De voorbereidingen

In de zomer van 2002 heb ik met twee van mijn zonen een reis van 8 weken gemaakt door de Verenigde Staten van Amerika en Canada. Op zich niet al te bijzonder omdat er meer mensen dit doen, alleen niet zoals wij, met onze eigen in Nederland geregistreerde auto. Mijn vrouw kon maar vier weken vrijaf krijgen en is twee weken later ingevlogen naar Las Vegas en twee weken eerder terug gegaan vanaf Vancouver. Onze oudste zoon is niet mee gegaan vanwege andere vakantie plannen. In het najaar van 2001 kwam het plan op voor deze vakantie en de eerste aanzet was om het met een camper ( RV) te doen. Dit plan struikelde al snel op de kosten voor zo’n lange periode met zoveel kilometers. Het volgende plan was dus om dit met een huurauto te gaan doen en gebruik te maken van motels en campings. Het huren van een redelijke reiswagen over deze periode viel ons ook wel erg tegen, ook omdat we hoorden dat het huren zo voordelig moest wezen. Daar komt ook nog bij dat mijn vrouw niet haar handtekening kon zetten als mede chauffeur omdat zij dus twee weken later zou arriveren. De andere oplossing was ook nog om een auto daar te kopen en later weer door te verkopen, maar dat geeft problemen met een verzekering en hoe koop je een auto daar terwijl je nog in Nederland bent? Toen kregen we de tip om onze eigen auto mee te nemen, een idee waarop we niet echt serieus op in gingen, totdat we info kregen van Hual Lines  ( www.hual.com )  in Amsterdam met de tarieven voor verscheping van een personen auto. De prijs maakte het wel zeer interessant t.w. een kleine € 1465,- voor heen en terug met het gemak van het feit dat we slaapzakken e.d. in de kofferbak  kunnen laten vervoeren. Een ding is zeker, gebrek aan spreekstof onderweg met je Nederlandse kenteken heb je niet en je weet ook meteen hoeveel landgenoten er daar rondzwerven. Alle boekingen voor vluchten, overnachtingen en dergelijke, hebben we in de periode januari tot pakweg april gedaan met gebruik van het internet. Wel een hele puzzel om zo je eigen vast te leggen voor acht weken maar ook wel leuk om te doen. Wij zagen het als een stuk voorpret en ook het feit dat je zo zelf de goedkoopste hotels, motels en campings kan uitzoeken, maakt het echt de moeite waard. Wat betreft de campings hebben we gebruik gemaakt van de zgn. cabins op de Koa campings, deze vind je op de  www.koa.com  site. Motels e.d. vind je op diverse zoekprogramma’s. Wat betreft de vluchten hebben we gebruik gemaakt van  www.vliegwinkel.nl .Ook een voordeel is dat je zo ook al het een en ander van tevoren kan betalen zodat je daar geen last meer van hebt tijdens de vakantie. Zoals ik al zei, het vergt een hele uitzoekerij maar het loont de moeite en voor mensen die meer dan vijf weken gaan is het misschien het overwegen waard om de eigen auto mee te nemen.

Dinsdag 21 mei - wegbrengen van de auto naar Amsterdam.

Vandaag hebben we de eerste stap gezet voor onze vakantie van 8 weken in de U.S.A. Op zich niets nieuws, echter met een uitzondering, wij nemen onze eigen auto mee. Dit doen we omdat het voordeliger is voor zo´n lange tijd. Natuurlijk gaat dat het beste met een merk dat daar ook veelvuldig voor komt, in ons geval dus een Volvo. Veel werk is het niet, een verzekering voor op de weg en voor transport was snel en vriendelijk geregeld bij Wolven Verzekeringen in Heiloo en het eigenlijke transport door Hual Lines in Amsterdam.

Deze verzorgd het transport met een zgn. roll-on-roll-off schip, eigenlijk net zo als met een veerboot zoals naar Groot Brittanie, alleen neemt men geen passagiers mee. Men vaart ongeveer 3X per maand naar New York, echter niet op vaste data zodat het zaak is om bijv. via het internet op www.hual.com , het vaarschema in de gaten te houden. Onze vlucht gaat pas op 22 Juni en de eerst volgende datum van aankomst van het schip voor die tijd is 16 Juni. Om met dit schip mee te kunnen moet de auto op 22 Mei aan boord zijn, vandaar dus dat onze eerste stap het wegbrengen van de auto naar Amsterdam is. Hual Lines bevind zich op de Corsicaweg 10 in het Westelijk havengebied en is van uit onze woonplaats maar twintig minuten rijden. Binnen 20 minuten is alle papierwerk klaar en kunnen we de auto het terrein oprijden alwaar het opgemeten word om de transportprijs te bepalen. Hierna lieten we de auto achter, om in het kantoor de som van €665,- te betalen voor de enkele reis. De terugreis zal later wat meer kosten, pakweg €800.- waarbij de totale transport kosten van de auto op ± €1465 zal uitkomen. De transport verzekering en de meest uitgebreide all-risk verzekering voor de U.S.A en Canada zijn op pakweg $450.- gekomen, echter dit geld is grotendeels terug te verdienen door de auto te “schorsen” zodat je geen houderschapsbelasting en verzekering meer hoeft te betalen voor de periode dat de auto weg is. Dit is in ons geval toch zo´n 4 maanden en waarom voor iets betalen wat je niet meer gebruikt.

Alles is vlot en vriendelijk geregeld. Het schip vertrekt over 2 dagen en zal op 16 Juni aankomen. De reis is zo lang omdat men wel een dozijn andere havens aandoet alvorens het in New York aankomt. De reis ziet er zo uit: Bremerhaven (Duitsland)->Le Havre (Frankrijk)->Fort de France (Guadelope)->Pointe a Pitre (Martiniqe)->La Guaire (Venezuela)->Puerto Cabello (Venezuela)->Jacksonville (USA)->Charleston (USA)->Baltimore (USA) en uiteindelijk New York. Eigenlijk best een reis om jaloers op te worden.

Donderdag 23 mei - uitzwaaien van de auto in IJmuiden.

Ik heb vanmiddag met Hual Lines gebeld om te vragen hoe laat hun schip met onze auto door de sluizen van IJmuiden gaat. Nadat we te horen hebben gekregen dat het schip om ±18:00 uur de sluizen zal passeren, besloten we om een kijkje te gaan nemen. We wonen per slot van rekening maar twintig minuten hier vandaan.

Toen we er aankwamen lag het schip met de naam “Tramper” al in de sluis en dit geeft ons mooi de gelegenheid om een paar foto´s te maken. Daarna zijn we naar de kop van de haven gereden om het schip te zien uitvaren om ook daar wat foto´s van te schieten. Het is toch wel een vreemd idee om te weten dat onze auto aan boord van dat schip is. (hopen we tenminste) Nu gaat het echte aftellen beginnen.

Zaterdag 22 juni - het vertrek naar New York.

Het grote moment is aangebroken. We zijn vanmorgen om 4:20 uur op gestaan en zijn naar Schiphol vertrokken alwaar we precies op tijd richting Kopenhagen vertrokken. Van daar uit zijn we, ook weer op tijd, vertrokken naar New York. Deze omweg via Kopenhagen is noodzakelijk omdat we het goedkoopste tarief wilden. Bijna alles van deze vakantie is door ons zelf via het internet geboekt.Alle overnachtingen, vluchten, toegangkaartjes en wat al niet meer zijn op deze manier geboekt. Wij zijn wel benieuwd of het allemaal goed gaat. Na de gebruikelijke poespas met immigratie en douane, staan we dan eindelijk buiten in de vieze vochtige warmte van Newark Airport. Hier vandaan hebben we een taxi genomen naar ons hotel. Het New Yorker Hotel staat op de hoek van 6th.Avenue en 34th.Street en beschikt over een zeer imposante entree maar daarna is het niet zoveel meer.

We hebben in ieder geval al onze troep kunnen dumpen en ons opfrissen en zijn toen meteen naar buiten gegaan. De locatie is vlakbij het Empire State Building en hebben daar alvast de omgeving verkend. Het is te druk om naar boven te gaan dus dat stellen we uit tot morgen. Het is echt warm, zo´n benauwde drukkende warmte maar de jongens krijgen maar geen genoeg van Manhattan. Het tijdsverschil met Nederland jaagt ons vroeg naar bed vanwaar we nog wat van de wereldkampioenschappen voetbal hebben gevolgd.

Zondag 23 juni - bezichtigen van New York.

Na een wat rusteloze nacht vanwege allerlei sirenes van ambulance en brandweer, waren we al vroeg op om aan de overkant van het hotel te ontbijten.

Hierna zijn we naar het Empire State Building gegaan en hebben daar kaartjes gekocht om naar boven te gaan en voor een open bustour door Manhattan. We gingen al om 8:45 uur naar boven als een van de eerste en dit blijkt een goede zet te wezen omdat het al snel drukker begint te worden. Wat een geweldig uitzicht over Manhattan en wat een gemis om de twee torens van het WTC niet meer te zien.

De bustour is boven op een open dubbeldekker zodat we lekker kunnen uitwaaien. Bij Battery Park zijn we uit gestapt om de een grote computer winkel te bekijken (voor Neal) en om “Ground Zero” te zien. Alle puin is hier al geruimd en alles lijkt op een grote bouwput. Het is moeilijk voor te stellen welk een drama hier heeft afgespeeld. Terug in Battery Park nemen we de boot voor een tocht naar Liberty Island  om het vrijheidsbeeld van dichtbij te zien, maar een uitstapje naar Ellis Island hebben we overgeslagen. Het is zo druk hier en Neal en ik hebben het al eens gezien en Kevin is niet echt geïnteresseerd. Terug in Battery Park vervolgen we onze bustour weer door Manhattan. Kevin wil nog een wandeling maken in Central Park maar daar hebben Neal en ik geen zin in. Het laatste stuk van de bustour eindigt een paar blokken van het hotel dus moesten de benen er weer aan geloven. We zijn te moe om een restaurant te zoeken en dus blijven we maar in het restaurant van het hotel eten.

Na ons weer opgefrist te hebben zijn we weer voetbal gaan kijken op de hotelkamer met alle ramen dicht en de airco op “full”. Het apparaat moet wel werken voor zijn geld want een herrie dat hij maakt.

Tot zover Manhattan, morgen ochtend gaan we vroeg weg om de auto op te halen in Port Jersey, niet ver van Newark Airport.

Maandag 24 juni - vertrek uit New York, het ophalen van de auto en reis naar Washington D.C.

Een spannende dag vandaag, we moeten de auto bevrijden uit de handen van de US-customs.

Het valt echter niet mee om een taxi te krijgen die op maandagochtend Manhattan bereid is te verlaten en de reden daarvoor kan je aan de andere kant van de weg zien, een en al vastzittende auto's. De chauffeur weet niet waar hij moet wezen ondanks een kaartje dat ik bij me heb en hij belt dus maar naar het kantoor van de “customs” om instructies. Tot onze grote schrik krijgen we te horen dat het kantoor de hele dag dicht is vanwege een bezoek van George W. Bush, de zittende president. Aangezien wij geen kant uit kunnen, besluiten we maar door te rijden en net te doen of we gek zijn. Na wat gezoek vinden we het kantoor en midden tussen allerlei gewapende mannen in uniform, stappen wij uit de taxi met al onze bagage en gaan het pand binnen, dit alles zonder te worden gecontroleerd. Na de jongens met de bagage in de lobby geparkeerd te hebben, word ik door verwezen na een afdeling waar misschien nog iemand aan het werk is. Na de reden van mijn komst verteld te hebben, antwoord zij heel gepikeerd,”I told you not to come today”. Is het dezelfde persoon die ons over de telefoon verteld heeft om maar niet te komen. Gelukkig draait ze snel bij na uitleg van de reden van onze komst, knalt een paar stempels op een aantal officiële documenten en ik kan weer gaan. Nu weer wachten op een andere taxi die ons naar de haven van Port Jersey kan brengen. Tijdens het wachten horen we de presidentiele helikopter landen en iedereen gaat naar buiten om te kijken, maar ondanks vreemde blikken worden we niet gevraagd wie en wat wij zijn. Uiteindelijk zijn wij dan toch aan gekomen in de haven en hier gaat alles lekker snel. Binnen een kwartier worden wij weer herenigd met onze auto en kunnen we inladen. Helaas, de kofferbak is finaal door elkaar gehaald en onze slaapzakken, kampeerbestek en een honkbalknuppel zijn verdwenen. Tevens zijn de bekerhouders uit het middenarm console getrokken en afgebroken. De schade hebben we gemeld maar de verdwenen items is niets aan te doen, dat was voor eigen risico. Jammer maar we moeten door, het is inmiddels al 12 uur geworden en we moeten nog naar Washington D.C. Het is wel even vreemd om hier te rijden maar het went snel, vooral omdat er toch minder netjes word gereden dan je van Amerikanen zou denken. Het is meer een beetje op zijn Nederlands. Kevin moet kaartlezen en dat gaat hem uitstekend af. Zonder verkeerd te gaan komen wij over drukke wegen in Vienna  aan en vinden het huis van George en Kirstin King zonder problemen. Jammer genoeg zijn zij er zelf niet meer want zij konden plotsklaps op vakantie, maar hebben de sleutel achter gelaten bij een buurvrouw. Het is inmiddels al 35° en erg vochtig en door de drukte en spanning van de afgelopen dagen begin ik mij aardig vervelend te voelen. Na wat gegeten te hebben wordt het gevoel erger. Ik kruip dus maar vroeg in bed en morgen zien wij wel verder.

Dinsdag 25 juni - verblijf in Vienna en bezichtiging Washington.

Ondanks een redelijke nachtrust ben ik nog steeds rillerig en heb last van de maag. Dit wordt vervelend want ik ben de enige die kan rijden. We gaan maar eerst rustig kijken naar de halve finale van de wereldkampioenschappen voetbal tussen Duitsland en Zuid Korea. Jammer genoeg verliest Zuid Korea. Om het rustig aan te doen, besluiten we om Washington maar vanuit de auto te bekijken met de airco op vol want het is intussen 40° geworden met een vochtigheid van 96% en geen zinnig mens gaat daar doorheen wandelen. Al rustig rijdend zijn wij kriskras door de stad gereden en hebben alleen de auto verlaten om het Witte Huis en het graf van J.F.Kennedy te bezichtigen. Op Arlington begraafplaats liggen zelfs een groep Mexicaanse toeristen onder een boom in katzwijm van de warmte, dus maken wij noordelingen al helemaal geen kans meer als we niet oppassen. Maar vanuit de auto kan je ook veel moois zien zonder te veel te zweten. Dus “cruising” over Pennsylvania Ave. en om het Capitool heen en nog veel meer met de autoairco op “full”, verder komen we niet vandaag. Na terug gekomen te zijn in Vienna zijn we op zoek gegaan naar nieuwe slaapzakken. De kofferbak zit al aardig vol en over twee weken komt Josie met haar bagage er ook nog bij. Hoe dat moet, weet ik niet maar komt tijd, komt raad. Morgen gaan we op weg naar Wytheville en onze eerste camping.

Woensdag 26 juni - van Washington naar Wytheville.

Vanmorgen begonnen met de kofferbak weer vol te laden. Ik begin mij nu toch wel zorgen te maken over de inhoud van de kofferbak. Deze is bomvol en er moeten al wat spullen naar de achterbank. Hoe moet dat straks met Josie erbij en al haar spullen? Om 8:00 zijn we gaan rijden bij een temperatuur van 24°, terwijl het gisterenavond om 23:00 uur nog 29° was.

Wij kunnen een hele tijd lekker met de ramen open rijden en geen airco aan. De route gaat over de I-66 West en daarna op de I-81 South. Het is lekker rustig op de weg en kunnen grotendeels op cruisecontrole rijden.

Veel te vroeg komen we om 13:30 op onze eerste KOA camping aan maar dat is geen probleem. Na  het inchecken kunnen we dan onze eerste “cabin” in ogenschouw nemen en dat valt niet tegen. De inrichting is simpel, vijf bedden in dit geval, alle anderen hierna hebben er vier, een tafeltje met een stoel en een bank buiten op de veranda. Verder een soort B.B.Q buiten en ook een tafel met een bank om aan te eten. Tot mijn verbazing stak er ook een airco door de muur heen, nu lijk ik misschien geobsedeerd door die dingen maar van tevoren maakte ik mij toch wel zorgen over de temperaturen in zo’n blokhut. Wat ook prettig hier is, maar niet op alle KOA sites, is dat je hier eten kan bestellen en bij je hut kan laten afleveren, iets waar wij dankbaar gebruik van maakten. Wij kijken onze ogen uit naar de gigantische campers hier op de camping met echt alles aan boord. De meeste trekken nog een auto voort middels een zgn. A-frame, bezitten zijwanden die uitschuiven, uitklappende antennes ten behoeve van de satelliet tv, vaatwassers, ligbaden en nog veel meer. Om dat alles te voeden leveren de meeste campings een aansluiting van 50 ampère, aansluiting op water en op riool. Al met al moeten die arme mensen zich toch maar behelpen. De jongens vermaken zich prima in het zwembad alleen mogen er geen kinderen onder de 16 jaar zonder aanwezigheid van een volwassenen zwemmen omdat er geen toezicht is. Dit roept hevige verontwaardiging op bij Neal die 13 jaar is en zich erg gekleineerd voelt.

Aan het begin van de avond moesten ze er trouwens toch uit want er breekt een hevig onweer met slagregens uit en wij verdwijnen dan ook naar binnen, waar het eigenlijk best knus is met al die regen buiten. We liggen  dan ook al vroeg in bed voor ons doen en wel om 22:30 uur.

Donderdag 27 juni - van Wytheville naar Nashville.

Vanmorgen weer vroeg op gestaan want vandaag moeten we een wat langer stuk rijden naar Nashville, ongeveer een 600 kilometers. Na alles weer in de auto gepropt te hebben zijn we wat gaan eten bij een restaurant even buiten de camping en vlakbij de grote weg.

De route gaat over de I-81 South en vervolgens de I-40 West. Het weer is bewolkt en af en toe valt er wat regen. Ik heb meteen ook geleerd dat je de cruisecontrole beter uit kan zetten tijdens regen. Bij Knoxville ga ik bijna in een slip doordat ik door een grote plas met water rijd en de cruisecontrole geeft meteen gas bij, waardoor de wielen even hun grip verliezen. Het loopt gelukkig goed af. Het weer is verders wel dragelijk, temperaturen schommelen tussen de 20° en de 30° en dit verschil komt door de hoogte verschillen van de Smokey Mountains. Om 15:00 uur komen wij aan op de schitterende KOA camping van Nashville. De “cabin” is kraakhelder, net zoals de rest van de camping en de jongens zijn meteen weer gaan zwemmen en ik kan even naar huis bellen en sms versturen want gisteren en vanmorgen was er geen netwerk beschikbaar voor mijn mobieltje. Aan het begin van de avond barst er weer een hevig onweer los met veel regen en bliksem. Erg spectaculair en wat zijn wij blij dat we besloten hebben om niet met een tent rond te reizen maar alle kampeer overnachtingen te doen in een “cabin”. Eten hebben we gedaan bij de plaatselijke Mc.Donalds. Zelf koken zit er nog niet in, het is lastig om etenswaar mee te nemen zonder het koel te kunnen bewaren en een koelbox kunnen we niet meer in de auto kwijt. Ik begin zo langzamerhand aan een topbox voor op de auto te denken om in onze bagageruimte te voorzien.

Morgen doen we het lekker rustig aan, we hoeven maar een kleine 350 kilometers naar Memphis.

Gereden kilometers vandaag   :   581km.

Totaal gereden sinds maandag: 1529km.

Vrijdag 28 juni - van Nashville naar West Memphis.

Vanmorgen eerst ontbeten met ontbijt serials, het enigste wat ik in de kofferbak kan bewaren.

Om 9:00 uur vertrokken we vanaf de camping en na gestopt te zijn bij een plaatselijke flappentapper zijn we weer via de I-40 West op weg, richting Memphis. De hele rit van pakweg 400 km. was niet veel aan en tegen de tijd dat we over de Missisippi reden is het al weer een graad of 30° geworden. De KOA camping is eigenlijk nogal ver weg van Memphis bij het plaatsje West-Memphis en is vlakbij een lawaaierige truckstop en langs de snelweg. Achter de nogal vervallen cabin ligt Shell Lake vanwaar in de avond zeer bloeddorstige muggen in squadrons tegelijk ons het leven zo zuur maakten, dat wij de hele avond in de hut moesten doorbrengen. Het is ook weer knap warm geworden en in de hut strijden de airco en de plafondventilator om wie er de meeste herrie kan maken. Naar buiten voor het toilet kan alleen maar met lange broek en jack aan en met de handen in de zakken. Nee, KOA camping West Memphis is geen “must” voor de verwende kampeerder. De herrie van de, overig schitterende Amerikaanse trucks, valt gelukkig geheel weg in de cabin, waar de strijd tussen de ventilator en de airco nog steeds onbeslist is.

Gereden kilometers vandaag   :   403km.

Totaal gereden sinds maandag: 1932km.

Zaterdag 29 juni - van West Memphis naar Mount Pleasant.

We zijn al weer vroeg op, 6:00 uur om precies te zijn en de temperatuur is nog steeds 27° en erg vochtig en ook de muggen slapen nog niet. Doodslaan moest ook voorzichtig daar ze vol bloed zitten en het alle kant opspat bij het pletten. Om 7:15 vertrokken wij richting Little Rock en Texarkana via de I-30 West Na een hobbelige rit over deze interstate komen we dan uiteindelijk om 13:15 uur in Mount Pleasant aan. De KOA camping hier is van het betere soort, schoon en vriendelijke mensen. De jongens verdwijnen meteen in het zwembad. Even later begint het te regenen en de jongens hopen een twister te zien. We zijn per slot van rekening in Tornado Allee. Een ander probleem is dat mijn mobieltje het weer niet doet, terwijl er wel overal zendmasten langs de weg staan en andere mensen wel kunnen bellen. We zijn nog het plaatsje Mt.Pleasant in gereden om te kijken of we kunnen e-mailen in de plaatselijke bibliotheek maar helaas, deze is gesloten. Terug gekomen op de camping hebben we intussen buren gekregen, een aardig stel van een jaar of vijftig uit Ohio. Zij rijden met een grote bestelwagen door de hele V.S. om vrachtjes af te leveren of op te halen en ook nu zijn ze aan het wachten op een nieuwe vracht. We hebben de hele avond gezellig met ze gepraat over alles en nog wat en Kathy en George hebben mij gevraagd om, als ik weer thuis ben, om haar moeder een tafelbel op te sturen vanuit Nederland. Haar moeder spaart deze en Kathy heeft mij ook $10.- gegeven om haar er een te bezorgen. Het is na de regen weer aardig broeierig geworden en toen we laat onze deur van de cabin open doen, vlucht er gelijk een enorme kakkerlak mee naar binnen. Na deze met de bezem bewusteloos geslagen te hebben en met een ferme zwieper de deur uitgewerkt te hebben, zijn we maar gaan slapen. Voor alle duidelijk, de kakkerlakken wonen buiten en niet in de cabins, deze zijn brandschoon net zoals alles op deze camping. Morgen op weg naar Dallas.

Gereden kilometers vandaag   :   497km.

Totaal gereden sinds maandag: 2429km.

Zondag 30 juni - van Mount Pleasant naar Dallas.

s’Morgens wakker geworden om er achter te komen dat alles drijfnat is van de vochtige lucht hier, het droop werkelijk overal vanaf terwijl het niet al te warm is. Na koffie te hebben gedronken met onze buren ben ik de auto maar weer eens gaan inpakken. Bij het inleveren van de sleutel heb ik gevraagd of de balie medewerkers bereid zijn om een floppy met info voor Josie willen versturen daar het gisteren niet gelukt is bij de bibliotheek. Een jongeman schoot meteen te hulp en brengt mij naar hun pc alwaar ik meteen aan de gang kan. Ik ben blij dat ik al onze verslagen met een paar foto’s naar Nederland heb kunnen versturen. Na afscheid genomen te hebben van Kathy en George zijn we over de I-30 West, richting Dallas gereden alwaar wij al vroeg aankwamen, om 12:00 uur om precies te zijn, te vroeg om het motel op te zoeken. Dankzij Kevin’s kaartlezen en stom toeval rijden we de I-35 af op precies de plaats die we willen hebben en rijden zo Dealey Plaza op, de plaats waar J.F.Kennedy is vermoord. De auto kunnen we goed parkeren achter het Texas Book Depot en hebben daarna rond gelopen over Dealey Plaza. Deze plek is niets verandert sinds de moord op J.F.Kennedy en na alle documentaires en films hierover gezien te hebben, is het indrukwekkend om nu zelf hier rond te lopen. Het beroemde Book Depot zijn we niet in gegaan want het is erg druk en de toegang van $10.- aan de pittige kant. Gelukkig hebben we wel weer verbinding met mijn telefoon want Josie belde ons. Na nog wat foto’s gemaakt te hebben zijn we naar ons motel gereden die vlak aan de I-35 ligt in een niet al te fijne buurt.  Groot is de verassing als we kunnen internetten via de tv in onze kamer. Wij zijn de hele avond in de kamer gebleven en hebben pizza laten bezorgen, wel zo makkelijk. De jongens doen weer even een overdosis televisie op en ook kan er weer lekker ge-douched en getoiletteerd worden. Ook kan Josie ons via de hotel telefoon bellen om zo weer eens bij te praten. Het is hier al om 21:00 uur donker en ook vanavond valt de regen weer mals naar beneden met ook weer onweer. De jongens wilden tot mijn schrik ook nog even de buurt verkennen, dat gaat mooi niet door dus, ik weet niet of het gevaarlijk is maar beter het zekere voor het onzekere.

Gereden kilometers vandaag   :      224km.

Totaal gereden sinds maandag:     2653km.

Maandag 1 juli - van Dallas naar Wichita Falls.

Wat een hotelbed al niet kan doen, we hebben uitgeslapen tot 9:30 uur. Het heeft werkelijk gehoosd vannacht. Op de kamer staat een koffiezet apparaat zodat ik eerst mijn ochtend fiks kan krijgen, eten doen we straks wel als we op weg zijn, dachten we. Helaas komen we echter niets tegen. We volgen de I-35^E North en via de 380-West en de 287-North komen we om   12: 00 uur in Wichita Falls aan. Deze stad stelt niet veel voor, de snelweg loopt er verhoogd dwars doorheen en is eigenlijk geen gezicht. We waren zo vroeg bij ons hotel, de Econolodge Wichita Falls, dat de kamer nog niet eens klaar is dus besluiten we om eerst maar wat te gaan eten en boodschappen doen. Zwemmen willen de jongens niet want er drijft allerlei ongedierte in het zwembad. In ieder geval heb ik wel een netwerk voor de telefoon en heb Josie gevraagd om de Volvo dealer in Las Vegas te bellen en te vragen wat een dakkoffer kost. Dat viel dus vies tegen, meer dan $500,-. Ik ga de laatste KOA voor Las Vegas afbellen om een dag eerder in Las Vegas aan te komen zodat ik wat tijd heb om een andere oplossing voor onze bagage perikelen te vinden. De kamer is dik in orde, buiten is het warm zodat als je van binnen naar buiten gaat, je bril beslaat. Gebeurt in Nederland ook, maar dan van buiten naar binnen gaan. Morgen rijden we naar Amarillo en gaan dan via een stuk van de beroemde Route 66.

Gereden kilometers vandaag   :       216km.

Totaal gereden sinds 24 juni    :     2869km.

Dinsdag 2 juli - van Wichita Falls naar Amarillo.

Om 7:30 al wakker, zeker genoeg slaap gehad en dus maar tv kijken vanuit bed. De jongens worden ook meteen wakker, die hebben een extra zintuig en weten meteen als er een tv aanstaat in de buurt. Ontbijt bestaat uit serials (onze eigen) en koffie wordt gehaald bij de receptie, daarna weer de auto inpakken en rijden maar. Over de 287-North naar Amarillo, een vrij saaie rit door een landschap zoals je dat verwacht in Texas, uitgestrekte grasvlaktes en prairie. Daar er weinig te zien is onderweg, arriveren we al om 12:45 uur op onze plaats van bestemming. Vlakbij het vliegveld van Amarillo ligt een kleine maar gezellige KOA camping. Het is goed onderhouden maar wel erg stoffig, maar ja, wat verwacht je anders in dit gebied. De cabin is prima in orde en men verkoopt in de winkel ijskoud bier, zo wat wil je nog meer. Ik heb de KOA in Seligman gebeld om onze reservering te annuleren zodat we een dag extra in Las Vegas hebben. Zij waren er duidelijk niet blij mee en zeiden dat we waarschijnlijk toch moesten betalen, ondanks het feit dat we ruim binnen de gestelde termijn afgezegd hebben. Ik heb alles genoteerd en zie het wel als ik thuis kom. Voorlopig zitten de jongens alweer in het zwembad, blij dat ze zijn dat ze weer op een camping zijn en niet in een motel/hotel. De mensen hier zijn erg vriendelijk en nodigen ons uit om vanavond aan te schuiven bij het kampvuur en om marshmallows te eten. Voor de jongens is er verders weinig te doen, behalve mij plagen, iets wat ze dan ook van harte doen. Morgen verder tot aan Santa Rosa.

Gereden kilometers vandaag   :       354km.

Totaal gereden sinds 24 juni    :     3223km.

Woensdag 3 juli - van Amarillo naar Santa Rosa.

Het leek weer te gaan onweren hier vanmorgen maar het klaarde al weer snel op. De auto is weer ingepakt en gelijk heb ik er een paar foto’s van gemaakt wat Josie geloofd niet dat de auto al zo vol is. Bij de eerste gelegenheid zal ik de plaatjes opsturen naar die ongelovige. We nemen een kleine omweg om vooral op de Route 66 te komen en te blijven. Rijd je via deze route Amarillo binnen, dan word je daar niet echt vrolijk van. Het is hier erg vervallen en je ziet een hoop armoe. Maar goed, we vervolgen onze weg over de I-40 West met af en toe een restant Route 66. De weg gaat nu echt door een wild west landschap heen, niets dan prairie en de temperatuur gaat ook fors omhoog. Na aankomst om 12:30 op de KOA van Santa Rosa is het alweer naar de 32° opgelopen. Op de camping staat maar een cabin, dus is het maar goed dat ook deze gereserveerd is. De airco in de hut staat alweer op zijn hardst en de jongens zijn, hoe kan het ook anders, weer in het zwembad. Ook deze camping is prima in orde alleen zal Josie het niet zo leuk vinden want er hangen bordjes “Beware of snakes”. De jongens hebben een bord gezien voor een golfbaan en zijn na het zwemmen er naar toe gegaan. Ik dacht dat zij minigolf bedoelde en omdat ze al meer dan 2 uur weg zijn, begin ik me knap ongerust te maken, vooral omdat het steeds meer betrekt en er in de verte weer een aardig onweer aan komt. Uiteindelijk kom ik bij de plaatselijke golfbaan van het dorp om te zien waar ze waren en de mensen daar bevestigde dat de jongens op de baan zijn. De voorzitter van de club heeft ze voorzien van clubs en een karretje en daar zijn ze mee aan de gang gegaan. Volgens de mensen van de club hebben ze het geweldig naar hun zin en ik hoefde me niet ongerust te maken want in Santa Rosa is het erg veilig. Of het golfen nu het leukste is of het rondscheuren met een karretje laten we maar in het midden. Ik heb de jongens maar laten gaan, de mensen hebben veel schik van die 2 Nederlandse avonturiers. Ook hier zijn de mensen ontzettend vriendelijk en behulpzaam en echt niet zo “gemaakt” wat wel eens over ze gezegd word maar. Tot nu toe hebben we niets anders dan fijn mensen ontmoet in dit land.

Later hebben we nog heerlijk gegeten in het restaurant van de camping en dat was maar goed ook want even later brak er een gigantisch onweer los met een enorme bui. Mijn geluk weer, ben ik de woestijn, begint het te plenzen. De temperatuur daalde als een baksteen dus lekker vroeg de slaapzakken opgezocht.

Gereden kilometers vandaag   :       291km.

Totaal gereden sinds 24 juni    :     3513km.

Donderdag 4 juli – van Santa Rosa naar Grants.

Als je vroeg naar bed gaat ben je ook weer vroeg op. Na lekker een douche genomen te hebben in de kraakheldere douches van de camping hier, zo schoon zien je ze niet veel in Europa, zijn we om 8:00 weer op route gegaan via de I-40 West. De reis gaat door prachtig wildwest land en ondanks de lage temperatuur van 17° is het prachtig zonnig weer. Er wonen maar weinig mensen hier en de dorpjes die je ziet zijn erg klein. Voor Nederlanders is het maar moeilijk te bevatten zoveel ruimte als je hier hebt.

Eenmaal in de buurt van Albuquerque deed de telefoon het weer en tegelijk krijg ik 2 sms berichten binnen. Meteen wil ik er een terugsturen voordat het netwerk weer weg is maar toen ik Albuquerque moest spellen ben ik maar gestopt en heb Josie gebeld.

Vlakbij Grant zien we dan eindelijk een paar “dustbusters”, kleine wervelwindjes maar voor de jongens goed genoeg om te kunnen zeggen dat ze in ieder geval een mini tornado gezien hebben. We zijn even gestopt om ze te filmen maar moesten maken dat we weer in de auto komen want er breekt ineens een hagelbui los. Ik begon mij al zorgen te maken over de lak van de auto maar gelukkig bleef het hierbij en lopen we geen schade op. Bij aankomst op KOA camping van Grants regende het nog steeds erg hard, waarop ik mij verontschuldigde bij de receptie vanwege het feit dat ik dit soort weer blijkbaar met mij mee neem. Ik word daarop hartelijk bedankt voor deze voor hun broodnodige regen, maar waarom moet het nu telkens regenen als ik ergens verschijn, zelfs in de woestijn.

De camping hier is ook erg klein maar keurig verzorgd en heeft maar 2 cabins. Er is geen zwembad zodat de jongens genoegen moeten nemen met een pool tafel. Later gaan we nog naar Grants waar op dat moment de laatste festiviteiten aan de gang zijn wat betreft “Independence Day”. Terug op de camping krijgt Neal het voor elkaar om met de laptop verbinding te krijgen op onze Nederlandse provider dus snel even emaillen allemaal. Ook hier zijn de mensen erg vriendelijk en behulpzaam, de rest van de avond heb ik kletsend door gebracht in de “laundry room” met een aantal andere kampeerders.

Gereden kilometers vandaag   :       326km.

Totaal gereden sinds 24 juni    :     3840km.

 Vrijdag 5 juli – van Grants naar Holbrook.

Vanmorgen ontbijten op de camping, ontbijt is inclusief in de prijs tot onze aangename verrassing. Het is erg gezellig en hebben aan tafel gezeten met de mensen waar we gisteren avond mee hebben zitten kletsen. We verlaten Grants later om weer via de I-40 West richting Holbrook te reizen. Bij vertrek is het maar 17° maar even later loopt het al op naar 37° en ook het landschap wordt steeds ruiger, vooral toen we de grens van Arizona overtrokken. Doordat je lekker kan doorrijden hier met weinig verkeer op de weg, komen we ook in Holbrook al vroeg aan om onze gereserveerde cabin op te eisen van de plaatselijke KOA camping. Ook hier weet men van onze komst, ondanks het feit dat de camping pas 3 dagen in handen is van een nieuwe eigenaar. Er is gelukkig wel een zwembad maar helaas geen airco in de cabin, dat is jammer want het is hier snikheet en de temperatuur in de hut is niet om te harden.

Even buiten Holbrook is het park “Petrified Forest” en we zijn daar naar toe gereden om deze versteende boomstammen te zien. Ze liggen in een zeer dor en verlaten landschap waar je gelukkig met de auto doorheen kan rijden zodat je niet de hitte hoeft te trotseren. Inmiddels is het 20:00 uur geworden en het begint al donker te worden, dus snel terug naar Holbrook waar de jongens meteen weer het zwembad induiken. Ik zit op de veranda te wachten op die koude woestijnnachten die maar niet komen willen. In de hut is het nog te heet om te vertoeven maar hier buiten is het inmiddels wel lekker.

Gereden kilometers vandaag   :       321km.

Totaal gereden sinds 24 juni    :     4160km.

 Zaterdag 6 juli – van Holbrook naar Las Vegas.

Vanmorgen vroeg op want je kan hier vanaf 7:00 uur onbeperkt pannenkoeken eten voor een klein bedrag. We zitten te wachten bij het restaurant maar niemand komt opdagen want de klok staat op even over 6:00 uur en ook die van de receptie. Blijkt dat we weer door een tijdzone zijn  heen gegaan en dus zijn we veel te vroeg. We zijn maar vertrokken en de plaatselijk Mc brengt uitkomst wat betreft het ontbijt. Het is niet ver rijden om bij de “Meteor Crater” te komen waar we graag een kijkje willen nemen. Je moet wel van de grote weg af en een klein 15 kilometer over een smalle weg door een kaal en dor landschap heen om er te komen maar het is echt de moeite waard. De krater heeft een doorsnede van 1200 meter en de meteor die hier 50.000 jaar geleden is ingeslagen moet ongeveer een doorsnee van 50 meter gehad hebben. Bij gebrek aan erosie is de krater vrijwel intact gebleven wat een fantastisch gezicht oplevert. In het hoofdgebouw is ook een interessante expositie te zien.

Hierna vervolgen we onze weg over de I-40 West tot aan Kingman om vandaar de 93 North te nemen richting Las Vegas. Nu wordt het echt spannend, de temperatuur buiten loopt al snel op naar de 44° en het landschap wordt heel erg onherbergzaam. Je moet er niet aan denken om hier autopech te krijgen. De auto geeft echter geen krimp en alleen de airco moet echt zijn best doen. Ik heb geen oog meer voor de snelheidsmeter of wat anders, alleen maar de motor temperatuur houd ik strak in de gaten. Uiteindelijk komen we aan bij de Hoover Dam maar het is hier zo heet en druk dat we besluiten om door te rijden. Over een paar dagen komen we hier toch weer en dan is Josie bij ons en kunnen we hier aan “sight seing” gaan doen. Na ons door al het verkeer op de dam gewurmd te hebben komen we niet veel later Las Vegas binnen en op dat moment komt een akelige droom uit, de airco stopt ermee. Onmiddellijk is het niet meer te harden in de auto en ramen open doen geeft ook geen verlichting. Gelukkig zijn we niet ver meer verwijderd van het huis van Ed en Marie Lipinski en kunnen we de auto bij hen in de garage zetten. Niet dat het veel uitmaakt want in de garage is het ook bloedheet. We worden hartelijk ontvangen door Ed en Marie en het is jammer dat we de korte tijd die we met ze hebben, we ze lastig moeten vallen met onze airco en bagage problematiek. De plaatselijke Volvo dealer kan pas maandag een afspraak maken, maar voor wanneer is onbekend. Gelukkig geeft Pep Boys, een soort Quick Fit, hier vlakbij uitkomst. Deze zijn ook op zondag open en kunnen ons helpen. Tevens hebben zij een geschikte dakkoffer in de verkoop. Al die drukte doet de toch al hoge temperatuur van 44° ook geen goed. Enfin, morgen hard aan de slag om alles te regelen voordat Josie in de middag arriveert.

Gereden kilometers vandaag   :       757km.

Totaal gereden sinds 24 juni    :     4917km.

Zondag 7 juli – verblijf in Las Vegas.

Na een benauwde nachtrust weer vroeg op. Je krijgt de neiging om hier een raam open te gooien, maar dat lost niets op, het is in de nacht ook nog eens 33°. Om 9:00 uur sta ik al voor de deur van Pep-Boys om de dakkoffer te halen en ik ben deze maar gelijk in elkaar aan het zetten in de garage voordat het echt heet gaat worden. Ondanks dat loopt het zweet in stromen van me af en moet ik om de 15 minuten water gaan drinken. Maar het resultaat mag er zijn. Laat Josie maar komen met haar bagage. Om 14:00 uur staan we op het vliegveld van Las Vegas en even later komt Josie al door de controles en zijn we weer bij elkaar. Via Las Vegas Blvd. zijn we weer naar Ed en Marie terug gereden. Het huis van Ed en Marie staat in een werkelijk schitterende buurt maar je ziet overdag geen mens. Voor drie maanden in de zomer blijft iedereen binnen uit de hitte. Een soort overwinteren maar dan zomers, overzomeren misschien? Gelukkig maak de droge lucht van pakweg 3% het hier nog een beetje dragelijk. Morgen weer vroeg op om bij Pep-Boys om 7:30 voor de deur te staan om de airco te repareren.

Maandag 8 juli – van Las Vegas naar Zion Nat.Park en Panquish.

Vanmorgen dan weer vroeg op en om 7:20 uur sta ik voor Pep-Boys te wachten tot ze open gaan. Ik word als eerste geholpen en na een onderzoek blijkt dus dat er te weinig freon in het systeem zit. Het probleem wordt snel verholpen en een uur later ben ik $125.- lichter, maar met een airco die het beter doet dan ooit tevoren. Na snel de auto weer volgepakt te hebben, wat nu makkelijk is met onze dakkoffer, verlaten wij Ed en Marie en Las Vegas om via de I-15 North naar St.George te gaan en daarna met de 95 North naar Zion National Park.  Hier krijgen we onze eerste smaak van wat er allemaal gaat komen. Wat een schitterende natuur en formaties. Nadat we het park achter ons gelaten hebben, rijden we naar Panquish om onze intrek te nemen in weer een cabin van de plaatselijke KOA. Het is hier een stuk minder warm en toen de zon onderging daalde de temperatuur tot een redelijk niveau. We zijn blij dat we in ieder geval toch nog zover gekomen zijn ondanks de perikelen met de airco. We kunnen in ieder geval onze reis vervolgen zonder veranderingen in onze planning te moeten maken.

Gereden kilometers vandaag   :       375km.

Totaal gereden sinds 24 juni    :     5292km.

Dinsdag 9 juli – van Panquish naar Bryce Canyon en Page.

Bij ons vertrek om ongeveer 10:00 uur van de camping in Panquish, worden we aangesproken door een man die al in begin jaren zestig vanuit Nederland naar Amerika geëmigreerd is en nog heel goed Nederlands spreekt. Hij verteld ons erg verbaasd te zijn om hier een Nederlandse auto aan te treffen. Deze reactie krijgen we wel meer, terwijl je toch genoeg auto’s uit Amerika in Europa aantreft. Verder in de vakantie zullen we nog meer van dit soort reacties krijgen en ook komen we er zo achter hoeveel Nederlanders er hier eigenlijk op vakantie zijn. Na met deze heer en zijn vrouw gesproken te hebben, zijn we richting Bryce Canyon vertrokken, waarbij we ook nog door Dixie Nat.Forrest komen en alvast een voorproefje krijgen van al het moois wat ons te wachten staat. Prachtige roze rots partijen van de meest grillige vormen waar maar geen eind aan lijkt te komen. Dit is echt een aanrader voor iedereen die Amerika bezoekt maar neem wel genoeg film mee want je blijft plaatjes schieten. Uiteindelijk hebben de jongens er genoeg van en willen verder, dus gaan we via de 89 South naar Page. Voor een groot deel een kaarsrechte weg door een grillige woestenij waar ook de temperatuur alweer aardig oploopt. Met een zwaar beladen auto is het zaak om het rustig aan te doen en zo min mogelijk van de auto vergen. Om pakweg 17:00 uur komen we in Page aan en ondanks de stevige wind is het erg warm. Josie en de jongens verdwijnen meteen in het zwembad van het hotel waar wij een kamer geboekt hebben. Maar goed ook, want het is knap druk in het hotel. Tot zover zijn al onze boekingen die wij in Nederland gemaakt hebben via het internet, ook goed doorgekomen. We zitten hier dus in een goed hotel en zijn wezen eten in een restaurant vlakbij. Typisch voor het uit eten gaan in Amerika, je krijgt in “no time” je eten en staat ook in “no time” weer buiten. Neal bleef op de hotelkamer want hij was niet zo lekker, ik denk dat het de temperatuur hier is. Eigenlijk moet je dit gedeelte van Amerika in het voor- of najaar bezoeken want dan is het weer wat dragelijker en kan je meer genieten van al dat moois. Natuurlijk mogen we niet klagen met 2 maanden vakantie maar eigenlijk is dat nog veel te kort om alles goed in te nemen. Twee jaar zou beter uit komen maar dat moet wachten tot na ons pensioen.

Gereden kilometers vandaag   :       343km.

Totaal gereden sinds 24 juni    :     5634km.

Woensdag 10 juli – van Page naar Grand Canyon  en Williams.

Toch wel lekker om in een echt bed te slapen bij een lekkere temperatuur en je eigen wc en een kant en klaar ontbijt. We verlaten Page en gaan over de 89 South door prachtig woestijnland richting Grand Canyon. In Cameron nog even gestopt bij een oude “trading post” die nu dienst doet als souvenir supermarkt en waar wij pas uitkomen toen er genoeg voorraad aan allerlei snuisterijen ingeslagen is. Uiteindelijk komen we bij de Grand Canyon aan en staan vol ontzag bij “Desert Vieuw Point” naar dit geweldig schouwspel te staren. Het is precies zoals je het je voorstelt en is absoluut adembenemend. Overal waar je kijkt en tot zo ver het oog reikt zie je dit geweldige bouwwerk van moeder natuur. Veel later gaan we via de 64 South verder en komen uiteindelijk aan bij de KOA van Williams. Ook hier treffen we een prima camping aan met keurige faciliteiten. Hoe laat het is weten we niet meer want door al die verschillende tijdzones zijn we nu het spoor compleet bijster. Zelfs het indianen reservaat schijnt er zijn eigen opvattingen over de tijd op na te houden. Het is lekker fris hier buiten, zo erg dat Josie zelfs naar binnen gaat later.

Gereden kilometers vandaag   :       317km.

Totaal gereden sinds 24 juni    :     5951km.

Donderdag 11 juli – van Willams naar Hoover Dam en Las Vegas.

Lekker koel hier vannacht. Na ontbijt en voor de verandering aan een paar Nederlanders uitgelegd waarom we de auto hebben meegenomen, zijn we weer op pad gegaan. Omdat ik met de jongens hier verleden week al heb gereden, nemen we nu een andere route en wel de oude Route 66 die parallel loopt met de I-40. Het is het langste, ononderbroken  stuk van Route 66 maar eigenlijk alleen bij Seligman leuk, de rest is niet veel aan. Na aankomst in Kingman gaan we weer met de 93 North richting Hoover Dam en weer dat stuk woestenij en temperaturen van ver over de 40°. Bij Hoover Dam aangekomen besluiten we nu om deze eens goed te bekijken. Wij konden de auto onder een afdak parkeren voor $5.- maar veel invloed op de temperatuur heeft dat niet. Wel is het wat dichterbij de dam en dat is ook wat waard. Al zwetend en drinkend hebben we alles bekeken wat er te zien is en dat is heel wat. Vooral de generator ruimte vind ik interessant. Na volkomen uitgeblust weer in de auto te zijn gekropen die meer op een oven lijkt, zijn we weer naar Las Vegas gereden en bij Ed en Marie aangekomen. Morgen gaan we de “Strip” doen, een andere naam voor Las Vegas Blvd. waar alle grote casino’s zijn.

P.S. Geen kilometers vandaag, vergeten te noteren.

Vrijdag 12 juli – tour door Las Vegas.

Ondanks de airco blijft het toch 28° in huis, dus weer een zweterig nachtje. Vroeg in de middag moeten we er dan toch aan geloven en rijden naar de Las Vegas Blvd. waar we de auto gratis kunnen parkeren in de garage van de MGM, waarna we hier ook het casino ingaan. Het is precies wat je wel eens op tv en van foto’s gezien hebt. Duizenden gokkasten en tafels en nog veel meer. Vanuit de MGM nemen we de monorail naar de Bellagio en Cesars Palace. Alles ziet er geweldig uit en “completely over the top”. Vooral de fonteinen van de Bellagio zijn indrukwekkend. De hitte buiten echter is ongelofelijk en vooral langs de weg als je staat te wachten om over te steken. Het slaat gewoon tegen je huid aan maar vreemd genoeg zweet je maar weinig. Dit komt door de droge lucht en wat je zweet verdampt meteen zegt men hier. Zaak is om wel te blijven drinken. Nadat we de auto weer gepakt hebben zijn we over de “strip” gaan rijden en meten daar een temperatuur van 51° op een halve meter boven het asfalt! In de avond zijn we terug gegaan, niet vanwege de koelte want die is er niet, maar om de diverse shows te zien, waarvan die van Treasure Island toch wel het indrukwekkendst is, en ook alle lichtjes van Las Vegas zijn heel mooi. Ondanks alle nep en klatergoud is Las Vegas echt een “must”, ik heb nooit gedacht het zo leuk te vinden en ook Josie en de jongens vinden het erg de moeite waard. De volgende keer ga ik echter in de winter. Hier nog wat gereden kilometers.

Gereden kilometers vandaag   :       524km.

Totaal gereden sinds 24 juni    :     6475km.

Zaterdag 13 juli – van Las Vegas naar Santa Monica.

Wij verlaten een zinderend Las Vegas na onze gastheer- en vrouw, hartelijk bedankt te hebben voor hun gastvrijheid en gaan over de I-15 South richting Los Angeles. Niet echt een aantrekkelijke route, eerder een geestdodende. Na mijlen door een naargeestig landschap te hebben gereden, komen we uiteindelijk in de verkeersdrukte van L.A terecht met alle opstoppingen van dien. Uiteindelijk komen we dan aan in Santa Monica waarop het eerste oog ook niet veel aan is, maar schijn bedriegt. Wat niet bedriegt is de kwaliteit van de door ons uitgezochte motel waar we 3 nachten willen doorbrengen. Het ziet er niet uit, versleten en vervuild is de juiste benaming met slechte sloten op de deur waar je de sporen van inbraak nog ziet zitten, tralies voor de ramen en een uitzicht op een steegje achter het motel. Het enige wat miste is de krijtlijn op het tapijt waar een slachtoffer onlangs nog heeft gelegen. Josie en ik hebben de jongens in de kamer achter gelaten met de opdracht om niemand binnen te laten en zijn op zoek gegaan naar betere accommodatie. Dit is helaas niet gelukt zodat we hier toch een nacht moesten doorbrengen. Met een stoel klem onder de deurkruk en de honkbalknuppel binnen handbereik zijn we gaan slapen.

Gereden kilometers vandaag    :       493km.

Totaal gereden sinds 24 juni    :     6967km.

Zondag 14 juli – Santa Monica, Bel Air, Hollywood en Beverly Hills.

Toch nog wat geslapen in Cockroach Motel en eigenlijk stom verbaasd dat alles, incl. de auto er nog is. We hebben alles weer in de auto gepakt want een tweede nacht wilden we niet riskeren. Vandaag gaan we touren door Bel-Air, Hollywood en Beverly Hills, maar eerst even “cruisen” langs het strand van Santa Monica en daarna onze “celebrity tour”. Eigenlijk valt er niet veel te zien in Beverly Hills en Bel-Air, alle huizen staan verscholen achter muren en bomen. Hollywood is wel aardig, vooral bij het Chinese theater, maar Santa Monica vind ik toch leuker, vooral nu we een ander motel hebben gevonden. Het kost wel een paar centen maar voor geen prijs gaan we weer een nacht doorbrengen in “Cockroach Motel”. In de avond zijn we weer terug gegaan naar het strand van de Pacific Ocean waar het heerlijk is. De temperatuur is perfect hier, zo´n 28°. Hier eindigt ook Route 66 en hebben wij de Verenigde Staten doorkruist van het noordoosten naar het zuidwesten. Het is ons niet tegen gevallen, hebben een hoop gezien en hebben niet het idee dat wij al zoveel gereden hebben. Over 2½ week willen we in Vancouver zijn, dat mag geen probleem zijn.

Maandag 15 juli – van Santa Monica naar Lake Santa Margarita.

Vandaag verlaten we Santa Monica en gaan via de Pacific Highway richting het noorden. Een leuke route langs de kust, opschieten is er niet echt bij maar dat hoeft ook niet. We zien hier prachtige stranden en leuke huizen die op dat strand gebouwd zijn. Vooral Santa Barbara, waar we doorheen komen, ziet er schitterend uit. Vlak voor San Obispo zijn we gestopt bij een kleine camping bij het strand zodat de jongens kunnen zwemmen en waar we onze lunch gebruiken. Daarna rijden we het laatste stuk naar Lake Santa Margarita waar we ook meteen weer onze proviand hebben aangevuld. De Koa camping is een mooie, ruime stek met veel bomen, maar mijlen van de bewoonde wereld. We hebben hier voor twee nachten geboekt en kunnen het dus lekker rustig aan doen. We moeten voor het slapen gaan wel alles goed opruimen want er schijnen hier beren te zitten en moeten dus geen etensresten laten rondslingeren. Met twee teenagers bij ons is daar weinig kans op.

Gereden kilometers vandaag   :       480km.

Totaal gereden sinds 24 juni    :     7447km.

Dinsdag 16 juli – verblijf in  Lake Santa Margarita en Atascadero.

Vandaag dus een rustige dag, geen auto inpakken en slaapzakken oprollen. Alles kan blijven liggen. Dankzij onze extra dag op deze camping kunnen we blijven uitslapen, rustig ontbijten, beetje zwemmen in het zwembad en contact hebben met, hoe kan het ook anders, Nederlanders die hier ook verblijven. Daarna boodschappen gedaan in Atascadero, een leuk plaatsje ongeveer 25 km hier vandaan. Hier hebben we ook een afspraak gemaakt in de plaatselijke bibliotheek om een uurtje te internetten. Nu is een uur niet veel voor vier personen, dus zitten we elkaar in de nek te hijgen tijdens onze persoonlijke emailtjes. Hierna zijn we weer terug gegaan naar onze camping om te zwemmen, hotdogs te eten en waar de jongens inmiddels contact hebben met een paar Amerikaanse leeftijdgenoten waarvan er een vreemde munten spaart. Deze jongen kunnen we meteen helpen aan een volledige collectie euromunten. We gaan maar vroeg naar bed want het wordt hier al vroeg aardedonker. Kevin blijft nog even bij zijn nieuwe vrienden en komt pas laat terug. Hij beseft niet half wat er s’nachts over de camping scharrelt, anders had ik hem met de auto moeten halen.

Woensdag 17 juli – van Atascadero naar Visalia.

Vanmorgen zijn we vroeg wakker gemaakt door een specht die onze hut voor een lekker ontbijt aanzag. Na zelf ook weer ontbeten te hebben, hebben we weer de auto vol gepropt, iets wat nu nog moeilijker is omdat we gisteren een koelbox hebben gekocht. Echt goud waard maar een flinke ruimtevreter. Je kan hier echt overal ijs kopen om het te vullen en houd alles lekker koel, eindelijk weer eens een koud biertje voor ondergetekende. Na de auto gewassen te hebben in Atascadero, zijn we verder gegaan over de 41 East en daarna via de 198 East naar Visalia waar we een motel geboekt hebben. Maar eerst gaan we naar het Sequoia Nat.Park. Hier staan de grootste bomen ter wereld, de grootste heet General Sherman en is pakweg 2700 jaar oud. Echt ongelofelijke mooie bomen  die heerlijk ruiken en je het gevoel van een dwerg geven in dit bos. Uiteindelijk komen we na bijna onze benzinetank leeg gereden te hebben, omdat ineens alle benzinepompen verdwenen waren, in Visalia aan bij een leuke Econolodge motel waar weer gezwommen kan worden en de jongens hun tv-fix kunnen opkrikken. Best lekker om camping met motels af te wisselen.

Gereden kilometers vandaag   :       537km.

Totaal gereden sinds 24 juni    :     7982km.

Donderdag 18 juli – van Visalia naar Yosemite Nat.Park.

Vanmorgen werden we om 5:00 uur wakker gemaakt door een sms bericht van Liam die geen rekening houd met het tijdsverschil tussen thuis en Californie. Maar goed, we zijn nu toch wakker en na wat heen en weer ge-sms-ed, zijn we maar weer gaan inpakken. Ontbijt is inbegrepen in dit motel dus daar hebben we geen omkijken naar. We moeten alleen nog aan een Brits echtpaar uit Manchester uitleggen waarom we de auto hebben mee genomen. Hierna gaan we op weg naar het Yosemite Nat.Park waar we al om 13:00 uur aankomen. Ook dit park is oogverbindend mooi, het valt gewoon niet te beschrijven, je moet het zelf zien. Over lelijke plaatsen zoals het Cocroach Motel in Santa Monica valt veel meer te schrijven en praten we nog elke dag over. Na al het moois in ons genomen te hebben, gaan we naar onze Koa waar we mooie cabin krijgen aan een meertje, wel leuk maar onze gedachte gaan uit naar de muggenplaag die dit soort meertjes in de avond veroorzaken. Gelukkig valt het erg mee en omdat er niet veel te doen is hier, gaan de jongens al vroeg uit hun eigen naar bed en volgen wij hun voorbeeld. Maar eerst weer al het eten naar binnen halen vanwege de beren. In ieder geval kan Liam ons niet wakker maken, want ik heb hier geen verbinding op de telefoon.

Gereden kilometers vandaag   :       284km.

Totaal gereden sinds 24 juni    :     8266km.

Vrijdag 19 juli – van Yosemite Nat.Park naar San Fransisco.

Een heerlijk koele nacht gehad hier in Mariposa en vanmorgen uitgebreid ontbijt gemaakt van eieren en bacon. Daarna afwassen en, voor de verandering, weer de auto inpakken. We zijn amper op weg als Liam ons vanuit Nederland belt met de vraag waar zijn paspoort is.

Achter slot en grendel en de sleutel zit in mijn zak, dus zijn we maar gestopt in het eerste stadje op onze weg, Atwater genaamd, om de sleutel met de snelpost naar Nederland te krijgen. Totale kosten; $23.-, maar dan is het er ook binnen 72 uur. Daarna weer verder richting San Francisco waarbij we onderweg nog ingehaald worden door een pick-up truck met een heel gezin die uit de ramen hangen en zwaaien en duimen opsteken dat het een lieve lust is. Moeten vast Nederlanders zijn. We arriveren al vroeg in San Francisco dus gaan we alvast wat rondkijken. Omdat een van de zenders van de autoportieren weigert en we langs de plaatselijke Volvo dealer komen, zijn we even gaan vragen of ze dit euvel kunnen verhelpen.

Zonder kosten wordt het probleem ogenblikkelijk verholpen, wat een service, en kunnen wij verder met onze tour. Na Fisherman Wharf gaan we de hoogtes is van deze leuke stad met als hoogtepunt natuurlijk, Lombard Street. Dit is een hele steile straat die zigzaggend tussen mooie bloemperken naar beneden gaat en vooral bekend is van de achtervolgings scène in de film “Bullet” met Steve McQueen. Sommige straten zijn zo steil dat je in de eerste versnelling naar boven moet waar dan weer een stopbord op je wacht zodat je de ultieme hellingproef moet afleggen. Aan het eind van de middag zoeken we onze Travelodge motel op, vlakbij de luchthaven. Een gigantisch complex van zeven gebouwen, een beetje versleten maar verders prima in orde. Wel een beetje rumoerig met een komen en gaan van gasten, waarschijnlijk transit passagiers van de luchthaven.

Gereden kilometers vandaag   :       311km.

Totaal gereden sinds 24 juni    :     8577km.

Zaterdag 20 juli – tour door in San Fransisco.

Vanmorgen werden we om 3:00 uur wakker gemaakt door een sms-bericht van mijn broer. Volgens mij vergeet iedereen het tijdsverschil van 9 uur met Nederland. Om 5:00 gaat ineens de wekker af met een hels kabaal en word het duidelijk dat uitslapen vandaag geen optie is. Dan maar koffie zetten en mijn foto’s sorteren op de laptop, ik moet toch wachten tot de jongens wakker worden en als dat te lang duurt, dan geef ik ze mijn beruchte “rollcall”. Om ± 9:30 uur zijn we richting Fisherman Warf gegaan om een toeristische tour door de stad te maken. Deze tour beslaat 49 mijl en gaat door heel San Fransisco en langs alle toeristische plekjes van deze prachtige stad. Ook Lombard Street hebben we weer aangedaan om wat foto’s en video te schieten en verders natuurlijk “Little Italy”en “Chinatown” en ook moeten er natuurlijk plaatjes geschoten worden bij de Golden Gate brug. Hier is het trouwens maar 15°, wat een verschil met Las Vegas. Vanavond moet ik voor het eerst een trui aan en Kevin zelfs een lange broek bij het zoeken naar een plek om te gaan eten. Dit is het weer voor vandaag, een mooie dag in een schitterende stad en daarmee een aanrader voor iedereen.

Zondag 21 juli – San Fransisco, Alcatraz en de Cable Cars.

Vanmorgen weer vroeg de deur uit om onze kaartjes voor Alcatraz op te halen. Deze hebben we al maanden van tevoren via het internet besteld, maar ondanks het vroege uur moesten we toch in de rij wachten vanwege de drukte. Na nog wat rond gewinkeld te hebben zijn we op de boot naar deze beruchte gevangenis gegaan. Eenmaal op het eiland aangekomen zijn we op eigen houtje de boel gaan verkennen. Echt groot is het niet en op het cellenblok na is alles aardig vervallen. Het is wel precies zoals je het in de films ziet, de cellen zijn erg klein en als je erin staat krijg je het al benauwd, laat staan als je hier jaren in moet voor 23 uur per dag. Waarom Alcatraz zo bekend is weet niemand, er zaten maar een paar honderd gevangenen op, waarvan de bekendste misschien wel Al Capone was, en executies werden er ook niet voltrokken. Het is wel een interessante uitstap maar nou niet echt een aanrader. Wil je er toch heen, bestel dan je kaarten ruim van tevoren om teleurstelling te voorkomen.

Na weer op de vaste wal te zijn aangekomen, hebben we een dagkaart van $6,-voor de “cablecar”genomen, die bekende trams die hier door de straten denderen. De jongens hebben er het grootste plezier in om aan de buitenkant op de treeplanken te mogen hangen tijdens de rit. Er zijn nog maar 3 lijnen over van dit unieke vervoersmiddel die je nergens ter wereld tegenkomt. San Fransisco is het helemaal voor ons, we krijgen maar niet genoeg van deze heerlijke stad maar helaas moeten we morgen weer verder. Echter niet voordat we ook nog onze hotelkamer moesten ruilen voor een andere vanwege een verstopt toilet.

Maandag 22 juli – van San Fransisco naar Willits.

Vandaag verlaten we dus San Fransisco, maar niet voordat we er nog een keer doorheen hebben gereden. Dat is wel niet volgens de planning, maar de wegwijzers zijn zo vreemd dat we vanzelf weer in de stad uitkomen. We gaan over de Golden Gate brug die zowaar niet schuil gaat in de mist, en aan de overkant is een goede stop plaats om weer wat plaatjes te schieten. Na een paar kilometers hebben we de grote weg verlaten om via de #1 de kust te volgen richting Fort Bragg. Dit is een mooie weg met prachtig uitzicht over de “Pacific”en met fraaie huizen en dorpen, maar wel erg langzaam. Na boodschappen te hebben gedaan in Fort Bragg zijn we via de #20 naar Willits gereden, alwaar het al aardig druk is op de Koa camping. Helaas is van onze reservering niets bekend ondanks de bevestiging die ruim van tevoren naar ons gestuurd is. Gelukkig is er nog een cabin over zodat het geen echt probleem wordt. Dit is de eerste keer dat er met onze reserveringen iets mis gaat en hopelijk ook de laatste keer. Het is een erg leuke camping hier met naast ons een gezin met vier meisjes van Kevin’s leeftijd (leuk voor de jongens). Een andere vrouw vertelt ons dat wij de prijs hebben gewonnen voor degene die het verst gekomen zijn (grapje). Ze vertelt ons dat zij verleden jaar hun camper verscheept hebben naar Europa en een trip van negen maanden hebben gemaakt. Kijk, daar vallen onze twee maanden natuurlijk bij in het niet, het is ook nooit goed. De avonden zijn erg fris hier maar gelukkig hebben we fijne buren met een groot kampvuur en de jongens zijn ook erg gecharmeerd van de buurmeisjes. Ze hebben de hele avond zitten kletsen en komen pas na twaalven in bed waarna het weer rustig wordt op de camping.

Gereden kilometers vandaag:  525km.

Totaal gereden sinds 24 juni: 9102km.

Dinsdag 23 juli – van Willits naar Eureka.

Het is een koud nachtje geworden, zo koud dat ik voor het eerst helemaal mijn slaapzak ben in gekropen. We hoeven ook voor het eerst de jongens niet uit hun bed te trekken maar dat heeft meer te maken met het feit dat onze buurmeisjes al op zijn, denk ik. Na ontbijt en het schoonmaken en inpakken zijn we klaar om weer verder te gaan, maar dat valt tegen. De jongens willen niet en beginnen te muiten. Ook dit heeft te maken met onze buurmeisjes. Na nog wat gewacht te hebben en met veel overredingskracht, kunnen we tegen elf uur de weg weer op. Eerst gaan we over de # 101 en later nemen we de”Avenue of Giants”. Hier rijden we door dichte bossen met gigantische “redwoods” bomen die wel duizenden jaren oud kunnen worden. Je voelt je erg nietig als je door dit bos gaat en krijgt een idee hoe smurfen zich voelen in het bos. Ook zijn we door de enige nog levende “drive through tree”gereden. Deze is meer dan vijfduizend jaar oud en met gemak kan onze auto, inclusief dakkoffer, er doorheen. Ook hier moeten er natuurlijk de nodige foto’s van gemaakt worden. Tegen een uur of vier komen we aan bij de KOA van Eureka waar we net met een stroomstoring te maken krijgen maar camping en cabin zien er goed uit. Echter, de buren die wat later arriveerden blijken wat minder te zijn, twee stelletjes  luidruchtige blaaskaken, oervervelend en totaal geen consideratie met anderen. Je kan het niet altijd treffen met je buren dus negeren maar en alleen nog maar Nederlands praten. Waar we het wel mee treffen is het feit dat er een telefoonaansluiting bij de receptie is die van niemand lijkt te wezen en die prima werk op onze laptop. De mensen van de camping betalen niets voor deze lijn dus kunnen wij met een gerust hart de laptop aansluiten en onze e-mail op halen. Later hebben we veel mailtjes alvast gemaakt en later ook deze verzonden met deze open lijn. Werkt perfect maar ik hoop maar dat niemand de rekening krijgt want we bellen wel in met Nederland.

Gereden kilometers vandaag:  234km.

Totaal gereden sinds 24 juni: 9336km.

Woensdag 24 juli – van Eureka naar Mount Shasta.

Vanmorgen maar weer zelfontbijt gemaakt waarbij we flink met potten en pannen hebben gerammeld en nogal luidruchtig converseren om op deze manier onze buren dezelfde consideratie te geven als wij van hen kregen de avond ervoor. Na vertrek uit Eureka gaat de weg al snel omhoog en de temperatuur omlaag tot zelfs 11º C. Zelf heb ik voor het eerst sinds onze aankomst in New York weer een lange broek en sokken aan. Later gaat de weg weer naar beneden en loopt het weer op naar 26º C en daar zit je dan met je lange broek aan, kan ik me weer omkleden. Nadat we de #299 North hebben gevolgd en weer verlaten bij Weaverville, volgen we de #3 North tot aan Callahan en vandaar naar Gazelle. Een mooie route met veel natuur en uiteindelijk zien we ook Mount Shasta met sneeuw op de top. Deze berg is een kleine 4700 meter hoog en een gewild wintersport gebied. We verblijven hier in een leuk Econo Lodge motel en terwijl wij uitrusten gaan de jongens het stadje verkennen om de plaatselijke bibliotheek te zoeken voor het betere internet werk. Ze raken al aardig ingeburgerd die jongens van ons. Helaas doet onze telefoon het ook hier niet, net als de vorige drie dagen, waardoor er van sms berichten ook niet veel terechtkomt. Wat later zijn we de stad ingelopen en hebben daar pizza’s gegeten in een soort sportcafe.

Na wat heen en weer geslenter, zijn we weer terug gegaan naar het motel om te gaan slapen waarbij ook hier weer een keus gemaakt moest worden tussen een benauwde kamer of een lawaaiairco. Een open raam is wat betreft de veiligheid geen optie, hoewel we ons hier veiliger voelen dan in menig Europees plekje. Wij hebben er in ieder geval geen onveilig gevoel van maar wel even afkloppen, we moeten nog een heel eind voordat we thuis zijn.

Gereden kilometers vandaag:  332km.

Totaal gereden sinds 24 juni: 9670km.

Donderdag 25 juli – van Mount Shasta naar Klamath Falls.

Vanmorgen ben ik weer als eerste op zoals gewoonlijk. Aan de overkant van het motel is een leuk restaurantje met een terras waar we heerlijk  buiten ontbijten. We hebben ook weer, hoe kan het ook anders, Nederlandse buren maar daar verbazen we ons niet meer over. Wat ons wel verbaasd is het feit dat er nog mensen in Nederland zijn terwijl het meer lijkt of ze allemaal aan het zwerven zijn. Na nog een bezoekje aan het plaatselijke postkantoor, gaan we op weg om via de I-5 North en de #97 North, richting Klamath Falls te rijden, een ritje van zo’n 140 km. dus geen haast. Vroeg in de middag  komen we aan bij de plaatselijke KOA en gelukkig, ons mobieltje doet het ook weer eens waardoor we ook weer contact hebben met thuisfront. Liam heeft inmiddels de sleutel en dus ook zijn paspoort ontvangen maar Tjeerd in Vancouver krijg ik maar niet te pakken. Hij rijdt hier in de buurt met zijn motor rond en heb zijn voice-mail ingesproken maar tot op heden zonder resultaat. De jongens vermaken zich hier opperbest in het zwembad (alweer) en Josie en ik gaan boodschappen doen zodat we weer zelf kunnen koken. Even later komen de jongens terug met wat Amerikaanse jongens van een jaar of zestien aan die ze bij het zwembad ebben ontmoet. Op de vraag waar we vandaan komen antwoorden we dus Nederland maar ze weten niet waar dat ligt dus vertellen we hun dat het in Europa ligt, waarop de vraag kwam,”Do you speak European then”. Hier ligt duidelijk nog een taak voor het Amerikaanse onderwijssysteem. Hun vader komt later een praatje maken en hij heeft veel gereisd, maar op mijn vraag waarom zijn jongens niet weten waar Nederland of zelfs Europa ligt, antwoordt hij dat ze dat nog niet op school hebben gehad. Eigenlijk een hele rustige dag vandaag maar dat wordt morgen wel anders. Sowieso meer kilometers maar ook nog de toeristische route om naar Crater Lake te gaan staan op het programma. Vroeg op dus maar ook vroeg naar bed, maar dat komt omdat er wolken van vliegjes ineens op ons afkomen. Ze steken niet maar zijn wel vervelend. Daar zitten we dus, opgesloten in onze eigen cabin en belegerd door ongedierte.

Gereden kilometers vandaag:  141km.

Totaal gereden sinds 24 juni: 9811km.

Vrijdag 26 juli – van Klamath Falls naar Crater Lake Nat.Park en Sisters.

Vandaag dus op weg naar Crater Lake en om daar te komen nemen we de #97 North langs de meren van Klamath. Dat hebben we geweten, ineens reden we een groene wolk in en in no-time zit de auto onder de groene kadavers. Gelukkig duurde het niet lang, anders hadden we geen zicht meer gehad door de voorruit. Het Nationale Park “ Crater Lake” is echt een plaatje, een overblijfsel van een vulkaan die zich lang geleden opgeblazen heeft en waarvan de randen alleen nog zichtbaar zijn. Daartussenin ligt een diep blauw meer waarvan men zegt dat het een van de diepste ter wereld is. In het meer bevind zich een eilandje en dit is de nieuwe vulkaan  die nog steeds bezig is met groeien. Je kan met de auto tot aan de rand komen en hebt dan een fantastisch uitzicht over dit meer. Wij zijn langs de westrand gereden waar je veel plaatsen hebt om van het uitzicht te genieten. Je kan merken dat je ongemerkt toch weer aardig hoog zit want op diverse plaatsen ligt nog sneeuw van de afgelopen winter, dit tot grote pret van de jongens die meteen sneeuwballen gaan gooien. Na Crater Lake zijn we verder gegaan in de richting van Sisters waar we onze volgende camping geboekt hebben. Onderweg zijn we gestopt bij het dorpje Crescent aan de # 79 om een paar plaatjes te schieten, niet omdat het er zo mooi is maar omdat we hier precies de 10.000 km grens passeren sinds we New Jersey hebben verlaten. Eenmaal op de camping aangekomen betrekken we onze eerste 2-kamer cabin, lekker veel ruimte en de faciliteiten op de camping zijn ook smetteloos. Helaas zijn we weer opgezadeld met weer een paar gezellige buren met een paar vreselijke jankers van kinderen en ouders die zonder blikken of blozen een kampvuur maken met een enorme hoeveelheid rook die door de stevige wind precies onze kant op komt. Moet toch kunnen nietwaar, wat maakt het uit als je buren staan te proesten en te hoesten terwijl ze eten staan te koken, gewoon maling aan hebben. Na nog even naar Sisters gereden te hebben, wat best een leuk plaatsje is, zijn we om 21:45 maar naar bed gegaan. Misschien kunnen we de plaatselijke bibliotheek morgen vereren met een bezoek aan hun computers.

Gereden kilometers vandaag:    302km.

Totaal gereden sinds 24 juni: 10103km.

klik hier voor deel twee van dit reisverhaal

© USA4ALL & Kees van Veen