26 januari
Vandaag gaat het dan
eindelijk gebeuren! We staan vroeg op (half 5) en pakken de laatste
spulletjes in. Iedereen een knuffel en daar zijn Andy en Peter om
ons weg te brengen naar Schiphol. Daar aangekomen kunnen we gelijk
inchecken. Blijkt dat we niet naast elkaar kunnen zitten…….. na wat
aandringen en overtuigen dat we echt niet 11 uur van elkaar vandaan
willen zitten neemt ze contact op met iemand anders en blijkt dat we
gelukkig wel naast elkaar kunnen zitten.
Toen onszelf 4 uur op schiphol vermaakt, met
wat eten, drinken en lezen wil dat best lukken. Helaas heeft ons
vliegtuig een uur vertraging doordat het vliegtuig wat voor ons aan
de gate stond een technische storing heeft en niet kan vertrekken.
Al snel wordt deze “weggesleept” en kunnen we eindelijk aan boord.
We zitten bijna achterin het toestel met een zeer gemêleerd
gezelschap; russen, Amerikanen, Armeniërs, chinezen en nog wat
onduidelijke nationaliteiten. En ojah, er zitten ook nog een paar
Nederlanders in!
Na wat gezeur van medepassagiers over hun
zitplaatsen (wat kunnen mensen toch moeilijk doen!!) vertrekken we
eindelijk. Het opstijgen verloopt prima en al snel zitten we op
hoogte. Onderweg een paar keer wat turbulentie gehad maar dat viel
reuze mee! We krijgen prima te eten en te drinken en kunnen zoveel
snoepen als we willen. Na bijna 11, 5 uur landen we op Los Angeles
National Airport (LAX) (je weet wel van die serie op rtl 4…)
In het vliegtuig hebben we alle
immigratieformulieren en verklaringen rondom voedsel al ingevuld en
we zijn vrij snel aan de beurt bij de douane. Met een soort webcam
wordt er een foto van je gemaakt en er wordt een vingerafdruk
genomen. Ook wordt gevraagd wat je komt doen en wat voor werk je in
Nederland doet (wat een onzin eigenlijk!) Nou, Marcel was
“roadworker” en ik “cityhall employee” (na 3 keer verstond ie het
eindelijk terwijl ik volgens mij toch best goed engels spreek…)
Bij “voedsel” controle wordt alleen gevraagd
wat we komen doen en mogen we doorlopen naar de bagegeband. De
koffers hebben we al vrij snel en dus kunnen we naar buiten, op zoek
naar de bus die ons naar Alamo (autoverhuur) gaat brengen. Die
hebben we snel gevonden en binnen een half uur na de landing zijn we
er al! Dat gaat nog eens lekker vlot zo.
Na alle papieren te hebben afgehandeld (en
uiteraard wordt er aan ons ook gevraagd of we niet groter en duurder
willen huren, hier wordt je van te voren voor gewaarschuwd en dus
hebben we keurig NO gezegd…) mogen we zelf uitzoeken wat voor auto
we in onze verhuurklasse willen hebben. We lopen naar buiten en
kiezen een zilvergrijze chevrolet trailblazer met 7822 mile op de
teller.
Het Hilton Las Vegas Airport ligt gelukkig vlak
bij Alamo en hebben we al snel gevonden. Er is een Self parking en
daar gaan we heen. Onze auto is best hoog (je ziet zo wel lekker
veel) en er hangt een balk tot hoe hoog de auto’s naar binnen
kunnen. Mars twijfeld en ik heb geen idee hoe hoog die auto
eigenlijk is. We besluiten er toch in te rijden maar gaan heeeel
snel op de rem omdat er allerlei toeters en bellen afgaan op het
moment dat we naar binnen rijden! Hevig geschrokken rijden we er
weer uit. Vol verbazing echter kijken we hoe er nog grotere en
volgens ons hogere auto’s uit de garage komen! Hoe ken dat nou??
Ik stap uit en loop naar binnen om het te
vragen. Volgens de conciërge moeten we gewoon doorrijden en kan het
makkelijk. We nemen de gok en inderdaad gaat het alarm dit keer niet
af en kunnen we de auto (nog steeds vol twijfel of het wel echt kan)
parkeren.
Koffers eruit, inchecken en genieten van de
prachtige kamer op de 3e verdieping met schuifpui naar
het terras.
Na een verfrissende douche gaan we zonder jas
(het is heerlijk weer ongeveer 20 graden) naar buiten. Er is niet
veel in de buurt maar wel een carl’s junior hamburgertent. Ik als
vegetariër zag best op tegen het eten hier met al dat vlees en vraag
of ze ook iets zonder vlees hebben. Ja, hoor een meatlessburger.
Nou, doe die dan maar. We wachten op het eten en als ik een hap wil
nemen kom ik niet meer bij van het lachen; ik heb dus letterlijk een
meatless burger gekregen: een hamburger zonder hamburger! Alleen het
broodje met saus en sla!
Het smaakt echter best goed! Na het eten hebben
we bij de benzinepomp aan de overkant een makkelijke kaart van south
california gekocht en 2 biertjes.
Weer in het hotel komen we erachter dat mijn
mobieltje het niet doet. We bellen dan maar ff snel naar huis met de
gewone telefoon. Dit hebben we geweten: 12 dollar voor minder dan
een minuut! We zijn toch wel erg moe van de reis, kijken wat tv,
drinken de biertjes op en slapen heerlijk.
Vrijdag 27 januari
Vanmorgen, zoals verwacht, heel vroeg wakker.
We zijn lekker fit en zitten om 6 uur s’morgens aan een ontbijtje in
het hotel.
We pakken onze spullen, checken uit en gaan op
weg naar highway 405 die ons naar Hollywood en Beverly Hills gaat
brengen.
Op de snelweg sluiten we aan in een lange
ochtendspitsfile.
De
snelwegen zijn groot en alles is heel duidelijk aangegeven. Bij de
afslag Santa Monica Blvd gaan we eraf en gaan naar rechts. Tot aan
North Beverly drive, daar gaan we de parkeergarage in waar we het 1e uur gratis kunnen
parkeren. We lopen eerst nog wat onwennig rond maar al snel vinden
we de straat waarvoor we zijn gekomen: Rodeo drive. Echt niet te
geloven hoe netjes het hier is! En echt alle dure merkwinkels zijn
vertegenwoordigd, de een nog mooier als de ander. Omdat we er zo
vroeg zijn is er nog geen een open, dit is op zich niet zo erg, zo
kunnen we op ons gemakkie rondkijken. Overal op straat liggen
kranten. In eerste instantie ben je geneigd ze op te rapen maar we
hebben al snel door dat dit de kranten voor de winkels en de
bewoners zijn!
Na een paar “blocks” te hebben gelopen in het
heerlijke weer komen we weer bij de straat waar onze auto staat. We
besluiten koffie te drinken bij een van de vele koffietentjes die de
stad rijk is en gaan heerlijk buiten op een van schaarse terrasjes
van de zon maar vooral van de voorbijgangers en auto’s genieten.
Als de koffie op is halen we de auto weer op en
rijden gewoon rechtdoor naar Beverly Hills. Prachtige straten met de
beroemde grote palmbomen en schitterende huizen. Vanaf Sunset Blvd
was de bedoeling naar Hollywood te rijden maar helaas gingen we de
verkeerde kant op. North/South/West/East, op de snelweg is dit nog
wel te doen maar midden in de stad….
Na een tijdje hebben we toch de juiste weg
gevonden en vinden al snel Hollywood blvd. Hier is het toerisme op
en top! Chinezen, veeeel chinezen en nog wat andere nationaliteiten
vergapen zich aan de beroemde “walk of fame” en welke beroemdheid
hier een ster heeft. Op de straat lopen ook veel verkleedde mensen
die de sterren moeten uitbeelden die daar liggen. Ik moet er wel om
lachen. We vinden een supergrote cd winkel van Virgin records en
kopen er de cd “the best of the eagles”, lekker voor onderweg.
Na een uurtje besluiten we dat het toch wel erg
druk is daar en gaan de Santa Monica blvd op en rijden deze helemaal
uit tot aan het strand. Het is heerlijk weer en we vinden een mooi
parkeerplaatsje vlak bij het strand. Wat ons in de stad ook wel
opviel valt hier nog meer op: het grote aantal zwervers die hier
rondlopen. Ze willen allemaal change, change. In het begin gaf ik
nog wel wat maar na een tijdje ga je je er ook wel aan storen…
Santa Monica heeft een hele schattige houten
pier waar diverse winkeltjes en attracties op gevestigd zijn.
Aan
het einde van de pier zitten mensen te vissen, als ze wat gevangen
hebben worden de vissen gelijk gekaakt en schoongemaakt.( is niet
altijd een even fris gezicht…) Als we teruglopen zien we dat er een
lint rondom een van de bankjes waar de zwervers liggen is gespannen.
We kijken wat verbaasd als er een busje met “coroner” aankomt. Is
dat niet lijkschouwer? En jawel, de zwerver die daar ligt is
overleden. Met haast routinematige handelingen wordt hij in het
plastic gepakt, op de brancard gelegd en afgevoerd. We staan erbij
en kijken ernaar. De rest van de mensen loopt erlangs en reageert
nauwelijks. Een keiharde maatschappij…
Na wat gegeten te hebben rijden we richting het
zuiden. We wilde highway 1 een stukje doen maar het was al laat en
aangezien je op die weg niet echt opschiet nemen we highway 405, dat
schiet lekker op. Ik had gepland om in Oceanside te gaan slapen maar
we rijden zo lekker dat we besluiten door te rijden naar San Diego.
We vinden daar snel een motelletje (Ramada lmt) en boeken voor 2
nachten. We hebben een eigen balkonnetje met uitzicht op de haven,
erg leuk.
S’avonds eten we voor het eerst bij Denny’s,
een echt amerikaans ketenrestaurant die we nog veel gaan bezoeken…
Zaterdag 28 januari
We zijn weer vroeg wakker en kunnen hier bij
wijze van grote uitzondering een ontbijtje in het hotel krijgen, met
echte DE koffie! Nou ja, ontbijt is een groot woord: wafeltjes en
zoete broodjes maar het is beter dan niets!
Omdat het nog vroeg is en lekker weer gaan we
een stukje lopen. We klimmen de heuvel op achter het hotel en zien
als we achteromkijken een prachtig uitzicht over de haven en in de
verte de skyline van San Diego.
Vandaag
staat Seaworld op de planning en omdat we daar gisteren al langs
zijn gekomen kunnen we het makkelijk vinden. We zijn er vrij vroeg
en mogen wel naar binnen maar kunnen nog niet bij de dieren. Er is
een soort uitkijktoren waar we ingaan en hebben zo een prachtig
uitzicht over het park en San Diego en omgeving. Bij ons zitten een
amerikaans stel met 2 kleine kinderen. Lekker overdreven reageren ze
als ze Shamu (de beroemde orka) zien. We moeten er wel om lachen.
Nog meer moeten we lachen (mag eigenlijk niet) als we staan te
wachten bij de hekken. Om 10 uur worden we door de luidsprekers
welkom geheten en dan volgt het volkslied. Verbaasd kijken we om ons
heen als elke amerikaan braaf zijn rechterhand op het hart legt en
bloedserieus wacht tot het volkslied is afgelopen! Na het volkslied
gaan de hekken open en rennen ze al joelend en schreeuwend het park
binnen. Wat een apart volk is dit toch!
We bekijken alle shows, vooral de “soakzone”
bij de dolfijnen en orkashow is erg leuk, dit zijn de eerste rijen
waar je gegarandeerd drijfnat uitkomt na de show. Deze rijen zijn
als eerste vol….
Aan het begin van de orkashow wordt een
graditude aan het leger gemaakt; alle militairen of familie van
militairen moeten gaan staan en iedereen gaat voor hen klappen.
President Bush doet hier nog duidelijk goede zaken..
Het systeem in Seaworld sprak ons wel aan; een
half uur voor de show gaat de tribune open zodat je op je gemak een
plekje kunt zoeken en er geen stroom mensen in 1 keer een plekje
moest vinden. We hebben dit als zeer prettig ervaren! In een
restaurantje hebben we een salade gegeten en zijn aan het einde van
de middag moe weer naar het hotel gegaan.
Zondag 29 januari
Weer
vroeg eruit. We zien dat het lekker weer is en dat stemt automatisch
al vrolijk!
Vandaag voor de eerste keer getankt. Dat gaat
ff anders dan in Nederland, je gaat eerst naar binnen en zegt het
bedrag dat je op welk tanknummer wil hebben. Dan ga je tanken en als
je geluk hebt gaat het hele bedrag in de tank. Als je nog wat over
hebt is het eigenlijk ongebruikelijk om dat weer op te halen. Zo
verdienen de tankstations nog wat extra’s!
Na een aantal keren tanken hadden we goed in de
gaten hoeveel er in ging en hadden wij zunige hollanders steeds het
juiste bedrag!
Via highway 5 en de 405 rijden we weer richting
Los Angeles. Onderweg nog gekeken of we een winkel konden vinden
voor een mobieltje maar helaas niet gevonden. (waar zijn die dingen
als je ze nodig hebt??)
We nemen dezelfde afslag als 2 dagen daarvoor
en rijden weer richting Santa Monica. Bij het strand aangekomen
nemen we de Pacific Coast Highway 1, de beroemde kustweg die van
noord naar zuid loopt.
We genieten van het mondaine Santa Monica en
verbazen ons eigenlijk niet als er ineens een spiksplinternieuwe
ferrari voor ons rijdt..
We rijden langs Malibu waar de meest mooie
huizen aan het strand staan en langs Ventura waar je al prachtige
uitzichten over zee hebt.
Onze bestemming is Santa Barbara en daar
aangekomen nemen we eigenlijk het eerste beste motel wat we
tegenkomen, vlakbij het strand.
Het is een motelkamer maar eigenlijk meer een
appartement, er zit een complete keuken in!
Het is nog steeds heerlijk weer en we gaan
langs het strand een wandeling richting de stad maken. Onderweg
komen we langs een soort marktje waar de locale bevolking hun vaak
kunstzinnige brouwsels te koop aanbiedt.
Het is gezellig druk en we eten een pizza in
een restaurantje met terras. We zitten heerlijk buiten en genieten
van de mensen en het strand aan de overkant.
Ook Santa Barbara heeft een schattige pier waar
de mondaine bevolking op zondagmiddag met de auto oprijdt en chic
gaat eten bij een van de (dure!) restaurants op de pier.
Op de plattegrond zien we dat er een grote mall
downtown is en we besluiten er naar toe te lopen. We komen door de
meest schattige straatjes met mooie huizen en staan ineens op het
treinstation. We hebben geluk, er komt net een joekel van een Amtrak
trein aan. Dat is toch wel ff wat anders als onze NS!
We vinden de mall en een T-mobile shop en kopen
daar een andere mobiel met prepaidtegoed. Mijn mobieltje doet het
hier dus niet omdat het geen dualband is ofzoiets… Ben allang blij
dat we nu weer contact tegen normale tarieven met het thuisfront
kunnen opnemen!
Na nog wat mooie winkels te hebben bezocht gaan
we langs het strand terug richting motel en genieten onderweg van de
prachtige zonsondergang.
Naast het hotel is een supermarktje waar we een
grote schaal ananas, chips en bier kopen. Het is dan wel donker maar
het weer is nog heerlijk en met 2 stoeltjes voor de kamer genieten
we van ons biertje en het weer…
Maandag 31 januari
Vandaag staat een groot stuk highway 1 op het
programma. We vertrekken vroeg en hebben een stukje last van de
ochtendspits. De weg biedt al prachtige uitzichten over de zee maar
gaat na een tijdje van de zee af het binnenland in. Tussen de
heuvels zien we echte Amerikaanse boerderijen en hun vee.
We beginnen toch wel honger te krijgen en zijn
bij het dorpje San Alamo een bord met het restaurantje “Twin Oaks”
staan. We gaan de snelweg af en komen bij een restaurantje wat
helemaal voldoet aan de amerikaanse begrippen zoals wij ze van de tv
kennen; jonge meid met koffiepot in de handen achter de counter;
vrachtwagenchauffeurs met hele grote borden vol eten; lokaal volk in
discussie over van alles en nog wat en ga zo maar door! Geweldig!
Marcel neemt een echt amerikaans ontbijt met
eieren, spek, worst, hashbrows (soort aardappelsrosti) en
pannenkoekjes en toast.
Ik neem wentelteefjes met jam. En koffie. Veel
koffie. Ze blijven bijschenken en je betaald maar voor 1 kop! (maar
goed dat het de-caf is…)
Lekker volgegeten stappen we weer in de auto en
besluiten een route van de snelweg af te nemen. Erg leuk! We rijden
langs akkers en eindeloze aardbeienvelden waar men druk aan het werk
is. Na een klein stukje zijn we weer op de highway 1 die ons
eigenlijk alleen maar tot aan Morro Bay door kleine stadjes en
armoedige dorpjes leidt.. maar vanaf Morro Bay (mooi strand) met een
grote rots in de zee waar dit dorpje beroemd om is, gaat de weg echt
heel dicht langs de kust! We genieten van de uitzichten en als we
een tijdje rijden wordt het steeds meer bewolkt. Op een gegeven
moment zie ik iets in een weiland liggen wat ik niet thuis kan
brengen.. Marcel op de rem, draaien en parkeren. We kijken eens goed
en zien dat het zeeolifanten zijn! We klimmen over het hek en maken
wat foto’s. Ik vindt ze toch wel erg groot en loop weer terug naar
de auto. Marcel niet, die geniet met volle teugen en gaat steeds
dichterbij. (later horen we dat die krengen best gevaarlijk zijn en
snel kunnen zijn dus…..) We stappen weer in de auto en na een tijdje
zien we een hoop auto’s op een parkeerterrein staan. We besluiten te
gaan kijken wat er te zien is en zien dan echt tientallen van die
zeeolifanten op het strand liggen! Geweldig,
gewoon
in het wild! Hier zien we ook voor het eerst wat eekhoorntjes waar
Marcel al gelijk sjans mee heeft.. haha
De weg wordt steeds smaller en bochtiger en
gaat van boven naar beneden en weer terug. We hebben de meest mooie
uitzichten over de zee en de rotsen en kliffen en verbazen ons na
elke bocht. Onderweg komen we in een piepklein dorpje waar we even
wat te eten halen. We vervolgen onze weg en bij Big Sur aangekomen
begint het te regenen. We laten ons er niet door kisten en blijven
genieten van de uitzichten. Na een stukje door de bergen komen we
aan in Monterey. De motels lachen je tegemoet en we besluiten gewoon
weer de eerste te nemen. Motel 8, goed en goedkoop!
Na het inchecken gaan we naar het dorpje en
eten wat bij Denny’s (inmiddels toch wel 1 van onze favorieten) en
kopen een nieuwe wegenkaart, nu van north california. Omdat het nog
steeds regent vragen we of ze een mall weten, die blijkt tegenover
onze motel te zitten! We kijken onze ogen uit bij Macy’s (duur!) en
alle andere winkels. Een supermarkt bezoeken in amerika is zowiezo
een attractie op zich! Je kijkt je ogen uit bij wat voor soorten ze
allemaal van alles en nog wat hebben. Relatief gezien zijn de
supermarkten ook best duur, het is dan ook niet zo gek dat de
amerikanen zo dik zijn (en dat zijn ze toch echt…) Voor 6 dollar heb
je een compleet hamburger/taco/chinees menu. Daarvoor kun je in de
supermarkt geen gezonde maaltijd krijgen. Tja, en dan is de keuze
dus snel gemaakt…
Wij willen vanavond eens mexicaans eten en
kiezen een restaurantje in de mall. Nou dat viel dus goed tegen, we
hadden allebei iets wat niet lekker was….
Een illusie minder keren we terug naar het
hotel en kiezen uit de foldertje een boot uit waar we morgen mee
gaan whalewatching oftewel walvisspotten!
Dinsdag 1 februari
We zijn zoals gewoonlijk weer vroeg wakker en
gaan even naar de receptie van het motel om te melden dat we nog een
nacht blijven. Gisteren hadden we onder voorbehoud 2 nachten geboekt
want het weer was zo slecht dat we niet zeker wisten of we nog
walvissen gingen spotten, we lieten het van het weer afhangen. Vol
enthousiasme opende ik vanmorgen de gordijnen en zag tot mijn geluk
dat het droog weer was. Bij de receptie konden we ook koffie en van
die zoete broodjes krijgen als ontbijt, ach, neem maar mee, het is
toch gratis en makkelijk voor een keer onderweg!
We kiezen echter toch voor een ontbijt bij
Denny’s. We komen er om 8 uur en de tent zit helemaal vol. Dit keer
delen we een ontbijtje, Marcel de eieren, worst, bacon, hashbrows en
toast en ik neem de pannenkoekjes (heerlijk die echt amerikaanse)
Gisteravond hebben een van de 3 bedrijfjes uitgezocht die een
whalewatching trip organiseren. De boot waarmee zij varen is groot
en aangezien er gisteravond werd gewaarschuwd voor best een ruige
zee lijkt ons dit de beste optie. We vinden het kantoortje al snel
en de man achter de toonbank heeft gelijk in de gaten dat we
nederlanders zijn. Hij verteld kennissen in Nederland te hebben en
vraagt ons honderduit. Hij biedt ons zelfs aan om even achter zijn
toonbank te komen, mogen we op zijn internetverbinding even de mail
checken. Kijk dat slaan we niet af natuurlijk! Na een tijdje hebben
we alles gecheckt en aangezien het nog vroeg is gaan we bij het
restaurantje wat naast het kantoortje ligt op het dakterras van het
uitzicht genieten. We hadden het gebrul van zeeleeuwen wel al
gehoord maar konden niet zo goed thuisbrengen waar het vandaan kwam…
Totdat we op het dakterras een hele “kluwe” in het water zagen
liggen, vlakbij de visafslag. Omdat we nog ruim een uur hebben
voordat we aan boord kunnen, besluiten we naar de volgende pier te
lopen om ze eens even van dichtbij te bekijken. Daar aangekomen zien
we dat je als publiek de visafslag kosteloos kunt bezoeken. Het is
nog erg vroeg en om dan al in de vislucht te staan… nee, onze
intresse gaat toch echt uit naar de zeeleeuwen. Ze brullen er op los
en genieten van het drijven in het water.
Er zwemmen hier zelfs wilde zee-ottertjes, heel
schattig!
Op ons gemakje zijn we teruggelopen en konden
we aan boord van het schip.
Het viel mee, er waren niet echt veel mensen,
hoofdzakelijk toeristen, chinezen en een schoolklasje.
Als
we de haven uitvaren hebben we prachtige uitzichten over de kustlijn
van Monterey. Als we uit de baai komen worden de golven hoger en
hoger en schommelt de boot zo erg dat we van de kapitein niet meer
helemaal voor op de boot mogen staan…. De golven worden hoger en
hoger, ik schat zeker 4 meter hoog en de boot schommelt meer en
meer. De eerste mensen worden zeeziek en hangen over de reling. We
zien in de verte het uitblazen van lucht van de walvissen en 2 keer
een grote staat en een kop boven water. Ondertussen worden er steeds
meer mensen ziek aan boord en ook Marcel moet er aan geloven. Hij
zag echt groen….
Als we terugvaren naar de haven komt hij
gelukkig weer een beetje bij.Om goed frisse lucht binnen te krijgen
besluiten we om een stuk te gaan lopen richting het “oude”gedeelte,
de Cannery Row. Een hele leuke wandeling langs de kust waarbij je
langs hele oude havengebouwen komt die nu zijn omgebouwd als hotel.
Talloze winkeltjes vol snuisterijtjes en souverniertjes vullen de
straatjes om ons heen. In een van de winkels horen we ineens
Nederlands praten, en zaals wij Nederlanders zijn knopen we gelijk
een praatje aan. Het is een stel dat eerst een week in Las Vegas is
geweest, toen met naar Australië met een camper 3,5 weken
rondgetrokken en nu zaten ze nog een week in San Fransisco… tja, zo
kan het natuurlijk ook!
Na een tijdje ervaringen te hebben uitgewisseld
nemen we afscheid en lopen we terug naar de auto. Onderweg ff snel
een broodje gegeten en moe maar voldaan komen we weer in het motel
aan.
Woensdag 2 februari
We checken vroeg uit en gaan highway 1 op om
het laatste stuk tot aan San Fransisco te gaan rijden.
Vanmorgen even snel een zoet broodje naar
binnen gewerkt om de eerst honger te stillen. Het verkeer is rustig
en al zijn de uitzichten hier niet zo spectaculair als het eerste
deel, de natuur is en blijft mooi.
Dat kunnen we helaas niet van het weer zeggen.
Het is bewolkt en grijs en de kans dat het straks gaat regenen is
heel erg groot.
In Pacifica zien we een bord van Denny’s en
omdat het al 11 uur is kunnen we de verleiding niet weerstaan om
daar even lekker te gaan eten.
In een grote supermarkt “Saveway” halen we even
drinken en wat lekkers voor onderweg.
We zitten nog maar net in de auto als het
inderdaad begint te regenen. Het duurt maar even voordat we in de
voorsteden van San Fransisco zitten en het wordt er al gelijk een
stuk drukker. Omdat Marcel hier vorig jaar ook al is geweest weet
hij dat je, vlak voordat je de Golden Gatebridge over gaat, de
laatste afslag naar rechts kan, hier kun je prachtige foto’s maken.
In de regen parkeren we de auto en zien eerst
de pijlers van de brug bijna niet. Dan ineens doemt de eerst pijler
op uit de mist en kunnen we een paar prachtige plaatjes schieten.
Omdat het nog steeds regent en we geen parapluutjes bij ons hebben
gaan we niet een stukje over de brug lopen wat we eigenlijk wel van
plan waren.
We stappen weer in de auto en hebben gelijk de
juiste afslag naar Lombardstreet. Ons motel (adres had ik al op
internet opgezocht) is makkelijk te vinden. Het is pas 1 uur en we
hebben geen zin om op de kamer te moeten blijven zitten en kopen
eerst allebei een paraplu en besluiten een stuk te gaan lopen.
Op het kaartje wat ik van de receptie had
gekregen leek Chinatown heeeel dichtbij dus moesten we daar maar
eens gaan kijken.
Lombardstreet zelf is vrij plat maar op een
gegeven moment wordt het zo stijl dat je gewoon moet klimmen,
hijgend en puffend kom ik bovenaan! Ik zie dat hier de rail van de
kabeltram loopt en heb zo weer een herkenningspunt voor het kaartje.
Tot mijn grote verbazing staan we ineens aan de voet van “the
crookiest street in the world” een van de toeristische attracties
van SF. Dit is een heel smal straatje met haarspeldbochten. Er rijdt
niemand (wat wil je met dit weer…) en dus kan ik op mijn gemak een
foto er van maken. We lopen verder, heuvel op, heuvel af en komen
tot de conclusie dat Chinatown toch wel wat verder ligt dan ik dacht
en dat SF toch wel heeeel erg groot is…
Uiteindelijk vinden we de straat die we zoeken
en begeven ons echt van de een op de andere minuut in China!
Allemaal Chinezen, Chinese winkeltjes, restaurantjes en gebouwen.
Heel apart! Ondanks de regen is het hier echt gezellig en neuzen we
rond in de winkeltjes vol artikelen uit het verre oosten.
Onderweg hebben we een halte van de kabeltram
gezien en we besluiten terug te gaan met dit vervoermiddel wat een
attractie op zich is. Bij Lombardstreet stappen we weer uit en lopen
het laatste stukje. Het regent nog steeds en om wat bij te komen
duiken we een cafeetje in en drinken een paar corona’s. Als we weer
een beetje opgedroogd zijn lopen we naar een amerikaans jaren 50
restaurantje waar we heerlijk eten.
Als we op het bed in het motel onze schoenen
uitgooien merken we pas hoe zeer ze eigenlijk doen….
Donderdag 2 februari
Ik kijk als eerste naar buiten en het lijkt
droog. Als we buiten komen is het droog! Ik heb het kaartje even
goed bestudeerd en we lopen vanaf het hotel naar Baystreet waar we
eerst door een parkje en daarna een stuk langs de kust en de haven
naar Fishermans Wharf lopen. Onderweg kopen we even een broodje als
ontbijt en op naar pier 39 om de kaartjes voor de boot naar Alcatraz
te kopen. We konden om 10: 15 al mee en hoewel het eiland eerst in
mist was gehuld klaarde het later wat op.
Alcatraz op zich was best leuk en intressant,
we waren alleen vrij snel weer uitgekeken. Toen we terugliepen miste
we net de boot terug en hebben we even op een bankje van het
uitzicht over de stad genoten, ondanks de mist zagen we toch nog
aardig wat.
Als we terug op vaste land zijn gaan we even
naar de zeeleeuwen kijken die aan de andere kant van de haven
liggen, ze maken een hoop lawaai en ik vind ze vreselijk stinken!
Op pier 39 zelf hebben we wat te eten gekocht
en wat winkeltjes bekeken.
Langs de haven zijn talloze winkeltjes die
allemaal dezelfde souveniertjes verkopen. We kopen wat kaartjen om
naar Nederland te sturen en wat magneetjes voor op onze koelkast
thuis.
Als we bij het eindstation van de kabeltram
komen hoeven we maar even te wachten voor we in kunnen stappen. We
kopen voor 10 dollar per persoon een kaartje waarmee we de hele dag
op- en af kunnen stappen. (das wel wat goedkoper dan de 4 dollar pp
die we gisteren voor een enkeltje moesten betalen..) Na een leuke
rit heuvel op, heuvel af met schitterende uitzichten over de stad en
door straten, stappen we uit bij Union Square, een gigantische plein
met nog gigantischer winkels. We stappen een Nike store in van maar
liefst 5 verdiepingen!
Een andere lijn van de kabeltram stopt midden
in Chinatown en daar zijn we opgestapt. Deze bracht ons naar
Nobbhill, waar de meest grote en luxe hotels staan. We blijven
zitten tot het eindpunt en gaan dan weer mee omhoog om vervolgens
over de heuvel naar het Financieel district te gaan. Hier staan een
hoop bankgebouwen en kantoren. We waren vlak bij de baybridge en
hebben daar nog een paar mooie plaatjes geschoten.
Weer terug in de kabeltram stappen we in
Chinatown uit en gaan wat eten in een van de talloze restaurants.
Het was echt heel erg lekker en apart. Het was een vrij groot
restaurant met aan de zijkant aparte hokjes waar je “prive” kon eten
met de gordijnen dicht… heel duister, doet me denken aan de kuifje
stripboeken..
Na het eten lopen we terug naar het gedeelte
waar we gisteren geweest zijn en komen langs de fortunecookiefactory,
hier zitten 2 Chinese vrouwen de hele dag fortunecookies te maken.
We mogen kijken maar moeten wel even 50 cent betalen ;-) Als we een
tijdje hebben staan kijken krijgen we er een paar mee en lopen weer
verder. We stappen op hetzelfde punt als gisteren in alleen gaat de
tram nu niet naar Lombardstreet maar weer naar Fishermanswharf…
Omdat het al schemerig wordt besluiten we weer
naar het motel te lopen, onderweg nog een paar mooie foto’s van de
Goldengatebridge gemaakt die nu voor een deel uit de mist was.
We hebben een berehonger gekregen en kopen een
joekel van een pizza die we heerlijk met een biertje op de kamer
opeten.
We staan weer vroeg op want hebben een lange
rit voor de boeg.
Het is weer mistig en dus gaan we niet meer
naar de Goldengatebridge. Wel rijden we Lombardstreet uit en rijden
het smalste straatje van de wereld. Dit was echt funny!
We nemen highway 80 en gaan de Baybridge op, we
rijden op het onderste gedeelte de stad uit. Boven ons rijdt het
verkeer de stad in. Nou ja, rijden, we zagen op het nieuws dat er 2
ongelukken waren gebeurd en dat de boel goed vast stond. Dat klopte,
we hebben kilometerslange files gezien. Zijn wij even blij dat we de
andere kant opmoeten!
We rijden naar Sacramento en nemen daar highway
50 richting South Lake Tahoe. Onderweg eten we bij Denny’s in El
Dorado en valt het ons op hoe “plat” het landschap hier eigenlijk
is.
Na 1,5 uur rijden wordt het landschap echter
steeds bosachtiger en zien we in de verte witte toppen van sneeuw op
de bergen.
De weg zelf wordt steeds bergachtiger en we
gaan steeds hoger. Vanaf hier hebben we prachtige uitzichten over de
bergen en beekjes die langs de weg lopen. In de verte zien we Lake
Tahoe al liggen.
Het was de bedoeling om in South Lake Tahoe te
overnachten maar toen we er aankwamen was het er zo druk en
toeristisch dat we alleen even naar het meer zelf gaan om te
genieten van het uitzicht en wat mooie foto’s te maken en besluiten
om door te rijden naar Carson City in Nevada.
Hier hebben we een betere aansluiting op
highway 395 die voor morgen op de planning staat. Onderweg zien we
nog een aantal leuke verkeersborden: overstekende beren, donkeys en
koeien. Wij hebben ze helaas niet gezien.
Wat heel apart was was de overgang van het
groene gebied bij Lake Tahoe en het droge woestijnachtige bij Carson
City. Ineens, alsof ze er een streep hebben gezet, is het landschap
droog en dor. Heeeel apart!
We vinden al snel een motel en gaan de omgeving
van de hoofdstad van Nevada bekijken. Er is hier echter niet veel te
beleven en we zitten even zonder jas (waren we niet net in de
sneeuw???) op een bankje in de zon. Gelukkig vinden we wel een heel
leuk restaurantje waar Marcel een joekel van een hamburger en ik een
joekel van een ceasarsalade eet!
Moe van de toch wel lange rit gaan we vroeg
slapen.
Na het uitchecken draaien we gelijk met de auto
highway 395 op.
We komen langs leuke “western”stadjes en je
kunt aan alles merken dat we in Nevada zitten.
Het landschap wordt steeds droger maar ook
mooier en onderweg zien we heel wat heuvels met verbrand bos.
Doodzonde maar het schijnt daar elke zomer weer raak te zijn. De 395
is een hele bijzondere weg, het is er heerlijk rustig en na elke
bocht is het weer een verassing wat we te zien krijgen!!
We zien toch ook weer sneeuw, wat steeds meer
wordt en mensen met sneeuwscooters en een hondenslee.
Bij Monolake zijn we gestopt en hebben wat
foto’s in de sneeuw gemaakt, wat een prachtige natuur is hier toch!
Het landschap wordt langzaam weer wat droger al
hoewel er op de punten van de rotsbergen nog sneeuw ligt.
We rijden soms als enige op de weg en dat geeft
toch wel een heel speciaal gevoel. Als we in Bishop aankomen (een
van de grotere stadjes onderweg) eten we wat en kijken hoe ver we
nog moeten rijden.
We hadden gepland om in Lone Pine (hier is een
ingang naar Death Valley) te overnachten maar aangezien dit een heel
klein stadje is met weinig vertier en het nog maar 1 uur s’middags
is twijfelen we even wat we gaan doen.
We gooien de tank vol en gaan Death Valley in.
Je bent hier gelijk in de woestijn. Het is er
dor en droog en heeel erg stil. Ook op de weg. We rijden al 3
kwartier voordat we eindelijk iemand tegenkomen…
De temperatuur is hier ook heerlijk, als we
uitstappen voelen we wel degelijk het verschil.
De uitzichten die we hier hebben zijn
adembenemend. Je kunt zo ver kijken en ziet alleen maar rotsen en
woestijn. Heel indrukwekkend!
Het is heel moeilijk om te beschrijven wat je
hier allemaal ziet, hier moet je echt de foto’s voor zien!
We komen langs de Sanddunes, hier is een stukje
“echte” woestijn met grote zandheuvels. Midden in Death Valley ligt
Badwater, een groot zoutmeer wat eigenlijk altijd droog staat. Hier
is ook het laagste punt van Death Valley.
Na een tijdje komen we langs een
camperkampeerterrein en zien we al weer wat meer mensen.
Midden in Death Valley ligt ook een chic hotel,
Furnace Creek. Eigenlijk wilde we hier overnachten maar het ligt
echt middle in the place of nowhere en dus reden we maar weer door.
Het duurde nog best lang voordat we weer uit
Death Valley waren en het begon al te schemeren. Ineens waren we ook
weer in Nevada en in een klein stadje zagen we een Casino met hotel,
bingo dachten we. Dachten we want ze waren hartstikke volgeboekt,
een of andere conferentie.
Tja, dan maar in het donker verder zoeken. Het
volgende stadje is Indian Springs en volgens de eigenaar van hotel
waar we net waren is daar ook een motel. We vinden het inderdaad
maar er schijnt een militaire oefening in de buurt te zijn en ze
logeren allemaal daar….. pffff
We kijken op de kaart en het is nog 3 kwartier
naar Las Vegas. Al hadden we daar eigenlijk pas morgen moeten
aankomen, we besluiten er naar toe te rijden.
Het eerste hotel wat we zien gaan we heen. Het
is zaterdagavond en druk.
Er is nog een kamer maar die is wel duur. We
zijn na 8 uren auto en indrukken zo moe dat het ons niet kan schelen
en boeken hem.
Na 2 stappen staan we midden in een groot
casino waar de bliepjes en belletjes continu klinken! We brengen de
koffers naar boven en gaan wat eten.
Hier ontdekken we de Panda Express. Een soort
chineze snackbar waar je heerlijk kunt eten voor weinig.
We vergapen ons aan de lokale bevolking die het
gokken in zo’n casino echt als een avondje uit zien. Zelf gooien we
1 dollar in een pennyslot, je kunt dan 100 keer drukken, das nog
eens leuk!
Moe kruipen we ons bed in om heerlijk in slaap
te vallen!
We hebben heerlijk geslapen, niet zo gek na die
lange dag van gisteren! Beneden in het casino drinken we eerst een
bak (sloot) koffie bij starbucks en zoeken op een handige
plattegrond van Las Vegas waar de Las Vegas Motor Speedway is, hier
wil Marcel graag een kijkje nemen. Al snel hebben we het gevonden en
na het uitchecken rijden we er eigenlijk gelijk heen. Het ligt aan
de buitenkant van Las Vegas, wel aan Las Vegas blvd maar die schijnt
ongeveer 30 kilometer lang te zijn… We vallen met onze neus in de
boter want er wordt druk getraind met dragracers! We vinden de
ingang en vragen aan de kassier of er gereden wordt en zo ja, hoe
laat. Hij zegt heel eerlijk dat hij niet weet of er met de grote
auto’s getraind gaat worden, het waait behoorlijk en daar hebben ze
veel last van. We besluiten om niet naar binnen te gaan, over een
paar dagen gaan we immers naar Pamona om 2 dagen de races te zien.
Aan de overkant van de racestrip voor de dragracers ligt de
nascarbaan oftewel de Las Vegas Motor Speedway. Er is die dag niets
te doen en dus kunnen we alleen de buitenkant zien. Echter Marcel
vindt een opening in het hek en rijdt lekker eigenwijs naar binnen.
Daar zien we een groot aantal trucks van de nascarracers staan,
geweldig, wat een prachtige wagens. Als we het terrein afrijden
zitten we gelijk op de juiste weg, de Las Vegas Blvd. We komen langs
armoedige motelletjes en huizen, maar al snel worden de hotels
groter en mooier. TI oftewel Treasure Island is het hotel wat we van
te voren uitgezocht hebben. We vinden het gemakkelijk en parkeren de
auto in de garage achter het hotel. Bij de incheckbalie zien we dat
mensen in de rij staan om een kamer te kunnen huren. We zijn vrij
snel aan de beurt en krijgen een kamer op de 17e
verdieping. Eerst even de koffers uit de auto gehaald en al wandeld
door het casino naar de liften (da’s best een rare gewaarwoording!)
De kamer op zich is geweldig, heerlijk ruim en van alle gemakken
voorzien.
Het hotel is echt inmens groot, 35 verdiepingen, een paar duizend
kamers en heeft liften die je naar bepaalde verdiepingen brengen.
Moesten we eerst wel aan wennen maar na een tijdje hadden we het wel
door. We gaan meteen de strip verkennen en komen als eerste bij de
Venetian, een hotel in venitiaanse sferen. Het grote overdekte
winkelcentrum met italiaanse huisjes en half rond dak geschilderd in
hemelsblauw met wolken, geeft je de illusie dat je buiten bent maar
dat is dus niet zo. Heel bijzonder!
In de foodcourt eten we snel wat bij onze
favoriet the panda express en vergapen ons aan de prachtige
winkeltjes. Het is een drukte van jewelste, het is Superbowl Sunday
en dat is ook hier goed te merken!
We verkennen de strip verder en komen langs de
fonteinen van het Bellagiohotel (mooi!) en langs alle thema
hotels/casino’s die de strip rijk is. Hotel New York New York moeten
we natuurlijk ook even bekijken, het is een leuk hotel waar Marcel
vorig jaar geweest is. Er zijn allerlei kleine straatjes binnen met
kleine eettentjes en cafeetjes, echt leuk!
We lopen tot aan het Luxor hotel in de vorm van
een piramide. Omdat de voetjes best zeer doen kruipen we hier achter
een gokkast om een gokje te wagen. Na een half uurtje gaan we verder
aan de overkant en gaan de MGM in. Hier zitten als
bezienswaardigheid 2 jonge leeuwen in een kooi van glas die de hele
dag een beetje bezig worden gehouden door hun trainers. Best grappig
om te zien.
Buiten bij ons hotel werd 3 keer per avond een
show opgevoerd, sirens of TI, en we hebben die even bekeken, was een
leuke show met veel spectakel en vuurwerk op het einde. Toen nog
even de strip opgegaan en gelachen om de fans, al toeterend en
gillend reden en liepen ze over straat, het was nog gekker als bij
ons een WK voetbal! Na het waterorgel bij het Bellagio in het donker
te hebben bekeken vonden we het genoeg en zijn met moeie pootjes in
slaap gevallen.
Maandag 6 februari
We hebben heerlijk geslapen en nemen koffie en
een broodje bij Starbucks beneden in het casino. We besluiten
vandaag de “andere”kant van de strip te nemen. Aan de overkant van
ons hotel staat het fashion show center, een grote mall met hele
dure winkels van topontwerpers. Hier zien we ook een nascarshop en
vergapen ons aan alle merchandise. We lopen verder en komen langs
veel hotels die aan deze kant al veel langer staan en toch wel wat
ouder zijn de het nieuwe gedeelte van de strip. Het is hier ook
duidelijk een stuk rustiger en hier en daar zijn grote open plekken
waar hotels zijn opgeblazen om plaats te maken voor nieuwe. Ons doel
vandaag is de Stratosphere tower, een 350 meter hoge toren waarop je
een prachtig uitzicht over Las Vegas hebt. Eerst eten we beneden
iets in een schattig jaren 50 restaurantje, erg leuk.
De lift brengt ons heel snel naar boven waar we
eerst naar 3 bizarre attracties kijken, een soort draaimolen buiten
de toren, een soort raar achtbaantje en een toren op de toren die je
omhoog laat schieten in je stoeltje. Men staat in de rij hiervoor
maar wij houden dit gedeelte toch echt voor gezien! We genieten op
het observation deck van het prachtige uitzicht, het is goed helder
weer dus we kunnen heel ver kijken. Beneden gekomen lopen we aan de
overkant weer terug en komen langs een aantal weddingchapels. Aan
deze kant zijn ook wat meer winkeltjes en hebben we wat spulletjes
gekocht. Terug in het hotel hebben we even gegokt bij Marcel zijn
favoriete kast, iets met bevertjes, veel herrie en verschillende
filmpjes als ie weer wat gewonnen had, erg funny!
In de fashion show center heb je bovenin ook
een grote foodcourt met wel 20 soorten verschillend eten en hier
hebben we op ons gemak gegeten. Even de gekochte spulletjes
weggebracht en toen naar het buurhotel The Mirage, hier zou een
soort vulkaaneruptie komen bij de waterval. Dit viel een beetje
tegen. In Ceasars Palace hebben we winkeltjes bekeken. In dit
winkelcentrum zit een autodealer, Exotic Cars, waar ze de meest
exclusieve auto’s verkopen, we hebben onze ogen uitgekeken. Aan het
einde van het centrum op een groot plein is een groot zee-aquarium
waar ook een showtje is over atlantis.
Als we weer buiten zijn steken we over om naar
hotel Paris te gaan. Hier staat een nep eiffeltoren waar je op kunt
en ook prachtig uitzicht hebt over de strip, helemaal in het donker.
We hebben geluk want aan de overkant bij het
Bellagio is net de fonteinenshow aan de gang, heel apart omdat van
bovenaf te zien. Moe van het lopen gaan we terug naar het hotel. Op
het nieuws zijn we dat er afgelopen woensdag een agent is
doodgeschoten en dat deze morgen wordt begraven en de stoet over de
strip zal gaan. Wellicht dat we even gaan kijken.
Dinsdag 7 februari
Na ons bijna standaard kop koffie gaan we weer
naar buiten. Op het journaal hebben we gezien dat de begrafenisstoet
om ongeveer 10.00 uur langs komt en dus besluiten we een plekje te
zoeken waar we op ons gemakje kunnen kijken.
Op een gegeven moment werd er door agenten de
hele strip leeggemaakt voor de stoet, dit was een raar iets om mee
te maken. En na een kwartier kwam er eerst een hele stoet
motoragenten, de kist op een auto en toen ontelbare auto’s. Het was
heel indrukwekkend om te zien.
Later op het journaal hoorde we dat dit in 1994 voor het laatst was
gebeurd en besefte ons toen dat we iets speciaals hadden meegemaakt,
al had ik natuurlijk liever gehad dat die man nog gewoon geleefd
had!
We zijn naar New York New York gelopen om nog
wat souveniertjes op te halen en op de terugweg op een terrasje in
de (hete!) zon een coronaatje gedronken.
Het weer wordt steeds beter en warmer, we
houden het bijna niet uit in de zon. We brengen de spulletjes naar
het hotel en eten weer wat bij de foodcourt in de mall naast ons
hotel. Grieks dit keer, en nog lekker ook.
Na het eten nemen we de bus naar downtown. Een
enkeltje kost 2 dollar, je stopt per persoon een 2 dollarbiljetjes
in een machientje en je mag mee. Bij Fremontstreet (het “oude”
gedeelte van Las Vegas) stappen we uit en wachten op de show die op
een enorm tv scherm, die over de straat loopt, wordt gegeven. Het is
een hele aparte en leuke ervaring om dit te zien. Daarna weer terug
naar het hotel waar we weer even gegokt hebben, met 5 dollar per
persoon hebben we zeker 1,5 uur lol gehad, wat wil je nog meer!
Woensdag 8 februari
Was het gisteren al heerlijk weer, vandaag
geeft de thermometer 84 F aan. Omrekenen en het blijkt 29 graden
celsius te zijn!
We checken op tijd uit, werpen nog een laatste
blik over de strip en gaan highway 15 op richting los angeles. We
eten wat in Baker en zien onderweg hoe de woestijn langzaam weer
overgaat in groen bergen.
In Nevada National Park zien we vanaf de
snelweg bosbranden, dit is een naar gezicht, gelukkig is het nog een
eindje van ons vandaan. We vinden Pomona vrij gemakkelijk en ook
Motel 6 is zo gevonden. Achter de balie staat een duitser die, als
hij doorheeft dat we nederlanders zijn toch nog een kamertje voor de
komende 4 dagen voor ons over heeft. (de telefoon blijft rinkelen en
hij moet steeds nee verkopen, het lijkt dus of we echt de laatste
kamer hebben!)
De kamer is niet groot en het bed klein, maar
we moeten het er maar mee doen..
Bij het hotel aangekomen zetten we de auto neer
en lopen naar de Burger King waar ze tot mijn verbazing ook
vegetarische burgers hebben. Een ijsje bij de ijssalon ernaast als
toetje en de wandeling naar het hotel terug als verbranding,
heerlijk!
Die nacht slaap ik slecht, er zit een kier bij
de deur en doordat de wind naar ons toe staat hoor ik de snelweg
naast ons erg goed…..
Donderdag 9 februari
Tot onze grote vreugde is het vandaag weer
ongeveer 28 graden. Vandaag staat Disneyland op het programma.
Met mijn wegenkaart vonden we het vrij snel.
Het lijkt qua opbouw erg op Parijs dus dat was wel makkelijk. We
hebben alle attracties bijna gedaan, ik vond persoonlijk de Indiana
Jones het leukst, deze is echter wel heeel anders dan in Parijs! Het
viel ons op dat er in dit park geen enkele attractie is die over de
kop gaat, dus iedereen kan overal in, ook de kleinere kinderen.
Om 4 uur waren we moe van alle indrukken en
attracties en zijn weer naar Pamona gereden. Dat was makkelijker
gezegd dan gedaan, doordat de snelwegen met north, west, south en
east worden aangegeven was ik ff gedesorienteerd. We hebben een
afslag genomen waarvan we dachten dat het de juiste was en na heeeel
lang rijden kwamen we inderdaad goed uit. Het werd al donker en dus
was ik blij dat we een punt zagen wat we herkende.
Na pizza te hebben gegeten zijn we naar een
grote winkel “Food for less” gegaan waar we wat bier en fruit e.d.
hebben gekocht. Dit is een soort Aldi waar de spullen nog enigszins
betaalbaar zijn.
Vrijdag 10 februari
Vandaag gaan we dan eindelijk naar waar we
eigenlijk voor gekomen zijn: Dragraces in Pamona!
We kopen bij food for less een paar
croissantjes (yep, kennen ze hier ook!) en natuurlijk wat drinken en
rijden de weg die we gisteren ook gereden hebben naar Fairplex, dit
is het complex waar de dragstrip gevestigd is.
We parkeren de auto op een echt onwijs groot
parkeerterrein en worden door een soort golfkarretje opgepikt die
ons naar de ingang brengt. (scheelt een heel stuk lopen…) Omdat de
races nog niet zijn begonnen lopen we eerst door het rennerskwartier
en kijken onze ogen werkelijk uit, wat een luxe hier!! Daar kunnen
ze bij ons in Drachten en in Hockenheim in Duitsland wel even wat
van leren zeg! Maarja, als je ook ziet wat een sponsors deze lui
hebben….
Overal bij de trailers hangen bakken met
posters van de rijders en voor we het weten hebben we een grote tas
vol met deze posters. We lopen langs de merchandise winkels en kopen
2 zitkussentjes wat de tribunes zijn best wel hard.. We gaan onze
plekjes opzoeken en genieten van geweldige races en werkelijk
oorverdovend lawaai. Ik heb EN oordopjes EN mijn oorkleppen op en
nog dreunt het door alles heen! Vooral nde funnycars en topfuels
maken zoveel lawaai, dat trilt door je hele lijf!
Het weer is en blijft heerlijk en ook de
amerikanen (die zodra ze horen dat je een andere taal spreekt gelijk
een praatje met je aanknopen en toch wel erg verwonderd zijn dat we
helemaal uit Nederland komen voor deze races (nou ja ook voor de
rest van de reis hoor!!) genieten met volle teugen. En eten, eten,
eten en eten. Hotdog on a stick, popcorn, ijs, gebraden kalkoenpoten
van de bbq, hamburgers, liters fris en bier en ga zo maar door. Ik
kijk wederom mijn ogen uit op dit gebied, het is ook niet zo gek dat
overgewicht zo’n probleem is in dit land…
S’avonds gaan we moe maar voldaan naar het
motel. Als we net slapen wordt er op de deur gebonst… eerst reageren
we niet maar dat doet Marcel toch open met zijn slaapdronken hoofd.
Er staat een grote donkere man voor de deur die met een smoesje weer
verder loopt (WAT IS DIT???) Als Mars de deur weer dicht doet hoor
ik hem op de galerij zeggen: It’s a white guy…. (Ze waren dus
duidelijk naar een andere kleur op zoek) Ik vond dit motel al niet
zo prettig (s’nachts veel lawaai en volgens mij werden de kamers
voor heel iets anders gebruikt dan slapen…) maar nu heb ik het
helemaal gehad. Ik doe geen oog meer dicht en ben de volgende dag
blij dat we nog maar 1 nacht hoeven…
Zaterdag 11 februari
Vandaag wederom naar de dragraces met weer
heerlijk weer.
Zondag 12 februari
We checken vroeg uit en rijden naar Westminster.
Hier in de buurt woont Hein, de oom van Peter met wie Marcel vorig
jaar hier is geweest. Omdat we veel te veel spullen hebben om mee
terug te nemen en er geen plek meer is in de koffers die we bij ons
hebben gaan we naar de Westminstermall om daar een nieuwe kofferset
te kopen (prijs veel heel erg mee!) Bij de foodcourt eten we
heerlijke broodjes en we vervolgen onze weg naar Huntington Beach.
Hier lopen we een lekker stuk over het strand en de pier en drinken
een heerlijk vruchtencocktailtje bij Jambajuice (echt superlekker!)
Het weer is nog steeds heerlijk en er liggen zelfs mensen in hun
badkleding in de zon. In het water liggen een heleboel wavesurfers
te wachten op de perfecte golf. We hebben er een paar in actie
gezien, die gasten kunnen het daar wel zeg!
We nemen highway 1 naar het Hilton Hotel bij
het vliegveld en genieten voor de laatste keer van de omgeving en de
natuur.
Als we hebben ingecheckt gaan we voor de
laatste keer bij Denny’s eten (die ik onderweg toevallig in de buurt
zag..) en gaan daarna vroeg naar bed als voorbereiding op onze
terugreis morgen.
Maandag 13 februari
We zijn vroeg uit de veren en checken vroeg
uit. Het stukje met de auto naar Alamo is zo gepiept en voor we het
weten staan we weer op LAX airport. We kunnen nog niet inchecken
omdat het nog te vroeg is en omdat het lekker weer is gaan we maar
voor op de stoep een beetje mensen kijken.
Na een uurtje krijgen we een seintje dat we
mogen inchecken en dit gaat bijzonder snel. We zijn echt een van de
eerste en zitten hierdoor voor in het vliegtuig. Na het inchecken
gaan we naar de gate maar bij de paspoortcontrole moeten eerst de
schoenen uit en alles uit de tas, pfffff
LAX is wel wat anders dan schiphol! Op schiphol
kun je heel ver heen en weer lopen en allerlei winkeltjes bekijken
vanuit “jouw”gate. Hier zijn er een aantal gates die bij elkaar
komen en je kunt maar een klein stukje lopen. Er zijn 3 winkeltjes
en eettentjes en daar moet je het mee doen. Viel effe tegen omdat we
nog 3 uren moesten wachten. Maargoed, de stoelen bij de wachtruimte
zaten goed en het “mensenkijken” leverde soms weer komische
situaties op!
Ons vliegtuig vertrok prima op tijd en door het
lekkere weer konden we heel veel zien, zoals Las Vegas en de Grand
Canyon en nog meer, zelfs Canada was goed te zien. De vlucht verliep
rustig en terug op schiphol (het is inmiddels dinsdag 14 februari)
duurt het wel even voor we de koffers hebben. We worden er
natuurlijk uitgepikt om onze koffers open te maken bij de douane (en
ik was al zo moe…) Na wat heen en weer gepraat over de modelauto’s
die we hebben meegenomen kunnen we eindelijk naar de trein die ons
weer naar Assen brengt.
We zijn moe maar hebben zoveel gezien, een
SUPERVAKANTIE!
Volgend jaar gaan we zeker weer…..
