Dag 1 - Vrijdag 9 september

Het weer: Lekker, ook in het vliegtuig

Het doel: In Fairfax, Virginia aankomen

Gereisd: 8 uur en een kwartier gevlogen

Om kwart over acht staan pap en mam voor de deur, om ons naar Schiphol te brengen. Daar komen we om kwart voor tien aan. Meteen maar gaan inchecken. Alle leuke zitplaatsen zijn echter al bezet; we zouden in elk geval niet in een privérij kunnen zitten. Dus nemen we Economy Plus, waardoor we méér beenruimte krijgen en lekker met z’n tweetjes bij het raam kunnen zitten. Kosten: €65,- per persoon. Ziezo, wij zitten lekker!

Totdat………… er een krijskind vlakbij komt zitten. Wat een longen heeft dat kind! Ze heeft minstens vier van de acht uur luidkeels zitten schreeuwen. Letterlijk. En niet aaneengesloten; nee, telkens als je net wegdommelt, begint het weer. Met de koptelefoon zo hard als mijn oren kunnen verdragen, hoor ik haar er nog steeds bovenuit. Oh ergernis!

Oh, toen we door security moesten op Schiphol, kon Andy zijn aansteker inleveren. Die had hij los in zijn borstzakje zitten. Mijn aanstekers (eentje in mijn shagzak in mijn rugzak en eentje los onderin mijn rugzak) mogen gewoon mee……..

Maar goed, om kwart over drie ‘s middags landen we op Washington Dulles. Dat is plaatselijke tijd; het is hier zes uur vroeger dan in Nederland. Met een shuttlebus worden we van de gate naar Immigrations gebracht, waar we gezellig lang in de rij mogen staan. Wij hebben als pech een Indiaase familie voor ons, die blijkbaar erg veel tijd nodig heeft. Het is voor ons de eerste keer dat we vingerafdrukken & een foto moeten laten maken, maar dit gaat zonder noemenswaardigheden. Eindelijk kunnen we naar buiten, ons nicotinepeil op orde brengen!

We pakken wederom de shuttlebus, nu naar Dollar, om onze vakantiebolide op te halen.

Ik had dus de fullsize geboekt, in de hoop een Chrysler 300C te krijgen. Helaas. De fullsize is een Ford Taurus, en die worden we ook geacht te nemen. No way dat we daarin gaan rondrijden! Dus nemen we een upgrade naar die 300C. Kosten: $500,- (ca. €395,-) voor twee weken. Da’s mèt een discount van 50%. Nog steeds veel, maar ach, het is vakantie, we hadden gegokt en verloren………. Gauw de koffers inladen en om kwart over vijf kunnen we dan op weg naar Fairfax, waar Alex en Magda ons hartelijk verwelkomen.

Alex & Magda wonen in een heel mooi, vrijstaand huis, wat erg smaakvol is ingericht. We krijgen de logeerkamer beneden, met eigen badkamer. In dat mooie huis heeft Alex een heerlijke macaroni & cheese schotel gemaakt, die we lekker in de tuin opeten.

Na het eten even snel douchen en dan op naar Washington DC, voor een sightseeing-by-night. Alex rijdt ons langs alle hoogtepunten, die ’s avonds mooi verlicht zijn. We lopen nog een rondje om het witte huis, voor we weer terug gaan naar Fairfax. Om één uur liggen we allemaal op één oor.

Dag 2 - Zaterdag 10 september

Het weer: Zonnig, maar heiig, temp. ca. 30c/87f

Het doel: Naar Shenandoah National Park

Gereisd: Ca. 175 miles/280 km

We zijn allemaal al vroeg wakker, om een uurtje of zeven. Magda moet eventjes naar de tandarts, Alex maakt een lekker ontbijtje voor ons (bacon & eggs). We gaan vandaag naar Shenandoah NP, over de Skyline Drive. Hiervoor is een fee verschuldigd van $10,- per auto, ongeacht het aantal inzittenden. En het kaartje is een hele week geldig! Helaas is het nogal heiig, waardoor de uitzichten op de Shenandoah Mountains wat minder zijn. Eigenlijk zijn we ook iets te vroeg in het jaar, maar we kunnen ons goed voorstellen hoe prachtig het hier is tijdens de Fall Foliage. Dit is de periode in de herfst dat alle bomen schitterend beginnen te verkleuren. Maar toch hebben we genoten. Voor de lunch stoppen we bij Burger King.

Daarna rijden we door naar de Luray Caverns, waar Andy & ik voor $19,- per persoon een rondleiding nemen. Alex & Magda hebben dit al eens gedaan en Magda heeft wat last van haar maag, dus die blijven op ons wachten.

De tour is leuk, de grotten heel mooi, het krijskind en het vervelende kind in het gezelschap zijn minder aangenaam……… Onze gids, een jonge knul genaamd Alex (nee, niet ONZE Alex), brengt het ook erg leuk. De best hoge entreeprijs dus wel waard! Na de tour zoeken we Alex & Magda weer op. Alex trakteert ons op Dip ‘n’ Dot. Dit zijn ieniemienie ijsbolletjes. Beetje vreemd, maar wel heel lekker!

Via een mooie route rijden we weer terug naar Fairfax, waar we de plaatselijke fastfood-Chinees vereren met een bezoek. Om negen uur zijn we weer thuis. We kletsen nog wat in de tuin en gaan dan allemaal vroeg naar bed.

Dag 3 - Zondag 11 september

Het weer: Zonnig, ca. 28c/82f

Het doel: Sightseeing Virginia

Gereisd: Weinig

Weer vroeg wakker. Ik eerst al om vijf uur, omdat ik helemaal lek geprikt ben rondom mijn enkels. Jeuk!! Gelukkig wel weer in slaap gevallen en om negen uur zijn we allemaal op. We drinken lekker in de tuin koffie, kletsen nog wat en gaan dan naar een dimsum restaurant. Heerlijk! Ik vind het principe van dimsummen ook zo leuk; het lopend buffet komt bij jou langs! Het personeel loopt met karretjes rond, met daarop de heerlijkste gerechten. Je kijkt wat je lekker lijkt, dit pak je en je betaalt voor het aantal bordjes met gerechten dat je hebt gekozen.

Na de lunch nemen Alex & Magda ons mee naar Great Falls NP. Voor $5,- mogen we met zijn allen dit mooie park bij hun in de buurt bewonderen. En mooi is het zeker! Met rotsen en watervallen en een groot picknickarea, waar vele gezinnen gezellig zitten te picknicken & barbecuen. Die barbecues zijn standaard aanwezig. Dan weer rustig richting Fairfax rijden.

Vandaag vertrekken we uit Virginia en eindigen in Pennsylvania, bij tante Peggy. Na wederom een lekker ontbijtje van Alex gaan we op weg. Van Fairfax gaan we naar de Interstate 495 om Washington heen. Dan op de I-50, naar Maryland. Bij Annapolis moeten we tanken en we gaan van de snelweg af. Die we vervolgens moeilijk weer terug kunnen vinden, zodat we meer van Annapolis zien dan ons lief is………

Vlak voor de Chesapeake Baytunnel slaan we af, naar Sandy Point State Park. Na het betalen van $3,- mogen we erin, maar het valt nogal tegen. We hebben wel een mooi uitzicht op de Baybridge, maar da’s dan ook het enige dat er te beleven valt. Dus gauw weer verder, de brug over. Hiervoor is $2,50 tol verschuldigd. Eenmaal aan de overkant, op het schiereilandgedeelte van Maryland en Delaware, zeggen we voorlopig de Interstates gedag en nemen binnenweggetjes. We moeten alleen blijkbaar weer even wennen aan het rijden in Amerika, want na Annapolis kunnen we ook in Denton, Maryland niet meteen de juiste weg vinden. Terwijl dit nou niet bepaald een wereldstad is………

Maar goed, we rijden lekker door Maryland en Delaware, genietend van het mooie, rustige Amerikaanse landschap en de gezellige dorpjes. We rijden, zoals gezegd, van Annapolis naar Easton. Vandaar naar Denton, waarbij we meteen wat sightseeing Denton doen, dan over de 14 naar Milford in Delaware en via de 113 en de 13 omhoog. Daar komen we weer op de interstates, langs Wilmington en Philadelphia en om kwart voor zes kunnen we bij tante Peggy aan tafel schuiven. Tante Peggy woont in een schattig, oud huisje, vrijstaand uiteraard, met allemaal spannende trappetjes en kamertjes. Wij slapen in de “dungeons”. We kletsen wat bij, brengen nog een bliksem bezoek aan Frank, haar zoon, en duiken op tijd ons bed in.

Dag 5 - Dinsdag 13 september

Het weer: Zonnig, erg warm en vochtig, 35c/95f

Het doel: Omgeving North Wales bewonderen

Gereisd: Ca. 110 miles/176 km

Om half acht opgestaan en na een lekker ontbijtje neemt tante Peggy ons mee naar Lancaster County. Dit is waar de Amish en Mennonites wonen. Bij Wagontown gaan we van Highway 30 af naar de 340 en meteen bevinden we ons in een andere wereld. Het is hier erg mooi, een glooiende omgeving en heerlijk om te rijden. Al gauw komen we de 1^e paard & wagen tegen, de bestuurster in voor Amish zo typische kleding. Tante Peggy legt uit hoe je kunt zien waar de Amish wonen. Ik dacht namelijk dat die in een soort enclave of zo wonen, maar meestal wonen ze gewoon tussen de andere mensen in. In Amerika lopen de elektriciteitsdraden bovengronds. Net België dus. Je hebt een hoofdleiding en van daar gaat er een lijntje naar elk woonhuis. Behalve als daar Amish wonen, want die hebben geen elektriciteit, dus ook geen lijntje. We stoppen eerst bij de “Country Gift and Thrift Shoppe”. Dit is een winkeltje waar ze van alles verkopen wat door de Amish-gemeenschap wordt ingebracht. Dat is vooral kleding, maar ook andere, handgemaakte spulletjes. Op de bovenverdieping zie je de Amish-dames aan het werk; ze maken er de schitterendste quilts! En ze zijn heel aardig; er wordt belangstellend gevraagd waar wij vandaan komen en op mijn vraag of ik misschien een foto mag maken, wordt – na overleg – instemmend gereageerd.

Na dit bezoek rijden we door naar Intercourse. Ja, zo heet dit plaatsje ècht! Naast Intercourse heb je hier ook nog de plaatsjes Blue Balls, Bird in Hand en Paradise….. In Inter-course zijn allerlei leuke winkeltjes, met veel eigengemaakte producten. Er is één winkeltje, de “Intercourse Canning Company”, waar ze van alles in potten verkopen. Jams, chutneys, compotes, enz, enz. En het leuke is dat je er van mag proeven. Als wij er zijn is er ook net een groep oudere Amerikaanse toeristen binnen. Die hadden geloof ik het idee dat het een lopend buffet was……Het is ondertussen lunch-tijd en we duiken een leuk restaurantje in, waarvan ik helaas de naam kwijt ben.

We worden bediend door een Mennonietse vrouw. Het verschil tussen Amish en Mennonieten is, dat de laatste minder streng voor zichzelf zijn. Ze mogen dan ook in de “beschaafde” wereld werken, zoals in dit restaurant. Wèl dragen ze de traditionele kleding. Andy en ik genieten van een Chili Cheese Dog. Lekker!

Na de lunch rijden we terug naar North Wales, want we worden ’s middags bij Frank & Sheryl verwacht. Eerst nog even een was in de machine gooien, dan de zwemspullen pakken en op naar Frank’s. Ik zie er een klein beetje tegenop om de hele middag aan het zwembad te hangen, maar het is erg gezellig en vooral erg lekker met dit weer!

Frank bezit een voor Nederlandse begrippen gigantisch huis met bijpassende tuin. En in die tuin bevind zich het ook al niet kleine zwembad (met watervallen!) en de jacuzzi. We zijn niet de enige gasten; in totaal zijn we met zijn dertienen. We vermaken ons uitstekend, genietend van het water en het gezelschap.

Rond etenstijd steekt Frank de barbecue aan (lees: draait het gas van de barbecue open) en Sheryl tovert heerlijke hamburgers, corn, roasted pork en potato salad tevoorschijn.

Om een uur of acht zijn we weer bij tante Peggy thuis. We blijven lekker in de tuin kletsen, ik hang nog even de was op en om elf uur gaan de oogjes toe.

Dag 6 - Woensdag 14 september

Het weer: Bewolkt, regen, maar tussen de buien door erg warm en klam. Ca. 30c/86f

Het doel: Philadelphia en Annette bezoeken

Gereisd: We zijn vandaag gereden

Wederom op tijd op, om een uurtje of acht. Tante Peggy heeft weer een lekker ontbijtje klaar staan, van bagels, scrambled eggs, burgertjes en tomatoes. Frank wilde ons graag Philadelphia laten zien, dus om half elf rijden we naar zijn huis, waar hij en Sheryl al op ons wachten. In Sheryl’s Dodge Durango rijden we in drie kwartier van North Wales naar Philly. Eerst stoppen we even aan de rivier de Delaware. Aan de overkant ervan zien we New Jersey liggen. Dan gaan we naar het Philadelphian Museum of Art. Dit is een heel mooi gebouw. Alleen als we langs het gebouw kijken, zien we een wel héél donkere lucht………… En jawel, even later komt het water met bakken uit de hemel. Dus gauw de auto in en op naar Downtown Philly.

Men had ons verteld, dat als we in Philadelphia zijn, we de beroemde Philly Cheese Steak moeten nemen, en dan het liefst bij Pat’s. Dit schijnt een legende te zijn op PCS-gebied. Dus wij door de Italiaanse wijk naar Pat’s. Omdat dit zo’n legende is, kunnen ze het schijnbaar maken hun klanten af te blaffen. En volgens Frank zijn het ook niet de beste PCS’s die er te krijgen zijn.

Ach, vanwege de legende is het wel leuk. We nemen allemaal een halve PCS, want volgens Frank moeten we toch echt ook een broodje van Geno’s proberen, pal aan de overkant. Dus dat doen we, we zijn tenslotte ook de beroerdste niet. Bij Geno’s zijn ze veel aardiger; we krijgen zelfs een pen van ze!

Na deze lunch rijden we nog wat door Philadelphia, wat een erg leuk centrum heeft. Hier zijn echte winkelstraten, zoals we die in Europa kennen en waar op vrijdag allemaal marktkraampjes staan. Erg leuk. We zien het gebouw waar de Liberty Bell woont en het gebouw waar Nicolas Cage het brilletje vindt, in “Natural Tressure” (leuke film!)

Om een uurtje of drie komen we weer bij Franks huis aan. Sheryl neemt me mee naar Landsdale, waar een grote stoffenhal is. Hier kun je in de kelder honderden stoffen vinden, voor $1,- per yard! (een yard is net iets meer dan een meter) Ik heb niks gekocht, maar het was wel leuk! We stoppen ook nog even in Landsdale, bij DE toeristische trekpleister aldaar: de Kugelball. Dit is een bal van 2200 ton, met vaag de wereldkaart erop, die wordt rondgedraaid door water. Het doel hiervan: no one knows……….. Er is een heel leuk stuk over geschreven in “The Distorter”, een parodie op de plaatselijke krant van Montgomery County.

Weer terug bij Frank lummelen we een beetje in de tuin rond, tot tante Peggy ons komt ophalen. We zijn namelijk voor het diner uitgenodigd bij haar dochter Annette. Annette woont samen met haar man Jas (spreek uit: Josh) in Chalfont, niet ver van North Wales. Ook Annette woont in een reusachtig huis. Zonder zwembad, maar mèt een gigantische tuin, nog groter dan een voetbalveld. We eten tortelini met salade, lekker in de tuin. Tot een uur of tien zitten we gezellig te kletsen. Weer thuis bij tante Peggy vinden we een doos Tastycakes op onze auto. Naast de Philly Cheese Steak is dit dé specialiteit van Pennsylvania. Dit was nog even gauw langs gebracht door Sheryl. We nemen een snelle douche (man, wat is het hier vochtig met dit weer!) en om half twaalf duiken we ons bed in.

Dag 7 - Donderdag 15 september

Het weer: Plensbuien en zonnig, tussen de 26c/79f en 29c/85f

Het doel: In de buurt van Belchertown, MA komen

Gereisd: Ca. 280 miles/450 km

Vanochtend staan we om zeven uur op. Wederom met tante Peggy ontbijten, wederom bagels & eggs. Dan is het tijd om afscheid te nemen van tantelief, want we beginnen vandaag aan onze rondreis. Ons doel van vandaag is Belchertown, Massachusetts, waar we een oude vriend van Andy willen opzoeken. Om half tien gaan we op pad.

Ik heb een route uitgestippeld die ons door de staten New Jersey, New York en Connecticut voert. Het grootste deel van deze route gaat over de 202; alleen langs New York rijden we over de I-287. Ik had voor onderweg nog leuke opties om te stoppen, maar helaas zit het weer niet mee. We zijn vanochtend vertrokken met regen, en dat is zo’n beetje de tendens van vandaag. In de staat New York komen we zelfs in een flinke hoosbui. Dit is voor ons kaaskoppen niets nieuws, maar voor onze medeweggebruikers blijkbaar wel. Meteen gaan de voetjes van het gas en de alarmlichten aan. Pff, niks gewend hier. Later horen we, dat we het staartje van de orkaan Ophelia meemaken. Helaas zullen we deze dame de komende week nog vaker treffen………… We zijn dus alleen gestopt om in Flemington, New Jersey wat boodschappen in te slaan en in Danbury, Connecticut voor een heerlijke Frappucino van Starbucks.

Behalve van het slechte weer hebben we ook last van een slechte auto. Er is iets niet goed met het rechtervoorwiel. Dat rammelt en trilt nogal; boven de 50 mph/80 kmu zitten we aardig te shaken. Niet echt prettig als je nog veel miles voor de boeg hebt……….

Om ongeveer half zeven staan we bij Maarten voor de deur. Zijn vrouw doet open; Maarten is helaas niet thuis. Geeft niks, als zij niks zegt, komen we morgenvroeg gewoon terug!

Dus gaan we op zoek naar een motelletje. Die hebben we toch op weg hierheen genoeg gezien, maar nu duurt het even voor we er één hebben gevonden.

We nemen onze intrek in het Granby Motel in…… Granby! Voor $68,15 hebben we een nette kamer met twee 2-persoonsbedden, nette badkamer, airco, tv en een hoekje met een koffiezetter. We gooien onze spullen naar binnen en gaan op zoek naar iets eetbaars. We belanden bij de pizzeria, waar Andy een peperoni neemt en frietjes, en ik de special en garlic bread. Voor $27,- kunnen we maar de helft op, dus de rest gaat mee. Om half negen zijn we terug in de motelkamer en om tien uur gaan we plat.

Dag 8 - Vrijdag 16 september

Het weer: Bewolkt, afgewisseld met regen, niet zo warm; tussen de 20c/68f en 23c/73f

Het doel: Maarten bezoeken, naar Cape Ann en een heel eind richting Maine komen

Gereisd: Ca. 235 miles/375 km

Onze ochtend begint met een vreselijk smerige bak koffie. Dit heb ik van de aanwezige koffie weten te brouwen. Okee, morgen maar aan de Nescafé! Om negen uur zijn we wederom naar Maarten gereden. Hij woont & werkt net buiten Belchertown, op een heerlijke plek middenin de bossen. Maarten heeft een Saab-garage aan huis en zijn vrouw werkt ook vanuit huis, voor een Nederlandse (!) firma. Andy stapt op Maarten af, met de vraag “if he would take a look at his tires”. Maarten herkent Andy meteen, maar denkt: “I know this dude, wright face, wright language but wrong country……..” Hij vindt het erg leuk ons te zien en we doen gezellig een bakkie op zijn veranda. Er worden ons nog stroopwafels aangeboden (?), maar die slaan we af. Ook Maartens vrouw is erg aardig; zij komt eigenlijk uit New York City. Daar gaan ze dan ook regelmatig naartoe en weten er dus goed de weg. We spreken af dat als we (ooit) naar New York City willen, we hen van te voren bellen, zodat we samen kunnen gaan. Deal!

Om half elf nemen we afscheid van de familie Ruiterman en gaan op zoek naar de kust. Eerst rijden we terug naar Connecticut, waar we stoppen bij Old Sturbridge Village. Dit is een nagebouwd dorpje uit ca. 1830. Wij zijn er alleen niet daadwerkelijk ín gegaan, omdat we er geen $20,- per persoon voor over hebben.

Dus kijken we rond daar waar we zonder kaartje mogen komen en rijden dan weer verder. In Woodstock, Connecticut stoppen we heel even om een blik te werpen op de Roseland Cottage, een leuk, knalroze huis. In Pomfret gaan we van de 169 naar de 44, die ons naar Rhode Island voert. In Putnam zien we een Wendy’s, waar we een vierkante burger met fries en baked potato nemen. Oh, in Amerika eet men trouwens friet met ketchup. Daar houden wij niet zo van; wij hebben liever mayo. Nou, probeer maar eens mayonaise bij je frietjes te krijgen in Amerika; dat vergt enig geduld! Als je vraagt of je mayo “on the side” kunt krijgen, kijken ze eerst of ze het in Keulen horen donderen. Dan vragen ze je of je extra mayo op je búrger wilt. Nee, ik wil het graag apart bij mijn friet. Dan is het vaak even stil. Vervolgens leggen we uit, dat we uit Europa komen en dat we daar onze friet met mayonaise eten. Da’s namelijk lekker! Als dat duidelijk is, gaat men kijken hoe ze die vreemde bestelling aan de keuken door moeten geven. Soms lukt dat via de kassa, soms ook niet. En in het laatste geval kun je die mayo vaak ook wel vergeten……….

Goed, door Rhode Island dus. Tot aan Providence; daar nemen we de snelweg richting Boston. Net voor Boston voelt Andy zich niet zo goed, dus moeten we zo snel mogelijk stoppen. Op goed geluk slaan we ergens af. We kunnen stoppen bij “The Eleanor Cabot Bradley Estate”. Dit blijkt een mooi landgoed met een bijpassend landhuis te zijn. Hier rusten we een tijdje en zoeken dan de snelweg weer op, de I-93 dwars door Boston. Dat was een goed idee; we komen midden in een vroege spits terecht………. Dus rijden we een tijdje gezellig in file door Boston, ook leuk!

Tegen half vijf bereiken we Cape Ann en daar gaan we van de snelweg af. Het is hier erg mooi en ondanks het gure weer genieten we enorm. We lopen wat in Rockport rond, bewonderen Motif #1 en besluiten dan nog even door te rijden. We volgen de I-95 tot Portsmouth, en dan vinden we het wel welletjes voor vandaag.

Het eerste motel waar we binnenstappen, vinden we te duur. Dan maar naar de buurman, die een iets schappelijker prijs hanteert. Voor $97,15 krijgen we een kamer in de Anchorage Inn’s. Wederom een mooie kamer, op de 2e verdieping, met wederom twee 2-persoonsbedden, een koelkast en een magnetron. Da’s handig, want omdat we geen zin hebben uit eten te gaan, ook niet zo’n honger hebben, warmen we de pizza van gisteren op. Om tien uur is het stil in onze kamer.

Dag 9 - Zaterdag 17 september

Het weer: Koud, nat, en regen, véél regen, ca. 18c/65f

Het doel: In de buurt van Acadia National Park komen

Gereisd: Ca. 195 miles/310 km

Om zeven uur opstaan, om half negen uitchecken, om vijf over half negen begint het te hozen……….. Dus nemen we eerst een ontbijtje in het hotel. Er is een voor Amerikaanse begrippen uitgebreid “Continental Breakfast”. De allereerste keer dat we dit zouden krijgen, dacht ik dat we gerechten van alle continenten zouden krijgen. Een beetje zoals de Europese ontbijtbuffetten, zeg maar. Nee dus. Een continental breakfast bestaat uit koffie, thee, oplos-sju, bagels, donuts en/of muffins. En als je mazzel hebt, sereals en yoghurt. Da’s dan de uitgebreidere variant……….. Maar ach, het gaat er lekker in!

Drie kwartier later regent het iets minder hard, dus gaan we op weg, over de I-95 richting het noorden. Onze eerste stop is bij het Two Lights State Park, waar we echter maar één vuurtoren vinden. Dan naar het Portland Head Lighthouse. Andy gelooft het wel met die regen, maar ik ga toch effe naar buiten voor wat foto’s. Weer verder over de I-95. Om een uur of één komen we bij Brunswick, waar we weer eens een Wendy’s tegenkomen. Na een lekkere lunch zeggen we de snelweg vaarwel en vervolgen onze weg over de 1, van Bath via Rockland, Camden en Belfast naar Bucksport. Van onze ideeën voor uitstapjes onderweg komt ook vandaag niets, op de vuurtorens na dan, want het blijft de hele dag regenen. Dat is regen, afgewisseld door een stevige bui……….

We gaan wèl een kijkje nemen bij Fort Knox. Na het betalen van $ 3,- per persoon mogen we het terrein op en gaan we op weg naar dit fort. Best leuk, ondanks de regen, en we vermaken ons hier ook wel even. Zeiknat stappen we weer in de auto en we besluiten het voor vandaag voor gezien te houden. We gaan op zoek naar een motel.

Die vinden we vlak over de brug; voor $ 74,- nemen we een kamer in de Bucksport Motor Inn. We lopen nu alleen wel wat achter op ons schema, ongeveer een halve dag. Nou ja, dat zien we morgen dan wel weer. Eerst is het tijd voor een tukje, daarna halen we heerlijke belegde broodjes bij de plaatselijke supermarkt en dan is het alweer bedtijd.

Klik hier om naar deel 02 te gaan