Donderdag ochtend was het zover. We gingen op onze
lang verdiende vakantie naar Michigan en Illinois. We hadden de hond
gisteren naar de kennel gebracht, en gezorgd dat er iemand langskwam
voor de kat en de planten. We gooiden de bagage in de auto en gingen
op weg naar het langparkeren terrein van Denver International Airport.
Nadat we op het parkeerterrein een plekje kregen toegewezen werden we
met een shuttle naar de terminal gereden. We hadden geen koffers om in
te checken dus gingen we meteen naar de gate op pier B. Na het tonen
van onze rijbewijzen kregen we onze instap kaart. Papieren tickets
komen er niet meer aan te pas als je via de internet een elektronische
ticket koopt. We taxieden naar de startbaan, maar een grote onweersbui
weerhield de piloot ervan om op te stijgen. Hij besloot de
tegenoverliggende startbaan maar te gebruiken, een ritje van bijna een
kwartier. Om rond 8:00 uur s'ochtends steeg het vliegtuig dan toch
eindelijk op richting Chicago.
Na een vlucht van ruim 2 uur zetten we weer voet op
vaste grond. We waren iets te vroeg om de huurauto op te halen. Om het
speciale weekend tarief te krijgen, moesten we tot 12 uur wachten. We
hebben toen maar 20 minuten op een bankje gezeten en mensen gekeken
die heen en weer renden in de terminal. Uiteindelijk konden we de
papieren tekenen en de auto gaan halen. Het was prettig warm in
Chicago, toen we buiten in de shuttle stapten die ons naar onze huur
auto bracht. We legden de koffers achterin, controleerden of de auto
geen beschadigingen had die men ons eventueel bij terugkeer in
rekening konden brengen, en gingen op weg. Het was gelukkig niet zo
druk en al gauw vonden we de weg via I-90 en I94 richting Indiana.
Het uitzicht onderweg verschilde duidelijk van dat
in Denver. Hier zie je een dichte haag van grote volwassen bomen langs
de weg, in tegenstelling tot de uitgestrekte open prairie. Dankzij het
voor ons ongewone uitzicht vloog de twee uur lange autorit voorbij en
waren we voor we het wisten in Holland, Michigan. We gingen meteen op
zoek naar ons Motel (Super 8) zodat we konden inchecken. Vervolgens
gingen we de stad een beetje rondtoeren. Allereerst lijkt Holland op
elke andere kleine stad in Amerika. Echter naast de McDonalds,
Walmarts en Taco Bell's zie je ook middenstand met namen als
Vandenakker, Boersma en de Vries. Onderweg zijn we gestopt bij een
grote begraafplaats en hebben hier rondwandelend gekeken naar de namen
op de grafstenen: Cornelis de Wit, Henk Voorhout, Boukje Van Dam.
Namen die ons zeer Nederlands in de oren klinken. Holland is een echte
Nederlands kolonie, van voornamelijk gereformeerde afkomst.
Toen onze magen begonnen te rommelen zijn we naar de
Piper Restaurant gereden. Dit restaurant ligt aan het eind van een
doodlopende weg bij een uitloper van Lake Michigan: Lake Macatava. In
deze uitloper is een kleine jachthaven gebouwd waaruit je vanuit het
restaurant uitzicht heb. Een erg mooie en rustige plek om te eten, en
het eten was er heerlijk. Met volle buiken zijn we teruggereden naar
Holland, en hebben s'avonds in de locale bioscoop naar "The
return of the Mummy" gekeken.
De volgende ochtend hebben we besloten om eens als
echte Amerikaanse toeristen naar al dat Hollandse te kijken. We zijn
allereerst naar Veldheer's Tulip and Klompen Factory gegaan. Deze
Nederlandse afstammeling heeft bollenvelden zomaar midden in Michigan!
Als je er rondloopt lijkt het alsof je in Keukenhof of Alsmeer bent.
In een grote schuur is ook nog een klompenfabriek, waar de klompen op
precies dezelfde wijze als in Nederland worden gemaakt. Vervolgens is
er ook nog een werkplaats waar delftblauw aardewerk wordt gemaakt.
Afgezien van het merkje onder het aardewerk is het soms niet van echt
te onderscheiden.
Na Veldheer zijn we naar het Dutch Village gegaan
verderop aan dezelfde weg. Als Nederlander zul je wel lachen om de
manier waarop men Nederland voorstelt. Het dorp is te vergelijken met
een kruising van Kinderdijk en Leiden. Men heeft er kanaaltjes met
gevelpanden erlangs. Op straat staan hondenkarren en elk huis wat je
in kunt is verbouwd tot souvenir winkel. Men heeft bij de verkoop van
de artikelen daar wel moeite om Nederlands van de rest van Europa te
onderscheiden. Wat zou je denken van echte Nederlandse Koekoeksklokken?
Op straat in de Dutch Village is van alles gaande.
Er zijn straatdraaiorgels, klompendansen, mannen en vrouwen in
klederdracht. Veel van het personeel spreekt met een Nederlands
accent, maar spreken blijkbaar geen Nederlands. Vreemd...
Na de Dutch Village nog even doorgereden voor een
bezoek aan een echte Nederlandse molen. Op Windmill Island heeft men
een molen opgebouwd die men in 1965 vanuit Noord-Brabant heeft laten
overkomen. Je kunt de molen in en met een rondleiding naar het hoogste
punt gaan. De molen wordt nog echt gebruikt voor het maken van meel,
die je in het lokale winkeltje kunt kopen. Er stond niet veel wind die
dag dat wij er waren, en men schijnt hier nooit kanvas zeilen aan de
wieken te doen, dus er moet een stevige bries staan voordat de
molenaar aan het werk kan.
De overdosis Nederlandse cultuur Amerikaanse stijl
ging ons niet in de kouwe kleren zitten, dus we besloten de dag maar
met een ritje naar het noorden. Grand Haven beach ligt net noordelijk
van Holland en het was de eerste plaats waar we eindelijk Lake
Michigan van dichtbij konden bewonderen en proeven of het echt niet
zout was. Lake Michigan is aan de oost zijde bijna overal verborgen
door hoge duinen. Je kunt soms niet verder dan 20 meter van de kust
zijn, en het nog niet zien. Hier in Grand Haven konden we op een
strandje een stukje langs het meer lopen. Het is moeilijk voor te
stellen dat het een meer is. In alle richtingen strekt het blauwe
water voor je uit zonder dat je in de verte land kunt zien. Het lijkt
gewoon een zee of oceaan.
Terug naar Holland en vlakbij het motel gedineerd in
de Rio Grande. Na al dat Hollandse moesten we gewoon even eten uit het
westen hebben. Grote biefstuk met een biertje, dat is tenminste een
stevige maaltijd. Morgen rijden we naar Chicago.
Op zaterdagochtend de auto weer volgegooid met dure
($2.12) benzine en richting Chicago gegaan. Onderweg in Benton Harbor
gestopt voor een ontbijtje in een truck stop. In Benton Harbor is een
grote fabriek van WhirlPool, tegenwoordig eigendom van Phillips dus
ook een beetje Hollands... Via South Shore Drive langs Lake Michigan
kwamen we in Chicago Near North aan waar we bij Days Inn een kamer
hadden geboekt. Parkeren in Chicago is erg duur maar het hotel bood
parkeren in de lokale parkeer garage voor half geld aan. Uiteindelijk
hebben we de auto in Chicago vrijwel niet gebruikt, maar veel gelopen,
taxis gebruikt en met de EL (elevated line) gereisd. Op weg naar het
hotel zijn we gestopt bij het Adler Planetarium en hebben een showtje
daar bekeken. Het Adler Planetarium ligt aan het eind van Meigs Field.
Meigs Field is een vliegveld voor zaken vliegtuigjes dat half in Lake
Michigan ligt. Het is vooral bekend voor gebruikers van het Microsoft
spelletje "Flight Simulator" wat standaard daar begint. De
burgemeester van Chicago heeft meerdere malen geprobeerd Meigs Field
te sluiten, maar de zakenmensen in downtown Chicago stellen de
nabijheid van een zakenvliegveld wel op prijs en hebben blijkbaar meer
in de melk te brokkelen dan de burgemeester. Voorlopig blijft het
vliegveld open.
Na het inchecken in het hotel hebben we een
wandeling naar het strand gemaakt. We waren onder de indruk van de
afmetingen van Chicago. Daarbij vergeleken is Denver maar een dorp. De
stad is ook erg schoon en modern. Na de wandeling zijn we op de terug
weg gestopt voor een maaltijd bij een Turks Restaurant (Cousin's) en
hebben vervolgens ons bed opgezocht in ons piepkleine hotelkamertje.
Zondagochtend hebben we de EL naar downtown genomen
en zijn naar het Field Museum of Natural History gewandeld. In het
museum hebben we "Sue" gezien. Een Tyrranosaurus Rex waarvan
een bijna kompleet skelet een jaar geleden is gevonden. Het museum
heeft ook een Egyptische collectie van redelijke afmetingen en andere
interessante bezienswaardigheden. De voeten begonnen al een beetje
zeer te doen, dus hebben we maar een taxi genomen naar de Navy Pier.
Deze pier is in 1995 geheel gerestaureerd en in volle glorie hersteld.
Toen we er aankwamen zijn we midden in de file maar uit de taxi
gestapt, want lopend kon je er sneller komen dan met de auto door de
grote drukte. Deze pier is te vergelijken met de pier van Scheveningen.
Je kunt over de mensen heenlopen zo druk is het, maar er is van alles
te zien. Het uitzicht word overheerst door het grote reuzenrad
halverwege. Er zijn veel winkeltjes, straat artiesten en aan het eind
van de pier is een biertuin waar muziekanten op treden. De mensen
drukte overviel ons een beetje, en we zijn maar via de achterkant waar
bijna geen mensen waren weer terug gewandeld. Zo langzamerhand hadden
we zoveel gelopen dat onze voeten tot stompjes leken te zijn geworden.
Eindelijk kregen we het spoor van de EL in zicht, maar toen we eronder
stonden bleek het station niet in zicht. Na een pijnlijke wandeling
vonden we toch het station voor de trein naar het hotel. Bij het hotel
aangekomen vielen we op het bed en hebben een lekker dutje gedaan.
s'Avonds hebben we dichtbij een Vietnamees Restaurant gevonden
"Y2K" geheten waar we lekker hebben gegeten.
Het is alweer maandag en vanmiddag gaat onze vlucht
terug naar Denver. We besluiten nog een ritje naar het noorden te
maken waar de duurdere buitenwijken van Chicago zich bevinden.
Onderweg verbazen we ons over de afmetingen van deze huizen. Kastelen
op vele voetbalvelden grote stukken land vlak aan het meer gelegen.
Sommige staan te koop, maar als je moet vragen hoeveel ze kosten, kun
je ze waarschijnlijk niet betalen. Na de rit door al deze decadentie
gaan we de auto inleveren bij Hertz en nemen de shuttle naar de
Terminal. We zijn wat vroeg en bij navraag blijkt dat we een vlucht 40
minuten vroeger terug kunnen nemen. We laten ons op de stand-by list
plaatsen en blijken inderdaad mee te kunnen.
Rond 5:00 uur lokale tijd arriveren we in Denver en
nemen de shuttle weer terug naar het lang parkeren terrein. We nemen
een omweg terug om de hond op te halen, die wel een beetje blij is om
ons te zien. De volgende dagen is ze een beetje stil, we denken omdat
ze haar vriendjes bij de kennel mist, maar dat gaat al gauw over. Onze
standaard souvenirs prijken alweer in het keuken kastje: een koffie
beker uit Holland en een uit Chicago.
©
USA4ALL & Loek van Helden
