Tot onze prettige verrassing gaf Wil te kennen,
dat zij deze keer, onze derde , mee wilde gaan naar Amerika. Het
betekende alleen maar, dat wij andere overnachtingsmogelijkheden
moesten zoeken, omdat wij nu met drie personen waren. Uiteindelijk
bleek dat niet moeilijk te zijn.
Verdere plannen waren dit keer om langer op
reis te gaan, vijf weken, en bovendien wilden we wat langer op een
en dezelfde plaats blijven om van daaruit ritten in de omgeving te
maken en daardoor meer van het binnenland te zien. Daarvoor moesten
we wel een 4wheel drive huren, maar ook dat is geen probleem.
Verder wilden we vanuit Europa rechtstreeks
naar Denver vliegen om daarmee een overstap in de States te
vermijden, gezien onze eerdere ervaringen. Dit bleek alleen mogelijk
met British Airways via Londen. De tickets hebben wij via D-reizen
geboekt alsmede de auto van Hertz via Hotelplan. De overnachtingen
hebben we allemaal via het internet geregeld, behalve het verblijf
in Las Vegas, welke wij via Hotelplan hebben geregeld, omdat zij een
arrangement hadden van 2 overnachtingen en de helikoptervlucht.
Veel steun hebben we gehad aan GoogleEarth,
omdat wij niet alleen de route, maar ook de locaties van de hotels
e.d. konden bekijken.
De meest bijzondere adressen waren wel de
complete woningen, die wij in Moab en Escalante hebben gehuurd voor
bijna dezelfde prijs als voor een hotel. Bij de adressen hieronder
vindt u een korte beschrijving.
Datum Overnachtingadres
Dag 1 Comfort Inn
suites
6210 Tower
Road
DENVER - CO
80249
www.choicehotels.com
Een prima adres voor de eerste overnachting met
shuttleservice van/naar het vliegveld en voldoende ruimte voor 3 of
4 personen. Bescheiden ontbijt.
Dag 2,3,4 Abundant Way
Chalets heet nu Alpen Way Chalets
4980
Highway 73
EVERGREEN -
CO 80439
www.isidb.com/alpen
Ondanks ligging aan drukke weg een rustieke
stenen bungalow, maar eigenlijk voor niet meer dan 2 personen, omdat
3e en 4e persoon via een steile trap naar een zolder moeten om te
slapen. Er zijn wel grotere bungalows beschikbaar, dus let op. Zeker
wanneer men meer dan 1 nacht daar verblijft. Elke avond wordt het
ontbijt bestaande uit muffins, fruit e.d. in een mandje klaargezet.
Dag 5,6 Crystal River Resort
7202
Highway 133
CARBONDALE
- CO 81623
www.cabinscolorado.com
Op ca. 7 mijl van Carbondale gelegen aan de
snelstromende rivier. Cabin heeft twee slaapkamers, maar geen tv,
hoewel we dat niet erg vonden. Rustig gelegen in een mooie omgeving,
waarvandaan mooie rondritten te maken zijn. Geen ontbijt.
Dag 7 Comfort Inn
400,
Jurassic Ave
FRUITA – CO
81521
www.choicehotels.com
Standaard hotel met grote kamer, voldoende voor
een overnachting.
Dag 8,9,10,11,12 MOAB Cottage by the
Park
376 North
100 West
MOAB – UT
www.moabcottage.com
Onze eigen woning, gelegen aan het stadspark,
op 5 minuten lopen van centrum. Alles erop en eraan, wasmachine,
kabeltv enz. Leuke rotstuin met voldoende schaduw bij 39 graden.
Uitgangspunt voor bezoeken aan Arches, Canyonlands en directe
omgeving om na afloop in je eigen huis thuis te komen. Een aanrader
Dag 13,14,15,16 South Western Retreat
600 South
685 West
ESCALANTE –
UT 84726
www.southwesternretreat.com
Hiervoor geldt hetzelfde als in Moab, wederom
een eigen huis en van alle gemakken voorzien. De tweede aanrader.
Dag 17 Bumbleberry Inn
97
Bumbleberry Lane
SPRINGDALE
– UT 84767
www.bumbleberry.com
Mooi gelegen hotel bij Zion met mooie ruime
kamer en goed restaurant.
Dag 18,19 Best Western Mardi
Gras Hotel
3500
Paradise Road
LAS VEGAS –
NV 89109
www.bestwestern.com
Vlak achter de Strip met de halte van de
Monorail bijna voor de deur. Zwembad, restaurant en klein casino.
Kamer groot genoeg voor 3 personen.
Dag 20,21 Quality Inn
Mountain Ranch
6701 East
Mountain Ranch Road
WILLIAMS –
AZ 86046
www.choicehotels.com
Iets buiten Williams gelegen aan afrit van
snelweg, maar in een prachtige omgeving. Jacuzzi en zwembad,
restaurant en grote kamer. Aanrader.
Dag 22 Uncle’Bill’s
Place op website staat, dat zij er mee gestopt zijn
115 8th
Avenue
PAGE – AZ
www.canyon-country.com/bill
Eenvoudig motel met ruime slaapkamers
dag 23,24,25 Recapture Lodge
BLUFF – UT
84512
www.recapturelodge.com
Een van onze favorieten, schitterend gelegen,
mooie kamers, aardige mensen, zwembad. Aanrader.
Eenvoudig en goedkoop ontbijt mogelijk.
dag 26,27,28,29 Plain Jane
BandB website reageert niet meer en B&B wordt nergens meer
3 Munn
Court genoemd. Eigenares was al op leeftijd.
OURAY -
CO
Mooi gelegen B&B, kleine kamers. Bijzonder
aardige eigenares, Kit Spelding, die het leuk vond met ons te praten
en ons elke morgen een vers ontbijt met eigengemaakte muffins en
vers fruit voorzette. Uitgebreide bibliotheek met boeken
over de omgeving, waar we veel tips hebben verzameld. Jammer, dat ze
zijn gestopt.
Dag 30,31 Foothills Lodge and
Cabins
0035 Silver
Thread Lane
SOUTH FORK –
CO 81154
www.foothillslodgeandcabins.com
Grote bungalow met twee slaapkamers. Aardige
mensen.
dag 32,33 Hotel St. Nicholas
303 N Third
CRIPPLE
CREEK – CO 80813
www.cripple-creek.co.us/stnick
Hotel is gevestigd in oude ziekenhuis en heel
mooi ingericht met een mooi uitzicht op Cripple-Creek. Mooie bedden
in niet al te grote kamers, maar met ouderwetse bedden. Heel leuk.
Uiteraard hielp ook de naam.
dag 34,35 Mountain View Bed
and Breakfast
4754 Picutis
Road,
INDIAN HILLS
– CO 80454
www.mtnviewbandb.com
Ons laatste adres, maar heel gezellig met mooie
kamers en hele leuke mensen. Bijzonder goed ontbijt, waarvoor je
wensen werden gevraagd. Ligging in een schitterende omgeving vlakbij
Denver. Aanrader.
DAG 1 AMSTERDAM-LONDEN-DENVER
Vlucht van Amsterdam naar Londen. O jee, geen
startbaan vrij ( 45 min wachten?) Dus toch niet, gelukkig.
Vlucht Londen - Denver. Na overbrugging
wachttijd de lucht in. Hele zit, maar voldoende natjes en droogjes.
Douane ging best vlot, zeker na wat Kees en Nancy gewend waren in
Amerika. Ze openden zelfs de doorgang van de Amerikanen om iedereen
zo vlot mogelijk te helpen. Overigens wel vingerafdrukken en een
foto. Na het ophalen van de bagage met het busje naar het hotel.
DAG 2 DENVER – EVERGREEN
Een nacht van acclimatisatie (slapen, wakker
worden, plassen, slapen, wakker worden enz.). Met hetzelfde busje
naar het vliegveld terug om daar over te stappen op het busje van
Hertz en naar het verhuurbedrijf. De voor ons gereserveerde auto
bleek binnen vijf weken een beurt te moeten krijgen, dus rijden we
nu rond in een PC-Hooft-tractor (Chevrolet Trailblazer).
Op stap dus en eerst naar Lookout Mountain
(graf van Buffalo Bill). Even rondgekeken en vervolgens via de 6 en
119 en Blackhawk naar Central City, een oud mijnwerkersstadje, waar
nu gegokt mag worden. Vervolgens over de Oh-my-God-Road naar Idaho
Springs, een schitterende weg, welke zijn naam te danken heeft aan
de vele haarspeldbochten, die in de tijd van de postkoetsen voor
vele spannende momenten gezorgd moeten hebben, maar met een moderne
auto en stuurbekrachtiging goed te rijden is.
Vanuit Idaho Springs via de 103 wilden we naar
Mount Evans, maar bij Echo Lake konden we niet meer verder door de
sneeuw. Het Echo Lake was ook nog diep bevroren en we vervolgden dus
onze weg over de 103 naar Bergen Park, waarbij we onderweg nog een
aantal Elks (grote herten) zagen. Het laatste stuk over de 74 naar
Evergreen duurde maar 10 minuten, zodat we al vrij vroeg bij ons
adres waren, waar nog niemand aanwezig was. Daarom maar een tijdje
langs de rivier naar het verkeer zitten kijken totdat de eigenaresse
kwam. We kregen de Bountiful Cabin, waar Nancy via een trap naar
boven moest om te slapen. Vervolgens zijn we wezen eten in de Rib ’n
Krib, waar echt amerikaans voedsel werd geserveerd met veel patat.
DAG 3 EVERGEEN – EVERGREEN
We wilden vandaag door het Rocky Mountain
National Park rijden, maar omdat de Trail Ridge Road nog was
afgesloten, moesten we ons beperken tot één kant van het park.
Daarom via de 119 naar Nederland gereden, ja u leest het goed de
plaats heet zo. We vonden daar een oude spoorwegwagen, waarin een
coffeeshop was gevestigd en waar we heerlijke cappuccino hebben
gedronken. Het viel mij op, dat daar niet erg vleiend wordt gedacht
over de Amerikaanse regering, gezien de posters, die er hingen, maar
dit terzijde.
Nadat we de National-Park Pass hadden
aangeschaft namen we de weg naar Bear Lake om daar een wandeling te
maken. Het meer was nog dichtgevroren en er lag nog sneeuw, maar we
hebben toch de wandeling naar Nymph Lake gemaakt, wat door de sneeuw
een bijzondere ervaring was. Een aantal malen zakten we tot onze
knieën in de sneeuw, wat tot veel hilariteit leidde. Onze volgende
stop voerde ons via wederom via een sneeuwpad naar de Alberta Falls,
waar Nancy kon spelen met een chipmunk en Wil naar de top van de
waterval is geklommen. Ik bleef gewoon beneden om te filmen en
foto’s te maken.
Na toch nog een stuk van de Trail Ridge Road te
hebben gereden, zijn we via Estes Park, met onderweg nog zicht op
een aantal herten, en Boulder naar Denver gereden via de 36. Bij
Denver kwamen we in een file terecht, maar konden via de 121
ontsnappen om vervolgens via de I-70 en de 74 naar Evergreen terug
te keren. Tenslotte zijn de in de bibliotheek nog gratis onze mail
wezen lezen en beantwoorden en ook weer in hetzelfde restaurant gaan
eten, want dat was ons goed bevallen.
DAG 4 EVERGREEN – EVERGREEN
We moesten in verband met de sneeuw onze
geplande route weer wijzigen, maar er blijft nog genoeg over. We
reden eerst naar Georgetown en hebben in het centrum gefilmd om
daarna een heerlijke cappuccino te drinken. Daarna naar via de I-70
naar de afrit naar St. Mary’s Glacier, waar je aan het eind van de
weg tegen de gletsjer rijdt met onderweg mooie uitzichten. Daar ook
onze eerste 4-wiel drive ervaring gehad om een mooi plekje te
bezoeken. Terug naar de I-70 om vervolgens de US-6 te nemen over de
Loveland-pas, die wel open was. Bovenop van het uitzicht genoten om
daarna af te dalen naar Keystone, waar nog werd geskied en
vervolgens naar de 9 om naar Breckenbridge te rijden. In deze leuke
plaats hebben we onze lunchpauze gehouden en genoten van het lekkere
zonnetje. De 9 vervolgend over de Molas-pas en via Alma naar
Fairplay en de US-50. Hier begon onze omleiding naar Buena Vista,
waar we op een nieuw aangelegde parkeerplaats uitzicht hadden op de
Cellegiate Peaks, die zijn vernoemd naar beroemde universiteiten,
zoals Yale en Princeton. Vanaf hier de 24 gevolgd via Leadville,
hoogst gelegen stad van Colorado en over de Tennessee Pass richting
de I-70. Onderweg gestopt op de plek, waar vroeger een
opleidingskamp van de bergtroepen van het Amerikaanse leger was
geweest. Deze route is werkelijk schitterend en eindigt op de I-70,
waarna we via Vail zijn teruggekeerd naar Evergreen.
DAG 5 EVERGREEN – CARBONDALE
Na het afscheid van Kimberley eerst weer koffie
drinken in Georgetown en vervolgens de I-70 op richting Glenwood
Springs. Het plan was via de Independence Pass en Aspen te rijden,
maar helaas de pas was nog dicht. Daarom via de schitterende
Glenwoord Canyon afrit 121 en weer naar het oosten te rijden naar
afslag 125 Hanging Lake.
De hikers aan en omhoog naar het Hanging Lake
via een behoorlijke klim, maar erg mooi onderweg. We waren overigens
niet de enigen, want het meer is echt een bijzonderheid. Het “hangt”
aan de bergwand en wordt gevormd door travertijn, een steensoort die
geen water doorlaat en door de voeding van enkele watervallen, staat
er altijd water in het meer. Het overtollige water loopt langzaam
over de rand en vormt dan een rivier naar het dal. We hebben ook nog
onder een waterval gestaan en hoewel je wel nat werd is dit toch
bijzonder.
De afdaling was, achteraf gezien, zwaarder dan
de beklimming en we waren dan ook blij, dat we bij de auto waren.
Vervolgens via Glenwood Springs en de 82 naar Carbondale naar onze
cabin bij het Crystal River Resort. Dit resort ligt ca. 7 mijl
buiten Carbondale aan de 133. Broodjes gehaald bij Subway voor het
avondeten en lekker gaan uitrusten in de cabin.
DAG 6 CARBONDALE – CARBONDALE
Om 9 uur gestart met weer een alternatief
programma omdat de Kebler-Pass ook nog gesloten is. Het plan was om
de West Elk Route te rijden. Onze eerste stop op de 133 was in
Marble waar een mijngroeve is van het mooiste witte marmer (het leek
wel borsthoning). De weg erheen is overigens sinds kort verhard.
Daarna via de McClure-pass gereden naar Paonia, waar we de
“beruchte” Amerikaanse koffie wilden drinken. We zijn er nu ook
achter waarom hun koffie als water smaakt. Het ligt niet aan de
koffie, maar ze gebruiken veel te weinig koffie in hun apparaten. We
hadden zelf koffie gekocht in de supermarkt om zelf koffie te zetten
en daar was niets mis mee. De cappuccino is overigens meestal goed
te drinken. Daarna via Hotchkiss en Crawford (woonplaats van Joe
Cocker) gereden naar de North Rim van Black Gunnison NP deels via
een onverharde weg. Het rangerstation was nog niet bemand en we
liepen naar de rand van de canyon. Plotseling stonden we oog in oog
met een hert, waar wij schrokken harder dan het hert, want die liep
op zijn gemak verder. Aan de rand hadden we een machtig uitzicht in
de diepte van de kloof, waar beneden de rivier stroomde en op de
Painted Wall. Je zou er hoogtevrees van krijgen. Via een prachtige
route over de 92 naar de South Rim, waar we op diverse punten in de
kloof keken. We zagen ook veel vogels en vooral roofvogels vliegen.
Na het park te hebben verlaten zijn we de 50 naar Montrose en Delta
gereden. Daar nog wat inkopen gedaan bij de City-Market en gegeten
bij McDonalds. Tot slot via de 92 en de 133 terug naar Carbondale en
onze cabin.
DAG 7 CARBONDALE – FRUITA
Afscheid genomen van Carbondale en via Glenwood
Springs en de 70 naar afrit 97 voor een binnendoorweg (CO-311) naar
Collbran en de Grand Mesa. Na enige verharde mijlen veranderde de
weg in een dirt-road, maar bleef goed berijdbaar. We kwamen op de
weg omhoog een aantal auto’s tegen tot we het Grand Mesa Forest
bereikten. Daarna de afdaling naar Collbran voor onze traditionele
koffiestop. Via de CO-330 naar de 65, waar we weg namen naar Grand
Mesa. We klommen hoger en hoger tot we bij het Powderhorn Ski Resort
weer tussen de sneeuwhopen terecht kwamen, terwijl de
buitentemperatuur ruim boven de 20 graden lag. Na het passeren van
het hoogste punt en waar nog met sneeuwscooters werd gereden,
stopten we bij het nog onbemande rangerstation.
We maakten daar gebruik van de restrooms en
aten onze lunch, waarbij we gezelschap kregen van een aantal vogels.
De zon scheen uitbundig en na een half uur begonnen we al te
bruinen. De afdaling naar Cedaredge en Delta via de 65 en 92 volgde,
alwaar we de 50 opdraaiden richting Grand Junction. Daar namen we
afslag naar het Colorado National Monument en bij de eerste stop
wilden we gaan hiken naar Devils Kitchen. De hitte deed deze naam
eer aan en toen ook bleek dat de richtingsborden niet klopten zijn
we maar snel teruggekeerd naar de airco. De route door het park is
schitterend met een aantal stops voor inkijk in de canyons met de
meest bizarre vormen. Allerlei trails lopen de canyon in, maar dat
betekent wel, dat je weer terug omhoog moet en dat leek ons toch te
veel van het goede. Aan het eind van de middag meldden we ons bij de
Comfort Inn in Fruita. Tot grote vreugde van Nancy waren er rondom
het hotel kolonies van prairiehonden en het is echt koddig om te
zien hoe deze dieren zich gedragen.
Het hotel werd ook bevolkt door een
voetbalteam, dus hebben we tegen 10 uur toch maar gevraagd of het
wat rustiger kon in de gang en dat hielp. O ja, we hebben ook nog
bij Wendy’s gegeten.
DAG 8 FRUITA – MOAB
Via de 340 en 50 en Grand Junction naar
Whitewater en daar rechtsaf de 141 richting Gateway. (Bord 96 mijl
zonder service). Het begin van deze weg voert nog door de bekende
rode rotsen, maar langzaam klommen we hoger en veranderde het
landschap. Het werd groener en begon steeds meer op de Alpen te
lijken en reden we door een schitterend landschap, dat mij deed
denken aan de Franse Alpen. Uiteindelijk kwamen we in Gateway uit en
ik had reeds op het internet gelezen over het café aldaar. Het
klopte precies met het beeld en daarom stopten we bij het café om
koffie te drinken. Het was eigenlijk nog niet geopend, maar we
werden bijzonder vriendelijk ontvangen en kregen lekkere koffie. We
hoefden er zelfs niet voor te betalen, dus als je in de buurt bent,
ga er dan langs.
We vervolgden onze weg met weer het rode
landschap aan alle kanten en het was schitterend. Bij een
uitzichtpunt keken we uit op de rivier Dolores en daar waren nog de
restanten van oude waterwerken uit de 19e eeuw. Na enige tijd kwamen
we in Naturita (mooie naam) en konden daar tanken. Via de CO-90 en
de UT-46 gingen we onderweg naar Utah, maar onderweg hebben we op
een mooie plek geluncht, voordat we afdaalden naar La Sal Junction
en de 191, die ons naar Moab zou voeren. Een half uur voor Moab
maakten we een langere stop bij het “Hole-in-the-Rock” complex, waar
we een bezoek brachten aan de grot, waarin de familie, die dit
complex heeft opgezet, had gewoond. Nadat we een heel grote ijsco
hadden gegeten reden we naar Moab en onze Cottage by the Park, waar
we werden ontvangen door Orin Pead, de huisbaas. Het is een heel
leuk huis met alles erop en eraan, grootbeeld-tv, wasmachine enz. en
zou onze basis zijn voor de komende 4 dagen.
DAG 9 – MOAB RUSTDAG
Een heerlijke dag van uitslapen, ontbijten,
koffie drinken, bezoek aan het toeristenbureau (heel uitgebreid),
zonnen (38 graden), boodschappen doen en luieren.
DAG 10 ARCHES NATIONAL PARK
Eén van de hoogtepunten van deze reis. Op
slechts 10 minuten rijden van Moab is de ingang van dit park. Eerst
de dames afgezet bij de hike door Park Avenue en ze aan het eind
hiervan weer opgepikt. Daarna door naar Wolfe’s Ranch voor onze
wandeling naar Delicate Arch. We deden deze hike zo vroeg mogelijk
vanwege de hitte (meer dan 35 graden) en we zorgden uiteraard
voldoende water bij ons te hebben, want in de droogte van deze
omgeving wordt er veel vocht aan je lichaam onttrokken. De hike gaat
heel geleidelijk omhoog en is daarom voor de meeste mensen goed te
doen, als je er maar de tijd voor neemt. We waren overigens niet de
enigen.
Bovengekomen word je toch overweldigd door de
schitterende ligging van de Arch. Op een richel met de La Sal
Mountains op de achtergrond en je vraagt steeds af, wanneer zou hij
instorten en de naam Delicate Arch past dan ook volledig.
Na de afdaling onze vochthuishouding weer op
peil gebracht en geluncht en zijn we gereden richting de Klondike
Bluffs over een dirt-road. We moesten echter dezelfde weg terug
omdat de doorgang was afgesloten.
Als afsluiting nog gewandeld bij de Windows
Section en een prachtige dag was hiermee ten einde. Het diner hebben
we gebruikt bij de Outlaw Saloon.
DAG 11 RONDRIT OMGEVING MOAB
Vandaag een halve dag rondrit door Castle
Valley. De 191 South op en vervolgens de afslag naar deze vallei. De
omgeving was wederom erg mooi en we reden dan ook met gepaste
snelheid en zijn op diverse plekken gestopt om de omgeving in ons op
te nemen. Uiteindelijk kwamen we uit op de 128 en brachten we een
bezoek aan de Fisher Towers, waar we tevens onze lunch gebruikten.
De Towers bestaan uit bizarre rotsformaties van rode steen (alles is
rood rond Moab).
Daarna via de 128 richting Moab met onderweg
een stop bij een plek, waar de raftboten aanlegden, nadat zij over
een stroomversnelling in de Colorado-rivier zijn gevaren. Een erg
leuk gezicht met uiteraard een hoop gegil van de passagiers.
In de middag hebben we het rustig aan gedaan,
omdat we morgen een “zware dag” zullen hebben. Diner in het
Slickrock Cafe, waar we overigens erg lang moesten wachten zonder
aanwijsbare oorzaak, maar het eten was goed.
DAG 11 CANYONLANDS NATIONAL PARK
Ik wilde persé de White Rim Trail rijden door
het park en wel in één dag. Gekkenwerk, maar het is maar 160 km. Bij
een gemiddelde snelheid van nog geen 20 km ben je toch lang
onderweg, maar dat wisten we pas aan het einde.
Om 8 uur waren bij de ingang van het park en
daalden af in de Shafer Canyon, steil naar beneden, maar de remmen
hielden het. Wil was wel blij dat we beneden waren en bij een
terugblik, verbaas je je, dat het goed gegaan is. Onze eerste stop
was bij het punt, waar je een mooi uitzicht hebt op de Colorado en
waar we ook onze eerste fietser tegenkwamen. De volgende stop is bij
de Musselman Arch, ik mocht er van de dames niet overheen lopen,
hoewel dat geen probleem zou zijn. De rest van de weg gaat over vlak
terrein, alleen de ondergrond van gravel en slickrock maken, dat je
niet kunt opschieten, maar dat is dan ook niet de bedoeling. Je
hoeft niet bang te zijn te verdwalen, want het is de enige weg en is
meestal goed aangegeven. Wel een keer de dames moeten laten
uitstappen om te kijken hoe de weg verder liep, want ik zag alleen
maar de blauwe lucht.
Over de helft van de route, waar we overigens
misschien 10 andere mensen hebben gezien, kwamen we bij camp, waar
een aantal amerikanen gezellig bier zaten te drinken. Daar een
praatje gemaakt, waarbij zij zich afvroegen, wat wij in godsnaam
daar deden, helemaal uit Holland.
Het moeilijkste stuk moest nog komen, toen wij
uitkwamen bij Murphy’s Hogback. Je kijkt op tegen een klim van
ongeveer 20 graden en waarvan je wel de top ziet, maar niet weet hoe
het daarna verder gaat. De vierwieldrive en de bergversnelling
ingeschakeld en gas geven. Bovenaan zag ik alleen maar blauwe lucht
en geen idee verder. Nancy stapte daarom uit om de weg te wijzen,
terwijl Wil met haar ogen dichtzat, zo eng vond ze het. De weg bleek
overigens onmiddellijk naar rechts te gaan in een heel smalle bocht
en Nancy moest nog een paar stenen weg halen, want anders zou ik het
niet redden. Daarna volgde een even steile afdaling, maar dat is
toch wat gemakkelijker, omdat je ziet waar je heen gaat. Er volgde
overigens nog een Hogback met dezelfde kwalificaties, voordat we
afdaalden naar de Green River.
De weg werd weer vlak en we dachten de
problemen achter ons te hebben. Na de plaspauze bleek, dat wij nog
vanuit de vallei van de rivier weer omhoog moesten en af en toe
stond het zweet in mijn handen, maar het lukte allemaal en via de
Mineral Road en de 313 konden we terugkeren in Moab, waar het
intussen al donker was geworden. We hebben de dag heelhuids
doorstaan, maar spannend was het wel.
DAG 13 MOAB – ESCALANTE
De volgende verplaatsing. Via de 191 North naar
de I-70 en vervolgens langs Green River naar de afrit naar de 24
richting Hanksville. Halverwege deze weg de afslag genomen naar
Goblin Valley NP, een van de kleinste nationale parken. Op een
redelijk kleine oppervlakte liggen een groot aantal stenen , die uit
de verte op goblins (dwergen) lijken. Ook vreemd gevormde rotsen
maken onderdeel uit van het park.
Teruggekeerd naar de 24 en via Hanksville
gereden naar het Capitol Reef NP. We namen hier de rondweg, maar
zagen al grote onweerswolken aankomen en zijn dan ook snel
omgedraaid.
Op de 12, misschien wel de mooiste weg van de
USA, begonnen het te regenen en hogerop ging de regen over in natte
sneeuw, dus we maakten weer alles mee, van de hitte in Moab naar de
winter. In Boulder getankt en een ijsje gegeten, alvorens we de 12
verder volgens naar Escalante. Het weer knapte op en onder een
lekker zonnetje, maar wel veel wind, melden we ons bij de winkel,
waar we de sleutel moesten ophalen voor , wederom, een huis voor
onszelf. Dit huis was nog mooier dan het vorige, 3 slaapkamers, 2
badkamers en alles dat er bij hoort.
Het avondmaal in de Prospector Inn.
DAG 14 ESCALANTE – ESCALANTE
Deze dag hebben wij besteed aan een hike naar
Lower Creek Falls, ongeveer 20 mijl ten oosten van Escalante. Langs
de 12 is er een parkeerplaats, waar vandaan de wandeling begint. De
weg loopt langs de Calf River en na ongeveer 1,5 uur bereik je de
watervallen. In een bosrijke omgeving stort de val zich van ongeveer
30 meter hoogte in een poel. Een heerlijke plaats om uit te rusten
en van dit fenomeen te genieten. Sommige bezoekers waagden zich wel
in het water, maar het was ons te koud.
De terugweg, hoewel bijna vlak, leek ons
zwaarder dan de heenweg, maar dat kwam vooral door de hitte en we
waren dan ook blij bij de auto teruggekeerd te zijn en ons van vers
drinkwater te voorzien. Onderweg kwamen we mensen tegen, waarvan we
echt dachten, die halen het nooit, maar daar hebben we maar niet op
gewacht.
Na deze opfrisser wilden we de Hell’s Backbone
Road rijden, maar bij het begin in Boulder stond reeds een bord met
“Road Closed”. De eerste 10 mijl waren wel te berijden en gezien de
prachtige omgeving, hebben we dat toch maar gedaan. Onderweg zagen
wij nog een hert en hij ons, terwijl de lucht begon dicht te trekken
en het onweer dreigde. Daarom maar snel naar huis en met alleen een
stop voor een ijsje hebben we de rest van de dag in ons huis
doorgebracht. Deze avond hebben we voor de eerste, maar ook laatste
maal zelf gekookt.
DAG 15 ESCALANTE – ESCALANTE
Het volgende hoogtepunt van deze reis, onze
tocht door het Grand Staircase NM.
Via de 12 tot Cannonville (zie verslag 2001) en
daar richting Kodachrome NP, waar de Cottonwood Road begint. Deze
dirt-road loopt over een afstand van 46 mijl van noord naar zuid
dwars door het Monument en is overigens goed te berijden, ook voor
een gewone auto. Onze eerste stop is bij Grosvenor Arch, een dubbele
boog, waar je met de auto vlakbij kunt komen. Uiteraard ook hier een
toiletvoorziening en vervolgens een korte wandeling naar de Arch. Je
vraagt je wel af, hoe kan het zo groeien.
Terug naar de Cottonwood Road en naar het
zuiden door een prachtig landschap totdat we uiteindelijk uitkwamen
op de 89, waarna we naar het oosten reden naar Big Water. Hier
bevindt zich een bezoekerscentrum van het Monument en men kan daar
veel kennis opdoen over vooral de geografie hiervan.
Na de lunch namen we de Smokey Mountain Road
naar het noorden om zodoende terug te keren. In vergelijking met de
Cottonwood Road is deze weg heel anders en zul je een 4-wiel
aandrijving moeten hebben. Het begin gaat nog wel, want dan rij je
langs de rand van de Glen Canyon, maar op een bepaald moment, moet
je over een bergrug, dus dat betekent een steile klim omhoog en
tussen de rotsen door en door ravijnen, om uiteindelijk aan de
andere kant weer af te dalen. Wil had wel een paar benauwde
momenten, maar er volgde een vlak stuk weg, waar we alleen maar
moesten uitkijken voor overstekende koeien, want dit is “open range”
land en al het vee loopt daar vrij rond. We zagen ook veel kalveren,
dus erg leuk. Na nog enkele moeilijke stukken kwamen we
langzamerhand in de bewoonde wereld en kwamen meer mensen tegen, als
teken, dat we bijna waren. De weg liep langs ons huis, dus dat was
gemakkelijk. We zijn weer gaan eten in de Prospector Inn. Prima voor
een goede prijs.
DAG 16 ESCALANTE – ESCALANTE
Na de “ruige” dag van gisteren vandaag maar
iets rustiger aangedaan. We reden de Hole in the Rock Road, door de
Mormonen aangelegd in de 19e eeuw aangelegd op zoek naar nieuwe
weidegronden. Uiteindelijk hebben zij zich, na de oversteek van de
Colorado, in Bluff gevestigd ondanks alle ontberingen. De weg is
redelijk te berijden, hoewel hij af en toe op een wasbord lijkt.
Lekker, als je moet plassen.
Onze eerste stop was bij de Devils Garden, zo
genoemd naar de bizarre rotsformaties, die hier de lucht insteken en
waar je tussendoor kan dwalen. Vanaf de weg splitsen zich meerdere
zijwegen af, die naar de beginpunten van diverse hikes voeren en
waarvandaan je kunt hiken in de canyons van het park. We hebben dit
niet gedaan.
Onze laatste stop was bij de Dance Hall Rock,
een bijzonder passende naam voor deze rots en naar het verhaal,
zouden de Mormonen hier gedanst hebben, vandaar de naam. We hebben
daar enige tijd doorgebracht en besloten de weg niet verder te
vervolgen, hoewel dat wel mogelijk is tot aan het gat (Hole), waar
je een uitzicht hebt op het huidige Lake Powell.
Een paar mijl voor de kruising met de 12 zijn
we linksaf geslagen op de Cedar Wash Road om via een mooie route
middenin Escalante terecht te komen.
De middag doorgebracht met rusten en de koffers
in te pakken voor het vertrek morgen.
DAG 17 ESCALANTE – SPRINGDALE
Via de 12 naar Bryce Canyon gereden om daar de
wandeling te maken over de Navajo Trail. Bij de stop bij het
bezoekerscentrum bleek deze trail gesloten te zijn en we besloten
naar de Queens Garden te lopen. We konden nog net de auto parkeren
bij Sunrise Point, het was al aardig druk en na het aantrekken van
de boots begonnen aan de wandeling. Schitterend tussen het roze
gesteente in de meest bizarre vormen daalden we af naar het
eindpunt. Daar aangekomen heb je uitzicht op een rotsformatie in de
vorm van Queen Victoria van Engeland. Er staat overigens een bordje
bij, dus je kunt het niet missen. De terugweg omhoog is gelukkig
niet al te zwaar, dus al spoedig zaten we weer in de auto en na
getankt te hebben gingen we westwaarts over de 12, zuidwaarts over
de 89 om vervolgens af te slaan naar de 14 westwaarts.
Vanaf dit punt begint de weg behoorlijk te
klimmen en wordt het landschap steeds ruiger. We wilden nog afslaan
naar Cedar Breaks, maar je raadt het al, wegens sneeuw gesloten.
Spoedig daarop volgt een hele mooie afdaling naar Cedar City om daar
de I-15 te nemen richting Las Vegas.
Bij afrit 27 namen we de 17 richting Verkin en
vandaar de 9 naar Springdale. Langzamerhand tekenen de contouren van
Zion Np zich af, maar dat park zouden we morgen bezoeken, zodat we
ons ruim op tijd meldden bij ons hotel de Bumbleberry Inn. Dit was
het eerste en ook het laatste adres, waar we niet stonden
ingeschreven, ondanks bevestiging per mail, maar gelukkig geen
probleem en met de kamer, welke wij kregen in een bijgebouw, was
niets mis mee. We hadden een mooi uitzicht op de rode rotsen en op
een klein dierenparkje. Na het internetten in de bibliotheek hebben
we In het restaurant Bumbleberry Pie gegeten en dat was nog lekker
ook.
DAG 18 SPRINGDALE – LAS VEGAS
Met de gratis shuttlebus, die voor het hotel
stopte naar Zion NP gereden en bij de ingang overgestapt op de bus,
die door de vallei gaat, want met de auto mag je daar niet meer
komen. We zijn uitgestapt op het punt waar de wandeling naar de
Emerald Pools begint, die over een goed begaanbaar pad voert naar de
onderste Pool. Het over de rotsen neerdalende water heeft een vijver
gevormd waar je vanaf het pad een mooi uitzicht op hebt. De weg naar
de hogere pools was helaas afgesloten, zodat we hiervandaan het pad
namen naar de Grotto om uiteindelijk weer op het punt van vertrek
uit te komen. Deze wandeling is door iedereen goed te doen, terwijl
je toch een idee krijgt hoe de vallei is ontstaan, omdat je bij
constant een uitzicht hebt op de Virgin River, die voor fenomeen
heeft gezorgd. Met de bus weer terug naar het hotel en vervolgens
via de 9 naar de I-15 om langs St. George richting Las Vegas te
rijden. Nadat de spannende afdaling door de Virgin River Gorge is
geëindigd kwamen we aan in de staat Nevada. In Mesquite, waar het
al heel heet was, hebben we getankt en daarna de wat saaie rit naar
Las Vegas ondernomen.
Via de afrit Sahara East konden we al de eerste
blikken op de casino’s op de Strip werpen om uiteindelijk aan te
komen bij ons hotel op Paradise Road. Na het inchecken de kamer
opgezocht en de airco aangezet en ons aangemeld bij Papillon voor de
helikoptervlucht van morgenavond.
Na het diner in het hotel zijn we gaan lopen
naar de Strip voor ons bezoek aan de casino’s, dit viel overigens
wel tegen, want de afstand was groter dan we dachten. Eenmaal
aangekomen op de Strip vergaten we dit al snel, want sinds ons
vorige bezoek, was er weer veel veranderd en zeker voor Wil, die
hier voor het eerst was, was het een verrassing.
Uiteraard hebben we diverse casino’s van binnen
bekeken om te eindigen bij het Bellagio, waar we met open mond naar
de fonteinen hebben gekeken. De vermoeidheid begon toch parten te
spelen en we besloten om door het Imperial Casino te lopen naar de
halte van de Monorail, die achter de strip langs de casino’s
langsloopt en waarvan de halte gelukkig vlak bij ons hotel was.
We waren blij ons bed te zien.
DAG 19 LAS VEGAS
In de morgen hebben we lekker gezwommen en
gezond bij het zwembad van het hotel. De zon en het water waren
heerlijk.
’s Middags zijn we naar de Star Trek Experience
in het Hilton Hotel gegaan. Bij binnenkomst werden we ontvangen door
een Klingon en een Borg, maar we werden niet bang. Vervolgens gingen
we aan boord van de Enterprise, waar we werden ontvangen door de
bemanning. Na enige tijd moesten we het schip verlaten door een
aanval van de Klingons. We moesten aan boord van een kleiner
vaartuig en een reis maken door het heelal, waarbij we werden
aangevallen door de Klingons. Gelukkig werden we gered door de
Enterprise en konden we een landing maken in Las Vegas na een
rondvlucht boven de stad. Daarna konden we het schip verlaten en
stonden we zomaar weer in het casino. Bij de souvenirshop uiteraard
een Star Trek T-shirt gekocht.
Vervolgens naar Albertsson gereden aan Flamingo
Ave om inkopen te doen en weer terug naar het hotel.
Na het diner werden we opgehaald door een busje
van Papillon, die ons naar het vliegveld bracht. Onderweg kregen we
uitleg over de veiligheidsmaatregelen en we konden ons melden bij de
vluchtleiding. Eerst werden we gewogen in verband met de belading
van de heli en kregen we “champagne” aangeboden. Niemand vond het
lekker en er bleven dan ook vele gevulde glazen staan. Na enige tijd
stapten we in een bus, die ons naar de helihaven bracht. We waren de
eersten, die mochten instappen, samen met twee duitse mannen. Het
was intussen donker geworden en de vlucht boven de verlichte Strip
en alle casino’s was dan ook adembenemend. Hoewel de vlucht slechts
ongeveer 20 minuten duurde, was het onvergetelijk.
Bij terugkomst op het vliegveld was de foto,
die van ons genomen was, klaar en heb ik daar ook een dvd gekocht
van de vlucht boven Las Vegas en boven de Grand Canyon.
Het einde van een enerverende dag.
DAG 20 LAS VEGAS – WILLIAMS
Via Desert Inn Road East reden we naar Highway
582 en vervolgens zuidwaarts richting Henderson en Boulder om
uiteindelijk uit te komen bij de Hoover Dam. De
veiligheidsmaatregelen daar waren groot, maar we hoefden gelukkig
niet te stoppen. Bij de eerste parkeerplaats voorbij de Hoover Dam
gestopt om een blik te werpen op de dam en Lake Mead. Daarna via de
93 reden we Arizona binnen richting Kingman. Dit stuk van de reis is
erg eentonig en we waren dan ook blij, dat we een bord zagen met de
aanduiding “Arizona Tourist Information”, zodat we de weg even
konden verlaten, niet wetende dat dit betekende, dat we uitkwamen in
het plaatsje Chloride, waar de plaatselijke winkel dienst deed als
VVV. Gelukkig was de verkoper erg vriendelijk en nadat we gebruik
hadden gemaakt van het toilet, vroeg hij ons waar we vandaan kwamen
en of we het gastenboek wilden tekenen. We kochten ook nog een paar
kaarten en op het postkantoor postzegels, waar we in gesprek kwamen
met een inwoner, die ons het een en ander over Chloride vertelde.
Na afscheid te hebben genomen keerden we terug
naar de 93 om zo snel mogelijk in Kingman te komen. Daar namen we de
route 66 via de Andy Divine Avenue, het grootse nog bestaande wegvak
de route 66. Dit deel loopt van Kingman naar Seligman. De eerste
stop op de route was bij Hackberry, waar een benzinepomp met Route
66 memorabilia. Deze plaats is nog bekend van de TV van een film met
Huub Stapel, die hier ook was gestopt. We waren dus niet de enige
Hollanders hier.
We vervolgden onze weg over de 66 door Peach
Spring, een indianenreservaat, naar Seligman. Ik wist, ook van Huub,
dat hier een kapper was genaamd Angelo, die zijn hele leven hier
woonde en nog steeds haar knipte. Ik kon deze gelegenheid natuurlijk
niet voorbij laten gaan en heb mijn haar door hem laten knippen. Het
leuke was o.a. dat hij een soort stofzuiger gebruikte om de losse
haren weg te zuigen. De prijs viel ook mee, 10 dollar.
Het laatste stuk naar Williams hebben we via de
I-40 gereden, zodat we mooi op tijd bij ons hotel kwamen en het ziet
er heel leuk uit. Het eten in het restaurant is ook erg goed.
DAG 21 GRAND CANYON
De dag van de Grand Canyon en het is wederom
een schitterende dag geworden. Hoewel het voor Nancy en voor mij de
tweede keer is, dat wij hier waren, blijft het schitterend.
Via de 64 North naar de ingang van het park en
gestopt bij het eerste punt, Mather Point, om een eerste blik te
werpen. Bij dit punt, waar het overigens behoorlijk druk was, is ook
het, voor ons, nieuwe informatiecentrum gebouwd. Na ons bezoek zijn
we doorgereden richting Bright Angel Lodge om vandaar een afdaling
te maken via de Bright Angel Trail. Gelukkig konden we vlakbij
parkeren en na het aantrekken van de bergschoenen begonnen we aan de
afdaling in de Canyon. Het eerste bordje, dat we tegenkwamen,
waarschuwde ons voor de ezels, maar die zijn we niet tegengekomen.
We zijn afgedaald tot de eerste Restroom, waarbij over een afstand
van 1,5 mile een hoogteverschil van 354 meter werd gemaakt. Bij deze
restroom kun nog naar het toilet en water innemen, want dat heb je
meer dan nodig. Niet alleen door het hoogteverschil, maar vooral ook
door de hitte, hoewel je langs het pad verschillende schaduwplekken
kunt vinden.
Het was wel druk op het pad, maar dat was niet
erg en kon je af en toe nog eens een praatje maken. De klim omhoog
viel achteraf wel mee en we waren best trots op ons zelf toen we
weer boven kwamen en hebben ons zelf op welverdiend ijsje
getrakteerd.
Vervolgens zijn we de East Rim opgereden tot
aan de Watchtower en ook hiervandaan heb je een prachtig uitzicht,
waarbij je ook een goede blik hebt op de Colorado.
Terug in het hotel zijn Wil en ik heerlijk in
de hottub gaan liggen en je voelde de vermoeidheid uit de benen
trekken.
DAG 22 WILLIAMS – PAGE
Via 4th Street South in Williams reden we de
Perkinsville Road op richting Jerome. Een mooie weg, die de eerste
30 mijl is geasfalteerd en o.a. langs het skicentrum van Williams
voert. Na 30 mijl gaat de weg over in een dirtroad, maar bleef goed
berijdbaar. De weg gaat langs de bekende rode rotsen en na een
aardige klim, kwamen we aan in Jerome, een oud mijnstadje, waar we
een lekkere cappuccino hebben gedronken en van het zonnetje genoten.
Via Cottonwood reden we naar Sedona en Oak
Creek Canyon over de 89A, een mooie route, die naar Flagstaff voert.
Onderweg hebben we op een mooie plek geluncht om daarna via de 89A
en de I-40 de 89 te nemen naar Page. Enkele kilometers boven
Flagstaff is de afrit naar de Sunset Crater NM en Wupatki NM. Het
eerste park is ontstaan door vulkanische werking, waaruit ook de San
Francisco Peaks zijn ontstaan, die je aan de andere kant van de weg
ziet staan. Dit zijn overigens de hoogste bergen van Arizona.
De weg voert door een vulkanisch landschap en
langs lavastromen. Onderweg kun je stoppen bij o.a. de Cinder Hills
Overlook en vandaar een helling van lava beklimmen. Dit valt
overigens niet mee, want het is net als het beklimmen van een
zandduin en bovendien steil. Verderop heb je een mooi uitzicht op de
Painted Desert, totdat je tenslotte uitkomt bij de Wupatki Pueblo,
waar je de resten kunt zien van een oud indianendorp.
Hierna teruggekeerd naar de 89 om onze weg te
vervolgens langs Cameron en de oost-ingang van de Grand Canyon om
uiteindelijk aan te komen in Page, gebouwd aan Lake Powell in
verband met de aanleg van de Glen Canyon Dam. We hadden ons hotel
snel gevonden en zo te zien waren we de enige gasten.
DAG 23 PAGE – BLUFF
Eerst uiteraard naar de dam gereden bij Lake
Powell om daar het blauwe water tussen de rode rotsen te bewonderen.
Verder via de 98 door het Apache-reservaat, langs een enorme
kolencentrale richting de 160. Opvallend langs deze weg waren de
vele bordjes voor verongelukte chauffeurs, ik denk bij elke mijl.
Het is bekend dat veel ongelukken gebeuren door alcoholgebruik.
Vervolgens via de 160 East naar Kayente voor de
lunch en tanken, alvorens langs Monument Valley en door Mexican Hat
te rijden naar Goosenecks State Park. De rivier San Juan heeft op
een korte afstand vele bochten uitgesleten, die lijken op
ganzennekken.
We waren vrij vroeg bij het motel in Bluff en
hebben dan ook snel na het inchecken het badgoed aangetrokken en
zijn gaan genieten van het zwembad. Het diner hebben we gebruikt in
het Twin Rock Cafe, waar we ook voor een paar dollar hebben gebruikt
gemaakt van het Internet.
Voor het slapen gaan nog een wandeling gemaakt
naar de San Juan River.
DAG 24 BLUFF – MONUMENT VALLEY V.V.
Voor de middag lekker gerust bij het zwembad,
gezwommen en van de zon genoten. Het viel mij op, dat wanneer je uit
het water komt het even koud is en bij navraag werd mij verteld, dat
dat komt door de droge lucht, waardoor het vocht direct uit je
lichaam wordt gezogen. De vochtigheidsgraad bedraagt maar 11
procent.
Rond 3 uur zijn we gereden naar Monument Valley
om daar naar het schitterende landschap te kijken en van de
zonsondergang getuige te zijn. Uiteraard hebben we de drive door de
vallei gemaakt en genoten van de schitterende rode rotsen en van de
vele mooie uitzichten. Rond 6 uur zijn we gaan eten in het
restaurant en aansluitend gaan wachten op de zonsondergang. Intussen
konden we ons vermaken met een japans paartje, dat elkaar op de foto
wilde zetten, maar hadden daar zoveel tijd voor nodig, dat het
vermakelijk was.
De zon zou om half negen ondergaan, maar om 8
uur moesten we het park verlaten, maar tot die tijd zagen we de
schaduwen steeds langer worden en het rood steeds verder verkleuren.
We zijn snel naar Mexican Hat gereden om de rots, die op een
sombrero lijkt, in de ondergaande zon te filmen.
Daarna nog in het donker naar Bluff.
DAG 25 BLUFF – BLUFF
Onze eerste bestemming vandaag is de Valley of
the Gods, een miniatuur Monument Valley, op ongeveer 20 minuten van
Bluff. Langs de 163 staat een bord, waar je de Valley in moet rijden
en het is de weg kronkelt zich langs de rode rotsen en door
rivierdalen over een afstand van ca. 37 mijl tot je aan de 261 komt.
Bijna aan het eind is nog een B&B gevestigd. We zijn op de route
slechts 2 auto’s tegengekomen. Onmiddellijk begint op de 261 de klim
over een onverharde weg naar de top van de Moki Dugway.
Adembenemend.
De weg komt uiteindelijk uit op de 95 door een
bijna verlaten gebied, maar erg mooi. Op de 95 zijn we gereden naar
het National Bridges Monument, een klein nationaal park, waar je op
de route kunt stoppen en een blik kunt werpen op 3 door water en
wind uitgesleten natuurlijke bruggen. Heel bijzonder. Bij de laatste
brug zijn we afgedaald om uiteindelijk onder de brug te kunnen
staan, waar je een goed idee krijgt van de machten van de natuur.
Vervolgens zijn we via de 95, een schitterende
weg, naar Blanding gereden om enkele boodschappen te doen om
vervolgens terug te keren naar ons motel en nog enige tijd bij het
zwembad door te brengen. De dames zijn na het diner naar de openbare
wasserette gegaan om de was te doen.
DAG 26 BLUFF – OURAY
Weer terug naar de bergen van Colorado. Via de
191 North naar Monticello, waar we de 666 East zouden nemen. Op een
bepaald moment reden we de plaats weer uit, dus was er iets verkeerd
gegaan. Het bleek dat de nummering van de weg was gewijzigd in de
391, dus namen we die tot de afslag van de 141. Door een steeds
mooier landschap reden we door het grensgebied van Utah en Colorado
met onder andere een afdaling over 6 mijl van 8 procent, dus best
spannend. Via de 145 door Naturita en Norwood naar de splitsing met
de 62 door een prachtig landschap. Na de afslag begon de klim naar
de Dallas Divide en vervolgens de afdaling naar Ridgway tot aan de
550. Na tanken en het eten van een ijsje het laatste stuk over de
550 South naar Ouray.
We hadden het pension snel gevonden en werden
ontvangen door grote aantallen vogels, die op de etensbakken
afkwamen.
De kamers konden worden betrokken en we konden
kennis maken met de b&b.
DAG 27 OURAY – OURAY
Eerst weer naar Ridgway en de Dallas Divide om
daar de Last Dollar Road richting Telluride te nemen. Deze weg gaat
door een fraai berglandschap en onze eerste verrassing was het zien
van een bever, die op zijn gemak langs de kant van de weg zit.
Ondanks enkele moeilijke stukken is deze weg goed te berijden, maar
helaas werkte het weer niet echt mee. Tijdens de afdaling naar
Telluride begon het steeds harder te regenen en zelfs af en toe
natte sneeuw en dat begin juni.
Uiteindelijk kwamen we uit op de 145, die we
richting Cortez namen. Op de Lizard Head Pass viel de natte sneeuw
met pakken naar beneden, zodat we weinig van de omgeving zagen,
bijzonder is het echter wel.
Gelukkig was het bij aankomst in Dolores weer
droog en knapte het weer op, zodat we via Cortez onder betere
omstandigheden ons bezoek aan Mesa Verde NP konden brengen. Het
blijft toch heel bijzonder om te zien hoe de indianenvolken in de
12e en 13e eeuw hier hun leven doorbrachten door het bouwen van
pueblos onder de rand van de valleien, zodat zij waren beschermd
tegen aanvallen van buiten en tegen de weersomstandigheden. Men weet
niet waarom plotseling deze volken de streek hebben verlaten, men
vermoedt door aanhoudende droogte.
Helaas is ook nog goed te zien, waar een aantal
jaren geleden grote bosbranden hebben gewoed, waardoor heel veel
zwartgeblakerde bomen zijn te zien. Uiteraard hebben we aantal
wandelingen gemaakt naar de pueblos, waarbij we aan het eind van de
Spruce Tree Canyon gebruik hebben gemaakt van het gratis treintje,
dat daar rijdt, waarbij we op de terugweg nog werden overvallen door
een regenbui.
Na ons bezoek aan Mesa Verde via de 160 naar
Durango, waar we hebben gegeten bij de Burgerking om vervolgens via
de 550 North, ook genaamd Million Dollar Road, terug te keren naar
Ouray.
Deze weg is meer dan schitterend, maar doordat
het donkerder werd was de terugreis bovendien spannend door de vele
haarspeldbochten, beklimmingen en afdalingen. Maar we zijn heelhuids
aangekomen.
DAG 28 OURAY
Vandaag vanuit het pension de klim gemaakt via
de Oak Creek Trail tot aan de waterval. Het weer was niet al te
best, maar dat mocht de pret niet drukken. De klim was behoorlijk
pittig, maar we hebben in de afgelopen weken zoveel conditie
opgedaan, dat ook dit voor ons te doen is. Boven aangekomen brak
gelukkig de zon door en hebben we enige tijd bij het riviertje
doorgebracht voordat we aan de afdaling begonnen. Onderweg hadden we
een mooi uitzicht op Ouray, waarbij we ook ons pension duidelijk
konden herkennen.
Na terugkomst geluncht en de rest van de dag
heerlijk in de zon gelegen.
DAG 29 OURAY – SILVERTON – OURAY
De bedoeling was de Ophir Pass te rijden, maar
helaas was ook deze nog steeds gesloten vanwege de sneeuw, daarom
doorgereden naar Silverton. Vanuit deze plaats een deel van de
Alpine Road gereden, een prachtige rit over een smalle weg langs de
rivier de Animas. Er zijn hier nog veel restanten van de mijnbouw te
zien in de vorm van oude mijnschachten en oude huizen. We hebben de
weg kunnen volgen tot Animas Forks, een oud mijndorp, dat nog in
zijn oude vorm bestaat en je kunt je bijna niet voorstellen, hoe de
mensen hier hebben kunnen leven op ca. 3300 meter hoogte, waarbij
men ca. 9 maanden per jaar is ondergesneeuwd.
Op de terugweg zagen we een aantal
bergmarmotten, die zo gewend zijn aan mensen, dat zij geen poging
deden om te vluchten en we ze uitgebreid konden filmen. Overigens
viel de natte sneeuw constant naar beneden en pas bij terugkomst in
Silverton brak de zon door. We waren precies op tijd terug voor de
aankomst van de stoomtrein uit Durango en omdat we deze treinreis
zelf in 1996 hadden gemaakt, was het een leuk weerzien.
Aangezien we geen passen konden rijden, zijn we
via de 550 teruggereden naar Ouray om een bezoek te brengen aan de
Bachelor Mine, een van de weinige mijnen, die nog open is voor het
publiek.
Nadat we een regenjas en een gele helm
uitgereikt kregen, stapten we op een elektrisch treintje, die ons
over een afstand van 1000 meter door een schaars verlichte gang de
berg invoerde. Aan het einde van de tunnel kregen we uitleg over de
delfstoffen, die daar te zien waren van een aankomend mijningenieur
o.a. zilver en koper alsmede hoe destijds deze grondstoffen werden
gedolven. Eerst sloot hij het elektrische licht af, waardoor we in
het aardedonker stonden, voordat hij een kaars aanstak. Hierdoor
kregen we een idee van de omstandigheden, waaronder de mijnwerkers
destijds moesten werken. De Arbowet zou er niet blij mee zijn. Na
deze interessante uitleg keerden we terug naar de buitenlucht, waar
we werden opgevangen door een jonge dame, die met ons ging
goldpannen. Eerst gaf zij uitleg hoe het een en ander in zijn werk
ging en vervolgens konden we het zelf proberen. Het goud en zilver,
dat wij zouden vinden mochten we dan houden. We zijn er niet rijk
van geworden, behalve ervaring.
Al met al erg interessant en met een goed
gevoel keerden we terug naar ons pension.
DAG 30 OURAY – SOUTH FORK
We namen met een beetje spijt afscheid van Kit
Spelding, die ons goed had verzorgd en namen de 550 van Montrose,
waar we de 50 East opdraaiden. Bij het Blue Mesa Reservoir namen we
de 149 richting Lake City door een heel mooi landschap met uiteraard
weer rode rotsen. Lake City is een heel leuk plaatsje, tevens
keerpunt van de Alpine Road, en we hebben dan ook een lekker
plaatsje uitgezocht bij het Lake San Cristobal voor de lunch.
Na de lunch beklommen we de Slumgullion Pass
van meer dan 3400 meter, waar je uitzicht hebt op de gevolgen van
een enorme landverschuiving, die daar heeft plaatsgevonden en die
nog steeds langzaam doorgaat. Via de Spring Creek Pass door een
prachtig landschap daalden we langzaam af naar Creede, waarbij we
onderweg nog bij een waterval zijn gestopt.
In Creede, een oud mijnwerkersdorp, namen we
Bachelor Loop Road, die nog maar net open was. Langs de rivier
kwamen we heel veel oude mijnen tegen en begon de weg aardig te
stijgen. Ik was blij dat we 4wheel hadden, zodat we geen problemen
kregen. Het zal met een gewone auto ook kunnen, maar voorzichtigheid
is geboden. Uiteindelijk kwamen we bij het keerpunt en daalden we
via een andere, bredere weg af tot aan een oude mijn, waarvan nog
veel resten zijn overgebleven. Achteraf toch zeer de moeite waard.
Na dit avontuur de 149 vervolgd naar onze
eindbestemming South Fork.
DAG 31 SOUTH FORK – GREAT SAND DUNES
Via de 160 door Del Norte en Monte Vista naar
Alamosa door een weinig boeiend landschap. We zijn hier in een hele
grote vlakke vallei met veel landbouw tussen de bergen rond Ouray en
de Sangro de Christo Mountains. Van Alamosa is het nog een drie
kwartier naar de Sand Dunes, die tegen de genoemde Sangro
Christo-bergen aanliggen. Door deze ligging hebben de winden het
zand aangevoerd, wat door de bergen werd tegenhouden en waardoor de
duinen zijn ontstaan. Ze zijn behoorlijk hoog en we dachten hier wel
een paar uren te kunnen doorbrengen.
Helaas bleken duizenden muggen het ook een
mooie plek te vinden en binnen de kortste keren zaten we weer in de
auto en hebben de rest van de dag lopen krabbelen.
Onderweg nog geluncht in Del Norte bij Subway
en snel door naar onze cabin, waarna we de rest van de dag in de zon
en / of hottub hebben doorgebracht.
DAG 32 SOUTH FORK – CRIPPLE CREEK
Via de 160 en de 112 naar de 285 North naar
onze volgende bestemming. Het begin van de reis was weer niet zo
boeiend, pas na Saguache veranderde het landschap en werd steeds
mooier. We kwamen uit op de 50 bij Poncha Springs en vandaar naar
Salida voor het doen van inkopen bij Walmart en om te lunchen.
De 50 vervolgend wilden we een kijkje nemen bij
de Royal Gorge, waar de rivier de Arkansas door heen stroomt. Wat
een afzetterij!!! Om een kijkje te mogen nemen moesten we 20 dollar
per persoon betalen en dat vonden we toch echt te veel. De man bij
het loket keek er niet eens van op en waarschijnlijk waren wij niet
de eersten, die het te duur vonden.
Daarom maar doorgereden naar Canon City langs
een hele grote gevangenis om tenslotte de 67 North te nemen. Deze
weg, ook de Phantom Ranch Road genoemd, voert door een schitterende
vallei, waar vroeger een treinlijn liep, die het erts uit de
goudmijnen van Victor en Cripple Creek, afvoerde.
De weg is heel goed te berijden en je wilt hier
echt niet hard rijden, zoveel is er te zien. Onderweg zijn een
aantal stopplaatsen, waar het een en ander wordt uitgelegd. Tot onze
spijt kwam er natuurlijk toch een eind aan de weg toen we de plaats
Victor bereikten. Deze “stad” is in oude glorie hersteld en er staan
nog veel oude gebouwen uit de mijnbouwtijd.
De weg naar Cripple Creek voert langs een nog
werkende mijn en het landschap wordt af en toe ontsierd door de
puinhopen, die bij de mijnbouw in de 19e en 20e eeuw zijn
achtergelaten.
In de loop van de middag kwamen aan bij ons
hotel St. Nicolas (what’s in a name), het voormalige hospitaal van
Cripple Creek. De plaats ligt in een prachtige omgeving en alles
herinnert aan de tijd van de mijnbouw en wordt tevens levendig
gehouden door het feit, dat hier legaal gegokt mag worden. Het
zoeken naar een restaurant is een klein probleempje, omdat je bijna
altijd eerst door het casino moet, maar gelukkig vonden we toch nog
een restaurant met een eigen ingang en waar het eten overigens prima
was.
DAG 33 CRIPPLE CREEK
Na het ontbijt namen we de Shelf Road richting
Canon City en ook deze weg is evenals de weg van gisteren
schitterend en misschien nog wel iets spannender, omdat een deel van
de weg tegen de rotswand is aangelegd met aan de andere kant een
afgrond. De naam zegt het eigenlijk al.
Vanuit Canon City namen we de 50 West en
voorbij de Royal Gorge namen we de 9 North om vervolgens de High
Park Road te nemen. De rit over deze weg is fenomenaal door het
omringende landschap. Hoewel we op een hoogte zitten van boven de
2500 meter reden we door een heel golvend landschap waardoor je van
het ene naar het andere uitzicht rijdt en je eigenlijk hoopt, dat er
geen einde aan zal komen. Maar net als alles in het leven kwam ook
hier een einde aan en waren we weer terug in Cripple Creek.
Na de lunch maakten we een kort treinreisje met
een oude stoomlocomotief over een traject, dat nog stamt uit de
mijnbouwtijd. Onderweg stopten we o.a. bij Echo Valley, waar je de
stoomfluit enige malen kon horen weergalmen, vandaar de naam. Het
reisje duurde niet zo lang en we waren dan ook weer vlot terug, maar
het was moeite waard. Terwijl Nancy en ik gingen zonnen is Wil op
zoek gegaan naar de loslopende ezels (burros), die hier het recht om
los rond te lopen als dank voor hun werk in de mijnen en ja hoor, ze
heeft ze gevonden.
Na het diner zijn Wil en ik nog het stadje
ingelopen om een kijkje te nemen in de casino’s, maar daar werden we
niet vrolijker van en we zijn daarom maar snel teruggekeerd voor een
rustige avond in het hotel.
DAG 34 CRIPPLE CREEK – INDIAN HILLS
Het einde van de vakantie nadert en we gingen
dan ook op weg naar ons laatste adres. Via de 67 naar de 24 in
Divide en vandaar naar Woodland Park, een hele mooie plaats, waar we
weer de 67 North namen. Het landschap, ik hoef het bijna niet te
zeggen, was wederom prachtig en dit zou best een plaats kunnen zijn,
waar ik zou willen wonen en dat geldt eigenlijk voor heel Colorado.
Uiteindelijk kwamen we uit op de 285, die we
westwaarts opdraaiden om bij Grant de weg naar de Guenella Pass te
nemen, waar we in het begin van de vakantie niet over heen konden
vanwege de sneeuw. Deze was nu verdwenen en het werd weer een
onvergetelijk stuk van de reis, waarbij we op de pas stopten om
rondom een prachtig uitzicht te hebben op de bergen van 4000 meter
en hoger.
Er werd overigens hard gewerkt aan de weg, maar
we hadden toch weinig vertraging.
Na de afdaling kwamen we weer in Georgetown en
zijn we bij onze coffeeshop ditmaal een lekker ijsje gaan eten,
alvorens we de I-70 namen richting Evergreen. Hier zijn we voor de
laatste keer in de bieb nog even wezen internetten en onze mail gaan
bekijken. Verder via de 73 weer naar de 285, maar nu oostwaarts tot
aan de afrit Indian Hills.
De ontvangst in ons pension was bijzonder
hartelijk en tot onze grote verrassing kregen we hier een heerlijk
bakje Senseo-koffie. Onze gastvrouw is van Duitse afkomst en onze
gastheer een Engelsman, die al 30 jaar in de USA wonen, maar nog
graag Duits willen spreken en na enige verwarring besloten we dat
voor hen te doen en daar waren ze erg blij mee.
Het bleek dat wij overigens slechts een paar
mijl van Evergreen af zaten en wij besloten dan ook daar te gaan
dineren bij het ons bekende adres.
DAG 35 INDIAN HILLS
Een dag van betrekkelijke rust, want vandaag
stond op het programma het wassen van onze kleren en het wassen van
de auto en dat was hard nodig. Daarvoor reden we naar Evergreen en
het bleek dat daar een grote Parade werd gehouden, waaraan zo te
zien de hele bevolking meedeed. De dames bleven achter bij de
wasserette en ik ging de auto wassen, zo was alles goed verdeeld.
Na een uurtje ging ik de dames ophalen, maar
zij waren nog niet klaar en dat kwam goed, want Wil genoot met grote
teugen van de Parade in het zonnetje.
Na afloop reden we terug naar ons pension om
Nancy af te zetten en Wil en ik reden terug naar Evergreen om nog de
nodige souvenirs te kopen. Dat viel overigens niet mee, maar het
eten van een heerlijk ijsje maakte veel goed.
Die avond voor de laatste keer gaan dineren in
de USA.
DAG 36 EN 37 INDIAN HILLS – EDE
Onze laatste dag in de USA, maar omdat onze
vliegtuig pas vanavond vertrekt, hebben we nog een hele dag voor
ons. Na het hartelijke afscheid reden we via Evergreen naar Mount
Evans, waar de weg intussen was geopend voor het verkeer. De weg
omhoog was uiteraard een belevenis, maar we waren niet de enigen,
mede omdat het zondag was. Na het bekijken van het panorama op een
hoogte van 4250 meter begonnen we aan de afdaling. Na enkele bochten
zagen we een aantal berggeiten en die hebben we dus gelijk kunnen
filmen. Deze dieren zijn zo tam, dat ze niet op de vlucht slaan,
wanneer een aantal auto’s langs de weg stopt. Om het volgende hebben
we vreselijk gelachen. Onderweg naar beneden zagen we ineens in het
midden van de weg het kopje van een marmot uit het asfalt omhoog
komen. Het bleek, dat daar een gat in de weg zat, maar hij verdween
zo snel, dat we het niet hebben kunnen vastleggen, maar het was erg
koddig.
In de loop van de middag hebben we auto
ingeleverd bij Hertz en zijn we met het busje naar het vliegveld
gereden, waar we keurig werden afgezet bij British Airways. Helaas
bleek, dat onze vlucht een vertraging van enkele uren had, dus dat
was minder prettig. Gelijk een sms gestuurd naar Renate, die in Ede
midden in de nacht aankwam, maar toch. Tevens zou onze aansluiting
in Londen niet gehaald kunnen worden, maar men had dat keurig
geregeld en in Denver kregen we als onze nieuwe instapkaarten voor
de vlucht naar Amsterdam. Helaas betekende dit wel, dat we ook op
Heathrow weer een paar uur moesten wachten en dat verlengde
uiteraard onze totale vlucht.
Uiteindelijk kwamen we behoorlijk afgemat pas
’s avonds op Schiphol aan, waar gelukkig Renate ons kwam ophalen en
konden we na aankomst in Ede gelijk door naar bed.
