen. Na ongeveer 10 km zag je de meest opvallende rotsen, o.a. de Checkerboard Mesa. Daarna passeerden we twee hoog in de rotsen gelegen tunnels die een totale lengte hebben van 2,7 km. Zion National Park is een natuurpark, gelegen in Utah. De Zion Canyon is ontstaan doordat de Virgin River gedurende een tijdsperiode van 13 miljoen jaar in de rode zand- en kalksteenrotsen diepe kloven heeft uit gesleten. Op sommige plaatsen is de Canyon behoorlijk breed. Op andere plaatsen zeer nauw. Zo bedraagt bijvoorbeeld de afstand tussen de canyonwanden in het deel dat 'the Narrows' heet soms niet meer dan 10 m. Het park is 593 km2.

We reden naar het VisiterCenter en namen de shuttlebus. Deze stopt op 8 plaatsen in het park.  Je mag zovaak in en uitstappen als je wilt. Wij reden tot de 8e busstop: Temple of Sinawava. De bus stopt hier bij de 1.347 m hoge Temple of Sinawava, en gaat vervolgens via dezelfde weg weer terug naar het Visitor Center. Terug naar de 6e busstop: Weeping Rock. We wandelden de 30 min duren de trail van 800m. Uit een overhangende rotspartij sijpelt water naar beneden, en aan de onderkant van de rots groeien mos en allerlei mooie planten.Weeping Rock is vooral erg mooi in het voorjaar. Vervolgens naar de 4e busstop: Zion Lodge. - Via een brug stak je de Virgin River over. Je kwam dan bij het beginpunt van de Lower Emerald Pool Trail. Dit populaire wandelpad ging naar een klein bergmeertje en drie kleine watervallen. Het was een wandeling van ruim een uur. We keerden terug naar de Zion Lodge en wilden graag een ijsje halen maar er stond zo’n lange rij waar we niet op wilden wachten. Toen met de bus terug naar het beginpunt. We vonden de aanrijroute naar Zion mooier dan het park zelf.

Om 18.00 uur waren we in het hotel. We hadden een mooie kamer zonder koelkast maar met zwembad. We bezochten het hertekampje naast het hotel en gingen winkelen. We kochten een indiaanspopje voor Anne. Daarna lekker eten in de PioneerLodge, soep met salade. Daarna gezwommen en naar de sterren gekeken. De temperatuur was nog 35° we bleven dan ook tot het laatst bij het zwembad zitten en moesten er uit omdat het werd gesloten. 

Deze ochtend mochten we een uurtje langer slapen de tijd verschoof een uur. We aten in het restaurant naast het hotel waarna we naar Las Vegas vertrokken. Bij Mesquitte hadden we een koffiestop bij Maverik. We reden naar de Hoover Dam. Het was erg heet. We wandelden naar het VisiterCenter en betaalden $ 11,- entree. We mochten op het bovendek maar kozen niet voor een rondleiding. Er werd een nieuwe weg gebouwd. Dit kon je via tentoonstelling goed volgen.

We aten ons broodje en reden naar Las Vegas - Een stad midden in de woestijn, een stad waar het kwik zomers tot boven de 40° Celsius stijgt. Een stad waar 1,2 miljoen mensen wonen maar die per jaar door meer dan 36 miljoen mensen wordt bezocht.

We reden eerst naar ons hotel. Het was een sobere kamer, maar gelukkig laagbouw. Er was geen fohn en koelkast, wel een zwembad maar daar maakten we dit keer geen gebruik van. Nadat we wat hadden gedronken liepen we naar “The Strip”deze lag 5 minuten lopen van ons hotel. We begonnen onze tocht om 16.00 uur en kwamen om 23.30 uur helemaal moe terug op onze kamer.

Aan “The Strip” liggen heel veel themahotels en casino’s. Wij bezochten er een heleboel.

Treasure Island - Dit hotel heeft als thema Piraten, het is toegespitst op families.

The Venetian - Dit resort ademt de sfeer van Venetië, inclusief kanalen, gondels en straatartiesten. Het hotel is een attractie op zich. Men kan er tochtjes maken in heuse gondels en wordt daarbij zelfs in het Italiaans toegezongen.

The Mirage –  De stijl van dit hotel doet tropisch aan. Wie het hotel binnenwandelt wordt direct geconfronteerd met het gigantisch grote aquarium achter de hotelreceptie. Vervolgens passeert men een glazen atrium dat ingericht is met palmen, orchideeën en bananenbomen.

Caesars Palace - Het oude Romeinse rijk maar dan in Vegas stijl! Een van de eerste hotels die gebruik maakte van de later door velen gekopieerde “buitenlucht” plafonds. Wie door de Forum Shops wandelt heeft het idee zich in de buitenlucht te bevinden. De plafonds zijn voorzien van ingenieuze schilderingen en lichteffecten waardoor het lijkt alsof je wisselend onder een blauwe lucht en dan weer in de schemering loopt.

Bellagio - is veruit het meest luxe resort aan de Strip Wie hier binnenstapt houdt een moment z’n adem in door de sfeer die dit hotel uitademt. In de lobby wordt de bezoeker eerst verwend met de aanblik van een schitterend glazen en kleurrijk kunstobject aan het plafond terwijl tegelijkertijd een geur van verse bloemen z’n neus binnendringt die afkomstig is uit de botanische tuinen. Het vakkundig voor dit hotel aangelegde meer geeft al voor je een voet binnen hebt gezet het gevoel dat je hier met iets bijzonders te maken hebt. Ieder kwartier vind op het voor dit hotel gelegen meer een spectaculaire fonteinenshow plaats (vanaf 15.00 uur ’s middags tot middernacht). De perfect op elkaar afgestemde combinatie van water, geluid en licht is al vele jaren achtereen uitgeroepen tot DE beste (gratis) attractie in Las Vegas.

Paris -  Dat het in Las Vegas niet gek genoeg kan bewijst dit hotel. Heel, heel even voel je je hier mijlenver verwijderd van de hektiek van Las Vegas en waan je je in de romantische sferen van Parijs. Je vindt hier o.a. replica’s van de Eifeltoren en de Arc de Triomphe. Het casino is gebouwd in de vorm van een Frans plein waar je daadwerkelijk het gevoel hebt je in de buitenlucht te bevinden. Diverse winkelstraatjes komen op dit plein uit en veel van de restaurants en horecagelegenheden zijn gelegen aan dit plein.  

New-York New-York - Dit hotel is een van de opvallendste verschijningen op de Strip. De skyline van New York inclusief het vrijheidsbeeld in mooie heldere kleuren. Wie dichterbij komt zal verbaasd staan van de enorme detaillering in de gebouwen.  

Luxor - Aan de zuidkant van de Strip staat waarschijnlijk het meest mysterieuze en imposantste gebouw van Las Vegas. Een enorme van zwart glas opgetrokken piramide die qua grootte overeenkomt met de welbekende Egyptische piramide van Toetanchamon. Voor de ingang een enorme Spinx en binnen meerdere levensgrote beelden van Egyptische iconen dragen zeker bij aan de fantastische sfeer van dit hotel. Als de schemering valt wordt de pyramide sober verlicht door enkele witte looplichtjes die de vorm van de piramide benadrukken. Deze soberheid geeft echter een opvallend effect tussen de neonverlichting van de overige etablissementen. In Las Vegas was een optreden van Hans Klok.Wij hadden geen kaarten

Uiteraard ook een gokje wagen. Maar de winst werd weer vergokt. We zagen dat er mensen werden gearresteerd. En hele lange rijen mensen die op een taxi wachtten. 

Vannacht goed geslapen, dat kon haast niet anders want we liepen 71/2 uur door Las Vegas. We reden vandaag door de Mojave dessert vlak over de grens tussen Californië en Nevada, zagen we de gokstad Primm, een soort Las Vegas in miniatuur.

Vlak voor het woestijnstadje Baker, wijst een verkeersbord een afrit aan met een merkwaardige naam: Zzyzx Road. De weg leidt via een uitgedroogd zoutmeer  naar Soda Springs, een kleine oase met een wetenschappelijk woestijn-studiecentrum. We vonden het zoutmeer wel maar niet het bordje. We kwamen in Baker en dronken hier koffie/ milkshake.

We reden naar Barstow een woestijnstadje en bezochten Calico Ghost Town, entree $ 5,-. Dit is een gereconstrueerde spookstad die tussen 1880 en 1900 bloeide op een zilvermijn. Het was erg toeristisch, geen aanrader.

We aten een broodje met tonijnsalade en reden naar Los Angeles. Het was erg druk onderweg. We konden de ingang van ons hotel moeilijk vinden. We moesten een parkeergarage in en met een lift omhoog naar het hotel. We hadden weer geweldige kamers. We pakten de auto uit en brachten deze, nadat we er 9.045 km mee hadden gereden terug naar Hertz. Onze chauffeurs hebbben weer geweldig gereden. Met een taxi werden we terug naar het hotel gebracht. We haalden nog een ijsje bij Macdonals en gingen ons verkleden voor een diner met piano muziek. Daarna koffers pakken en slapen.

Opstaan en ontbijten in het hotel. Daarna met een shuttel die elk kwartier zou rijden naar het vliegveld. Helaas dit ging weer mis. De shuttel was vol en het duurde zeker een half uur voor de volgende kwam. Gelukkig waren we nog 2 uur voor vertrek op het vliegveld. We konden niet electronisch inchecken omdat de paspoorten niet in de apparatuur wilde. Toen moest het alsnog handmatig. Daarna voor controle naar de douane. De schoenen moesten uit en alles af. Gelukkig mochten we mee. We vertrokken om 12.25 uur naar Amsterdam  Aankomst in Amsterdam op dinsdag 7 augustus om 8.00 uur. We vlogen met de KLM604 en hadden een voorspoedige vlucht. In de stoelen voor ons was een televisieschermpje. We hadden veel keus uit films en muziek. De tijd vloog voorbij. We dronken koffie op Schiphol en vertrokken met de trein naar Enschede. Vervolgens met de treintaxi naar huis. Het was een geweldige vakantie die nog lang zal nawerken en die we nooit snel zullen vergeten. Met dank aan onze vrienden zonder hen waren wij niet naar Amerika gegaan.

Vliegreis 2 personen	€ 2000,-
Auto huur en benzinekosten	€ 1484,-	$ 765,-
Hotels 2 personen	€ 2015,-
Entree gelden		$ 478,-

 

© USA4ALL & Nel Dost