Het plan om naar Noord-Amerika te gaan bestond al een tijdje, het plannen van zo’n reis kost nogal wat tijd en daarom besloten we rond de zomer van 2002 definitief om in het najaar van 2003 naar Amerika te gaan, het zou voor ons de eerste vakantie buiten Europa worden, dus wilden we niets aan het toeval overlaten.

De planning was om de eerste hotelovernachtingen hier in Nederland alvast te reserveren en de laatste nachten ook, als je tenslotte zo’n lange vlucht hebt gemaakt wil je wel graag meteen naar je hotel, het is tenslotte toch een vreemd land en om dan nog eens een hotel te moeten zoeken….
Verder was het de planning om gewoon op de bonnefooi te gaan rijden en ter plekke een motel/hotel te zoeken. Volgens alle reisverhalen die we hebben gelezen moest dit in de USA totaal geen probleem zijn, helemaal omdat wij in het najaar gingen reizen, dan heb je namelijk nog wel het goede weer, maar niet de grote toeristenstromen.

Gaandeweg het plannen kwam Maaike op het idee om niet zoals iedereen in San Francisco of Los Angeles te beginnen, maar in Las Vegas. Het idee erachter was om dan te gaan trouwen daar! Robert had hier natuurlijk totaal geen problemen mee, dus kwam het voorbereiden voor ons trouwen er ook nog eens bij. Na een tijdje zoeken hadden we via internet een leuke kapel gevonden en kon het echte werk beginnen.

In Januari 2003 hebben we via het reisbureau de vliegtickets en de huurauto geregeld.
Omdat we pas in oktober zouden vertrekken en dus vroeg boekten kregen we een leuke aanbieding voor de autohuur, een gratis upgrade naar 1 model groter.
Aangezien we veel kilometers zouden gaan rijden hebben we de 1 na grootste genomen, wat in de praktijk neerkwam op een full size auto vanwege de upgrade.
Hierna konden we beginnen met het maken van een reisschema, dit leek ons wel handig zodat je dan toch enigszins een richtlijn hebt waaraan je je kunt houden, via Yahoo is het mogelijk om vrij goede routebeschrijvingen uit te printen en zo konden we onze 3 weken in gaan delen, we hadden nog een reservedag in het schema gelaten om eventueel ergens een dag langer te kunnen blijven. Verder konden we ook heel gemakkelijk van alle plaatsen waar we heen wilden zien wat de gemiddelde temperatuur was voor de datum dat wij daar waren, dan kun je je alvast voorbereiden op het weer!

Zaterdag 4 oktober
Na alle voorbereidingen is het dan eindelijk zover, we gaan vliegen! Aangezien Las Vegas niet rechtstreeks vanuit Nederland wordt aangevlogen moeten we overstappen in Philadelphia. De vlucht vertrekt om 1240 en vanwege de verscherpte veiligheidsmaatregelen worden we verzocht om toch zeker 3 uur voor vertrek in te checken. Om half 7 hadden we de wekker gezet, wel zo prettig als je nog een beetje de tijd hebt, we worden weggebracht met de auto dus dat scheelt al een stuk. Rond kwart over 9 komen we aan op Schiphol en na afscheid genomen te hebben gaan we met onze 4 koffers naar binnen. Toch handig dat je naar de USA 2 koffers per persoon mee mag nemen.
Nadat onze koffers zijn gescand door het röntgenapparaat mogen we in de rij aansluiten om in te checken, de balie is net opengegaan en Maaike is lichterlijk zenuwachtig vanwege de vlucht, het trouwen en eigenlijk de hele vakantie! Dat ik haar een beetje bang heb lopen maken met verhalen over de zeer strenge veiligheidsmaatregelen helpt ook niet echt mee. Sterker nog, we staan nog geen 5 minuten in de rij of we worden er als eerste uitgeplukt door de bewaking, of we even mee willen gaan voor een koffercontrole. Dat Maaike net een gek gezicht trok zal er ook wel wat mee te maken hebben!

Gelukkig worden we erg vriendelijk behandeld en mogen we er gewoon bijblijven als men door onze koffers heengaat, uiteraard worden er geen vreemde zaken gevonden en we mogen weer verder gaan met inchecken. Voor we instappen heeft Robert nog 2x zijn schoenen uit moeten trekken, zijn we door 3 metaaldetectors gegaan, zijn onze rugtassen 2x gescand, de koffers ook nog een keertje en zijn onze paspoortgegevens doorgeseind naar de USA. Als dat geen strenge veiligheidsmaatregelen zijn, dat belooft wat voor aankomst in Amerika!
De vlucht vertrekt stipt op tijd en zoals altijd regent het bij vertrek vanuit Nederland, dat vinden we gelukkig geen probleem, des te meer een vakantiegevoel voor ons!
Tijdens de vlucht krijgen we als extra service van US Airways gratis alcohol en hoofdtelefoons, dit omdat we gaan trouwen, jammer dat Robert niet aan de alcohol mag, hij moet nog rijden als we in Las Vegas aankomen, maar het gebaar is erg leuk en onverwacht! De vlucht zelf is goed geregeld, de service is prima en we krijgen nog een film en een doorlopend tv programma te zien, we hebben ons best vermaakt!

Om ongeveer 1500 plaatselijke tijd komen we aan in Philadelphia, de groene visumformulieren zijn ingevuld en we kunnen op naar de douane, in tegenstelling tot de strenge veiligheidsmaatregelen in Nederland valt het hier allemaal erg mee, bij de uitgang staat een drugshond op ons te wachten en nadat hij even heeft gesnuffeld mogen we weer verder, bij de douane kunnen we snel doorlopen nadat we hebben verteld waarvoor we naar de USA komen en of we niets van fruit o.i.d. bij ons hebben. Hierna is het tijd om de koffers te halen, omdat je het land inkomt moet je ze zelf weer afgeven voor je doorvlucht, op de terugweg is dit niet nodig. Ze zien je blijkbaar liever gaan dan komen! J
Nadat we de koffers te pakken hebben gaan we op zoek naar onze gate, onderweg worden we nog een keer aangesproken door de bewaking, maar verder zijn we geen problemen tegengekomen. Tot nu toe is iedereen hier erg vriendelijk en behulpzaam, een heel verschil met Nederland! Nadat we de koffers hebben afgegeven mogen we door richting onze gate, uiteraard moeten de schoenen nog een keertje uit, maar verder is er totaal geen oponthoud, tijd zat om te wachten op onze doorvlucht! Aangezien het in Nederland nu een uur of 10 ’s avonds is beginnen we toch een beetje trek te krijgen, etenstentjes zijn er genoeg en we bellen meteen even naar het thuisfront om te laten weten dat we al een behoorlijk eind op weg zijn!

Wederom stipt op tijd vertrekt de doorvlucht naar Las Vegas, in plaats van een Boeing 757 krijgen we een Airbus, de ruimte is daardoor wat beperkt en het vliegtuig is afgeladen, naast ons zit een typische Amerikaan die samen met 40 anderen op weg is naar een weekje gokken in Vegas, hij en zijn vrouw doen dat al 28 jaar lang ieder jaar, dus ze kennen de weg….
Tijdens deze vlucht kwamen we erachter dat de binnenlandse service van US Airways toch wel een stuk verschild met de Intercontinentale! Er wordt 1 drankje geserveerd en eten moet je kopen voor $ 10,- Gelukkig hebben we op het vliegveld al gegeten!!!
Uiteindelijk komen we rond 2000 in de buurt van Las Vegas, vol verwachting zit iedereen uit het raam te kijken tot de piloot een scherpe bocht maakt en ineens aan de rechterkant Vegas in zicht komt…..het uitzicht is geweldig! De stad is veel groter dan we ons hebben voorgesteld en de megahotels zijn allemaal goed te zijn, de pyramide van het Luxor stoot een grote lichtstraat naar boven en de vakantiestemming zit er bij alle passagiers goed in! Een paar minuten later staan we op de grond en is het tijd om op zoek te gaan naar de koffers, met douana e.d. heb je nu niet meer te maken omdat dit een binnenlandse vlucht was, we mogen dus meteen via de gokautomaten door naar de bagagehal. Hier hebben we onze koffers snel gevonden en gaan we op zoek naar de shuttlebus van Dollar Rent. Deze brengt ons binnen 5 minuten naar het verhuurbedrijf en de chauffeur neemt zelfs onze koffers en tassen aan. Erg handig! (uiteraard verwacht hij er wel een kleine fooi voor)

De baliemedewerkster wordt ingewerkt door iemand en snapt niet echt wat ze met het autohuurvoucher uit Nederland moet, gelukkig weet haar collega hoe het moet en krijgen we al snel een vreemd bericht te horen, blijkbaar heeft Holiday Cars in Nederland een dag te weinig doorgegeven aan Dollar, waardoor we de auto een dag eerder in zouden moeten leveren. Dit is natuurlijk niet de bedoeling, maar gelukkig wordt de fout snel weer rechtgezet.
Het volgende bericht is dat de auto die we geboekt hadden niet meer beschikbaar is, in plaats daarvan zouden we een suzuki meekrijgen.
In eerste instantie waren we een beetje huiverig, we zouden er namelijk wel 4 koffers in kwijt moeten! Zodra we buiten kwamen werden we wel gerust gesteld, de Suzuki was namelijk een ERG grote jeep…genoeg ruimte dus!
Robert moest even kijken hoe alles werkte en toen was het tijd om te vertrekken, het eerste was we wilden was over de Strip rijden, ons hotel lag toch aan het einde dus we hadden mooi de gelegenheid om op zaterdagavond in de drukte alles op ons gemak voorbij te rijden.

Na een uurtje filerijden kwamen we aan bij het Sahara Hotel, ooit 5 sterren, maar door ouderdom wel afgezakt naar 4…
Geen probleem voor ons, alles zag er nog goed uit het was lekker ruim, nadat we hadden ingecheckt konden snel door naar de 11e verdieping om onze kamer te inspecteren. Die zag er goed uit! We hadden uitzicht op het Hilton Hotel, dus geen klachten van ons!
We zijn nog even naar buiten gegaan om snel iets te eten, in Nederland was het ondertussen weer 9 uur ’s ochtends, dus we kregen wel een beetje trek. Hierna was het toch echt tijd om te gaan slapen!

Zondag 5 oktober
Zoals de meeste mensen die westwaarts reizen werden we vrij vroeg weer wakker, het was om kwart voor 7 maar buiten was er al genoeg te doen! Zodra we de gordijnen opendeden kwam de strakblauwe lucht ons tegemoet en zagen we al een hoop mensen op straat, Las Vegas is echt een 24 uurs bedrijf!
Nadat we ons hadden gedouched zijn we richting het ontbijtbuffet gegaan, hier kon je voor ongeveer $ 5 jezelf helemaal vol gooien met de meest vette etenswaren. Gebraden kippenpoten, Spare Ribs, Gebakken aardappels…..zoveel je maar wilt, de drankjes waren ook inbegrepen.
We hebben het allebei nog redelijk gezond gehouden, Maaike at veel eieren (klinkt best ongezond, maar vergeleken bij de rest valt dat echt reuze mee) en Robert heeft zich aan het fruit vergrepen. Dit probeerden we de rest van de vakantie vol te houden, we hadden allebei geen zin om 5 kilo aan te komen in 3 weken, we zouden nog best wel wat vettigheid voor de kiezen krijgen…
Na het eten was het tijd om de trouwvergunning te halen, er moest tenslotte ook nog getrouwd worden de volgende dag! We zijn richting Downtown gereden waar het stadhuis zich bevond, eerst zijn we nog verkeerd gereden en het uitkeringsbureau binnengelopen, de dame achter de balie keek ons nogal vreemd aan (we pasten niet echt bij de rest van de mensen die binnen waren), maar legde daarna goed uit hoe we moesten lopen. De trouwvergunning was snel geregeld, even wat vragen beantwoorden en $ 55 betalen en het is gepiept! In de rij stond nog een ander Nederlands stel, die gingen diezelfde middag trouwen en bleken zelfs in hetzelfde hotel te slapen. Verder zijn we Las Vegas nog een beetje per auto gaan verkennen en hebben alvast wat leuke foto’s gemaakt, we hadden nog tijd genoeg want voor onze vrijgezellenavond hadden we kaartjes voor David Copperfield. Maaike dacht gehoord te hebben dat we op rij 9 zouden zitten, het bleek iets anders te zijn…..het was tafel 9 op rij 1!!!

We zaten dus helemaal vooraan, sterker nog, we konden David zelfs aanraken, zo dichtbij was het. De show zelf was fantastisch, je zou echt geloven dat de man kan toveren als je gezond verstand niet beter zou weten. We hebben alle illusies van dichtbij bekeken en zijn er echt niet achter gekomen hoe hij dingen doet! Aan het eind van de show kregen we ook nog een hand van hem.
Na anderhalf uur was de show afgelopen en zijn we het eerste gedeelte van de Strip lopend gaan verkennen. Je kunt alle hotels/casino’s gewoon binnenlopen en bekijken. Echt gedwongen om te gokken wordt je niet, iedereen laat je vrij om te doen wat je wilt, maar probeert je door middel van het creëren van een doolhof wel zo lang mogelijk in het casino binnen te houden.
Nadat we de halve Strip hadden afgelopen vonden we het wel welletjes en zijn weer teruggegaan richting auto en hotel, morgen een lange dag voor de boeg…

Maandag 6 oktober
Vandaag gaan we trouwen! Rond 8 uur staan we op om ons voor te bereiden op de grote dag, rond 1030 zou onze kapster Debbie bij ons op de hotelkamer komen om Maaike’s haar en make-up te doen en Robert wilde van tevoren nog even langs het postkantoor, er moesten nog wat zegels worden gekocht om na afloop van het trouwen nog een behoorlijk aantal kaarten te versturen.
Na ons ontbijt begeven we ons weer richting de hotelkamer en precies om 1030 gaat de telefoon, het is Debby, ze zit per ongeluk in de verkeerde toren van het hotel, maar is hard onderweg naar ons. 5 minuten later wordt er op de deur geklopt en kan het grote haar en make-up gebeuren gaan beginnen. Als Debbie een uurtje later bijna klaar is met Maaike gaat weer de telefoon, het is de chauffeur van de limousine, of het goed is dat hij over een kwartiertje beneden bij de ingang van het hotel staat. Dat vinden we natuurlijk prima en zodra Debbie klaar is met Maaike’s make-up kleedt Maaike zich snel om en racen we naar beneden. Daar stond de limo al klaar en werden we door de chauffeur naar binnen geholpen, toch wel een luxe gevoel, zo’n gigantisch grote witte limo helemaal voor onszelf, jammer dat het hotel zo dicht bij de kapel ligt! Gelukkig had de chauffeur ook al door dat ons ritje veel te kort zou duren en heeft hij nog een paar extra blokken omgereden, zo hadden we wat meer plezier van onze rit, erg leuk! Rond 1210 kwamen we bij de kapel aan, eerst werden we voorgesteld aan de ambtenaar en die nam ons apart. We kregen te horen hoe de ceremonie precies zou verlopen en hij vroeg aan ons of we een religieuze of een civiele ceremonie wilden. Aangezien we allebei niet gelovig zijn leek het ons het beste om voor de civiele ceremonie te gaan, dat was natuurlijk geen enkel probleem (we zijn tenslotte in Vegas) en nadat we de laatste details hadden besproken waren we er helemaal klaar voor!
Het enige probleem….het was pas 1220, nog 10 minuten voordat iedereen via internet live mee kon kijken! Best raar, van een hoop mensen hadden we gehoord dat de ceremonie meestal te laat begint en dus had Robert tegen iedereen gezegd dat ze net zo lang moesten blijven proberen tot ze beeld zagen, maar dat ging dus voor ons niet op….

Gelukkig konden we regelen dat we toch echt om 1230 zouden beginnen, we wilden natuurlijk wel dat iedereen mee kon kijken en toen konden we 10 lange minuten wachten op onze ceremonie. De ambtenaar bleek een rasechte Texaan te zijn en hij raakte in een discussie met onze fotograaf over de aankomende verkiezingen in Californië, uiteindelijk waren ze toch allebei er wel van overtuigd dat Arnold Schwarzenegger gouverneur zou worden…over een paar dagen zouden we het weten!
Om stipt 1230 begon dan eindelijk de ceremonie, al met al waren we binnen 10 minuten al klaar maar was het wel een fantastische ervaring, na afloop konden we voor de camera nog iedereen de groeten doen en tot over 3 weken zeggen, erg leuk! We werden door iedereen in de kapel gefeliciteerd en konden daarna gaan poseren voor de foto’s, de fotograaf deed het leuk en nu alle spanning van ons was afgevallen ging dat natuurlijk allemaal prima. Na het maken van de foto’s was het tijd om terug te gaan naar het hotel, de limo werd weer voorgereden en na een korte rit waren we getrouwd en al weer terug in het Sahara. Nu begon voor ons het getrouwde leven.

Meteen moesten we natuurlijk een hoop telefoontjes plegen met het thuisfront, er bleek bij ons thuis een aantal vrienden te zijn die ons trouwen hadden gevolgd en daar klonk iedereen erg enthousiast, leuk! Daarna probeerden we nog contact te krijgen met Maaike’s vader, maar dat bleek iets lastiger te zijn, we stonden in de lobby van het hotel toen we ineens hoorden dat we werden omgeroepen, het bleek dat Maaike’s vader ook al de hele tijd probeerde om ons te bereiken en dat het daarom dus mis ging, nadat we ook door hem waren gefeliciteerd vonden we het wel tijd om even bij te komen….
In de hotelkamer hebben we een fles champagne opengetrokken en zijn we begonnen met…..het schrijven van onze trouwkaarten!

Hierna zijn we deze maar meteen even gaan posten en was het alweer bijna tijd voor onze helikoptervlucht. Om 1800 werden we weer bij de lobby opgehaald en weggebracht naar het vliegveld voor onze allereerste helikoptervlucht.
Ook hier stond de champagne alweer voor ons klaar en werden we gewogen voor het gewicht van de heli. Na een kwartiertje wachten waarin alle veiligheidsinstructies met ons werden doorgenomen konden we instappen. Omdat we net getrouwd waren mochten we allebei voorin bij de piloot zitten en moesten de 3 andere passagiers de achterbank delen….het getrouwde leven had nu al zijn voordelen…
We hadden de verhalen over helikoptervliegen al gehoord, maar niets kan je voorbereiden op het gevoel als je er echt zelf inzit, in 1 woord: geweldig!!! Je hebt echt het gevoel dat je vliegt en zo vlak tussen de gebouwen in is het uitzicht ook erg mooi.
1 van de anderen was helaas minder enthousiast, halverwege de vlucht gaf ze aan dat ze misselijk werd, waarop de piloot meteen koers zette naar de luchthaven en ons weer aan de grond zette….
Dat was balen! We maakten onze riemen al los toen de piloot zei dat we ze weer vast mochten maken, we gingen gewoon overnieuw beginnen! Dat lieten we ons natuurlijk geen 2e keer zeggen en voor we het wisten zaten we alweer boven de strip….genietend van het uitzicht…

Na een vlucht van ongeveer 20 minuten was het nu toch echt afgelopen, we namen afscheid van de piloot en mochten nog wat foto’s van de heli maken, toch een leuk aandenken.
De chauffeur zette ons af bij Ceasars Palace omdat we nog uit eten zouden gaan, Robert was er zeker van dat hij het Mirage had gezegd, maar blijkbaar had de man hem verkeerd verstaan, we moesten in ieder geval nog een stuk lopen. Al met al kwamen we toch een uur te vroeg in het restaurant aan, het was al wel 2030, dus eigenlijk hadden we best trek. Als we er geen bezwaar tegen hadden om in de buurt van de live band te zitten konden we ook een uur eerder eten, voor ons geen probleem, dus even later zaten we te genieten van het tropische regenwoud waar ons restaurant in lag en van al het lekkere eten dat langskwam.
Rond 2230 waren we klaar om terug te gaan naar het hotel en hebben we een taxi genomen, dit kost hier echt niet veel, je betaalt per mijl, en aangezien het hotel qua afstand helemaal niet zo ver rijden is waren we voor een paar dollar toch nog enigszins in stijl weer thuis.

Dinsdag 7 oktober
Na de eerste fantastische dagen in Las Vegas was het nu zover om de rest van onze vakantie te gaan beginnen, eerste stop: Death Valley! We hadden ons allebei al in zomerse kleding gehuld en moesten alleen nog even tanken en water inslaan voor de rit naar de 1 na heetste plek op aarde. Op zich is het maar een paar uurtjes rijden vanuit Vegas naar Death Valley en je kunt goed zien dat het onderweg steeds warmer wordt en het rustiger op de weg is. Het landschap verandert in een snel tempo en na een paar uurtjes komen we aan bij de grens van het park. We gooien nog een keer de tank van de auto vol, het zou nog wel eens een hele tijd kunnen duren voor we weer een tankstation tegenkomen en gaan dan het park in. Het uitzicht is het gewoon adembenemend, de meest vreemde vormen tekenen zich in de rotsen af en de kleuren wisselen elkaar ook erg snel af, het lijkt net een maanlandschap, alleen veel kleurrijker en vooral…..veel warmer! De temperatuur is ondertussen opgelopen tot 46 graden celcius en dat is goed te merken, we drinken ons helemaal lam! Helaas wordt de parkeerplaats en weg bij Badwater vernieuwd en mogen we daar niet stoppen, Badwater is het laagste punt van de VS, maar gelukkig kunnen we er nog wel een foto van maken. Op de terugweg vanaf Badwater naar de rest van onze route komen we nog een coyote tegen op de snelweg, we kunnen nog op tijd stoppen en het beest lijkt zich totaal niets van ons aan te trekken. Maaike stapt uit om foto’s te maken en Robert volgt haar met de auto op korte afstand, je weet maar nooit….mocht de coyote ineens wat uit willen halen…
Maaike trekt ook andere toeristen aan, want binnen de korste tijd staan er nog 2 auto’s stil om foto’s van de coyote te maken, het is blijkbaar toch zeldzaam om met deze hitte ineens oog in oog met een coyote te staan…
Nadat we de rest van de rest van Death Valley hebben doorkruist komen we rond een uur of 5 aan bij Panamint Springs, de laatste bebouwing voor de je Death Valley weer uitrijdt…wat vooral opvalt is dat het hier erg verlaten is, per uur komen er hooguit 2 auto’s voorbij en dan heb je alle activiteit in de regio wel besproken. We nemen snel intrek in onze motelkamer, voor de zekerheid hadden we deze al via internet besproken omdat ze maar 14 kamers hebben. De kamer is erg klein en heeft geen tv, maar gelukkig zijn we snel tevreden. We besluiten maar een hapje te gaan eten en na het eten houdt het avondleven ook echt op, om 2030 sluit de bar en daarna ben je op jezelf aangewezen. Ondanks dat het motel vol zit zien of horen we niemand, we vermaken ons maar met yahtzee op onze motelkamer en gaan vroeg naar bed….morgen weer een dag. Woensdag 8 oktober
Na ons allereerste echt Amerikaanse (en dus erg vette) ontbijt wordt het tijd om richting Bodie te rijden. Tijdens de rit ontdekken we al snel dat het de moeite waard is om niet meteen bij het eerste het beste tankstation te tanken, vaak ben je 100 meter verderop een stuk minder kwijt per gallon, altijd handig om in je achterhoofd te houden!

Onderweg komen we nog bij Mono Lake, een meer waar je van alles kunt doen, zwemmen, vissen…noem maar op, als je aan de geur kunt wennen! We maakten er een tussenstop die wel erg kort was…de lucht was namelijk niet te harden! Het werd zo erg, dat toen we richting het water liepen, we terug moesten om niet over te geven. Niet echt een populaire stek dus!
In het bezoekerscentrum kunnen we voor $ 2,- per 10 minuten internetten, dus laten we meteen het thuisfront nog even weten hoe het met ons gaat. Vlak na Mono Lake komen we bij de toegangsweg naar Bodie, de eerste paar mijl gaan prima, maar na een tijdje komen op het laatste stuk van de route….4 wiel aandrijving aanbevolen! De weg is verhard….met stenen! Overal gravel, grote stenen en dat is dus even opletten…gelukkig komen we zonder kleerscheuren aan in Bodie.
Bodie is één van de best bewaard gebleven spookstadjes uit de VS, tijdens haar hoogtepunt rond 1880 woonden er ongeveer 10.000 mensen en was het met 65 (!) saloons de meest beruchte stad uit het wilde westen. Een groot gedeelte van de stad is goed bewaard gebleven en toegankelijk voor toeristen, echt een aanrader! Na een uurtje hebben we Bodie wel gezien en besluiten we door te rijden naar Bridgeport, volgens ons eigengemaakt reisschema zouden we hier de nacht doorbrengen, maar als we in Bridgeport aankomen is het pas 3 uur ’s middags! Veel te vroeg eigenlijk om al de dag te beëindigen. Als verder blijkt dat Bridgeport eigenlijk niet eens zoveel voorstelt qua stad besluiten we om alvast richting de bestemming voor de volgende dag te rijden….Yosemite Park dus!

Vrij snel komen we bij de ingang van het park en schaffen daar een National Park Pass aan, deze pas kost $ 50,- en je kunt er een jaar lang alle nationale parken mee bezoeken. Je betaalt per auto, dus al met al een goedkope manier om veel parken te kunnen bezoeken, gemiddeld betaal je per park zo’n $ 20,- dus je hebt de pas er snel uit…
We rijden via de Tioga Road het park door, het uitzicht is geweldig en we stoppen ook meerdere malen om alles goed te bekijken en om foto’s te maken, er valt genoeg te zien hier! De Tioga Road is tijdens de winter afgesloten, ivm sneeuwval is de weg dan namelijk onbegaanbaar, maar gelukkig voor ons is dat nog niet zover… Omdat het zo langzamerhand toch wel donker begint te worden en we hongerig worden gaan we op zoek naar iets om te eten en om de nacht door te brengen, dat blijkt makkelijker gezegd dan gedaan, Yosemite is ongelooflijk uitgestrekt (de provincie Zuid-Holland en Utrecht bij elkaar) en hotels en restaurants zijn dun bezaaid. We besluiten om nog een keer te tanken en om door te rijden naar Yosemite Village, daar zijn 2 hotels en daar vinden we vast wel een plek om te overnachten.
In Yosemite Village zijn 2 hotels, het Ahwahnee en The Yosemite Lodge, beiden blijken volledig volgeboekt te zijn en we beginnen ons nu toch wel een beetje zorgen te maken, voor hetzelfde geld moeten we het hele stuk weer terugrijden om ergens een hotel te vinden en daar hebben we eigenlijk allebei weinig trek in!

We zien op de kaart nog Curry Village staan en dat wordt onze redding, er worden nog zogenaamde tenthuisjes verhuurd! Eigenlijk is het seizoen al afgelopen, maar omdat het weer nog erg goed is zijn ze nog open, een mazzeltje voor ons dus! Het is wel erg druk, bijna alle huisjes zijn verhuurd en we moeten met onze 4 koffers nog een behoorlijk eind door het bos lopen/zoeken voordat we bij ons huisje zijn aangekomen. Huisje is eigenlijk een te grote benaming voor onze slaapplek, dat bestaat uit een stalen geraamte, een canvas tentdoek, 2 bedden en een deur met hangslot. We hebben verder nog de beschikking over een heuse berenkluis, dat blijkt hard nodig te zijn! Iedere nacht worden er gemiddeld 3 auto’s opengebroken door beren op zoek naar voedsel, alles waar een geurtje aan zit moet worden opgeborgen in de kluis…
Nadat we ons geïnstalleerd hebben wordt het tijd om te gaan eten, gelukkig is het restaurant niet ver weg en kunnen we nog lekker buiten op het terras zitten, dat hadden we wel nodig!
We sluiten de avond af met een biertje en gaan vroeg naar bed, het is nu toch te donker om wat te kunnen zien.

Donderdag 9 oktober
We hebben goed gemerkt hoe koud het kan worden in Yosemite, we bleven de hele nacht dekens op ons bed gooien! Ondanks dat hebben we toch goed geslapen, Maaike moest ’s nachts nog wel een paar keer naar het toilet, maar we hebben gelukkig geen last van beren gehad….we hoorden ’s nachts wel wat knallen, maar die kwamen van de Rangers af, die schieten met rubberen kogels op de beren als ze te dicht bij de kampen komen, lekker veilig voor ons dus, hoewel……als we naar buiten gaan zien we op de paden uitwerpselen liggen, bij de berenkluizen vinden we ze ook, samen met urinesporen, zelfs op de deur van het herentoilet! Wat blijkt, de beren hebben hier ’s nachts wel degelijk rondgelopen!
Je zult maar met je slaapdronken hoofd ’s nachts naar het toilet moeten en op de terugweg de toiletdeur opendoen terwijl bruin beer daar staat….
Nadat we onze koffers in de auto hebben geladen doen we ons tegoed aan het ontbijtbuffet. Nu het licht is kunnen we pas goed zien waar we geslapen hebben, we zitten echt in een vallei omringd door bergen, het uitzicht is erg indrukwekkend en we kunnen ook niet wachten om meer van het park te zien. Per auto bezoeken we de bekendste uitkijkpunten van Yosemite, helaas hebben we niet meer tijd, te voet zou je hier denk ik wel een jaar rond kunnen dwalen en dan nog niet alles gezien hebben.
Nadat we weer teruggekomen zijn en nog een telefoontje richting Nederland hebben gepleegd is het tijd om richting San Francisco te rijden. Langzamerhand komen we via allerlei berg en kronkelweggetjes op steeds grotere wegen terecht, dat de avondspits langzamerhand begint merken we ook goed, een paar keer komen we bijna stil te staan, maar kunnen we toch weer vrij vlot doorrijden. Nadat we een gigantisch windmolenpark hebben gepasseerd komen we toch echt in de buurt, we zien de Bay Bridge liggen en rijden nadat we tol hebben betaald de stad in. Hier is het een echte chaos qua avondspits, iedereen rijdt door elkaar heen en als je zoals wij voor het eerst in zo’n grote stad rijdt (Amsterdam kun je hier echt niet mee vergelijken J ) dan is dat wel even wennen.
Gelukkig merken we vrij snel hoe het stratensysteem van San Francisco (en zoals later blijkt, vele andere Amerikaanse steden) in elkaar zit.
Zie de stad maar als een groot vierkant waarin de straten allemaal horizontaal en verticaal lopen. De verticale straten zijn allemaal genummerd en de horizontale straten hebben een naam. Als je dus zegt dat je op de hoek van 3rd en Van Ness moet zijn weet iedereen waar dat ligt. Als je er eenmaal aan gewend bent is het een erg gemakkelijk systeem!
Nadat we dit dus hebben uitgevogeld is Lombard Street zo gevonden. Volgens ons reisboek zouden hier zaten hotels en motels moeten zitten dus we besluiten om maar eens rond te kijken. Het eerste hotel dat we binnenlopen blijkt vol te zitten, wat is namelijk het geval, we hebben het drukste weekend van het jaar gekozen om San Francisco te bezoeken, Fleetweek begint morgen en de Blue Angels geven een vliegshow, er worden een miljoen extra mensen verwacht….dat belooft nog wat!
Uiteindelijk vinden we een motel wat ons voor vannacht wel een kamer wil geven, de man aan de balie garandeert dat we de rest van het weekend ook kunnen blijven, maar over prijzen enzo weet hij niets, ik moest maar met de manager spreken…

De kamer blijkt een ranzige koelkast en 2 tv’s te hebben, maar het bed ligt goed dus we zijn allang tevreden! Gisteravond lagen we nog te kleumen in Yosemite, dus onze eisen liggen niet erg hoog… Te voet gaan we hierna op verkenning in San Francisco, het motel ligt maar op zo’n 15 minuten loopafstand van Fishermans Wharf dus we zijn er zo. De planning is om dit weekend nog naar Alcatraz te gaan, maar dat blijkt makkelijker gezegd dan gedaan, vanwege Fleet Week is het zo druk dat er geen losse tickets voor Alcatraz meer zijn, we kunnen alleen nog aan tickets komen als we meteen een city tour per bus erbij boeken. De prijs valt ons nog wel mee en Robert wil toch wel ERG graag naar Alcatraz, dus we kopen de tickets.
Nadat we Fishermans Wharf zijn overgelopen beginnen we toch wel een beetje hongerig te worden en we gaan op zoek naar een restaurant, we komen terecht bij een Italiaans Restaurant waar men ons vertelt dat de live muziek ieder moment kan beginnen, dat lijkt ons wel wat en we gaan zitten. Het eten smaakt erg goed en de muziek maakt het nog beter, 4 mannen spelen zeer relaxed Jazz en improviseren er op los, vantevoren wordt alleen besproken welke maat ze spelen en tijdens het nummer zelf zien ze wel hoe het klinkt. Veel te vroeg houden ze ermee op en we moeten het daarna met een cd’tje doen. Na het eten is het al laat en besluiten we om het gezien te houden voor vandaag!

Vrijdag 10 oktober
Vandaag moest er al vroeg met de manager van het motel onderhandeld worden, dus om 0800 stond Robert bij de receptie aan te bellen. De manager was daar minder van gecharmeerd, hij kwam in een lange pyjama met slaapmuts (serieus!) de deur opendoen en na wat heen en weer gepraat mochten we dit weekend in het motel blijven, dat scheelde enorm voor ons omdat we anders WEER op zoek moesten naar een slaapplek.
Hierna hebben we qua ontbijt weer een wijze les geleerd, ga alleen ergens eten waar je veel mensen ziet zitten, we kwamen als enige gasten terecht in een restaurantje en na afloop wisten we precies waarom het zo rustig was, het eten was echt gruwelijk!!! Na het eten zijn we naar Fishermans Wharf gelopen om ons te melden voor de City Tour en Alcatraz. Eenmaal aangekomen bleek het schema een klein beetje veranderd te zijn, we zouden nu eerst Alcatraz bezoeken en daarna pas de City tour doen, wat voor ons niet zoveel uitmaakte. Een half uur later konden we aan boord richting Alcatraz en na een kwartiertje varen kwamen we aan. Eenmaal op het eiland werden we welkom geheten door een Ranger die ons wat leuke feiten over het eiland en de gevangenis vertelde en meteen wat regels duidelijk maakte. In de gevangenis is alleen water toegestaan, je mocht niks meenemen van het eiland en je moest de dieren met rust laten. Na een vrij steile klim kwamen we dan bij het hoofdgebouw aan, het eerste wat opviel was hoe klein het eigenlijk is, uit films en foto’s heb je echt het idee dat het om een gigantisch complex gaat. Dat viel dus tegen, de gevangenen moesten het met erg weinig ruimte doen. Halverwege ons bezoek kregen we nog een extraatje, de Blue Angels begonnen met een oefening voor de grote vliegshow morgen en om het feest compleet te maken; ze oefenden recht boven Alcatraz! Na een paar minuten hadden we de oefening wel gezien en gingen we weer naar binnen, het was nu lekker rustig omdat iedereen naar buiten rende voor de Blue Angels!

Na zo’n anderhalf uur gingen we weer richting boot, we moesten tenslotte op tijd terug zijn om de bus te halen die ons San Francisco door zou rijden. Toen we uit de boot stapten kwamen we nog langs een boekwinkel waar die dag één van de ex-gevangenen van Alcatraz zijn boek signeerde, Robert heeft een exemplaar gekocht en laten tekenen. Na een echte Amerikaanse Hot-Dog was het tijd om naar de bus te gaan, de toch begon iets later omdat de chauffeur zoek was, maar dat werd uiteindelijk opgelost. De tour duurde ongeveer 4 uur en bracht ons langs de meeste hoogtepunten van San Francisco, overal kreeg je tijd om foto’s te maken en de chauffeur vertelde alles op een grappige en duidelijke manier. Als je niet heel veel tijd hebt en toch wat van de stad wilt zien is dit een erg goede optie! Als laatste kwamen we bij de Golden Gate Bridge en daarna reden we alweer terug naar Fishermans Wharf. Hier hebben we nog naar de zeeleeuwen gekeken en hebben daarna heerlijk vis gegeten in een restaurantje met uitzicht op de haven en skyline van de stad.

Zaterdag 11 oktober
De laatste dag in San Francisco alweer! Om 1100 begint Fleet Week en dat wilden we niet missen, we zochten een mooi plekje uit in de haven en waren er helemaal klaar voor. Een paar minuten te laat kwamen de eerste marineschepen langs onder luid gejuich en het zingen van het volkslied. In tegenstelling tot de mensen om ons heen begon dit toch wel vrij vlot te vervelen, we bedachten ons dat het eigenlijk veel leuker zou zijn om met de Cable Car te gaan en daarna terug te komen voor de vliegshow van de Blue Angels. Tijdens het wachten in de rij werden we nog vermaakt door wat straatartiesten, een zanger met politiek getinte liedjes en een boeienkoning, leuke combinatie trouwens!

De rit zelf was leuk, we stond achterop de tram naar de conducteur en we hadden een goed uitzicht, vooral als je eenmaal bovenop de heuvel stond en naar beneden keek kon je goed zien wat een enorm hoogteverschil je in deze stad hebt.
We laten ons afzetten bij Union Square waar je allemaal zeer dure winkel vindt, na hier even rondgekeken te hebben vertrekken we lopend richting Chinatown, hier bevindt zich de grootste concentratie chinezen buiten Azië en zodra je door de poort loopt heb je meteen het idee in een andere wereld te zijn. Overal vind je chinese winkels, tekens, restaurants en mensen! Je krijgt de hele tijd folders voor restaurants in je handen gedrukt en je merkt wel dat het hier heel erg toeristisch is, achteraf gezien hadden we beter de hoofdstraat kunnen vermijden en de achteraf straatjes kunnen pakken, maar dat wisten we op dat moment ook nog niet… Na Chinatown lopen we bijna vanzelf Little Italy binnen, zoals de naam al zegt, een Italiaanse wijk. Hier vind je veel Italiaanse restaurants, maar verder hebben wij hier weinig gezien dat de moeite waard was. We beginnen ondertussen al langzamerhand weer in de buurt van de haven te komen, we bezoeken nog het Levi’s Plaza waar het hoofdkwartier van Levi’s zich bevindt. Het is ondertussen al bijna tijd voor de vliegshow van de Blue Angels en we wurmen ons een weg door de gigantische mensenmassa die allemaal iets van de show willen zien, later horen we dat er een miljoen mensen aanwezig waren in de haven en dat klopt wel aardig met het beeld dat wij hadden. De show begint weer een paar minuten later en duurt een dik half uur, het enige minpuntje is eigenlijk dat de oefening van gisteren spectaculairder was dan de show zelf….misschien heeft dat dan wel met veiligheid te maken, je hebt als piloot zijnde nu natuurlijk wel letterlijk een hoop mensen onder je! ’s-Avonds gaan we met de auto naar Castro, de homowijk van San Francisco, we zien kappers in leren stoeipakjes, compleet met petten en grote snorren, net alsof we in een film lopen. Uiteindelijk komen we in een restaurantje terecht waar de ober vertelt dat hij ooit een vriendje heeft gehad in Amsterdam, het eten is zeer goed en de wijk is gezellig!
Als we terug zijn in het Motel zien we dat er ’s ochtends een aardbeving is geweest in San Francisco, blijkbaar zijn we er doorheen geslapen, de beving had een kracht van 3,1. Niemand schijnt er echt van onder de indruk te zijn, aardbevingen zijn hier een stuk gewoner dan in Nederland. Daarna is er nog een item over een ongeluk met een veerboot op Pier 1, net 10 minuten nadat wij er langs zijn gereden, we hebben dus geluk gehad…

Zondag 12 oktober
Tijd om afscheid te nemen van San Francisco, vandaag gaan we naar Santa Barbara! We vertrekken vroeg en halen iets te eten bij het tankstation, qua weer hebben we geluk gehad, na 3 zeer zonnige (en vooral heldere!) dagen in San Francisco is het nu zeer mistig. Zo mistig dat we op bepaalde stukken echt rustig moeten rijden omdat het zicht zo slecht is. Hoe later het in de ochtend wordt, hoe meer de mist wegtrekt en na een uur of 2 rijden we al volop in de zon. We komen onderweg nog Elephant Seals tegen, we kunnen er dichtbij ze komen en maken weer genoeg foto’s. Highway 1 loopt helemaal vanaf San Francisco langs de kust naar Los Angeles, de weg zelf is best vermoeiend omdat je bijna nergens kunt inhalen en je regelmatig langzaam verkeer tegenkomt, maar misschien dat dat in ons geval ook wel met de zondag te maken had!

Na een erg lange kronkelige rit rijden we Santa Barbara binnen, we worden verwelkomd door palmbomen en luxe-uitziende staatnaambordjes, geheel in stijl dus!
Het begint al een klein beetje te schemeren en we gaan op zoek naar een Motel, we hebben goede verhalen over Motel 6 gehoord en proberen er eentje te vinden, na wat zoekwerk komen we op de boulevard uit en ziet Maaike ineens een Motel 6!
Da’s geluk hebben, we nemen een kamer, gooien de spullen erin en gaan snel op zoek naar een restaurant en een tankstation, het lampje is namelijk al aan het branden, dus het wordt zo langzamerhand tijd! We besluiten eerst maar op zoek te gaan naar een tankstation, maar dat blijkt makkelijker gezegd dan gedaan, in het centrum van Santa Barbara zelf zijn amper tankstations te vinden, we moeten dus het centrum uit en daar vinden we al snel een pomp voor onze dorstige auto.
We rijden terug naar State Street, het middelpunt van de stad en gaan op zoek naar een restaurant. Robert heeft geluk, onderweg duiken we nog een boekhandel in en kunnen voor weinig geld een boek van Stephen King op de kop tikken. We besluiten te eten bij California Pasta, zoals de naam al zegt; een pastarestaurant! Het eten wordt snel geserveerd en smaakt zeer goed, echt een aanrader!
Na het eten vertrekken we richting motel, wat opvalt is het enorme aantal bedelaars en politie op straat, we zijn er nou niet echt uit of dat nu juist een veilig gevoel geeft of niet…

Maandag 13 oktober
Vandaag is het Columbus Day, een Nationale feestdag, niet dat we er veel van merken, alle winkels zijn open en we horen er verder ook niemand over. We vertrekken dus gewoon op tijd naar Los Angeles. Tijdens de rit naar LA rijden we door het stadje Oxnard, wat opvalt is dat men hier alles, maar dan ook echt alles voor auto’s heeft. Terwijl wij op zoek gaan naar een autowasserette (het enige dat hier blijkbaar schaars is) komen we toevallig langs een bibliotheek, we gaan naar binnen en sturen weer eens gratis een mailtje naar het thuisfront, toch handig, gratis internet in de bieb!
Vandaag is ook de eerste dag van de stakingen van supermarktmedewerkers, de supermarkthouders willen de ziektekostenvergoeding afschaffen en daar zijn de werknemers het uiteraard niet mee eens, het gevolg; stakingen! Overal vind je stakende mensen voor de supermarkten, compleet met spandoeken en borden. Het is de bedoeling dat je toetert als je met de auto voorbij rijdt en we doen dus ook vrolijk mee! J Op het moment dat we dit schrijven (22/11/03) is de staking nog steeds bezig, daar kunnen we nog wat van leren hier!

Aangezien Santa Barbara niet zo ver van LA is zien we al vrij snel de skyline opdoemen, de stad ziet er echt enorm uit! Er wonen in de stad zelf ongeveer 4 miljoen inwoners en als je de voorsteden meetelt kom je op zo’n 15 miljoen mensen uit. Ook hier is de stad weer goed berekend op auto’s, sterker nog; 5 jaar geleden kende men hier nog amper openbaar vervoer! Toen de snelwegen en straten echt dicht dreigden te slippen is men begonnen met openbaar vervoer, alleen kunnen we daar toevallig geen gebruik van maken, ook hier wordt gestaakt! De monteurs moeten salaris inleveren terwijl juist is afgesproken dat dat niet zou gebeuren als ze de komende 2 jaar geen salarisverhoging zouden eisen, hierop zijn ze gaan staken en alle chauffeurs/bestuurders zijn solidair. Geen openbaar vervoer dus! Je komt een hoop lopende mensen tegen en de taxi’s draaien overuren. Gelukkig hebben we een auto!
Wederom checken we in bij Motel 6, deze keer in Hollywood, de ontvangst is erg vriendelijk, de dame achter de receptie heet Tina en geeft ons meteen wat tips voor tours en bezienswaardigheden. Ondanks dat we in Motel 6 zitten, kun je dit toch echt geen motel meer noemen, eerder een 3 sterren hotel! De kamer is van alle gemakken voorzien en bij het motel hoort ook gratis valet parking, dat betekent dat je alleen maar je sleutels hoeft af te geven en dat je auto dan voor je geparkeerd en gehaald wordt.
We besluiten na een inspectie van de kamer eens de wijk te gaan verkennen en boeken meteen via Tina een erg goedkope privé tour door LA en Hollywood, als afsluiten gaan we dan ook nog eens de huizen van de sterren af in Beverly Hills en Bel-Air.

Hollywood Boulevard is een zeer toeristische, maar ook gezellige straat waar je natuurlijk de Walk of fame kunt vinden, we proberen er zoveel mogelijk te bekijken, komen langs Mann’s Chinese Theatre en het Kodak Theatre waar de Oscar’s ieder jaar worden uitgereikt, op de terugweg komen we langs Ripley’s Believe it or Not museum en dat bezoeken we ook nog. Hier vind je allemaal rariteiten die de ontdekkingsreiziger Ripley tijdens zijn wereldreizen heeft ontdekt. Hierna nemen we de auto en bezoeken nog Melrose Place, Sunset Boulevard en rijden door naar Long Beach, tegen de tijd dat we daar aankomen is het helaas al erg donker en vooral ERG mistig. Omdat er weinig te zien valt gaan we maar weer terug richting Hollywood en proberen ondertussen nog een supermarkt en een restaurant te vinden.

Op weg naar Long Beach struikelden we bijna over restaurants en supermarkten en nu kunnen we niks vinden! Gelukkig komen we op een gegeven moment langs Smart en Final, dat ziet eruit als een supermarkt! Het blijkt een groothandel te zijn….niettemin vinden we hier wel wat we zoeken en we kunnen ons meteen laten inschrijven voor een soort bonuskaart, scheelt toch weer $ 5,- op de boodschappen! Ben benieuwd of we ooit nog reclame van ze door de bus krijgen… J
Een restaurant vinden we niet zo snel en we gaan weer terug naar het motel, in die buurt zitten restaurants genoeg.
Nadat we geparkeerd hebben vinden we een Italiaans restaurant, het interieur ziet er niet uitnodigend uit en we bedenken dat het eigenlijk ook wel zo gezellig is om het eten in de motelkamer op te eten, daar is in ieder geval meer sfeer dan hier binnen! We nemen het eten mee en krijgen de schrik van ons leven, het smaakt echt goor! Omdat het al erg laat is vinden we het wel best zo en we duiken na een afzakkertje ons bed in.

Dinsdag 14 oktober
Wederom een stralende dag, onze citytour begint om 1300 en we willen voor die tijd nog naar dè winkelstraat voor iedereen die rijk en beroemd is; Rodeo Drive. Tegen een uur of 11 komen we aan en kunnen voor verrassend weinig geld een uur parkeren. De straat is bijna geheel opgebroken vanwege een grondige renovatie, het ziet er wel naar uit dat ze snel klaar zijn, de palmbomen staan al klaar om geplant te worden. Veel winkels hier zijn alleen toegankelijk als je een afspraak hebt gemaakt en bij 1 winkel zien we zelfs de namen van de beroemde klanten op de ruit staan. Leuk om te weten dat Jaap de Hoop-Scheffer hier zijn pakken koopt!

Op een gegeven moment zeggen we tegelijk tegen elkaar; was dat nou Julia Roberts? Een stukje terug stond een dame met zonnebril met haar gsm te bellen en ze leek wel erg sterk op Julia….we lopen een stukje terug en kijken nog een keer. Het lijkt er wel heel erg op dat ze het is en Maaike wil het aan haar vragen als ze klaar is met bellen. Robert durft dat niet en na nog een keer goed gekeken te hebben lopen we weer verder. Hier heeft Robert later toch wel spijt van, maar toen was Julia al verdwenen…
Stipt op tijd zitten we in het motel klaar voor de City Tour, we gaan per luxe auto samen met een wat ouder stel uit San Francisco, de chauffeur en gids komt oorspronkelijk uit Frankrijk en heeft een grappig accent, we praten over het verschil tussen Amerikaans en Europees (vooral Frans) verkeer en het Amerikaanse stel kan zich niet voorstellen dat hier zo asociaal gereden wordt. We maken eerst foto’s van het Hollywood bord in de heuvels en rijden daarna door richting de filmstudio’s, we worden bijna aangehouden bij de Universal Studio’s omdat we daar geen foto’s mogen maken, maar we zijn net op tijd weer weg.

Onderweg stoppen we nog een keer voor koffie en daarna bezoeken we nog wat bezienswaardigheden in de stad. De dame uit San Francisco gelooft het blijkbaar allemaal, want ineens horen we gesnurk….ze is in slaap gevallen op de achterbank!
We rijden ondertussen Beverly Hills en Bel-Air binnen en krijgen veel huizen van sterren te zien, van de meeste huizen zien we niet veel meer dan de poort, maar sommige huizen zijn goed te zien. Bij Paul mc Cartney staat de poort zelfs open en dat heeft de gids in zijn leven nog nooit meegemaakt. Hij raadt ons trouwens wel af om naar binnen te gaan, alle sterren worden gewapend bewaakt en als je op eigen terrein komt bent je echt vogelvrij.
Als we bij de Playboy Mansion aankomen komen we te dichtbij de poort en staat er ineens een schijnwerper op ons gericht. Een stem vraagt ons via de intercom wat we willen en de man uit San Francisco legt uit dat we een tour hebben. Hierop vraagt de stem waar we vandaan komen en vertelt meteen dat we helaas niet binnen mogen komen….het was toch wel het proberen waard! J
Bij het huis van Ozzy Osbourne willen we een foto maken als het hek ineens opengaat, we zien een flinke rij sportauto’s staan en er loopt een dame weg, begeleid door de beveiliging, als ze ons ziet moet ze lachen en ze vertelt ons dat de familie er helaas niet is. Als ze er wel zijn willen ze nog wel eens met mensen op de foto gaan, dus dat is wel jammer! We willen net weer wegrijden als de poort weer opengaat en iemand van de beveiliging naar ons toekomt, hij heeft foto’s van Sharon Osbourne bij zich met handtekening. Op de achterkant bedankt ze ons voor ons bezoek en verexcuseert ze zich dat ze er niet was, we mogen nog een keer terugkomen en als we willen kunnen we ook gratis kaarten voor haar talkshow krijgen, een leuk souvernir!!!
Na de tour eten we in het Kodak Theatre en bespreken wat we de rest van de avond willen doen, de gids vertelde ons die middag dat veel talkshows gratis te bezoeken zijn en Robert wil heel erg graag een keer The Tonight Show bezoeken, het schijnt zelfs dat Luciano Pavarotti en Courteney Cox deze week een keer te gast zijn, dus als het even kan willen we daarheen!
We rijden weer naar Hollywood en proberen de NBC Studio’s te vinden, dat wordt een probleem. We verdwalen hopeloos, Hollywood ziet er ’s avonds heel anders uit dan overdag en we rijden een dik uur rond. Bij de ingang van de Universal Studio’s willen ze ons echter best vertellen hoe we moeten rijden, sterker nog, ze hebben een kaartje waar instructies opstaan, hoezo concurrenten???
Tegen de tijd dat we bij de NBC Studio’s aankomen zitten ze natuurlijk al dicht, we horen dat we de volgende ochtend om 0800 terug kunnen komen en besluiten dat te doen, het is weer een lange dag geweest.

Woensdag 15 oktober
Vandaag willen we de Universal Studio’s bezoeken, dat is een groot pretpark wat helemaal op films gericht is. Voordat we daar aankomen willen we eerst nog naar de NBC Studio’s om kaarten voor The Tonight Show te regelen, eenmaal daar aangekomen horen we dat Pavarotti en Courteney Cox pas morgen in de show zitten en dat we dus morgen terug moeten komen, dat zijn we ook zeker van plan!
Nadat we geparkeerd hebben bij Universal betreden we het park, echt alles is hier op films gericht, we bezoeken bv een filmset van The Mummy Returns en allemaal attracties zoals Terminator 2 3d, en Back to the Future, het meest spectaculaire is wel de Waterworld Show, op het water worden echte zeeslagen uitgevochten en aan het eind stort er zelfs een compleet watervliegtuig uit de lucht, uiteraard vergezeld door de nodige ontploffingen….geen wonder dat de show niet geschikt is voor kleine kinderen! Hierna nemen we per tram de studiotour en maken we voor het eerst kennis met de Japanners….we gaan ze nog vaak tegenkomen deze vakantie….steeds dezelfde groep! Ze zijn erg opdringerig, maken een hoop lawaai en staan steeds met vlaggen te zwaaien, ze presteren het zelfs om onder luid protest van zo’n 100 anderen voor te kruipen!

Nadat de Japanners in het trammetje voor ons zitten kunnen wij uiteindelijk ook aan de tour beginnen, we komen langs allemaal studiocomplexen, ontmoeten een levensechte versie van King Kong, rijden over een instortende brug, maken een aardbeving mee en rijden door allemaal filmsets, echt indrukwekkend!!! Na een zeer vermoeiende en heel erg leuke dag sluiten we af met Spare-Ribs en gaan we als toetje nog even langs de Virgin Megastore in Hollywood om dvd’s in te slaan. Hierna is het echt mooi geweest voor vandaag.

Donderdag 16 oktober
Al rond 8 uur ’s ochtends gaat Robert met de auto naar de NBC Studio’s toe, vandaag zijn Courteney Cox en Pavarotti te gast bij Jay Leno en we willen tickets! Dat blijkt gelukkig geen enkel probleem te zijn, er wordt alleen wel meteen verteld dat we vroeg moeten komen, er worden namelijk 3x meer tickets uitgegeven dan dat er zitplaatsen zijn, NBC wil namelijk niet dat er lege stoelen in beeld komen en dus moeten we vroeg aanwezig zijn!
Omdat Robert’s haar al voor zijn ogen begint te vallen J gaat hij op de terugweg eerst nog langs de kapper, die haalt de tondeuse eroverheen en is dolblij dat hij weer eens Duits kan praten, hij is namelijk 18 jaar geleden vanuit Duitsland naar Amerika geëmigreerd en komt in zijn kapsalon maar bar weinig Duitssprekende klanten tegen.

Teruggekomen in het motel laden we alle koffers in de auto en gaan we nog wat van LA bekijken voordat we naar de NBC Studio’s vertrekken. Vrij snel komen we aan bij Venice, HET beroemde strand waar zich ook een sportschool op de boulevard bevindt, blijkbaar is het nu iets te koud om te sporten want het is er vooral erg leeg. Op het strand en op de rest van de boulevard is het gelukkig iets drukken, toch hangt er een beetje een vreemd sfeertje, we hebben leukere plekken meegemaakt! Nadat we weer in de auto zitten hebben we nog wat tijd over en lijkt het ons leuk om richting Downtown LA te rijden…..dat blijkt een probleem te zijn, we verdwalen! Via allerhande snelwegen komen we op allemaal plekken uit, maar Downtown is nergens te bekennen….nu pas merken we hoe groot LA is, je kunt echt uren onderweg zijn om van de ene naar de andere kant te komen, ondertussen begint de tijd te dringen en besluiten we maar richting Hollywood te rijden, we willen wel op tijd bij de studio’s zijn. Zelfs dit blijkt nog een hele tour, we komen iets voor half 3 aan bij de studio’s en Maaike stapt alvast uit om in de rij te gaan staan, Robert parkeert de auto en komt er later weer bij. Dat blijkt achteraf ons geluk te zijn geweest, er zijn inderdaad veel meer kaarten dan beschikbare plaatsen uitgegeven en na ons mogen nog 2 mensen naar binnen, hierna gaan de deuren op slot en wordt iedereen die nog buiten staat bedankt voor de moeite…over mazzel gesproken!!
De opname van de show duurt al met al net anderhalf uur, het is allemaal erg strak gepland, maar je krijgt een goed beeld van het maken van een dergelijk tv programma, ook is het natuurlijk leuk om Courteney Cox en Pavarotti van dichtbij te zien, wij hadden zelfs het geluk dat we Pavarotti twee keer zagen, tijdens de eerste opname ging er iets mis qua geluid en het moest dus nog een keertje over.
Na afloop koopt Robert nog een mok en een sleutelhanger en het begint tijd te worden om naar San Diego te rijden.

Uiteraard staan we zwaar in de file, we zitten midden in de avondspits en de bussen staken nog steeds, extra druk dus! Gelukkig is er een carpoolstrook, daar mogen alleen auto’s met minimaal 2 personen overheen rijden en daar vallen wij dus onder! Lachend rijden we de file voorbij, toch wel handig! Onderweg eten we bij een wegrestaurant en een uurtje later rijden we San Diego al binnen, het inchecken bij Motel 6 duurt eeuwen, we hebben nog nooit zulk traag personeel gezien…dat de goede man ondertussen steeds privé telefoontjes pleegde hielp ook niet echt mee qua snelheid…’s avonds zien we onszelf in een flits nog voorbij komen op tv….jammer dat een videoband van de show 125 dollar kost…dat doen we dus niet!
Vrijdag 17 oktober
Aan de overkant van de weg vinden we Ricky’s, een zeer goed restaurant! Als je hier ontbijt weet je zeker dat je tot ’s avonds laat echt niets meer nodig hebt, zoveel krijg je er! Gelukkig staan er ook gezonde dingen op het menu zodat we voldaan de zaak weer verlaten. We gaan op zoek naar een wasserette, in San Francisco is de was nogal verpest, er zitten allemaal vlekken in en die willen we er toch wel graag uithebben. De man bij de wasserette zegt dat dat geen probleem zal zijn en aangezien er ook allemaal uniformen van onder andere politie en brandweer hangen denken we dat het wel goed zal zitten.
We rijden door naar Seaworld, een groot Dolfinarium met verschillende dierenshows, er komen Orca’s, Zeeleeuwen, Dolfijnen en nog veel meer voorbij.
Vorig jaar in Portugal hebben we ZooMarine bezocht, achteraf vonden we dat toch beter opgezet dan Seaworld, maar we hebben zeker een erg leuke dag gehad! Het park is vrij groot en er is veel aan de aankleding gedaan, zo is de wildwaterbaan ondergebracht in een oud scheepswrak en staan de waarschuwingsbordjes (you might get wet) er zeker niet voor niets, we zijn doorweekt!
De Haunted Lighthouse attractie is erg leuk, je bekijkt een film in een grote zaal en ondertussen bewegen alle stoelen, krijg je water/lucht over je heen zodat je echt in de film zit, compleet met 3d bril natuurlijk.

Ook leuk om te zien was de Pets Rule show, hier zijn allemaal asieldieren door het park getraind en mogen ze hun kunsten vertonen. Natuurlijk hoort er ook een praatje bij dat mensen niet zomaar huisdieren moeten nemen en dat ALS ze een dier willen ze eerst naar het asiel moeten gaan. Erg leuk om te zien wat ze allemaal met gewone huisdieren kunnen doen…en dan te bedenken dat een aantal dieren door hun voormalige eigenaar naar het asiel zijn gebracht omdat ze geen kunstjes wilden doen….
Na afloop duiken we San Diego in, de stad is behoorlijk onlogisch opgezet vergeleken bij de andere grote steden, we blijven steeds verkeerd rijden en moeten behoorlijke stukken omrijden om op onze bestemming te komen. Het eten is hier niet echt goedkoop maar smaakt gelukkig wel erg goed, we gaan na het eten nog even wat inkopen doen en keren weer terug naar het motel. We hebben nog een Lottoticket gekocht, de jackpot staat op 77 miljoen….wie weet!

Zaterdag 18 oktober
We ontbijten weer bij Ricky’s en halen ons wasgoed op, we gaan naar de San Diego Zoo. Volgens sommigen de mooiste dierentuin ter wereld. Dat de dierentuin mooi is merken we al erg snel, het park is enorm en je kunt je niet voorstellen hoeveel dieren hier zitten, ook is het leuk om te zien dat de dieren hier alle ruimte hebben, de Reuzenpanda’s hebben zelfs een eigen reservaat waar het absoluut stil moet zijn, er is namelijk net een babypanda geboren en de baby en moeder hebben rust nodig. We mogen ze ook niet bezoeken, we kunnen buiten via een monitor meekijken hoe de moeder haar baby verzorgd. Gelukkig zijn er nog 2 panda’s, ze lopen een beetje rond en we krijgen genoeg kansen om foto’s te maken, de rijen zijn enorm en je kunt niet al te lang blijven staan, dus we gaan gewoon drie keer vandaag! Verder zie je hier veel dieren die je ook in andere dierentuinen tegenkomt, alleen dan wat mooier aangekleed en met meer ruimte voor de dieren, we bezoeken ook nog een show met roofdieren. Als je deze dierentuin gaat bezoeken moet je goede wandelschoenen meenemen, de hoogteverschillen zijn groot en de afstanden ook! Er rijdt ook nog een treintje door het park, maar wij vonden het leuker om te lopen.
Tegen sluitingstijd verlaten we het park en rijden we terug naar het motel, we hebben in het park nog iets gegeten en hebben eigenlijk nog geen honger, dat komt vanavond wel.
Er is een zwembad bij het hotel en aangezien de zon nog lekker brandt willen we wel een duik nemen, Robert gaat als eerste naar het zwembad en komt bijna meteen weer terug, het water is vreselijk goor! Jammer, het is net zo lekker buiten en een frisse duik konden we wel gebruiken.
Na een uurtje in onze kamer willen we wel weer even de stad in, Maaike wil iets schoons aantrekken en komt erachter dat de wasserette de vlekken we erg grondig heeft verwijderd, er zitten gaten in haar shirt! De wasserette zit ondertussen al dicht en gaat maandagmiddag pas weer open….dan zitten wij al in Tucson dus het heeft geen zin om daar aan te kloppen. Dikke pech dus!
Terwijl Maaike iets anders uitzoekt gaat de telefoon, we kijken elkaar een beetje vreemd aan, niemand weet dat we hier zitten! In ons reisschema konden de thuisblijvers wel lezen dat we in San Diego zouden moeten zitten, maar waar precies….dat weten wij alleen maar. Vreemd!

Robert neemt de telefoon op, een vrij jong klinkende vrouw vraagt hij het met hem gaat en wat hij aan het doen is, Robert had net even op bed liggen slapen en is niet helemaal wakker, hij zegt dat hij in zijn kamer zit. De vrouw antwoordt dat ze dat weet, ze had hem vanmiddag bij het zwembad gezien terwijl ze aan het inchecken was, of Robert naar haar kamer wilde komen. Hij zegt nee en meteen wordt de verbinding verbroken. Robert totaal verbijsterd op de rand van het bed achterlatend. J
Voordat we de stad ingaan willen we alvast ons motel in Tucson reserveren, we lopen naar de receptie en vragen of ze voor ons een reservering willen maken. Dat willen ze niet, we moeten zelf maar bellen. Op onze vragen over het vieze zwembad en het telefoontje wordt ook raar gereageerd, we moeten niet zo zeuren! Nogal pissig verlaten we de receptie, de andere filialen van Motel 6 waren zeer goed en nu krijgen we ineens dit! Het telefoonnummer dat we van de receptioniste hebben gekregen om onze reservering te maken blijkt dan ook nog eens een sexlijn te zijn….het feest is compleet…
Uiteindelijk krijgen we een goed nummer en bellen we Motel 6 voor onze reservering, dat is eindelijk geregeld….we komen er meteen achter dat je Tucson niet uitspreekt zoals je het schrijft maar als Toeson, we hadden bijna een motelreservering in Texas gemaakt! J
We gaan nog even de stad in en komen in een internetcafe terecht, we kijken hoe het met Roy gaat in Las Vegas na zijn tijgerongeluk en besluiten om een klacht in te dienen bij Motel 6. Als we het internetcafe uitkomen hebben we nog steeds geen echte trek, we rijden langs de Burger King en eten lekker in onze kamer met een biertje erbij. We zullen eerlijk gezegd blij zijn als we San Diego morgen kunnen verlaten.

Zondag 19 oktober
Ondanks onze slechte ervaringen in San Diego is het ontbijt bij Ricky’s weer geweldig, we vertrekken vroeg naar Tucson, het wordt een lange rit! Gelukkig is het grootste gedeelte van de rit op een 75mph snelweg en dat rijdt toch wel lekker door, geen last van zondagsrijders hier. Tegen het eind van de middag komen we eindelijk in Tucson aan, we hebben 2 volle tanks benzine leeggereden, maar goed dat het zo goedkoop is. We checken in bij ons Motel 6 en worden alweer een stuk vriendelijk te woord gestaan, dit klinkt alweer een stuk bekender!
In Tucson krijg je meteen het authentieke Wild-West gevoel, de mensen dragen vaak cowboyhoeden, de stad ademt gewoon die sfeer uit. We komen terecht in een internetcafe waar we voor 1 dollar (!) per uur mogen internetten….de verbinding is nog snel ook, dit bevalt ons wel! We hebben mail teruggekregen van Motel 6, of we (gratis) telefonisch contact met ze willen opnemen, ze zijn erg geïnteresseerd in onze klacht. Dat doen we later nog wel, het is nu toch zondag. We rijden nog een beetje de omgeving door en daarna gaan we op zoek naar een restaurant. We komen bij een soort Saloon terecht, het gebouw is van hout en heeft klapdeuren, binnen waan je je helemaal in het Wilde-Westen, geweren aan de muur, donker ingericht en apart volk, leuk om eens mee te maken!
Het eten smaakt goed en is niet duur, na een uurtje staan we weer buiten en is het alweer donker.
Morgen willen we het Pima Air & Space Museum bezoeken en Robert wil alvast kijken waar het is, uiteindelijk vinden we het, dat was lastiger dan we dachten in het donker! We gaan weer terug naar het motel en kijken nog even tv.

Op een gegeven moment horen we een kat schreeuwen, we vliegen eigenlijk allebei uit ons bed en gaan kijken, vanaf onze kamer valt niets te zien, maar Maaike gaat even beneden kijken, het beest heeft zo’n lawaai gemaakt dat er al meer mensen op de been zijn. Maaike kijkt beneden onder de geparkeerd auto’s en ziet daar een kleine rode kater, het beest lijkt een gebroken poot te hebben en Robert komt ook naar beneden toe. Ondertussen komt de bewaking ook kijken en we vragen of er niet zoiets als een dierenambulance bestaat hier. De bewaker legt uit dat dat niet zo is en alleen het asiel gebeld kan worden. Die maken het dier dan af….geen goed plan dus!
We raken aan de praat met de bewaker en hij vertelt ons dat hij voor een groep zwerfkatten zorgt die hier in de buurt wonen, deze kleine kater was nu zo’n 4 maanden oud en had sinds gisteren last van die poot. Het geschreeuw gaat echt door merg en been! De bewaker moet er wel om lachen, eerst snappen we het niet, maar de man legt het uit. Zolang als dat hij die kat kent loopt hij al zo te schreeuwen, het is dus niet van pijn, hij wil gewoon eten! De man vertelt dat het hem nog niet gelukt is om de kat bij zich te laten komen, alle andere katten laten zich wel door de man aanhalen, maar deze wil echt niet. Later krijgt Maaike het wel voor elkaar om de kat even aan te kunnen halen, maar hij is vooral erg bang. De bewaker maakt vol bewondering voor Maaike een blik kattenvoer open en zet het op een afstandje neer, de kat sprint erop af en begint te eten, na afloop wast hij zich uitgebreid (met zijn gewonde poot) en rent daarna weer weg, het lijkt dus wel mee te vallen met de gebroken poot….nu maar hopen dat meneer ons met zijn geschreeuw niet wakker houdt vannacht!

Maandag 20 oktober
We staan lekker op tijd op vandaag, het belooft een warme dag te worden en we zijn toch wel van plan om een paar uurtjes door de woestijn te dwalen op zoek naar vliegtuigen. Of hoewel, eigenlijk rent Robert door de woestijn rond en sleept Maaike met zich mee….voor haar hoeft het allemaal niet zo!
Het PIMA Air & Space Museum opent precies haar deuren als we de poort door rijden, lekker op tijd dus! Robert wil het museum graag bezoeken omdat er 250 oude en nieuwere voornamelijk militaire vliegtuigen tentoongesteld worden, zelfs de Air Force 1 van President Kennedy is hier te bezichtigen. Verder is er ook nog de AMARC-tour, naast het museum ligt namelijk het grootste militaire vliegtuigkerkhof ter wereld, hier staan en liggen ongeveer 8000 vliegtuigen te wachten tot ze weer gebruikt moeten worden of tot ze gesloopt worden.

We willen ook nog mee met deze tour, maar dat is een probleem, hiervoor moet je ruim van tevoren reserveren dus we zijn in principe te laat, echt jammer! Gelukkig zet de receptioniste ons op de reservelijst en zegt ons dat we anderhalf uur later maar even moeten vragen hoe we ervoor staan. Die anderhalf uur gebruiken we om zoveel mogelijk van het museum te zien en dat is best pittig met 48 graden! Veel water is geen overbodige luxe.
We maken vreselijk veel foto’s en krijgen een rondleiding door Airforce 1, Maaike laat zich nog fotograferen als first lady op de trap en Robert ziet zijn favoriete vliegtuig toevallig ook nog, de F14A Tomcat.
Na dik anderhalf uur krijgen we bij de receptie te horen dat we mee mogen met de AMARC-tour! We moeten ons legitimeren wegens veiligheidsredenen en mogen absoluut niets anders meenemen dan onszelf en een fototoestel. De tour wordt per bus gegeven over het (militaire) terrein en we mogen de bus niet verlaten tussendoor. Voor we bij de toegangspoort komen vertelt de gids ons wat we kunnen verwachten voor we naar binnen mogen, meestal wordt de bus door 2 tot 3 militairen doorzocht en soms loopt er ook nog een speciale explosievenhond mee, men raadt ons aan geen onverwachte bewegingen te maken….fijn vooruitzicht!

Wonder boven wonder mogen we eenmaal aangekomen bij de poort bijna meteen naar binnen, niemand komt de bus in en we gaan op weg! Tijdens de tour krijgen we vooral heel veel verschillende vliegtuigen te zien, veel oudere modellen, maar sommige toestellen zijn ook splinternieuw. De omstandigheden in de woestijn zijn ideaal voor het opslaan van dit soort machines.
Verder zien we ook nog een behoorlijk aantal (gedeeltelijk) gesloopte vliegtuigen staan, dit in het kader van de ontwapening tussen Rusland en Amerika, ieder jaar komen de Russen kijken hoe het staat met de sloop en vice versa.
Aan het eind van de tour biedt de gids nog zijn verontschuldigen aan de dames aan, dit is blijkbaar toch meer een mannenbezigheid als je de gezichten van de meerijdende vrouwen ziet… J
Rond 1430 zit het er voor ons weer op en zetten we na de lunch koers naar Phoenix, Flagstaff en Tusayan….kortom de Grand Canyon!
Maar eerst staan we nog in de file als we Tucson uitrijden, er zijn werkzaamheden en totdat het weer veilig is wordt door de politie gewoon het hele verkeer stilgezet, best veilig maar niet echt handig voor ons. Sowieso is het geen goed plan om te hard langs werkzaamheden te rijden, de verkeersboetes worden verdubbeld bij werkzaamheden en vaak staat er een politiewagen bij die alles goed in de gaten houdt.

Na een half uurtje mogen we weer verder en zetten we koers richting Phoenix, tegen de avondspits rijden we langs de stad en is het erg druk op de weg, veel last hebben we hier niet van want we mogen gebruik maken van de carpoolstrook! We zien nog een bizarre vrachtwagencombinatie rijden maar omdat wij op de carpoolstrook zitten lukt het niet om er een foto van te maken, pech!
Tussen Phoenix en Flagstaff begint het een beetje te schemeren en komen we langs een uitkijkpunt dat Sunset Point heet. Geen beter moment van de dag om dat te bekijken, dus we parkeren de auto even. Het uitzicht is erg spectaculair en we raken nog aan de praat met een vrachtwagenchauffeur, hij heeft een papegaai op zijn schouden tegen de verveling, het beest praat er op los en de chauffeur lijkt erg blij met hem, best logisch als je bedenkt wat voor afstanden ze moeten afleggen zonder gezelschap.
Terwijl we weer wegrijden zien we ineens onze bizarre vrachtwagencombinatie rijden, het is nog niet donker, dus Maaike stapt snel uit de auto om er een foto van te maken, de chauffeur denkt dat er iets aan de hand is en stapt uit, zodra hij het fototoestel ziet moet hij lachen en zwaait ons nog uit terwijl we toeterend voorbij rijden.

Tegen de tijd dat het echt donker is komen we in Flagstaff aan, zo langzamerhand moeten we weer eens tanken. Robert opent de deur en krijgt de schrik van z’n leven….het is KOUD! Hij loopt nog steeds in zijn korte broek en omdat we zoveel gereden hebben is de overgang van zeer warm naar zeer koud best groot! In recordtempo tankt hij de auto vol en zijn we weer op weg naar de Grand Canyon. Rond 2100 komen we aan en willen we inchecken bij het Holiday Inn. Terwijl we uitstappen merken we dat het niet NOG kouder is….sterker nog….het vriest een paar graden! De receptioniste kijkt alsof ze water ziet branden als ze Robert in z’n korte broek ziet binnenstappen. Het eerste wat we op de kamer doen is ons verkleden…

We besluiten om eerst even naar het plaatselijke internetcafé te gaan voor we gaan eten, hier kunnen we voor $ 5,- per kwartier via een satellietverbinding op het internet en we sturen nog gauw een paar mailtjes. Net als we weg willen gaan en het café dicht gaat komt er nog een groep Nederlanders binnen, ze maken een hoop lawaai en eisen dat het café nog open blijft voor ze. Dat gebeurt ook, blijkbaar helpt een grote mond dus toch. We gaan maar snel op zoek naar een restaurant.
Dat blijkt makkelijker gezegd dan gedaan, het is 2200 en ondertussen zit alles dicht, het restaurant dat ons is aangeraden door de receptie is normaal gesproken nog wel open, maar vanavond niet ivm een besloten feest. Zelfs de McDonalds sluit om 2200. Aan de overkant van ons eigen hotel zit nog een ander hotel en we gaan daar eens kijken, bij de bar zijn ze best bereid om voor ons nog een pizza en kippenvleugels te maken….dat hadden we net nodig! J
Na ons eten en een paar biertjes gaan we weer terug naar ons eigen hotel, we groeten de receptioniste nog, ze zit voor de open haard, het is echt koud!

Dinsdag 21 oktober
Ontbijt wordt maar tot 0930 geserveerd…..dat is best vroeg! We komen 10 minuten voor het einde binnen en kunnen nog net een beetje mee eten, we moeten zelfs nog douchen…toch maar een wekker zetten voortaan.
Terwijl we weer naar onze kamer gaan zien we ineens de receptioniste zitten….wat blijkt, het is dezelfde als in het andere hotel vannacht! Ze draait dus nachtdiensten in het ene hotel en gaat na haar nachtdienst gewoon aan de slag aan de overkant…een echte bikkel dus!
We checken uit en rijden naar het vliegveld. In eerste instantie was het de bedoeling om een rondvlucht per vliegtuig over de Grand Canyon te maken, maar in het hotel hadden we al gezien dat een helikoptervlucht maar een klein beetje duurder is, we zitten tenslotte in het naseizoen….aangezien de heli in Las Vegas ons goed is bevallen is de keus snel gemaakt, we gaan helikopteren!
Als we willen boeken krijgen we te horen dat we rond 1300 terecht kunnen, dat geeft ons nog de gelegenheid om tot die tijd zelf de Canyon per auto te bekijken, dus we laten ons wegen en betalen alvast vooruit.
We kunnen met onze National Park Pass weer snel het park in de gaan op zoek naar een parkeerplaats, het is ondertussen al behoorlijk druk en we verwachten al een flink stuk te moeten lopen tot we ineens een gaatje zien. Alle andere auto’s rijden gewoon door en durven het niet aan om hier te parkeren, in Den Haag zijn we echter wel wat gewend en we proberen het gewoon. Zonder al teveel moeite parkeren we en als we uitstappen zien we 3 mensen vol verwondering naar ons kijken…de gemiddelde Amerikaan hoeft normaal natuurlijk ook nooit moeite te doen voor een parkeerplek, dus dit is wel iets bijzonders!

Voor een parkeerplaats bij de Grand Canyon valt er trouwens nog bijzonder weinig te zien, we lopen maar richting het uitkijkpunt….pas als je vlak bij de rand komt krijg je iets en zien…en niet zomaar iets, het is echt gigantisch….je staat er een paar minuten met open mond naar te kijken en beseft dat je heel erg klein bent vergeleken bij dit, echt enorm! We lopen verschillende uitkijkpunten af en vanaf ieder punt lijkt de canyon er weer heel anders uit te zien. Maaike speelt nog met wat grondeekhoorns die aan haar broekspijp trekken vanwege de appel die ze eet en we genieten van al het moois. Nadat we een tijdje hebben rondgekeken wordt het langzamerhand tijd om naar het vliegveld te rijden, we checken in en krijgen te horen dat we commentaar in het Nederlands krijgen, achteraf gezien hadden we dat beter niet kunnen doen, de kwaliteit is echt gruwelijk! Als je Engels had gekozen kreeg je gewoon commentaar van de piloot zelf, maar dit had ook wel iets….en toch leuk om te weten dat ze zelfs helemaal in de Grand Canyon een Nederlandstalige tour hebben.
De vlucht zelf was weer geweldig, we vlogen echt in de Canyon en het uitzicht is vreselijk spectaculair, echt een aanrader! Na zo’n 25 minuten staan we weer op de grond en zit het er weer op… We krijgen nog een gratis foto van ons tweeën bij de helikopter mee en dan wordt het alweer tijd om verder te gaan. We stoppen nog regelmatig om alle mooie plekjes te zien en rijden langzamerhand de Grand Canyon uit, richting Cameron en Bryce Canyon. Wegens werkzaamheden gaat het niet al te vlot, we zijn best wel veel plekken tegengekomen waar aan de weg werd gewerkt, je kunt goed merken dat je in het naseizoen zit en dat alle wegen winterklaar worden gemaakt, overal staan de sneeuwploegen en afzettingen al klaar, best een vreemd gezicht terwijl het nog 25 graden is….moeilijk om voor te stellen dat hier over een maand al een dik pak sneeuw ligt.

We rijden nog door Anasazi gebied en zien erg veel kraampjes van Indianen langs de weg, veel borden langs de weg proberen je naar binnen te lokken en sommige borden zijn echt erg origineel.
Tegen de tijd dat we bij de grens met Utah aankomen blijkt dat we een andere route moeten kiezen, de route die we via internet hadden uitgezocht blijkt wel snel te zijn, maar ook een zandpad dwars door erg afgelegen gebied. Dat durven we toch niet aan in het donker en we besluiten een stukje om te rijden, het is tenslotte vakantie!
We komen na een tijdje aan in het stadje Kanab, hier schijnen veel Wild West films opgenomen te zijn en we vragen bij het lokale tankstation waar we het beste kunnen eten, we hebben de keuze uit maar liefst 2 restaurants en we besluiten naar Houston’s Trail’s End te gaan. Het eerste dat opvalt hier is dat de bediening zichzelf heeft uitgerust met een vuurwapen, zou dat een slecht voorteken zijn? We besluiten op voorhand alvast om maar niet over het eten te klagen! J
Nadat we hebben besloten wat we willen eten besteld Maaike een biertje…daarop valt een pijnlijke stilte en staart de serveerster ons met grote ogen aan.
Oeps….er begint ons iets te dagen, we zijn in Utah, staat van de Mormonen!
Geen alcohol dus…

Terwijl we op ons eten wachten gaat de deur open en komt er een buslading (jawel) Japanners aan….we kijken even goed en nu worden onze ogen groot, het zijn de Japanners uit de Universal Studio’s!!! Ze nemen meteen het hele restaurant in beslag en klagen achteraf steen en been over het eten. Zouden we door ze achtervolgd worden?
Achteraf heeft het eten gelukkig toch wel erg goed gesmaakt en we vervolgen onze weg weer naar Bryce Canyon, de weg loopt door een bosrijk gebied en is totaal niet verlicht, Robert blijft uit voorzorg al een stuk onder de maximum snelheid rijden en dat blijkt achteraf niet eens zo slecht bedacht, uit het niets doemen ineens een paar herten voor onze auto op en alleen een noodstop wil nog helpen, we komen een paar meter voor de herten tot stilstand. De dieren blijven gewoon staan en zijn verblind door onze koplampen, pas na een tijdje lopen ze rustig weg, ons nogal geschrokken achterlatend….dat wordt de rest van de rit nog voorzichtiger rijden dus!
Via internet hadden we al een beetje gekeken voor motels in de buurt van Bryce Canyon, als we in de buurt van het park komen zien we al een hoop leuke motels, maar nog niet degene die wij hadden uitgezocht. Als we uiteindelijk bij Foster’s aankomen blijkt het niet echt aantrekkelijk eruit te zien, een kilometer terug stond een veel leuker motel, dan slapen we liever daar!
Als we bij het motel aankomen is het al doodstil, en dat om 2130! We kunnen gelukkig nog wel een kamer krijgen en nadat de dame ons wel vier keer heeft gevraagd of we getrouwd zijn en echt wel een tweepersoons bed willen krijgen we een (je raadt het al) kamer met 2 bedden….blijkbaar komen we nog niet getrouwd genoeg over!

Woensdag 22 oktober 
Wederom is het uitzicht vanuit onze motelkamer geweldig, ’s avonds merk je daar toch echt erg weinig van, het is hier vreselijk donker ’s nachts.
Na een stevig ontbijt naast het motel wordt het stilaan tijd om richting de ingang van Bryce Canyon te rijden. Nadat we het bezoekerscentrum hebben bezocht en nog een Parkranger hoed als souvernir hebben meegenomen stappen we weer de auto in en gaan we het park in.
Met de auto kun je veel mooie uitkijkpunten in het park bezoeken en weer merken we dat het jammer is dat we niet meer tijd hebben, hier kun je uren rondlopen. Qua vormen vinden we Bryce Canyon zelfs nog mooier dan de Grand Canyon, de rotsen zijn veelal rood gekleurd en hebben de meest vreemde vormen, ’s nachts schijnt het uitzicht hier ook fantastisch te zijn onder de sterrenhemel maar daar hebben we helaas geen tijd meer voor. Rond een uur of 2 hebben we per auto eigenlijk de hele route door het park afgelegd en zetten we koers richting Cedar City en Zion National Park.
Als we in Cedar City aankomen bezoeken we nog even de bibliotheek en vragen of we gebruik mogen maken van het internet, de dame achter de balie is niet veel toeristen gewend, vol verbazing vraagt ze waar we vandaan komen en ze slaat nog net niet achterover als ze hoort dat we helemaal vanuit Nederland in Cedar City zijn uitgekomen…ik hoef bijna niet meer te vertellen dat we zolang mochten internetten als we maar wilden….

Na het internetten is het toch echt tijd geworden om door te rijden, we nemen de snelweg en schieten lekker op, het laatste stuk weg leidt ons over een secundaire weg door wat kleinere stadjes tot we eindelijk aankomen in Springdale. Er zijn hier ongeveer 20 motels die allemaal in prijsklasse en luxe varieëren. We rijden een rondje door het dorp en besluiten eens te informeren bij het Canyon Ranch Motel, dat ziet er namelijk erg gezellig uit! De motelkamers liggen allemaal rond een soort grote tuin/grasveld waarop allemaal mensen zitten te genieten van de zon en aan het spelen zijn met huisdieren. Bij de receptie ligt een grote rode kater op de balie en eigenlijk zijn we al verkocht, de prijzen blijken ook nog mee te vallen en we nemen een kamer. In de kamer ligt een kaart met alle restaurants van Springdale, iemand heeft bij een aantal restaurants commentaar geschreven en The Spotted Dog komt er als beste uit, aangezien we hebben geleerd om vooral de adviezen van de lokale bevolking op te volgen gaan we op zoek naar Flannigan’s Inn, hier zou namelijk ook The Spotted Dog moeten zijn.

Springdale is eigenlijk één grote lange straat met allemaal kleine zijstraatjes waar veel mooie huizen staan, de huizenprijzen liggen hier vrij hoog en natuurlijk niet in de laatste plaats omdat de ingang van Zion National Park een kilometer verderop is.
We kiezen een richting en komen na een tijdje wandelen erachter dat we de verkeerde kant op lopen, op zich niet echt een probleem, we keren om en zien op deze manier eigenlijk heel Springdale!
Uiteindelijk vinden we The Spotted Dog en het eten is inderdaad zeer goed en betaalbaar, ook voor ontbijt kunnen we hier terecht en dat houden we dus alvast in ons achterhoofd.
Het bier smaakte trouwens ook erg goed…….bier? Ja, bier!
Ondanks dat we in het domein der Mormonen zijn wordt hier alcohol geschonken, de Mormonen hebben hier eigenlijk nooit een voet aan de grond gekregen en daardoor gelden hier andere regels dat in de rest van Utah….er wordt zelfs de draak gestoken met de Mormonen door middel van afbeeldingen op shirt’s en bierpullen, teksten zoals:
“Waarom zou je maar één biertje nemen, de Mormonen mogen toch ook 10 vrouwen?” kom je hier regelmatig tegen…
 
Donderdag 23 oktober
Na een wederom stevig ontbijt rijden we Zion National Park in, sinds enige tijd is het niet meer mogelijk om het park per auto te verkennen, er waren gewoon veel te veel auto’s waardoor er opstoppingen en lange file’s ontstonden, daarom is er een gratis park shuttle ingevoerd, deze rijdt iedere 20 minuten en stopt op leuke plaatsen in het park, je stapt gewoon in of uit wanneer je weer verder wilt of ergens de omgeving wilt verkennen of een wandeling wil maken. We stoppen bij de meeste uitkijkpunten zoals Weeping Rock en komen onderweg zelfs nog een bergleeuw (die niet wist hoe snel hij zich uit de voeten moest maken) en herten tegen.
Er staan trouwens al borden die de bezoekers waarschuwen voor de bergleeuwen, ze zijn erg actief de laatste tijd en het advies is om terug te vechten als ze agressief mochten worden…fijne gedachte! J
Omdat we al vroeg in het park waren rijden we rond 1200 weer het park uit en vertrekken we naar Alamo om onze UFO-Encounter te hebben, we gaan naar Area 51!
Een paar uurtjes later komen we aan in Alamo, de naam stad is dit gat echt onwaardig, er is welgeteld 1 restaurant en er zijn 2 motels, we hebben keuze uit een motel bij de truckstop of een andere aan de overkant van de weg. We kiezen voor de laatste en worden door de druk bellende enorme eigenaresse naar onze kamer verwezen. We gooien onze spullen in de kamer, nemen genoeg water mee en vertrekken richting Rachel.
Area 51 is een zeer geheime militaire basis waarvan het bestaan tot 2000 werd ontkend door de Amerikaanse regering, alleen werd het nogal lastig om te blijven ontkennen toen er een behoorlijk aantal satellietfoto’s van de basis werden gepubliceerd waarop onder andere bleek dat de langste start/landingsbaan ter wereld zich op deze basis bevond. Ook is een voormalig medewerker van de basis in de publiciteit gekomen toen hij vertelde welke werkzaamheden hij daar heeft verricht. Het ontleden van UFO’s om nieuwe militaire vliegtuigen te bouwen!
In 1947 is er in Roswell een UFO neergestort en is er ook een inzittende geborgen, in eerste instantie werd dit door de regering bevestigd, maar na een paar dagen werd het bericht ingetrokken en zou het om een weerballon gaan. Het hardnekkige gerucht rond Area 51 is dat de betreffende UFO naar deze plek is vervoerd en dat men hier de techniek achter deze UFO probeert te doorgronden. De F117 Stealth Bomber komt hier trouwens vandaan.

Er zijn al talloze films en tv-series aan Area 51 gewijd en Robert heeft altijd al eens willen rondsnuffelen in deze omgeving. Er schijnen hier de meeste vreemde dingen te gebeuren en de snelweg door de woestijn is zelfs omgedoopt tot Extraterrestrial Highway!
Om ons een beetje voor te bereiden hebben we via internet de Area 51 viewers guide van Glen Campbell aangeschaft, in dit boekwerk vind je eigenlijk alle informatie die je nodig hebt, alle bekende plekken en voorzorgsmaatregelen staan namelijk uitgebreid beschreven.
Je bevindt je namelijk midden in de woestijn en aangezien het wel eens erg lang kan duren voor je iemand tegenkomt moet je bv genoeg water en proviand meenemen. Het enige gehucht in de buurt is Rachel, een dorpje dat voornamelijk bestaat uit woonwagens en The Little Ale’Inn. (spreek uit als Little Alien)
Dit restaurant heeft zich voornamelijk gewijd aan UFO’s en je kunt hier de meest wilde verhalen horen over de basis.

We maken wat foto’s bij het begin van Highway 375 en gaan op zoek naar het eerste herkenningspunt, Groom Lake Road, een lange rechte weg die direct naar de basis leidt. Het leuke van Area 51 is dat zodra je de snelweg afrijdt men al op de hoogte is van je komst, ondanks dat je je nog op civiel terrein bevindt, overal langs de weg staan bewegings/hitte/geluids sensoren en waarschijnlijk wordt er vanaf de basis nu al een ontvangstcommitee naar de grens gestuurd, tenminste….zo staat het in onze gids!
Zodra we van de snelweg zijn en op Groom Lake Road rijden zien we een enorme stofwolk opdoemen, het blijkt de bus vanaf de basis te zijn. Deze bus rijdt ’s ochtends vanuit Alamo naar de basis en ’s avonds weer terug. We treffen het wel! In onze gids worden we trouwens al gewaarschuwd voor de bus, snelheidslimieten en ander verkeer schijnen hem weinig te deren, dus je kunt beter aan de kant blijven. Dat blijkt ook wel als hij ons uiteindelijk voorbij rijdt, de bus is zwaar bepantserd en rijdt echt met een rotvaart over deze toch al niet al te beste weg…
Voor een weg die naar de basis leidt is het trouwens niet veel soeps, veel keien en gaten in de weg, laat staan dat er asfalt ligt!
Na precies 14 mijl komen we aan bij de grens, aangeven door borden, geen hek. De waarschuwingsborden zijn langzamerhand beroemd geworden, er staat onder andere:
“The use of deadly force is authorized beyond this point”
Met andere woorden, zodra je over de grens komt heb je weinig kans om het na te vertellen…
Om het geheel compleet te maken worden we precies zoals in de gids staat opgewacht door de zogenaamde Cammo Dudes, militairen met een grote jeep die ons zwaarbewapend en met verrekijkers vanaf de heuveltop staan te bekijken, we willen niet eens bedenken wat ze zouden doen als we inderdaad over de grens zouden gaan. Vroeger werden zogenaamde grenstoeristen ook nog wel eens bang gemaakt met ongemarkeerde helikopters, maar dat schijnt al een jaar of 2 niet meer te gebeuren.

Omdat er op de borden ook staat dat we geen foto’s mogen maken besluiten we weer om te keren, de basis zelf ligt ook nog eens zo’n 15 kilometer verderop dus we maken ons maar geen illusies! J
Als we weer terugzijn op de snelweg maken we nog foto’s van de black mailbox waar je ’s avonds een goed uitzicht op de lucht met bijbehorende verschijnselen hebt en nemen we een andere afslag om toch wat foto’s van de grens te kunnen maken.
Als we uiteindelijk bij de grens aankomen worden we niet opgewacht en maken we snel wat foto’s, zijn we toch niet voor niks gekomen! We zijn trouwens erg blij met de vierwielaandrijving op dit moment, de weg is zo slecht dat het echt een behoorlijk karwei wordt om weer terug te komen, om het feest compleet te maken moeten we ook nog uitkijken voor loslopende koeien, de plaatselijke boer heeft namelijk overal koeien lopen en er zijn geen hekken!
Na een tijdje rijden we in het donker en is Maaike de eerste die iets raars ziet, midden in de woestijn verschijnt ineens een fel wit licht, het lijkt niet te bewegen en we schenken er niet veel aandacht aan. Ineens gaat het licht uit en zien we wat geflits in de lucht, in eerste instantie denken we dat we vliegtuigen richting Las Vegas zien, maar het luchtruim is hier totaal afgesloten in een straal van 80km2. Zou het dan toch van de basis afkomen?
We kwamen hier niet met het idee om UFO’s te zien en zijn toch wel een beetje verbaasd, Maaike blijft goed kijken en we zien van alles; vreemde lichtflitsen en vliegtuigen die op een manier bewegen die niet mogelijk lijkt, erg snel en erg steil! Buiten is vreemd genoeg niets te horen en we zijn het er wel over eens dat hier een eng sfeertje hangt!

Ongetwijfeld hebben we geen UFO’s gezien, maar waren dit wat experimentele vliegtuigen, tenslotte is de Stealth Fighter hier ook vandaan gekomen…
We rijden door naar Rachel om te eten en komen er al snel achter dat dat een probleem wordt, de Little Ale’Inn zit dicht! De eigenaar blijkt vorige maand overleden te zijn en daarom sluiten ze tegenwoordig om 1800…..het is al 1900 en we hebben honger! Helaas kunnen we echt niets meer te eten krijgen en na wat gepraat krijgen we het alleen voor elkaar om even snel naar het toilet te mogen….
We besluiten om maar weer terug te keren naar Alamo, dat is tenslotte het enige stadje in de buurt en we hopen echt dat daar nog wel iets te eten is! Tegen de tijd dat we in Alamo zijn moeten we ook weer tanken en Robert vraagt bij het tankstation waar we nog iets kunnen eten. Eigenlijk hebben we alleen maar keuze uit een soort eng uitziend fast-food restaurant, maar wonder boven wonder smaakt het eten toch wel goed! We hadden ook best wel honger…misschien dat dat ook meespeelt! J
In eerste instantie besluiten we om niet meer terug te rijden naar Groom Lake, Maaike heeft zich zelfs al in pyjama gehesen, maar bij Robert begint het toch te kriebelen, we kleden ons weer om (Maaike lichterlijk onder protest), nemen wat drankjes mee en vertrekken weer richting Highway 375.
De rit richting Groom Lake is behoorlijk vermoeiend, nadat we vanmiddag al een aantal koeien hebben gezien weten we dat we nu helemaal uit moeten kijken, het is gewoon zwart buiten, het enige dat je kunt zien zijn sterren, sterren en nog eens sterren….heel mooi! We zoeken een plek uit langs de snelweg, stappen uit en genieten van de sterrenhemel, we hebben nog nooit zoveel sterren bij elkaar gezien. Het enige licht komt van 160 kilometer naar het zuiden, Las Vegas! De stad verbruikt in één avond net zoveel stroom als de provincie Utrecht in een maand tijd en dat is goed te zien, ondanks dat Vegas 160 kilometer verderop ligt zien we een hele vage gele vlek aan de horizon.
We blijven een half uurtje naar de hemel kijken en zien deze keer geen vreemde luchtverschijnselen, dat geeft gelukkig niks, dit is al indrukwekkend genoeg! Het is buiten zo donker, op 3 meter afstand is onze (witte) auto nog amper te zien…wat was dat ook alweer over slangen en schorpioenen in de woestijn??
Als we terugkomen op de kamer gaat Robert nog even tv kijken, geheel in stijl van deze dag valt om ongeveer 0030 de stroom uit en is het donker in het hele dorp….je zou een inval van de FBI verwachten wegens spionnage op een militair terrein ofzo, maar verdere incidenten blijven uit….hoewel het vinden van een toilet op een vreemde motelkamer in totale duisternis nog best wel een karwei is!

Vrijdag 24 oktober
We gaan weer terug naar Vegas! Na deze doodse stilte vinden we het eigenlijk helemaal niet erg om weer eventjes de bewoonde wereld te bezoeken, we ontbijten in Alamo en maken dan dat we wegkomen…
Robert neemt dat laatste iets te letterlijk trouwens, ondanks dat de snelheidslimiet 70mph is en we dus 75 rijden worden we alsnog door aan behoorlijk aantal auto’s ingehaald. Dat gaat niet al te makkelijk op een 2 baans weg en dus geeft hij nog maar wat gas bij. De cruise control wordt op 82/83mph ingesteld en Vegas here we come!
Tenminste…..dat dachten we. De hele vakantie heeft Robert niet meer dan 5mph te hard gereden en als hij verstandig was geweest had hij dat op de laatste rit ook gedaan.
We rijden heuvel op, er komt een auto ons tegemoet rijden en voor we het weten zien we zwaailicht aangaan, horen we een sirene en keert de betreffende auto om en gaat achter ons rijden….we staan op het punt om kennis te maken met de Nevada Highway Patrol.
Precies zoals ons van tevoren is aangeraden doet Robert het raampje open en houdt zijn handen op het stuur, Maaike houdt haar handen ook goed zichtbaar en we wachten af op de dingen die komen gaan…
De agent loopt op ons af met zijn hand op zijn vuurwapen, gelukkig nog niet met getrokken pistool, maar echt fijn ziet het er ook niet uit.

Waarschijnlijk heeft hij ondertussen al wel door dat hij met toeristen te maken heeft, want hij wenst ons heel vriendelijk goedemorgen en vraagt naar onze papieren.
Robert vertelt hem dat de papieren in de kofferbak liggen en hij vraagt of hij uit kan stappen, dat mag en als hij naast de auto staat vertelt hij dat hij een collega van hem is. De agent gaat hier niet op in en hij bekijkt vrij vluchtig alle papieren. Robert zegt dat hij zeker iets te hard heeft gereden, dat wordt bevestigd, we zijn geklokt op 83mph, 13 te hard! Robert vertelt dat hij dacht dat hij 75 mocht rijden en dat hij de cruise control wel iets hoger had staan, maar niet ZO hoog! J
Omdat Robert had gezegd dat hij een collega is wil de agent graag legetimatie daarvan zien, dat heeft hij natuurlijk wel bij zich en de agent is zwaar geinteresseerd in de Nederlandse politieorganisatie, ondanks dat Robert hem echt verteld dat hij op de trein werkt!
De agent zegt hierna dat hij ons geen bon gaat geven (à $ 200,-), maar dat hij ons wel vraagt om niet meer zo hard te rijden, dat laten we ons natuurlijk geen twee keer zeggen!
Hierna vraagt hij of Robert ook uniform emblemen ruilt, Robert zegt daarop dat hij dat nog nooit gedaan heeft en niks bij zich heeft, daarop geeft Oom Agent zijn kaartje en vraagt of we dan wat op willen sturen vanuit Nederland, we krijgen zelf zijn embleem van de Nevada Highway Patrol…..cool!
We nemen afscheid van State Trooper Pete Hamilton en rijden met een grote grijns door naar Vegas…
Het is leuk om weer terug te zijn, we rijden met gemak in één keer naar het Sahara en checken in, nadat we de koffers in de kamer hebben gegooid gaan we nog heel even op internet en vertrekken naar de Hoover Dam.
Voor we bij de dam aankomen krijgen we nog te maken met behoorlijk scherpe veiligheidsmaatregelen, iedere auto wordt geïnspecteerd.
De dam is één van de grootste ter wereld en je kunt je wel voorstellen wat er zou gebeuren als een auto vol explosieven daar de dam oprijdt…

We nemen de tour door de dam en krijgen zo een leuk beeld van het ontstaan hiervan, dankzij de Hoover Dam is Las Vegas zo gegroeid en het is erg grappig om te zien hoe Vegas er in de jaren 30 uitzag, ERG klein! J We laten nog een erg foute foto van ons nemen en gaan weer terug naar Vegas, vanavond staat het tweede gedeelte van The Strip op het programma!
We nemen weer eens het dinerbuffet van het Sahara en gaan daarna te voet op pad over The Strip, we bezoeken onder andere het Venetian en Ceasars Palace met zijn kunstmatige atmosfeer, zien de vulkaan van het Mirage Casino en kunnen helaas niet de piratenshow van Treasure Island zien, het casino is namelijk vorige week omgedoopt in Ti en de show opent pas op zondag, we kunnen een glimp opvangen van de oefeningen, maar meer ook niet! L Zaterdag 25 oktober
Na het ontbijtbuffet duiken we snel het zwembad in, dat hebben we de hele vakantie nog niet gedaan! Gek genoeg staat er best nog een frisse wind en het is echt belangrijk dat je in de zon blijft, anders krijg je het toch wel behoorlijk koud. Na het zwemmen gaat Maaike alvast de koffers inpakken en gaat Robert de stad in om een autowasserette te vinden en wat souvenirs te kopen. Na 2 uur komt hij terug met souvenirs en vieze auto, de wasserette vinden was toch niet zo makkelijk als gedacht.
We willen voor het eten nog even naar een Shopping Mall om kleding te kopen en een autowasserette zoeken, we pakken onze spullen stappen in de lift en gaan naar beneden.
Naar beneden blijkt maar 6 verdiepingen te zijn, daarna stottert de lift en zitten we vast tussen de 5e en 4e verdieping!

Nadat we op de alarmknop hebben gedrukt wordt er meteen opgenomen en stuurt de receptie meteen mensen naar ons toe, het lukt ze niet om de deuren open te krijgen en de monteur moet worden opgeroepen. We zien de humor van de situatie wel in en gaan maar lekker zitten, wat moeten we anders! De deur van de lift staat wel op een hele kleine kier en we kunnen zo nog wel contact onderhouden met de beveiliging.
Na een uurtje lukt het de monteur om via de andere lift op onze lift te klimmen en om de deuren open te maken, we glijden naar buiten en worden meteen door de beveiliging naar de manager gebracht. Die heeft zich al helemaal schrap gezet voor een enorme scheldpartij van onze kant en haar opluchting is groot als ze merkt dat we niet boos zijn en met een rechtzaak dreigen. We krijgen alle kosten voor vanavond vergoed en gaan een uurtje later uiteindelijk richting Shopping Mall.
We kopen voor weinig geld een aantal Levi’s en vinden ook nog eens een autowasserette, de hoeveelheid vuil is ongelooflijk, wat een tochtje door de woestijn wel niet met je auto doet! ’s Avonds eten we weer in het Sahara maar laten het buffet links liggen, we eten in het restaurant en gaan daarna op jacht naar het grote geld!

We wagen een gokje in het Sahara en Stratosphere, uiteindelijk komen we bij de blackjack tafels terecht en niet zonder succes, als we al het geld dat we deze vakantie hebben vergokt meetellen hebbeb we toch nog een bescheiden winst van zo’n 40 dollar, we horen dus bij de elite 2% mensen die Las Vegas met winst verlaat! (bron: Casino Diaries, Discovery Channel)
En dan was de drank ook nog eens gratis!
Als we willen slapen herinnert Maaike zich ineens het berichtje op de Nederlandse Teletekst, vannacht gaat de wintertijd in…het zal toch niet zo zijn dat hier ook de wintertijd ingaat?
We bellen de receptie en die moet lachen om onze vraag, ja, hier gaat vannacht OOK de wintertijd in! Toch goed dat we hebben gebeld, een uur te vroeg op het vliegveld is ook niet alles.

Zondag 26 oktober
We staan vroeg op, genieten voor een laatste keer van het buffet en moeten dan echt weg, we tanken de auto vol, brengen met pijn in ons hart de Giant Suzuki terug, we hebben 4000 mijl gereden, zo’n 6400 kilometer. Hierna worden we in recordtempo naar het vliegveld gebracht. Na het inchecken wordt één van onze koffers doorzocht, blijkbaar zag die er tijdens de scan toch verdacht uit, we mogen niet meekijken tijdens het doorzoeken en worden resoluut weggestuurd, maar gelukkig hebben we binnen 5 minuten onze koffer weer terug, er is niks aan de hand.
We zijn ruim op tijd bij de gate en het is nu wachten op onze vlucht, we vertrekken mooi op tijd maar komen we bijna meteen in de file te staan, het blijkt dat alle luchthavens van Los Angeles tot San Diego zijn gesloten ivm de grote bosbranden daar en dat dus al het verkeer moet uitwijken naar Vegas….dat zorgt dus voor best wat extra drukte.
Verder verloopt de vlucht prima, maar omdat het in Philadelphia ook al zo druk is landen we een uur te laat, dat wordt krap!
Onze koffers zijn gelukkig doorgelabeld naar Nederland en die hoeven we niet op te halen tussendoor, we moeten rennen naar de andere kant van het vliegveld om onze vlucht te halen, precies op het moment dat we bij de gate aankomen wordt een begin gemaakt met boarden, we zijn dus echt net op tijd!

Net zoals op de heenweg is de Intercontinentale service van US Airways veel beter dan op de binnenlandse vlucht, we krijgen weer genoeg te eten en te drinken en zelfs het personeel is hetzelfde als op de heenweg. De vliegreis duurt ook korter nu, we hebben de straalstroom mee.

Maandag 27 oktober
Om precies 0955 landen we op Schiphol en een kwartier later staan we buiten, dat gaat wel heel erg gemakkelijk…gelukkig worden we opgehaald en zijn we vlot thuis. Daar krijgen we nog een verrassing, het hele huis is versierd vanwege ons trouwen, echt leuk! Nu maar hopen dat we de hele dag op kunnen blijven, echt trek in jetlag hebben we niet en aanstaande zaterdag hebben we tenslotte nog een receptie…het feest is gelukkig nog niet voorbij!