Do 6 sept

Vandaag vliegen we van Amsterdam naar Los Angeles met de KL 601. Vertrek vanaf Amsterdam om 11:30 en aankomst in Los Angeles om 13:45 plaatselijke tijd. De shuttle brengt ons naar het eerste (verplichte) overnachtinghotel. Om zo min mogelijk last te hebben van jet-lag besluiten we om het plaatselijke ritme over te nemen. Na een middag- en avondwandelingetje gaat om 20:30 het licht uit.

Vr 7 sept

's Morgens  om 9:30 worden we door California RV Rentals opgehaald. Na 25 minuten komen we bij het verhuurstation aan. Een klein familiebedrijf waar service hoog in het vaandel staat. Onze camper staat tussen zijn tientallen broers en zussen keurig schoon te wachten op vertrek. Een half jaar oude 24 feet C klasse, met 10.912 mijl op de teller. Er wordt ruimschoots de tijd voor genomen voor het papierwerk en uitleg van de camper. De camper is keurig uitgerust met o.a. standaard een koffiezetapparaat en een broodrooster. Voldoende handdoeken, maar slechte dekens. Door 2 dekens met veiligheidsspelden aan elkaar te maken en in een (zelf meegenomen) lakenzak te stoppen hebben we er een dekbed van gemaakt. Als de reis in het voor- en of na-jaar is en je wilt in berggebied overnachten, vraag dan extra dekens. Met interesse wordt er naar onze voorgenomen route geïnformeerd en krijgen we vele tips. We nemen de aanbevelingen voor wat betreft het mijden van de Los Angeles vrijdagmiddagspits ter harte. (Parijs is erg, maar hier kunnen ze er ook wat van op hier en daar zelfs 7 banen naast elkaar. Het verkeer suist je links en rechts om de oren. Aan het ‘keep your lane’ principe houdt men zich hier nauwelijks en daar waar de file het toelaat worden de snelheidsbeperkingen ruim overschreden). Na een bezoek aan de dichtstbijzijnde Ralphs supermarkt, waar we de vriezer vullen en voor de eerste dagen boodschappen doen, komen we om 17:00 uur aan in Anaheim, waar we op de Anaheim Harbor RV Park gaan staan.  Geen mooie camping, wel een praktische : op nog geen 15 minuten loopafstand ligt Disneyworld. We gaan dan ook ‘s avonds even sfeertje proeven in het nieuwe Downtown Disney. Een bijna on-amerikaans uitgaanscentrum. Vele terrasjes en restaurantjes en niet te vergeten de winkeltjes maken een gezellige indruk.

Za 8 sept

Vandaag 'doen we' dus Disneyland, de eerste van de 4 pretparken die op het programma staan tijdens deze trip. Toch weer anders dan Disney World Florida of Disneyland Parijs, maar zeker niet minder leuk. Heerlijk om weer een dagje kind te zijn.

Zo 9 sept

Universal Studios. Op aanraden van het verhuurstation rijden we op zondagmorgen vanuit Anaheim hier naar toe. Ook op zondagmorgen is het druk op de weg.  Via de verkeersader 5, die dwars door Los Angeles loopt, en de 101 komen we om 8:30 uur aan in Universal Studios.  Een heerlijke dag. Te beginnen met het treintje. Het is een bijzondere ervaring om vanuit een treintje een ontmoeting te hebben met de ‘great white’ uit Jaws, daana met King Kong, we maken een aardbeving in een metrostation mee en rijden langs het Bates Motel uit de film ‘Psycho’ van Alfred Hitchcock. De bestaande attracties zoals E.T., Backdraft en Waterworld blijven leuk of bijzonder spectaculair. Nieuw is The Mummy Returns. Een wandeling door een Egyptisch spookhuis, met verrassingen door “live actor-mummy’s” (brrrrr).  Maar helemaal te gek is de Summer edition van Jurassic Parc. Een tocht over het water die eindigt met een vrije val, waarbij je tot op je hemd toe nat wordt… (wanneer ter plekke geen plastic regenjas hebt gekocht). Moe maar voldaan, na deze 'doe-dag', rollen we ‘s avonds ons bed in.

Ma 10 sept

Op ons gemak volgen we vandaag de 5 naar het zuiden, naar San Diego. Vanaf Oceanside volgen we de kustweg. Heerlijk rustig en genietend van de surfers en het landschap komen we om 14.00 uur aan in San Diego. Overnachting op De Anza Harbor RV Park. Een camping op minder dan 10 minuten van Sea World.

Tja, en toen was het dinsdag 11 september 2001 ...

Wo 12 sept

Sea World San Diego. We pakken de draad weer op en gaan vandaag naar Sea World.  Shamu heeft geen weet van wat de wereld in de ban houdt en springt er vrolijk op los.
De vele bezienswaardigheden en shows maken dat de dag planmatig verloopt, om vooral niets te hoeven missen.  Om 5 uur hebben we alles gezien en besluiten we om de stad te verlaten en alvast richting oosten te gaan. Lake Jennings Regional Park is onze bestemming. Een prachtige camping met een heerlijk uitzicht over het meer.

Do 13 sept

Vandaag vroeg uit de veren. De bedoeling is om vandaag de 8 naar het oosten te volgen en halverwege San Diego / Tucson te komen. De dag loopt echter anders dan we gedacht hebben. Voorbij El Centro begint het te waaien en niet zo zuinig ook. Bij Yuma is het een heuse zandstorm, compleet met rondvliegende delen van struiken.  In Welton houden we beraad bij het Visitor Center. Stoppen of niet. Er is hier niets, maar dan ook werkelijk niets te beleven. Het plaatsje wacht op de 90.000 snowbirds die in november komen. Nu is hier niets te beleven en nauwelijks iets bijzonders te zien. Het stormt nog steeds en we kunnen de camper niet uit, zonder de nadelen van de zandstorm te ondervinden. We besluiten dan ook om door te rijden. De campings zijn echter schaars langs dit stuk van de Interstate 8 en de afstanden lang. Maar niet getreurd: we hebben toch vakantie?? Picacho Peak State Park is waar we om half 7 aankomen. Prachtige Saguaro’s omringen ons in dit State Park en de wind is gaan liggen als we tijdens de BBQ van de zonsondergang genieten.

Vr 14 sept

Tucson Arizona, midden in de desert, dus normaal gesproken heet. Maar het is anders als wij er zijn. We hebben er weliswaar nauwelijks hinder van, maar ’t heeft hier in 11 jaar niet zo geregend…..
Op afstand gaat iets wat lijkt op een twister voorbij en we zien een dubbele regenboog.  Als tijdens de autorit de bui geëindigd is, komen we aan in het Arizona Sonora Desert Museum. Door de bewolking en de ongebruikelijk lage dagtemperatuur (ruim 26° C) hebben we geluk, aldus de volunteer bij het ticket office, want dan zijn de dieren beter zichtbaar.  Het museum bestaat voornamelijk uit planten- en dierentuin, waar je het leven in de woestijn kunt beleven. Een aanrader. Veel volunteers geven op diverse plaatsen uitleg over planten, dieren en stenen. 's Zomers al vanaf half 8 acht open. Een pet en voldoende water zijn onontbeerlijk, want een halve dag breng je er makkelijk zoet en het kan verzengend heet zijn. ’s Middags rijden we door naar Benson. Met 4 campers heeft deze KOA campingbaas het niet druk.

Za 15 sept

Tombstone. Het stadje waar het ‘oude wilde westen’ nog intact zou zijn…. We waren er al voor gewaarschuwd : het is meer een filmdecor met acteurs in het straatbeeld.  Er zijn in dit dorp maar liefst drie locaties waar de shoot out met sheriff Wyatt Earp wordt nagespeeld: the gunfight at the OK Corral. De 250 jaar oude Graveyard heeft natuurlijk een souvenirwinkel.  We vermoeden dat de meeste grafopschriften door fantasten zijn gemaakt.  Na het Tombstone-theater volgt de verademing in het Saguaro NP. Een heerlijk rustig NP waar het genieten geblazen is van grote, grooote en de groootste cactussen die we ooit gezien hebben. Aan het eind van de middag komen we aan in Catalina State Park even ten noord- oosten van Tucson. Ook deze prachtige camping is maar gevuld met een handje vol campers en een enkel tentje.

Zo 16 sept

Van het oude 'Wilde Westen' naar heden en (?) toekomst : Biosphere 2. Een futuristisch complex, waar onder grote koepels, volledig van de buitenwereld afgesloten, verschillende leefomstandigheden werden nagebootst en dat nu als educatiecentrum voor studenten fungeert. Een interessante tour van 2 uur brengt je langs  de verschillende leefmodules : woestijn, savanne, zee en tropisch regenwoud. Columbia University voert tegenwoordig het management en men doet er uitsluitend nog onderzoek naar klimaat-omstandigheden.  Jammer genoeg gaat het Lost Dutchman State Park aan onze deur voorbij.  Dit State Park ligt werkelijk waar midden tussen de gigantische Saguaro’s. Een te gekke ervaring dus. Jammer genoeg heeft dit State Park geen elektra en is het dusdanig heet dat we besluiten om op een “gewone”camping te gaan staan in Apache Junction.

Ma 17 sept

’s Morgens vroeg volgen we stukje van de Apache Trail. Een mooie tocht door (bijna) ongerepte natuur. Jammer genoeg ontsieren de telefoon- en elektrapalen het uitzicht.
Nee, dan de 87 North van Mesa naar Payson. Saguaro’s zover het oog kan zien. Geweldig. Prachtige cactussen. Sommige wel met meer dan 10 armen en zeker 6 meter hoog. Dit is de binnendoorroute naar het noorden om zo de Interstate 17 te omzeilen. Een prachtige route. Via Camp Verde rijden we naar Cotten wood, waar we aan het eind van de middag in Dead Horse Ranch State Park aankomen. Weer zo’n heerlijke camping . Mooi, rustig gelegen en zoals veel State Park campings in Arizona met water en electra.

Di 18 sept

Deze hele streek met als middelpunt Sedona straalt een magische sfeer uit. Volgens een aantal mensen is het hier dat ‘ het punt waar psychische en electromagnetische energie kunnen worden gekanaliseerd voor persoonlijke en planetaire energie…… ’. (mja….)
Mooie galerieën of kitch-winkels, wie zal het zeggen? De Tlaquepaque Shopping Mall is een verzameling van exclusieve winkels en restaurants in een Mexicaanse omgeving.
Een binnenplaats met fonteinen, pueblo’s en een kapel laten het op een Mexicaans dorp lijken. Even buiten het dorp steken de rode rotsen sterk mooi af tegen de horizon. Jammer alleen dat de bebouwing inmiddels zover is uitgebreid, dat tot aan de voet van de rotsen er Resorts en Hotels verrijzen. Mooie landschap-foto's maken is er nauwelijks meer mogelijk.
Tja , zo gaat dat anno 2001.

Wo 19 sept

Voordat de New Age-sferen in Sedona ons teveel worden, gaan we vandaag op ons gemak naar het noorden om bij Flagstaff de Interstate 40 naar het oosten te volgen. De natuur verandert met de minuut. Hebben we net de rode rotsen achter ons gelaten, nu is er niets, maar dan ook niets anders dan gebied met dorre, lage struiken dat ons omringt. En het is heet. Het Homolovi State Park gaat aan ons voorbij. Een dorre vlakte omringt ons en het is behoorlijk heet.  De camping in Holbrook is iets minder dor en open, maar de temperatuur is daar net zo hoog …

Do 20 sept

We rijden vandaag Indianenland binnen. Bij Chambers gaan we 191 in noordelijke richting op. De Hubbell Trading Post is een levend museum. Hier vind je wandkleden en sieraden die het “Certificate of Authenticity” dragen. Dit is dus echt handwerk en in het visitor center, met uitsluitend Indiaanse medewerk(st)ers, wordt dat ook nog eens bevestigd. Daardoor zijn de meeste spullen zeer kostbaar, maar wel erg mooi. Al het overige ‘Indianenhandwerk’ dat zonder deze certificaten te koop wordt aangeboden komt waarschijnlijk uit China, Korea en Taiwan... Vanaf de Hubbell Trading Post volgen we de 191 naar Chinle waar we rechtsaf slaan naar Canyon de Chelly. Spreek uit als “kenjun duh sjee”, dat rotswoning betekent.
Minder bekend, maar doet zeker niet onder voor zijn grote broer de Grand Canyon. Bovendien staan we op een prachtig gesitueerde camping in een onvoorstelbaar mooi gebied. Ook hier zijn de zonsondergang en zonsopgang befaamd. ’s Avonds is dit langs de zuidelijke route te bewonderen. De Spider Rock, aan het eind van de openbare route straalt ’s avonds iets heel aparts uit. Dit is het domein van de Navajo indianen. Het uitgestrekte gebied mag, op een enkele wandel- en autotocht na, alleen met een Navajo gids betreden worden. Beneden in de canyon wonen nog altijd diverse Navajo families in sommige rotswoningen en op farms. In 1864 heeft hier onder leiding van kolonel Kit Carson een bloedige strijd plaatsgevonden om de Indianen aan de blanken te onderwerpen en hen uit het gebied te verdrijven. In 1868 kregen de oorspronkelijke bewoners  de kans om terug te keren. Vanaf die tijd is de Canyon altijd bewoond geweest. Momenteel zijn er ongeveer 30 bewoonde farms.

Vr 21 sept

Vroeg op, pet, zonnebrand, water en brood voor onderweg mee. We maken vandaag een bijna 4 uur durende jeeptour door de Canyon. Een te gekke ervaring. De Navajo gids weet de mooiste plekjes en de bijzonderste details in de rotsen aan te wijzen. Het eindpunt van de tocht is de White House . Een ruine van indianenwoningen op de bodem van de  canyon.  De 170 meter hoge rotsen omringen ons als we op de bodem van de canyon staan . Een zeer bijzondere ervaring. Volledig door elkaar geschud komen we om 12:45 terug op de camping. We doen ’s middags lekker niks meer dan genieten van het uitzicht en ons voorbereiden op de dag van morgen.

Za 22 sept

Monument Valley. Het klassieke ‘wild west-landschap’ is met kale tafelbergen en dreigende rotspunten die oprijzen uit een rode woestijn wereldberoemd. Drie keer is scheepsrecht. Zouden we hier dit keer wél overnachten? Keiharde stofwind maakte het ons de vorige keren min of meer onmogelijk. Het Monument Valley Tribal Park ligt op de grens van Arizona - Utah, 25 mijl ten zuid-westen van Mexican Hat. Komend uit het noorden zijn de Buttes langs de 163 al vanaf 50 mijl te zien. Maar om ze van dichtbij te bewonderen moet je het Park ingaan. De opvallendste Buttes die te zien zijn vanaf het Visitor Center staan bekend als The Mittens. De left Mitten staat in Arizona en de right Mitten in Utah. De bergen steken 300 meter boven woestijn uit en uit beide “wanden”steekt een karakteristieke “duim”.
Het weidse landschap er omheen maakt een onwaarschijnlijke indruk. We hebben deze keer geluk. Een straalblauwe hemel verwelkomt ons. Een klein briesje maakt de temperatuur aangenaam en om 12 uur hebben we ons op camping Mitten View geïnstalleerd. Het is er nog heerlijk rustig, maar in de loop van de middag druppelt de camping aardig vol. Zover het oog reikt zien we de Buttes om ons heen en het uitzicht vanaf onze picknickplek is dan ook adembenemend. Om nog maar te zwijgen van de zonsondergang en de zonsopgang. Tezamen met een aantal andere kampeerders verwerken we deze bijzondere gebeurtenis. Als het donker is, valt de stilte als een deken om ons heen. Ontelbare sterren aan de heldere hemel en een kwart maantje stralen een mysterieus licht af. Muisstil is het. Het enige geluid komt van de knetterende kampvuren om ons heen.

Zo 23 sept

Met weemoed nemen we afscheid van Monument Valley. Nog lang kunnen we deze bijzondere bulten zien als we achterom kijken. Maar ook vandaag hebben we een mooi tocht voor de boeg. Toch maar via de 163 naar de Bicentennial Highway 95. Wel een tocht die ruim 129 mijl omrijden is. We durfden toch de kortere route via de 261 niet aan. Volgens de verschillende kaarten (de Rand McNally en de Utah official highway map) een doorgaande weg, maar ter plekke aangegeven als een “narrow and steep dirt road and not recommended for trucks and RV’s”. Daar sta je dan. Toch maar terug. Gelukkig was de omweg de moeite waard. Bij junction 275 komen beide wegen weer samen.
White Canyon begint bij het gehucht Fry Canyon (2 benzinestations en één huis). Deze canyon is in geen folder of reisgids als bezienswaardigheid terug te vinden, maar is zo iets moois…. Een paradijs voor hikers die de echte eenzaamheid verkiezen. Jammer dat we er zo weinig foto's van hebben gemaakt. De Scenic Byway langs White Canyon verdient eigenlijk een toepasselijker naam: Ultra Scenic Byway. Het is een weg met de meest uiteenlopende uitgezichten die we, tot op heden, ooit ter wereld zijn tegengekomen.  De witte Canyon, met dieptes variërend van 20 tot 50 meter, geflankeerd door geelbruine limestone rock en de rode rotspartijen à la Monument Valley. Voor de rest worden we omringd door lage groene struiken en vele plantensoorten. Puur natuur. Geen afrasteringen, geen telefoon- en/of elektriciteitspalen zo ver het oog kan zien. Hier voelt de mens zich klein. Zelfs de radio heeft hier geen ontvangst. Als minpunt moeten we melden, dat er nauwelijks parkeergelegenheid is om van dit natuurgeweld te genieten. Gelukkig rijden we bijna alleen en parkeren we dus af en toe gewoon half op de weg om foto’s te maken. Op het stuk waar we de Colorado River oversteken, komen we na een bochtig en stijgend stuk boven op een plateau aan, waar het genieten is van prachtige vergezichten en de Colorado River, wat eigenlijk op dat punt een meer is, in de diepte. Dit gebied heet Glen Canyon Recreation Area. Om 15:30 komen we aan in Hanksville. Een gehucht op een kruispunt van wegen. Eén restaurant, één camping, 2 benzinestations en een kleine supermarkt, die op zondag gesloten is.

Ma 24 sept

Capitol Reef. Het grootste van de vijf Nationale Parken van Utah, maar het minst druk bezochte. Een heerlijk park. “Reef” slaat op de honderd mijl lange rotsmuur, die door 19e-eeuwse reizigers als een bijna onneembaar obstakel werden ervaren en hem daarom vergeleken met een  rif in de oceaan. Voeg daarbij de gelijkenis van de ronde witte “bulten” van zandsteen, die  lijken op het Capitool in Wahington en je hebt “Capitol Reef”. Het park is meer dan 100 mijl lang, maar vaak niet meer dan 10 mijl breed.  Er zijn verborgen canyons, groene valleien en vreemde rotsformaties, waarvan de kleuren zijn geschilderd in een palet van groen, rood, goud en wit. Er zijn wandelpaden de wildernis in van verschillende lengte en voor ieder niveau. Ik denk dat je hier moeiteloos een week kunt doorbrengen in dit park De prachtige camping, die omringd wordt door de rode rotsen ligt temidden van de fruitbomen bij het, niet meer bewoonde maar wel met gerestaureerde schuren en huizen, gehucht Fruita. Langs de 12 mijl lange Scenic Drive begint de zeer populaire wandeling naar de Narrows. Door de (droge) rivierbedding van de Grand Wash te volgen is heel goed te zien wat stromend water met zacht kalksteen gedaan heeft en nog steeds doet. De Grand Wash Trail is iets meer dan 2 mijl lang en halverwege bevinden zich de “Narrows”. De kloof is hier op sommige plaatsen maar 5 meter breed, terwijl de canyon muren wel 250 meter stijl omhoog rijzen. Om claustrofobie van te krijgen. Helemaal duizelingwekkend is het als je net omhoog kijkt als er een wolkje voorbij drijft…. Butch Cassidy en zijn bende zouden het netwerk van kloven en paden die hier lopen als schuilplaats hebben gebruikt, maar er is geen bewijs gevonden dat Butch ooit de “Cassidy Arch” aan het begin van de kloof heeft gezien. Hier komen we zeker nog een keer terug.

Di 25 sept

Bryce. Weer zo’n hoogtepunt.  Letterlijk en figuurlijk, want we slapen hier op 8000 feet (2400 meter). Maar voordat we daar aankomen rijden we eerst door het Dixie National Forest, dat al aardig in de ban is van de “Indian Summer” (zoals in Amerika de herfst ook wel wordt genoemd). De herfstkleuren variëren van goudgeel tot dieprood. We klimmen gestaag, de wind wordt frisser en de lucht ijler. De vriezer en ijskast worden eerst nog even gevuld bij Ruby’s Inn, voordat we ’s middags Bryce National Park ingaan. We vragen bij de park-entrance naar informatie over de aanzienlijke rookontwikkeling boven een deel van Bryce en krijgen als antwoord dat het een ‘controlled fire’ betreft. Later ontdekken we dat het om door parkrangers bewust gemaakte bosbranden gaat, hetgeen periodiek wordt gedaan om de natuur ‘zo natuurlijk mogelijk’ zijn gang te laten gaan.  Bryce Canyon is eigenlijk geen canyon, maar een rij halvemaanvormige amfitheaters die zijn uitgesleten over een lengte van 20 mijl aan de oostrand van het Paunsaugunt Plateau. De omstandigheden in Bryce zijn ideaal voor snelle erosie, doordat zich meer dan 200 dagen per jaar ’s nachts ijs vormt (grote delen liggen op 2750 meter hoogte), dat ’s ochtends weer ontdooit. Water sijpelt dan in scheuren in de grond, zet uit als het vriest en maakt de scheuren nog breder.  Er vormen zich dan afzonderlijke kolommen. Als de bovenste gedeelte van een kolom maar hard genoeg is, eroderen de delen daaronder sneller weg. Er blijft een machtige kei over, die op een hoge smalle pilaar balanceert. Dit wordt een Hoodoo genoemd. In elk amfitheater staan duizenden van deze Hoodoo’s bij elkaar en vormen door hun grillige vormen en kleuren een spectaculair schouwspel. De bekendste is Thor’s Hammer bij Sunset Point. Eind september is het geen enkel probleem om nog een plekje op de Sunset Campground te bemachtigen. Ook hier weer een vriendelijke Camp Host, die je een prettig verblijf toewenst. Na een heerlijke Sunset valt de kille avond ons een beetje tegen. Vreemd om voor het eerst in 3 weken ’s avonds binnen koffie te drinken.

Wo 26 sept

Bryce NP. Nog een dag om hier van het natuurschoon te genieten. Na een koude nacht zijn we om 9:30 klaar voor onze wandeltocht. De Navajo Trail staat op het programma. Dit pad heeft een hoogteverschil van 175 meter en  gaat via een aantal haarspeldbochten stijl naar beneden. Op de bodem van het ravijn komen we aan in “Wall Street”. Op sommige plaatsen is deze adembenemende afgrond van oranje steen minder dan 6 meter breed en hij is zo diep dat de 800 jaar oude Douglas-sparren die op  de bodem groeien, niet met hun toppen boven de rotsen uitkomen. Ook hier zijn de wandeltochten die je kunt maken van verschillende lengtes en niveau’s. De meer dan vijf mijl lange Rim Trail volgt de rand van het plateau tussen Sunset en Sunrise point en biedt diegenen die niet naar beneden willen prachtige uitzichtpunten.

Do 27 sept

Van Bryce NP naar Zion NP East Entrance is het maar 155 mijl. De 89 slingert vanaf de ingang van het park via vele haarspeldbochten, spectaculaire vergezichten en natuurlijk niet te vergeten langs de versteende zandduin Checkerbord Mesa naar beneden, tot we bij het Visitor Centre op 1200 meter zijn aangekomen. Halverwege deze spectaculaire route worden we door een Ranger opgevangen. De camper is te hoog en te breed om, in combinatie met tegenliggers, door de Zion Mount Carmel Tunnel te kunnen rijden. Om beurten gaan we door de 1710 meter lange smalle tunnel, waarvoor we bij de East-Entrance  een speciaal ‘tunnel-permit’ hebben moeten kopen. ($10,-- per camper). Een betrekkelijk korte afstand ligt er tussen Bryce NP en Zion NP, maar beide parken verschillen dag en nacht met elkaar. Bovendien zit er deze dag tussen ’s ochtends 8 uur en ’s middags 2 uur zit ongeveer 30 graden temperatuursverschil. Zion NP heeft een woestijnklimaat waar het zomers makkelijk 40 graden kan worden. En omdat we niet meer zo hoog zitten koelt het ’s nachts dan ook niet meer aanzienlijk af. We zijn blij dat de Watchman Campground plaatsen met electra heeft: de airco maakt overuren.  Zion NP De noordelijke arm van de Virgin River heeft er 13 miljoen jaar over gedaan om Zion Canyon uit te slijpen. Het grootste deel van het jaar stroomt deze rivier vredig door het dal, op weg naar de Colorado River. Maar na zomerse onweersbuien stroomt het water echter van de mesa’s de canyon in en verandert de Virgin in een woeste stroom die per dag 600.000 m3 rots en zand meesleurt. Elke winter komen de canyonwanden iets verder van elkaar te staan, wanneer het water dat door de poreuze zandsteen lekt in ijs verandert en er grote stukken rots naar beneden komen. Door de hoogteverschillen in het park (van 1200 m bij het Visitor Center tot bijna 2750 meter bij Kolb Peak) heeft Zion een rijke variatie aan flora en fauna. De vegetatie varieert van populieren en buksen langs de Virgin River tot ponderosa-dennen en dwergpijnbomen die tegen de hoge mesa aan groeien. Woestijnbloemen, cactussen en rondfladderende kolibries zorgen voor onverwachte kleurvariaties. Op loopafstand van de Watchman Campground en net even buiten het park ligt het plaatsje Springdale. In de loop van de jaren is dit uitgegroeid tot een gezellig plaatsje met een grote camping, hotels, winkeltjes en restaurants. Bij Flanagan’s Inn hebben we ’s avonds op het terras genoten van een voortreffelijke maaltijd waarbij we een onvergetelijk uitzicht hadden op de hoge bergpieken, die donkerrood kleurden tijdens de zonsondergang.

Vr 27 sept

Zion NP. Ondanks de warmte besluiten we om vanmorgen actief te zijn en nemen we de shuttle bus die regelmatig vanaf het Visitor Center vertrekt richting Zion’s Lodge. Vandaar uit beginnen vele wandeltochten. Wij beperken ons tot de Middle Emerald Pools trail en de Riverside Walk trail. Dit laatste pad begint aan het eind van de Scenic Drive en voert langs de Virgin River tot waar de Narow’s beginnen en je door de rivier verder kunt lopen.  Voor diegenen die geen last van hoogtevrees hebben en het niet erg vinden om flink te klimmen is Angel’s Landing een ‘must’. Wij hebben alleen maar van uit de verte gekeken hoe waaghalzen het bovenste deel van deze trail stijl omhoog klimmen. Elders zien we, vanuit de shuttlebus, hoe stijle-wand-klimmers hun kick beleven. ’s Middags hebben we heerlijk op de camping deze indrukken op ons in laten werken en van de rust genoten. Een klein beetje hebben we onze gedachten al laten gaan over de komende dagen. Weg met de rust en de stilte. Las Vegas here we come…!

Za 28 sept

Las Vegas. Door een uur tijdverschil zijn we al om 10:30 op de Circus Circus RV Park. Weliswaar een asfaltterrein, maar hij ligt wel aan de “Strip”, dus wat willen we nog meer? We hebben een plekje aan de rand met een grote boom die de nodige schaduw geeft, zodat we toch lekker buiten koffie kunnen drinken. Wat zou er allemaal veranderd zijn sinds 1995? Bijna teveel om op te noemen.
Het Bellagio, The Venetian, Monte Carlo, Mandela Bay, Paris, New York New York en niet te vergeten de Stratosphere Tower. En voorlopig zijn ze nog niet uitgebouwd. Het is één groot openlucht pretpark. De achtbanen en andere attracties moeten mensen naar binnen lokken. Dat er ook nog gegokt wordt, is voor ons een bijkomstigheid. Bovendien is de ene shopping mall is nog mooier dan de andere. De nieuwste mall is de Desert Passage, die het Alladin met Paris verbindt. Onderweg kom je 130 winkeltjes en 14 restaurants tegen die je meenemen op een reis van Marokko tot India. Buikdanseressen en glasscherven-liggers gaan met de pet rond na hun opredens. In Paris vergapen we ons aan het Pain de Campagne dat in de etalage van een heuse boulangerie ligt. Maar helaas. Het is alleen maar etalage materiaal. Las Vegas heeft de grootste Factory Outlet Shopping Mall van Amerika: The Belz Factory Outlet. 155 winkels met allerlei topmerken, zoals Levi’s, Calvin Klein en Esprit, en dat alles onder één (airconditioned) dak. Heerlijk om rond te neuzen. Om 16:30 lopen we richting Monte Carlo om via de ‘Stand By Line’ kaartjes te bemachtigen voor de Lance Burton Show. Ons geduld wordt beloond: twee prachtige plaatsen voor een te gekke show zijn het wachten waard geweest. Deze illusionist laat in het theater van het Monte Carlo hotel dieren, mensen en niet te vergeten een auto verdwijnen. Je weet dat het illusie is, maar je kunt echt niet ontdekken wat de truc erachter is. Voor het eerst deze vakantie maken we het laat. Om 1:00 uur ‘s nachts is het qua drukte net of het 1:00 uur ‘s middags is. Volop leven en volop mensen. Het gaat hier dan ook 24 uur per dag gewoon door.

Zo 29 sept

Las Vegas. Wat brengt ons de zondag. Op ons gemak gaan we met de tram-bus ($1,50 p.p.) naar het Luxor hotel, om vanaf daar terug naar het Circus Circus RV Park over de Strip terug te lopen. Onderweg komen we van alles tegen. De fonteinenshow voor Bellagio, het gegil vanuit de achtbaan voor New York New York, de tot uitbarsting komende vulkaan van de Mirage en natuurlijk niet te vergeten de spectaculaire Battle met de Brittania bij Treasure Island. De ondergrondse Shopping Malls geven tussendoor de nodige verkoeling.

Ma 30 sept

Las Vegas. Voordat we helemaal tuureluurs worden van de drukte en het lawaai in deze Glittertown ‘doen’ we vanmorgen nog even Paris en The Venetian. Rare jongens die Amerikanen. Het San Marcoplein heet hier Saint Marcus Square. Dat klinkt toch niet. Een roltrap brengt je over de Rialto Bridge en binnen varen gondels door de grachten en klinkt er ‘O Sole Mio’. Heerlijk rustig is het ’s middags in The Secret Garden of Siegfried & Roy. Een mini dierentuin in The Mirage. Hier leven o.a. de witte tijgers, witte leeuwen, witte panters, de olifanten en de zwarte panter die ’s avonds in de Siegfried & Roy show verschijnen en op miraculeuze manier weer verdwijnen. Een prettige afsluiting van 3 dagen Las Vegas.

Di 1 okt

Reisdag : op weg naar het zuiden. Het eind komt in zicht. Een zeer drukke en troosteloze weg verbindt Las Vegas met Blythe. Er komt geen eind aan. We besluiten om via de zuid ingang Joshua Tree NP binnen te rijden. Jumbo Rock campground halen we jammer genoeg niet meer. De Cottonwood campground bij het Visitor Center is echter een mooi alternatief. Het is volle maan en de coyote’s besluiten om ’s avonds  een huilconcert te geven, waarbij we het idee hebben dat we er middenin zitten. Voor het eerst deze vakantie ben ik blij om niet in een tentje te hoeven slapen…

Wo 3 okt

Joshua Tree NP. Het laatste en dichtst bij de bewoonde wereld liggende Nationale Park tijdens onze trip. Via de Pinto Basin Road en de Park Boulevard doorkruisen we het park van zuid naar noord-west. Onderweg komen we de meest uiteenlopende soorten (boom)cactussen en grillige rotsformaties tegen. Voorbij Palm Springs verandert het landschap. De bebouwing wordt al drukker en de temperatuur daalt uiteindelijk tot zo'n 20 à 21 ° C aan het eind van de middag.  Want ’s middags komen we op de camping aan waar we bijna 4 weken geleden onze vakantie zijn begonnen: de Anza Harbor RV Park in Los Angeles Anaheim.

Do 4 okt

Disney's California Adventure. We gaan onze reis afsluiten met een bezoek aan deze nieuwste Disney attractie. Het park ligt tegenover Disneyland en het thema hoeven we niet te verklappen. De attracties variëren van een filmvlucht over California in een ‘zweefvliegtuigje’ tot angstaanjagende schietstoelen die je 80 meter langs een toren de lucht in schieten. De achtbaan California Screamin’ doet zijn naam eer aan. De rit duurt ruim een minuut langer dan ‘Superman The Ride’ in SixFlags in Nederland en die rit is al zo spectaculair... De superspeed start is vergelijkbaar, zij het niet beginnend in een halfduistere tunnel zoals in ‘Superman’. O.a. in een film wordt ruim aandacht besteed aan Hollywood en niet te vergeten Yosemite. Het geheel van attracties maakt dat dit park een leuke aanvulling is op het Disney assortiment.

Vr 5 okt

Jammer: het zit er op. We hebben genoten van ons huisje op wielen, de mooie natuur en de vriendelijke mensen. Het inleveren van de camper, die nu 2.910 mijlen meer op de teller heeft staan, gaat snel. De extra gemaakte kosten (nieuw stoeltje gekocht: de eerste dag waren we al gedeeltelijk door een van de huurstoeltjes heen gezakt) worden zonder problemen vergoed. Na een ‘hope to see you next year’ worden we keurig naar het vliegveld gebracht, waar we in verband met de gebeurtenissen van 11 september 4 uur van tevoren moeten inchecken. Niks aan te doen.

Za 6 okt

Het zonnetje schijnt als we op Schiphol landen. Dat maakt het afscheid iets minder erg. Amerika, een geweldig land met onvoorstelbaar veel mogelijkheden. We gaan zeker nog een keer terug…

dit reisverslag staat ook op onze website http://home.hetnet.nl/~us-travelfreaks/index.html

© USA4ALL & Karin Messie