30 september t/m 25 oktober 2000
In
2000 gingen we voor de derde keer naar Amerika op vakantie. We wilden
nu toch ook een keer de steden en Nationale Parken aan de westkant van
Amerika bezoeken. We boekten een Flexible Drive bij Arke. We boekten
dus alle hotels al van te voren, maar we hadden wel zelf onze route
samengesteld. Onze route leidde van San Francisco naar Monterey, dan
het binnenland in naar Yosemite NP, toen Sequoia NP, Death Valley NP,
Las Vegas, Zion NP, Bryce Canyon NP, Page, Monument Valley, Grand
Canyon NP, Laughlin, Palm Springs en we eindigden in Los Angeles.
Daarna vloog Laura alleen nog door om een paar dagen een vriendin te
bezoeken in Columbus, Ohio.
San FranciscoOp
zaterdag 30 september om 8:30 vertrokken we met de Schipholtaxi naar
het vliegveld. Onze eerste vlucht met
British
Midland vertrok
om 11:45 naar Londen. In Londen moesten we even wachten want ons
vliegtuig (een boeing 747 van
United
Airlines) vertrok
pas om 15:25 naar San Francisco. Een vlucht van meer dan 10 uur. Wel
lang, maar we werden goed verzorgd. Bij aankomst in San Francisco
hadden we een prachtig uitzicht over de stad. We landden zoals gepland
om 17:30 en waren zo door de douane. Auto ophalen bij
Alamo.
Het was erg druk en de Direct Road balie was nergens te bekennen.
Laura wist echter te regelen dat we bij de Customer Service terecht
konden, dus binnen een uur hadden we onze auto; een bordeauxrode Dodge
Intrepid. Het was niet druk op de weg, dus we waren zo bij ons hotel;
het
Carlton
Hotel op Sutter
Street. Parkeren was wat lastiger. We waren moe en besloten om niet
een parkeerplaats te zoeken, maar gebruik te maken van de 'valet
parking'. Kosten $21 per dag, maar ja dan werd hij wel voor de deur
opgehaald en afgeleverd. Op onze kamer dronken we wat uit de minibar
en gingen op tijd slapen.
Onze
eerste dag in SF gingen we de 49 Mile Scenic Drive rijden. Dat is een
route langs de bezienswaardigheden van SF. We begonnen de dag echter
met een ritje over SF Oakland Bay Bridge naar Treasure Island.
Daarvandaan heb je een mooi uitzicht over de skyline van SF. Toen het
centrum in om de route te beginnen. Ondanks dat het zondag was, was
het erg druk op de weg. De bordjes waren af en toe moeilijk te vinden.
We hadden echter een goede kaart bij ons, dus we wisten onze weg wel
te vinden. We kwamen langs Japantown, Union Square en nog veel meer.
Af en toe weken we bewust af van de route. Bij Lombard Street
bijvoorbeeld. Dat is de kromste straat te wereld. De route bracht ons
er alleen langs. Wij reden hem echter wel en de bochten zijn echt
krap, dus je moet goed sturen. We ontbeten bij Pergamino café in de
buurt van de haven. Een leuk tentje. Daarna liepen we bij Aquatic Park
een stukje over de pier. Vanaf de pier zagen we haar al liggen. De
bekende rode
Golden Gate Bridge. Nou
ja, alleen het onderste deel zagen we. De rest lag in de even beroemde
mist. We reden naar het uitkijkpunt onderaan de brug. Nooit geweten
dat die brug zo'n lawaai maakt. Hij loeit om de paar minuten. Weer van
de route afgeweken om over de brug te rijden naar het uitzichtpunt aan
de overkant. Terug moet je $3 tol betalen. Daarna reden we een stuk
langs de kust en toen kwamen we bij Golden Gate Park. Een mooi park
waar we de Japanese Tea Garden bezochten. We eindigden de route met
een bezoek aan Twin Peaks; een uitzichtpunt op twee heuvels. Vanwege
de mist hadden we een uitzicht van een halve meter én koud, dus we
waren snel weer weg. Toch wel moe na zo'n eerste dag gingen we naar
het hotel en bestelden op de hotelkamer een pizza. Lekker makkelijk.
De
tweede dag bleef de auto in de parkeergarage. We namen de Cablecar
naar de haven. Om de drukte bij het beginpunt te vermijden stapten we
verderop op. Laura kon zitten. Ed hing aan de buitenkant van de wagen
en schampte af en toe een paaltje. We gingen die dag
Alcatraz bezoeken. Het was erg druk. Kaartjes hadden we gelukkig vooraf besteld via
Internet.
Onze boot ging om 10:15 en zat vol. Op het eiland kregen we een
inleidend praatje van een ranger. Daarna bekeken we de film 'Secrets
of Alcatraz'. Het leukste onderdeel was een audiotour van 45 minuten
door de gevangenis zelf. De audiotour is ingesproken door
ex-gedetineerden en bewakers. Met een walkman op ons hoofd werden we
langs de cellenblokken gevoerd. Begin van de middag waren we weer aan
de wal. Bij Fisherman's Wharf slenterden we langs de winkeltjes en
restaurants. Na de lunch ook nog even naar Pier 39 met de steigers vol
met zeehonden. De Pier zelf is ook heel gezellig. We wilden lopend
naar de Coit Tower, maar we liepen verkeerd. Toen maar gelijk door
naar Chinatown. Wat een wereld met al die kleine winkeltjes. We zouden
er gaan eten, maar hadden nog geen trek, dus we zijn toen maar
teruggegaan naar het hotel en hebben in de Oakroom Grill van het hotel
gegeten.
MontereyOp
dinsdag verlieten we SF en gingen langs de kustweg 1 naar Monterey.
Dat was ongeveer 2 uur rijden. We reden gelijk door naar Monterey
Peninsula om de 17-Mile Scenic Drive te rijden. Een mooie route door
een prachtige groene omgeving en langs de kust. In het nabijgelegen
sfeervolle Carmel deden we boodschappen. Toen gingen we naar Point
Lobos om te lunchen en het wandelpad Seal Rock te lopen. Dit bracht
ons naar een uitzichtpunt met rotsen vol met zeehonden en vogels. We
reden naar ons hotel in Monterey:
Cypress Garden Inn; een
net motel. Tijdens het inchecken vonden we een visitekaartje van een
Internet café. Daar gingen we heen en stuurden een mailtje met onze
belevenissen naar familie en vrienden in Nederland. We wilden gaan
eten op Fisherman's Wharf, maar de restaurants daar spraken ons niet
aan, dus we kwamen uiteindelijk in het centrum terecht bij Rosine's
restaurant. In het centrum was het ook veel gezelliger want er was een
braderie.
Yosemite NPWoensdag
vertrokken we naar
Yosemite
NP na een
complimentary continental breakfast. Onderweg passeerden we nog het
San Luis waterreservoir, een blauw meer tussen de gele rotsen. We
bezochten even het bezoekerscentrum. Het was ongeveer 4 uur rijden en
toen waren we bij ons hotel
Cedar
Lodge in El
Portal. We konden nog niet inchecken, want we waren te vroeg dus we
reden gelijk door naar de ingang van Yosemite. Daar kochten we een
Golden Eagle Pass, zodat we voor een jaar lang terecht kunnen in alle
Nationale Parken. We reden een stuk over de Tioga Road een hoge
bergweg door dennenbossen. We passeerden een aantal mooie
uitzichtpunten en bezochten Tenaya Lake. Het werd al laat dus we
konden Tioga Road niet helemaal rijden. Om 17:00 waren we weer bij het
hotel. Daar hebben we een heerlijke pepersteak gegeten.
Donderdag
waren we ook nog in Yosemite. We verkenden Yosemite Valley. 's Morgens
vroeg zagen we al gelijk hertjes en eekhoorns. Beren hebben we
gelukkig niet gezien, alleen de houten beren van het hotel. Na een
informatief bezoek aan het Visitor Center besloten we naar Mirror Lake
te lopen. Het meer bleek echter opgedroogd te zijn na de droge zomer,
dus we vonden alleen een zandbak na een wandeling van één mile. De
rest van het park verkenden we met de auto. Op El Capitán zagen we de
bergbeklimmers naar boven klimmen langs de granieten wand. Na de
vallei bezochten we Bridalveil Falls; één van de weinige watervallen
waar deze herfst nog water te vinden was. We klauterden een heel stuk
over de gladde rotsen om dichterbij te komen. Dit slechte voorbeeld
werd daarna door veel mensen gevolgd. Na een stop bij het uitzichtpunt
'Tunnel View' reden we naar Glacier Point. Een lange bochtige weg van
16 km leidt naar een prachtig uitzichtpunt boven Yosemite Valley. We
liepen daar het korte Panorama trail en genoten van het uitzicht. Via
Mariposa Grove reden we het park uit. We maakten nog wel even een
wandeling langs de reuzenbomen naar Grizzly Giant; de grootste
sequoiaboom in dit bos. We overnachtten in de
Comfort
Inn of Oakhurst
en aten bij
Roundtable
Pizza.
Sequoia NPVrijdag
vertrokken we naar
Sequoia
NP. Dat was best
een stuk rijden, meer dan 2 uur; grotendeels over bochtige wegen.
Eerst bereikten we Kings Canyon NP dat eigenlijk één geheel vormt
met Sequoia NP. We reden naar Grant Grove en liepen het verharde
wandelpad naar de General Grant Tree. In Sequoia stopten we bij de
allergrootste reuzenboom de General Sherman Tree in Giant Forest. We
hadden nog net tijd voor een zijweggetje naar Moro Rock. Onderweg
passeerden we Auto Log. Daar kan met je auto op een boomstam rijden.
Dat moesten wij natuurlijk ook even doen. Verderop lag ook nog Tunnel
Log een tunnel door een boomstam. Onze bestemming Moro Rock is een
hoog rotsblok met een uitgehakte trap van 400 treden. We klommen
helemaal naar boven. Prachtig 360 graden uitzicht, maar wat een klim.
Daarna hadden we nog 3,5 uur nodig om ons hotel
Holiday
Inn Express in
Bakersfield te bereiken. Dineren deden we bij
Denny's en toen nog
even gratis internetten in het Business Service Center van het hotel.
Death Valley NP
Op zaterdag reden we door het droge, warme landschap naar
Death Valley NP. Binnen
3 uur rijden bereikten we de ingang van het park. Op de wegen in het
park was het erg rustig. Via een bochtige weg door de zandbergen,
reden we de vallei in. Het werd steeds heter. We arriveerden in
Stove
Pipe Wells Village
en konden gelijk inchecken. We zaten in het Road Runner gebouw. 's
Middags gingen we in de hitte de noordkant van Death Valley verkennen.
Door het prachtig gekleurde landschap reden we in één uur naar
Scotty's
Castle, een
Spaans kasteel en voormalig vakantieverblijf. Het was niet druk, maar
voor een rondleiding in het kasteel was de wachttijd een uur. Ze laten
maar kleine groepen per keer toe. Wij hadden geen zin om daar op te
wachten. We verkenden het omliggende terrein en reden toen door naar
Ubehebe Crater, een nabijgelegen vulkanische krater. Op de terugweg
naar ons hotel stopten we nog bij de Sand Dunes voor een korte
wandeling door de gele zandduinen. De avond brachten we door in de
Saloon (met jukebox) en restaurant van Stove Pipe Wells. Het zwembad
was nog tot laat open, maar onze ogen niet.
Zondagochtend waren we ook nog in Death Valley. Na inkopen
gedaan te hebben en een bakkie thee reden we naar Salt Creek. We
liepen een wandelpad over een houten 'boardwalk' net boven de grond.
Die is aangelegd zodat de natuur niet beschadigd wordt. Water was er
niet meer te vinden in de kreek na de hete zomer. Warm was het wel en
het was pas vroeg in de ochtend. Na een bezoekje aan het Visitor
Center in Furnace Creek reden we via de grote droge woestijnvlakten
door naar Badwater. Het laagste punt van Amerika, 85 meter onder
zeeniveau. Hier zagen we zowaar nog wat zout water. Via een
hobbelweggetje reden we naar Natural Bridge dachten we, maar om de
brug te zien, moesten we een lange wandeling maken. Dat hebben we dus
maar niet gedaan. We reden nog Artist's Drive; een mooie zijweg tussen
prachtig gekleurde rotsen. Het mooiste deel Artist's Palette reden we
bijna voorbij want dat wordt niet echt duidelijk aangegeven. Na het
mooie uitzichtpunt Zabriskie Point te hebben beklommen, lieten we
Death Valley achter ons en gingen op weg naar Las Vegas via de I-95.
Een rit van ongeveer 2 uur.
Las
Vegas
In Las Vegas reden we via de Strip (Las Vegas Boulevard) naar ons hotel
Excalibur. Auto mooi zelf geparkeerd. Geen valet parking voor ons. Bij de receptie
was het druk. Inchecken kostte ons drie kwartier. We wilden graag een
kamer met mooi uitzicht. Voor $10 extra kregen we een kamer op de 27e
verdieping met uitzicht op
New
York, New York en
MGM
Grand. De hotels
in Las Vegas zijn echt enorm groot en overal duizenden gokkasten.
Ongelooflijk, wat een wereld! Wij gingen eerst naar downtown waar de
oudere generatie casino's zich bevinden. Op Fremont Street gingen we
op zoek naar de sterren om te kijken of Ed zijn ster al geplaatst was.
Eerst konden we ze niet vinden, maar na wat navraag wel. Ed zijn ster
konden we helaas niet vinden. We bekeken wat casino's:
Binion's
Horseshoe en
Golden
Nugget, maar het
gokken kon ons niet echt boeien. Wel prachtig om er rond te lopen.
Natuurlijk bleven we wachten op de eerste show van
Fremont Street Experience om 19:00 uur. Even een hapje eten en dan naar de
Stratosphere
Tower. Het was
wel zoeken in zo'n groot casino, maar we vonden de balie om kaartjes
te kopen en namen de lift naar boven. Eerst werden we nog wel langs
tientallen winkeltjes geleid, maar toen waren we boven. We hadden een
mooi uitzicht over lichtjes van de Strip en de rest van Las Vegas.
Laura besloot dat ze toch wel in Big Shot wilde en kocht boven alsnog
een kaartje. Vanaf 300 meter hoogte werd ze omhoog geschoten. Eerst
spannend, maar heel gaaf. Viva Las Vegas! De
bedoeling was om nog wat casino's te bekijken, maar het was laat en we
waren moe. We gingen terug naar het hotel. Morgen nog een dag in Las
Vegas en omgeving.
Maandag bezochten we de
Hoover
Dam, ongeveer een
uur rijden vanaf Las Vegas. Natuurlijk wel eerst ontbijten in ons
hotel aan het Roundtable buffet. Voor $7 konden we ons helemaal vol
eten. Bij de Hoover Dam mag je geen tassen mee naar binnen nemen.
Zelfs een cameratasje is niet toegestaan. Wij namen niet de normale
tour, maar kozen voor de Hard Hat Tour. Wel prijzig ($25) maar je
krijgt dan echt een tour achter de schermen van deze immense dam én
we mochten de blauwe helm na afloop houden. Terug in LV rustten we
eerst even uit en toen gingen we weer op pad, hotels en casino's
verkennen. We begonnen bij
Mandalay
Bay want daar
ging de monorail heen. Mooi hotel, maar niet veel speciale
bezienswaardigheden. Het ernaast gelegen
Luxor Hotel maakte meer
indruk. Wat een interieur! Op de
entertainment level gingen we in de IMAX-ride: 'In search of the
Obelix'. Een Egyptische
vluchtsimulator. De uitgang van het casino vinden, was wat
problematisch, maar uiteindelijk lukte het. Via de monorail en
loopbrug gingen we naar
New York, New York. Na
een cocktail in een sportcafé ging Laura in de achtbaan Manhattan
Express. Een ruw ritje door de skyline van New York. We namen de bus
naar de
Venetian. Wat een
prachtig hotel. Je voelt je bijna in Venetië. Om 20:30 begon de show
bij
Treasure
Island. In de
baai voor het hotel vond een ware zeeslag plaats tussen twee schepen.
Het was erg druk dus wij bleven aan de overkant van de weg staan en
klommen daar op een krantenbak. Zo keken we over de mensen en auto's
heen en hadden een mooi uitzicht. Hoogtepunt van de show is als één
van de schepen zinkt. We liepen daarna naar
The
Mirage, waar net
de vulkaan uitbarstte. Binnen nog even een kijkje bij het
leeuwenvertrek en toen weer verder langs
Ceasar's Palace. We
kregen al behoorlijk zere voeten van al dat lopen en pauzeerden even
bij casino
Paris. Na een drankje aan de bar wilden we in de Eifeltoren, maar die was helaas
gesloten vanwege het slechte weer. Het waaide nl. behoorlijk en we
voelden zelf af en toe wat spetters regen. We liepen dus via de Strip
terug naar ons hotel. Doodmoe, maar weer heel wat ervaringen rijker.
Zion
NP
Op
dinsdag hadden we een lange rit voor de boeg. Eerst naar
Zion
N.P. in Utah. Via
St George en Hurricane reden we in 3 uur naar Zion. Onderweg werd het
weer steeds slechter. We parkeerden de auto bij het Visitor Center en
namen de gratis shuttlebus. Je mocht met je eigen auto namelijk niet
over de Zion Canyon Scenic Drive rijden. De bus stopte op diverse
plaatsen, maar het regende keihard dus er stapte bijna niemand uit.
Het was ook geen wandelweer en het duurde een kwartier voordat een
volgende bus kwam. Net genoeg tijd om lekker nat te regenen. Wij
bleven dus lekker zitten. Vanuit de bus hadden we ook een mooi
uitzicht op de rode rotsen én watervallen en de chauffeur gaf veel
uitleg. Bij het eindpunt Temple of Sinawara hadden we even tijd om
rond te kijken. We stapten eenmaal uit, bij Big Bend een mooi
uitzichtpunt, maar erg fris want we liepen in onze korte broeken. Snel
weer in de volgende bus gestapt. Na anderhalf uur waren we weer bij
het Visitor Center. We verlieten het park via de tunnel van bijna 2
kilometer. Het weer begon toen net een beetje op te klaren met af en
toe een zonnestraal op de natte rode rotsen. Prachtig gezicht. We
stopten nog even bij Checkerboard Mesa en dan doorrijden want we
hadden nog zo'n drie uur voor de boeg. We reden op de SR-89 richting
Bryce Canyon en toen moesten we nog noordelijker naar Antimony. We
misten onze afslag, maar vonden de weg toen toch. We reden midden door
het boerenland, met overal koeien op de weg. Opeens stopte de weg en
werd een modderpad. Na drie kwartier rijden door de middle-of-nowhere
begonnen we toch wel te twijfelen of we verdwaald waren, maar toen
kwamen we eindelijk in het dorpje Antimony en vonden ons hotel
Rock
'n R Ranch. Een
grote boerderij verbouwd tot hotel. Wat een wereld. We konden gelukkig
nog wat te eten krijgen, omdat er net een groep van 8 Belgen
gearriveerd was Er werd dus speciaal voor ons gekookt door moeders en
het diner werd opgediend door cowboys die net van het land kwamen. Ze
hadden de sporen nog aan hun laarzen. Leuke
ervaring!
Bryce
Canyon NP
De
volgende morgen was het een uur rijden naar
Bryce
Canyon NP, over
hetzelfde modderpad als
heen. Onderweg kregen we een grote verrassing. Het had gesneeuwd en
alles was wit in de omgeving. Bij de ingang van Bryce Canyon waren ze
aan het werk, maar we hadden niet veel oponthoud. We wilden eerst tot
het eind van het park rijden maar de weg was afgesloten na Paria View
dus we reden naar dat uitzichtpunt voor onze eerste blik op Bryce
Canyon. Een prachtig landschap, vooral met die witte laag sneeuw. We
bezochten meerdere prachtige uitzichtpunten. Het was wel glibberig op
de besneeuwde wandelpaden, maar we bleven overeind. Bij Sunset Point
liepen we een stukje van de Navajo Loop Trail. Op de lager gelegen
paden lag geen sneeuw, maar het was wel erg modderig. Het zonnetje
brak door, maar toch nog steeds koud, hoor. Na de laatste
uitzichtpunten reden we het park uit. We lunchten bij
Ruby's
Inn dat zich
vlakbij de ingang van het park bevindt. Daar hadden ze een uitgebreid
buffet. Lekker! We reden via Red Rock naar Kanab in 2 uur. Bij
aankomst in ons Best Western Hotel was het prachtig zonnig weer en kon
de korte broek weer uit de koffer. In een nabijgelegen koffiebar
konden we mailen naar het thuisfront. 's Avonds aten we bij de
Pizzahut.
Page
(Lake Powell)
Donderdag
reden we in een uur naar Page. Na een uitzichtpunt over Lake Powell
stopten we bij het Visitor Center van de
Glen
Canyon Dam. Hier
was de rondleiding gratis, maar omdat we de Hoover Dam al gezien
hadden, sloegen we deze over. We bekeken wel de film over de Dam. Een
aanrader! Daarna reden we via Page naar Antelope Canyon. Deze bestaat
uit een Upper en Lower Canyon. Wij bezochten de Upper Canyon. Na
entree te hebben betaald bij de Indianen, boekten we een shuttle naar
de canyon. Met een terreinwagen werden we erheen gebracht. De Canyon
is heel speciaal. Water heeft zich een weg gebaand door de zachte
rotsen en daardoor zijn prachtige formaties ontstaan. Als de zon van
boven naar binnen schijnt, krijg je een spectaculair kleurspektakel.
De Canyon is niet lang en het is maar één gang, dus je kunt niet
verdwalen. Wij vonden het prachtig. We waren er rond het middaguur als
de zon het best staat. Wel was het druk met professionele fotografen.
We bekeken ook nog een canyon iets verderop. Deze was minder goed
toegankelijk dus hier moesten we klimmen, maar toen waren we ook wel
de enige bezoekers. Na een uur werden we weer opgehaald. We reden naar
ons hotel in Page. We konden inchecken bij
Best
Western at Lake Powell.
We brachten onze fotorolletjes weg en gingen toen weer op pad. We
reden naar de Wahweap haven bij Lake Powell. We wilden een boottocht
boeken, maar welke. De Sunset Cruise vonden we erg duur, dus het werd
de Antelope Canyon tour, maar deze keer per boot. We moesten twee uur
wachten op de volgende tour. Die tijd kwamen we echter goed door. In
het zonnetje met een cocktail op het terras en uitzicht over het meer.
Om 16:15 vertrokken we met een boot vol toeristen. We voeren het
onderste deel van de canyon nu in. De kapitein manoevreerde de boot
bijna tot het eind waar het water stopte. Op de terugweg zagen we nog
een prachtige zonsondergang. Het was toen al behoorlijk fris geworden.
We reden terug naar Page en aten bij een steakhouse tegenover het
hotel.
Monument ValleyWe
reden de volgende dag door het indianengebied in twee uur naar Kayenta.
We konden om 11:00 al inchecken in ons hotel; Anasazi Inn in Tsegi. We
kregen zelfs een speciale kamer met mooi uitzicht op de rode rotsen
van de eigenaresse. Het was de (logeer)kamer die aan haar woonhuis
vastzat. Daarna reden we naar Monument Valley. Dit is geen National
Park, maar een Indianenpark. Overal staan indianenkraampjes en de
indianen geven rondleidingen door het park. Ondanks dat het afgeraden
wordt, gingen wij toch zelf met onze auto op pad. De weg zat vol met
kuilen, maar het was best te doen. De eerste rotsformaties zijn de
wereldberoemde uit o.a. de Marlboro-reclame. East en West Mitten Butte.
Daarna kwamen er nog veel meer rotsformaties. We stopten bij een
kraampje om sieraden te kopen. Je kon ook paardrijden in de vallei.
Wij besloten om dat te doen. We waren samen met een Duits stel en we
hadden allemaal geen ervaring. Zij waren het eerst en kregen de makke
paarden. Voor ons bleven de grote zwarte paarden over. Daniel-San voor
Laura en die van Ed heette 'Bad Boy'. Het was een prachtige rit, maar
na een uur hadden we wel zere benen en billen. We waren zo stom om de
videocamera mee te nemen op het paard en die begaf het halverwege,
maar al met al toch een fantastische ervaring. We reden de route in de
vallei. Het viel ons al op dat het erg rustig was geworden. Dat kwam
omdat het park al om 16:30 dicht ging. Wij waren dus te laat, maar
gelukkig konden we via een zijweg toch de vallei verlaten. We aten in
het hotel. 's Avonds op de kamer probeerden we nog de videocamera te
maken, maar dat lukte helaas niet.
Grand Canyon NPZaterdag
vertrokken we naar de
Grand
Canyon, zo'n twee
uur rijden. We baalden er enorm van dat de videocamera nu precies stuk
was. We besloten naar de dichtbijzijndste plaats te rijden en een
nieuwe te kopen. Dat was Flagstaff en dat was 2 uur omrijden. In
Flagstaff ontdekten we dat we in Amerika beter geen camera konden
kopen, aangezien ze een ander systeem hebben. Dus na een lunch bij
Chick-Fil-A en de
aanschaf van een schroevedraaier en tube secondenlijm vertrokken we
eindelijk naar de Grand Canyon via Williams. Om 14:00 arriveerden we
bij ons hotel
Best
Western Squire Inn
in Tusayan. Inchecken en gelijk door naar de ingang van het park. Het
was erg druk. We parkeerden de auto en namen de gratis shuttlebus om
de Westrim te bekijken. Wat een ramp. Stervensdruk, een propvolle,
hobbelige bus en een chagrijnige chauffeur. We durfden niet eens uit
te stappen, want alle bussen zaten zo vol dat je daarna uren moest
wachten om er weer in te komen. Gelukkig zaten we aan de goede kant
van de bus en zagen de Grand Canyon dus op die manier. Geen succes!
Bij eindbestemming Hermit's Rest stapten we even uit en namen een
andere bus terug met een vriendelijkere chauffeur. We bezochten nog
even het Visitor Center en bekeken toen de zonsondergang bij Mather
Point. Prachtige schaduwen, maar wederom erg druk. Daarna reden we
terug naar Tusayan. We gingen naar het IMAX-theater. Daar draaide een
indrukwekkende film over de ontdekking van de Grand Canyon. Hele mooie
beelden. We zaten in het midden op de vijfde rij met niemand voor ons,
dus we zaten er echt middenin. We hadden die dag niet veel trek en
aten na afloop bij Taco Bell. In het hotel bezochten we nog even de
barlounge. Mooie entourage, lekkere drankjes. Alleen de 'verse'
stokbrood bij het kaasplateau was niet te eten, gortdroog. In de hal
van ons hotel stond een Internetmachine. Hier konden we nog even een
e-mailtje naar huis versturen. Op de kamer probeerde Ed nogmaals
de videocamera te maken. En zowaar, het lukte met een
schroevendraaier, tube secondenlijm en een plastic vorkje. Gelukkig
hadden we nog een dag om de Grand Canyon te verkennen. We hoopten dat
die beter zou verlopen.
We
begonnen de volgende ochtend met een helikoptertour bij
Airstar
Helicopters. Om
10:30 voor een tour over de Grand Canyon van een half uur. We hadden
een aardige piloot en zaten met zijn zessen in de helikopter. De
achterbank was verhoogd, zodat iedereen een goed uitzicht had. Via een
koptelefoon kregen we een audiotour in het Nederlands. We vlogen eerst
over de bossen en toen verscheen opeens de gigantische Grand Canyon in
de verte. Wat een diepte en wat een kleuren. Het was prachtig zonnig
weer, dus we hadden een goed uitzicht. We zagen onder ons de Colorado
River stromen. Prachtige tour en wij vonden een half uur precies mooi.
Bij terugkomst kregen we nog een gratis foto van Airstar. We stapten
in de auto, kochten proviand en gingen de East Rim rijden. Hier mocht
je zelfs met je auto rijden en dat was veel prettiger. We hadden de
tijd en stopten bij alle prachtige uitzichtpunten die we tegenkwamen.
We bezochten ook Tusayan Ruins en museum. Ed wist nog een Grand
Canyon stempel te bemachtigen in zijn paspoort. Laatste stoppunt was
Desert View met de Watchtower. Hier was het wel druk, maar desondanks
een leuk punt om te stoppen. De Watchtower is van binnen ook heel mooi
met muurschilderingen en biedt bovendien een leuk uitzicht over de
Grand Canyon en omgeving met al zijn ramen. De snackbar hier viel ook
in de smaak voor een snack tussendoor. Via een bochtige weg lieten we
de Grand Canyon achter ons liggen en reden naar Flagstaff. Onze auto
was nogal smerig, dus die haalden we even door de wasstraat aldaar. We
overnachten in de Holiday Inn. Op onze kamer hadden we een luxe stoel
met uitklapbare voetensteun. We hadden niet veel honger en bestelden
via roomservice een Quesadilla met steak.
Sedona en omgevingMaandag
maakten we een omrit naar het zuiden om
Montezuma's
Castle te
bezoeken. Dat zijn rotswoningen van Indianen. Leuk park, maar niet
groot. Ook hier veel brutale eekhoorntjes. Daarna reden we naar Sedona,
een spiritueel artistiek plaatsje tussen de rode rotsen. Leuk
gewinkeld. We lunchten in het nabijgelegen Slide Rock State Park. Dat
is een natuurlijk waterpretpark. Een rivier vormt tussen de rotsen een
waterglijbaan. Het water was te koud om te zwemmen, maar we hebben wel
pootje gebaad.
LaughlinToen
was het al halverwege de middag en we hadden nog een hele rit voor de
boeg. We reden via I-40 naar Laughlin. Onderweg kruist deze de oude
bekende route 66. In de buurt van Seligman reden we deze voor een
stuk. De weg zelf was erg saai, maar het stadje Seligman niet. Hier
draait alles nog steeds om route 66 en je kunt er de prachtigste
souvenirs vinden. Om 18:00 waren we in Laughlin, een imitatie Las
Vegas. We logeerden in het hotel
Flamingo
Hilton in een
mooie kamer met uitzicht over de rivier. We aten van het buffet en
verloren nog wat geld in het casino voordat we gingen slapen.
Palm SpringsDe
volgende ochtend vertrokken we richting Palm Springs. Eén van de
langste routes van onze reis, dus we vertrokken op tijd. Een lange weg
met heuveltjes en dips. We tankten bij Vidal Junction voor $2,49 per
gallon. Erg duur, maar we moesten wel want de tank was bijna leeg.
Verderop stond een vrachtwagen met kruisraketten geparkeerd, moest
zeker ook even tanken. Via Twentynine Palms reden we naar
Joshua Tree NP. Een
heerlijk rustig park met Yuccabomen en grote rotsen. Het was er erg
warm. Langs de kant van de weg kwamen we een coyote tegen. Prachtig
beest en helemaal niet bang. Hij bedelde om eten, maar kreeg het niet.
Toch was hij niet te beroerd om voor de camera te poseren voor ons. We
reden naar Keys View en verlieten toen via de noordkant het park. In
drie kwartier reden we naar Palm Springs. Echt een vakantieparadijs
met palmbomen en prachtig weer. Het kostte ons een half uur om ons
hotel
Best Western Inn at Palm Springs aan de Palm Canyon Drive te vinden. We aten bij Sizzler's. 's Avonds gingen
we zwemmen in het zwembad van het hotel. Dit was de hele nacht geopend
en dat kan in Palm Springs ook prima, want ook 's avonds was het nog
lekker warm.
Woensdagochtend
bezochten we in Palm Springs eerst de
Aerial
Tramway. We
hadden de eerste twee kaartjes en gingen om 10:00 naar boven in een
ronddraaiende kabine. Boven hadden we een mooi uitzicht over Palm
Springs en de bosrijke omgeving. Weer beneden stapten we in de auto.
Los AngelesWe
wilden eerst de Palm to Pines route rijden, maar kozen uiteindelijk
toch de korte route via de snelweg I-10. Twee uur rijden en we waren
in Los Angeles. Het was nog geen 15:00 uur, maar we hadden het idee
middenin de spits te zitten. Wat een gekkenhuis. Aangezien we met zijn
tweeën in de auto zaten, konden we wel op de carpoolstrook rijden. We
reden naar Long Beach voor ons hotel, het cruiseschip 'Queen
Mary'. Groter dan
de Titanic en twee keer zo zwaar. Voor de hotelgasten was een aparte
ingang. We kregen een prachtige ouderwets ingerichte kamer met
uitzicht op de haven. We verkenden het schip en deden de wandeltour.
We aten 's avonds in het Chelsea Seafood restaurant. Daarna wat
drinken in de prachtig Art Deco bar met live-muziek.
Donderdag
was onze laatste dag van de gezamenlijke vakantie. We wilden LA
verkennen, maar eerst deden we nog de Ghost Tour op de Queen Mary. We
waren maar met zijn tweeën en werden geconfronteerd met alle geesten
van dit legendarische schip. Best wel eng. Toen reden we het centrum
in op zoek naar Hollywood Boulevard met de wereldberoemde sterren. We
vonden redelijk snel een parkeergarage in de buurt en liepen een
rondje langs de sterren, vele toeristenwinkeltjes en
Mann's
Chinese Theater,
waar de hand- en voetafdrukken van sterren liggen. Op de laatste dag
van de vakantie toch nog bij McDonalds gegeten. Daarna wilden we een
stukje door Beverly Hills rijden langs de huizen van de sterren. Nou
dat viel zwaar tegen. Smalle straatjes en van de huizen zag je niet
veel met al die muren en hekken. We waren snel uitgekeken. We reden
nog even naar Santa Monica om de pier te bezoeken. Op het strand hier
staan de strandwachthokjes uit Baywatch. Op de pier was het gezellig
druk. We dronken wat bij de Mexicaan aan het eind van de pier en namen
Quesadillas erbij. Toen reden we naar ons laatste hotel
The
Westin bij het
vliegveld. Prachtig hotel, maar onvriendelijk personeel. Op de
televisie hoorden we dat er die hele dag vertragingen waren in verband
met een computerstoring. Vanuit onze hotelkamer zagen we nu ook iedere
paar minuten vliegtuigen opstijgen. We hoopten maar dat morgen alles
weer op schema zou liggen. We pakten onze koffers in en sliepen
heerlijk in ons Heavenly Bed.
Columbus, OhioDe
volgende ochtend namen we afscheid van elkaar. Laura's vlucht vertrok
om 10:15 naar Chicago en Columbus. Ed vertrok om 12:30 naar Londen en
dan Amsterdam. Beide hadden we weinig overstaptijd, maar haalden net
aan onze volgende vlucht. Laura arriveerde dezelfde dag om 18:55 in
Columbus, Ohio. Ed de volgende ochtend 21 oktober om 10:00 uur
op Schiphol. Laura logeerde een aantal dagen bij haar vriendin Wendy
en haar man John. Op 9 september was namelijk hun eerste kind Luuk
geboren, dus het was een verlate kraamvisite. Luuk is een schattig
kereltje. Ze wonen in Westerville vlak buiten Columbus. Een prachtige
natuurlijke omgeving. We troffen het ook met het weer. Het was
prachtig herfstweer. We bezochten dan ook een aantal parken met mooie
herfstkleuren en eekhoorntjes. Zaterdag gingen we na een ontbijtje
kippenvleugels naar Brendon Woods park. 's Avonds aten we Mexicaans en
huurden de videoband Anna & the King. Zondag ontbijten bij
Wafflehouse en toen
naar Leatherlips; een klein park genoemd naar een Indiaan die goed
geheimen kon bewaren. Ook bekeken we nog de witte maisvelden van
Columbus. 's Avonds haalden we twee deep dish pizza's bij
Pizzeria
Uno. Het duurde
erg lang voor ze klaar waren, maar ze waren ook erg lekker. Maandag
maakten we pompoenen voor Halloween. We maakten voetafdrukken van Luuk
en gingen uit eten bij
Hoggy's. Een leuke eettent, ingericht als boerenschuur. We bezochten het
winkelcentrum
Easton
en toen was het bezoekje bijna afgelopen. De volgende ochtend vertrok
om 13:15 Laura's vliegtuig naar Washington. Wendy en Luuk brachten
haar weg. Handig dat je in Amerika mee kunt tot bij de gate, konden we
nog lekker even kletsen. Met een kleine propellerjet vloog Laura naar
Washington Dulles en om 18:20 vertrok het vliegtuig naar Amsterdam.
Iets later dan gepland, maar bij aankomst was de vertraging ingehaald
en landde ze precies om 7:00 uur. Ed stond al klaar bij de uitgang en
toen was deze vakantie ook echt weer voorbij.
