Dit jaar gaan we in september op reis, een goede reden om een bezoek aan Crater Lake NP in Oregon en Lassen Volcanic NP.in Californië te brengen. Beide parken zijn in de zomer tussen juni en oktober goed toegankelijk. De rest van het jaar is de route vaak beperkt door gesloten wegen of sneeuw.

Op 19 september vertrekken we per KLM op de nonstop vlucht naar San Francisco. Het toestel zit stampvol, is overboekt en hierdoor krijgen we een upgrade naar de businessclass.
Precies op tijd landen we in San Francisco. Huurauto’s kunnen niet meer op de luchthaven opgehaald worden, maar via een shuttle-trein worden we naar het nieuwe rental-station vervoerd. Een prima oplossing, de luchthaven is van alle busjes verlost. In het rentalstation zijn de grote verhuurbedrijven, de kleinere hebben van hier een busje rijden.
Bij Alamo hebben we een midsize auto gereserveerd, maar we krijgen een fullsize Chevrolet Classic. De ligging ten noorden van de airport is dichtbij ons hotel voor de 1e nacht.

Door eerdere reizen hebben we punten op de Priorityclubkaart van Holiday Inn, waarop we via Internet een gratis overnachting geboekt hebben in de Holiday-Inn Express aan S. Airport Blvd.
In punten is geen verschil tussen een gewone kamer of een suite, dus gaan we voor de suite. Er is een ruime zitkamer met kitchenette, badkamer, fax, TV en een slaapkamer met nog een badkamer met een grote jacuzzi. De ideale manier om te relaxen na de vliegreis.

20 september. San Francisco-Sonoma-Willits. ( ca. 330 km.)

Uiteraard door de jetlag veel te vroeg wakker. Wat TV kijken, nogmaals de jacuzzi in en naar het inbegrepen ontbijtbuffet met toast, muffins, danish, gekookte eieren, yoghurt, cereals, vers fruit en koffie.

Vroeg op pad. Over de Golden Gate Bridge met stop bij het uitzichtspunt. Even een blik op de stad waar het wat mistig is. Een kort bezoek en rit door Sausalito en verder naar Sonoma, midden in het wijngebied. Een leuk stadje omringd door druivenvelden. Aan Sonoma Plaza staat de missiepost Solano. Voor de deur bij een grote cactus foto gemaakt, maar later blijk ik veel superkleine naalden in arm en T-shirt te hebben. Op de Plaza is een kunstmarkt en we bekijken wat schilderijen. Het is heerlijk koel onder de bomen. Rond de stad staan veel winerys, waar je een rondleiding kunt maken, wijn proeven etc. We stoppen bij de St. Francis winery.

We zullen ivm autorijden niet proeven, maar kijken even rond. Het ziet er allemaal heel leuk uit, een mooie rozentuin, gazons, ruime patio, een winkel met hun produkten en overal druivenvelden. Het plan Mendocino te bezoeken laten we schieten. De hotels zijn dit weekend erg vol en de prijzen hierdoor erg hoog. In Willits besluiten we in de Super 8 Lodge te slapen (Holiday was erg duur). Prima kamer met ijskast, magnetron, koffie etc. Buiten is een klein zwembad waar we een tijd in de zon zitten. Het bezoek aan Burgerking voor een kleine whopper is niet zo geslaagd. Misschien niet helemaal vers of te vet, allebei hebben we er later last van. Vanuit Willits rijdt in het zomerseizoen een dieseltrein met toeristen door de bossen naar Fort Bragg v.v.. Deze zgn. “Skunktrain” is een herinnering aan de oude houthakkerstijd.

21 september. Willits-Avenue of the Giants-Fortuna-Eureka-McKinleyville. (ca. 300 km.)

Na het continentaal ontbijt met toast, muffin, cereals en koffie rijden we via de 101 naar the Avenue of the Giants bij Garberville. Zoals de naam aangeeft een toeristische route over 33 mijl, midden tussen de superhoge Sequioa bomen. Het is op slag donkerder geworden en een stuk koeler. De zon kan amper tussen deze hoge bomen doorkomen. Niet alleen de hoogte maar ook de breedte is erg indrukwekkend. Het is rustig op de weg en we kunnen veel stoppen om foto’s te maken. Er lopen veel trails de bossen door. Een aanrader! Af en toe rijden we door een klein dorp, vaak een stuk langs de Eel River, het is vooral de natuur hier die telt.

Onderweg kun je tegen betaling per auto door een (uitgeholde) Sequioa rijden en een foto maken. Niet onze smaak. Bij Pepperwood komen we weer op de 101 en rijden door Scotia, dat door de houtkap en verwerking bekend is geworden. Je kunt hier een bezoek brengen aan de Pacific Lumber Co. Wij stoppen voor Fortuna bij Chapman’s Gem Mineral Store. Er staan allerlei soorten stenen en mineralen, soms als museumstuk, soms te koop. Een grote wat rommelige zaak, maar we kopen een leuk rosequartz kikkertje voor een schappelijke prijs. De Seafood Grotto in Eureka bestaat blijkbaar niet meer, dus lunchen we bij Denny’s. Hiervoor een bezoek gebracht aan de pas geopende pier en boardwalk. In de folder leek het erg leuk en vanwege de zondag hadden we wat activiteiten als bv. muziek verwacht, maar op wat zwervers na was er niets te doen. Jammer, snel door dus. Via een kleine omweg rijden we door Arcata en gaan overnachten in de Holiday Inn Express in McKinleyville.(Weer punten verzamelen) Een nieuw hotel, erg rustig gelegen. Een mooie kamer en hoera een businesscenter waar we gratis kunnen e-mailen. Een leuk binnenzwembad met jacuzzi, verder weinig te doen. In de middag rijden we het dorp in en alle winkels zijn er, zelfs een grote Walmart en Safeway. We kopen wat frisdranken, yoghurts en fruit om morgen mee te nemen.
‘s Avonds het eerste korte verslag aan vrienden/familie gestuurd per e-mail en onze mail gelezen.
In de lobby is 24 uur gratis koffie en ’s avonds brandt een (nep) open-haard. Ziet er leuk uit.

22 september. McKinleyville- Redwoods N.P.-Crescent City-Grants Pass, Or. (ca. 300 km.)

Ten noorden van McKinleyville ligt aan de kust, niet in het bos, het visitorcenter van Redwoods N.P. Op het strand liggen veel aangespoelde boomstammen en het doet ruig aan. In het center natuurlijk volop info over de Redwoods, de trails, wat te zien en te doen. Redwoods NP ligt tussen Orick en Crescent City, over Hwy 101 rij je er door. Het is een lang uitgestrekt gebied, gratis toegang, maar voor de State Parks die liggen, moet betaald worden. Wij rijden over Bald Hills Rd naar Lady Bird Johson Trail. Een steile weg gaat het (donkere) bos in. Er staan veel varens onder de bomen en het voelt klam en vochtig aan. Aan de rivier zien we elanden staan, maar kunnen deze niet fotograferen, het is te ver weg. De verder gelegen Tall Trees Grove heeft helaas geen shuttle meer. Deze bijzondere bomen kunnen alleen via een 3-4 uur lange tocht bezocht worden. Gelukkig staan er langs de weg volop andere oude Sequioa’s.

Vlakbij Orick zien we weer elanden, waar we redelijk dichtbij kunnen stoppen. Het gewei van de mannetjes, jonge elanden en de vrouwtjes zijn goed te zien.Echt dichtbij mag niet, het blijven wilde beesten. Het is indrukwekkend zo.
Er zijn veel wandeltrials en onverharde wegen, o.a. naar de kust. De Newton Drury Pwy is een toeristische route onder de bomen, maar de 101 is ook een schitterende weg. Requa Road is een afslag, die 6 km. langs de Klamath River loopt en klimt naar een prachtige plek met uitzicht op de Pacific Ocean en de Klamath River. Er is een picknickplaats met uitzicht op de spelende zeehonden, de rivier en het strand.

In de herfst wordt in de Klamath River veel op zalm gevist. In Crescent City rijden we naar de pier en horen de zeehonden schreeuwen als we uitstappen. Er staan mensen te vissen op krabben en andere zijn bezig hun visvangst ter plekke te fileren. Iets verder zien we de oude vuurtoren die op een soort eiland staat. Erbij is een park met alle mogelijkheden voor de bewoners, een leuke stop. (www.nps.gov/redw)

Hwy 199 naar Grants Pass (Oregon) gaat landinwaarts en een deel langs de Smith River. Weer hebben we mooie doorkijkjes, maar zien dat het waterpeil erg laag is. Dit gebied is populair bij vissers, rafters en wandelaars. Bij het binnenrijden van Grants Pass is duidelijk dat de geplande tocht per speedboot op de Roque River niet plaats kan vinden. We zien meer steen dan water. Jammer, het was zo leuk gepland. Gezien onze goede ervaringen overnachten we weer in Holiday Inn Express. Deze ligt iets boven de de stad met mooi uitzicht. Een heerlijk zwembad biedt ontspanning. Vlakbij zijn diverse restaurants en winkels waaronder een grote Walmart. We kopen wat CD’s, zodat we in de auto onderweg muziek hebben. Radio ontvangst is in de bergen vaak slecht.

23 september. Grants Pass-Roseburg. 90 km.

‘s Ochtend rijden we het “oude” deel van het stadje door, waar we een kantoor van de AAA zien. We halen de gratis Tourbooks van Californië, Nevada, Oregon en Washington op vertoon van onze ANWB pas op. Komt niet alleen nu van pas, maar ook bij een volgende vakantie. We zien dat er echt geen boottocht kan plaatsvinden. Een andere toeristische route langs de rivier laten we ook maar schieten en besluiten door te rijden naar Roseburg, dat op onze route naar Crater Lake ligt. Via de I-5 gaan we eerst ten noorden van Roseburg naar de Winchester Fish Ladder.In de North Umpqua rivier is een ladder gebouwd, zodat zalmen terug de rivier op kunnen zwemmen om te paaien. Via een grote ruit kan je een deel onder water zien. Helaas is de zalm dit jaar later dan normaal, weer de lage waterstand. Toch krijgen we een indruk hoe dit systeem werkt.  In Roseburg slapen we in de Holiday Inn Express, die aan de Umpua rivier ligt. Alle kamers hebben balkon of terras met uitzicht op de rivier. Er is een binnenzwembad, maar in de tuin aan het water staat een heerlijke jacuzzi. Op de kamer, maar ook in de lobby koffie. Ontbijt weer inbegrepen.

24 september. Roseburg-Diamond Lake-Crater Lake N.P.-Union Creek. Ca. 250 km.

Voor vertrek halen we bij de supermarket broodjes, yoghurt, fruit en drinken. Onderweg is weinig te koop. Highway 138 begint naast het hotel. De weg staat bekend om de vele watervallen, maar....door de lage waterstand weinig hiervan gezien. We rijden langs wat farms, af en toe een gehucht en door een mooi landschap. Bij Colliding Rivers zien we de nu rustige botsing tussen de North Umpqua en Little Rivers. Aan Diamond Lake staat een leuk resort hotel met kamers en cabins bij het water. Schommelstoelen en picknicktafels staan op het gras. Er kunnen waterfietsen en boten gehuurd worden. Iets verder is een grote camping voor campers. Ons hoofddoel is Crater Lake NP. (www.nps.gov/crla.) De top van Mount Mazama ontplofte 7700 jaar geleden. Hierdoor en door latere explosies ontstond dit meer. Met een diepte van 600 meter is dit het diepste meer van de USA. In het water is weinig vis en vegetatie en het koude water is heel helder. Dit zorgt voor de diepblauwe kleur waardoor dit meer bekend is. Tussen eind juni en begin oktober kan de mooie Rim Drive van 40 km. rondom het meer gereden worden, de rest van het jaar alleen een klein zuidelijk deel ivm. de zware sneeuwval. In het meer ligt een kleine top, Phantom Ship en het grotere Wizard Island, dat ‘s zomers per boot bezocht kan worden. Langs de westkant ligt een trail voor wandelaars. Mt. Scott met een hoogte van 2721m kan via een trail beklommen worden.

Op de autoroute zijn veel uitzichtpunten en een aantal picknickplaatsen. De kleur blauw van het water (door de zon lijkt het nog blauwer) is schitterend. Er zijn meer toeristen, maar dit meer ligt niet aan de drukke routes, zodat het hier rustig is en je volop de ruimte hebt alles te bekijken. Dit meer en de omgeving is absoluut een bezoek waard. In het zuiden ligt een visitorscenter, giftshop en de Crater Lake Lodge, die alleen van eind mei tot midden oktober open is, mooi, populair, duur en moet soms 2 jaar tevoren al gereserveerd worden. Benzine kan alleen van begin juni tot midden oktober in Mazama Village gekocht worden, in het park dus niet. Kom je via het noorden het park binnen, zorg dan voor benzine, eten en drinken, daar is niets te koop.! Buiten het park ligt de Mazama Lodge, maar wij rijden via de 62 nog een klein uur door naar Union Creek waar we via Internet een cabin gereserveerd hebben. www.unioncreekresort.com. Langs de weg staat de winkel waar het kantoor is. In het bos liggen cabins met en zonder faciliteiten. Wij reserveerden cabin 21, die meteen naast de waterval ligt. De auto wordt voor de deur geparkeerd. Buiten staat een vuurkorf klaar, zodat we vanavond nog een fikkie kunnen stoken. Binnen hebben we een slaapkamer, douche en toilet, een zitkamer met grote keuken. Alle potten, pannen, handdoeken, zeep, shampoo, ook koffie met filters liggen klaar. Een prima plek om te overnachten. TV en telefoon ontbreken, maar dat is geen probleem. Aan de overkant van de weg staat Becky’s een kleine diner waar we die avond uitstekend eten.

We kunnen daar ontbijten, maar nemen we voor de volgende ochtend uit de winkel broodjes en beleg mee. De winkel en Becky’s gaan pas om 09.00 uur open. Het is doodstil in de bossen die avond. Af en toe valt er een eikel op het dak, soms ritselt er wat buiten en de waterval kunnen we goed horen.. Een bijzondere belevenis.

25 september. Union Creek-Medford-Redding, Ca. 200 km.

Het plan via Klamath Falls te rijden veranderen we en rijden naar Redding, Ca. In de planning staat nog zoveel natuur, dat we de route iets inkorten. In de cabin steken we even de verwarming aan, ’s nachts is het flink afgekoeld. We hebben prima geslapen en zijn erg enthousiast over deze overnachting. Buiten moeten we het 1e uur een sweater aan, de hoge bomen houden de zon tegen. Later begint het weer warmer te worden.

Vlakbij de cabin ligt aan de weg een uitzichtspunt over de Umpqua river waar we even heen gaan. Door de bossen rijden we richting Medford, daarna over de I-5 naar Redding, Ca. Onderweg zien we van grote afstand Mt. Shasta met een hoogte van 4700m. Door de gletsjers ligt er sneeuw op de top. De afslag Shasta Dam Blvd brengt ons na een paar mijl naar Shasta Lake, een kunstmatig meer ontstaan door de aanleg van de Shasta Dam in de Sacramento rivier. Het is de op 1 na grootste dam in de USA en werd al in 1940 gebouwd. Helaas is de dam tegenwoordig voor bezoekers afgesloten. Het mooie blauwe water, het rode zand langs de oever en op de achtergrond de besneeuwde Mt. Shasta geeft een schitterend plaatje. ’s Zomers is hier volop watersport, er kunnen zelfs “houseboats” gehuurd worden.
 

De Shasta grotten kunnen per boot via de O’Brien afslag bezocht worden. Ook Whiskeytown Lake ten westen van Redding heeft veel watersport. De Sacramento rivier slingert door de stad. Langs de rivier loopt een riverwalk van een paar mijl lang. Een prima plek om te wandelen, joggen of fietsen. Het centrum ziet er leuk uit, er zijn wat oude huizen goed gerenoveerd. Veel hotels liggen langs de I-5, dan kom je de stad niet in. Helaas is het wekelijks Marketfest, een mix van eten, drinken en entertainment, al afgelopen. Gelukkig is de bibliotheek nog open en gaan we de e-mail checken.’s Avonds een bezoek aan de Shasta Mall.

26 september. Redding-Lassen Volcanic NP-Susanville. 200km.

Bij vertrek zien we een ander AAA kantoor en halen het Tourbook Arizona, New Mexico op. Via weg 44 rijden we naar Lassen Volcanic NP. (www.nps.gov/lavo)

Weer een park dat niet in de drukke toeristische routes ligt en het beste tussen juni en oktober bezocht kan worden. De rest van het jaar is alleen een stukje van de zuidelijke route open, nu kunnen we van noord naar zuid rijden. In mei 1914 en 1915 vonden hier nog uitbarstingen plaats. Na de uitbarsting van Mt. St. Helens in 1980 is het gebied wat rustiger geworden, maar er zijn nog vulkaan activiteiten. Via Manzanita Lake komen we het park binnen. Dit gebied ligt op een hoogte van ca. 1800-2000m.We hebben volop zon en het voelt heerlijk fris maar niet koud aan. Er zijn veel wandeltrails, weinig geplaveide paden. Goede schoenen en een goede conditie is belangrijk. Via Summit Lake (2066m) rijden we naar het hoogste punt van de route op 2594m. Onderweg hebben we even in een klein laagje sneeuw gestaan. De trail naar Lassen Peak op 3187m. is goed zichtbaar en we staan hier boven de boomgrens. Bij Lake Helen loopt een trail naar Bumpass Hell, een gebied met kokende modder en hete waterpoelen. Bij Sulphur Works is van dichtbij de stomende en kokende zwavel te zien. Er is een houten pad over dit gebied gemaakt. Je voelt de hitte en ruikt de zwavel. Op de trails is het belangrijk niet van het pad af te wijken. De korst van de grond is dun, kan breken en je staat in de kokende ondergrond.

Het is een bijzonder gebied met een schitterende natuur. Er zijn geen eet of drinkmogelijkheden, dus zorg dat je alles bij je hebt.In het Park zijn wat campings. Het hoofdkantoor en een kleine Lodge staan in Mineral, 13 km. van de zuidingang. Het gebied ten zuiden van Lassen heeft wat kleine stadjes waar een aantal hotels staan, soms midden in de bossen. Wij rijden via de zuidingang, wegnr 36 naar Susanville. De Best Western heeft een kamer vrij met jacuzzi. Bovendien ligt deze kamer vlak naast het zwembad. Lekker bijkomen.
 

27 september. Susanville-Reno, Nv. - Lake Tahoe, Ca. 250 km.

Bij het ontbijt horen we van andere gasten dat in Reno “Street-Vibes” begonnen is dit weekend. Een bijeenkomst/conferentie van 40.000 motorrijders. De route naar Reno is een saaie, vaak rechte weg. In de buurt van Reno worden we langzamerhand omringd door motoren. Ton merkt dat de cruisecontrole van de auto niet meer werkt. We weten niet of dat ernstig of alleen hinderlijken lastig is, dus gaan we niet door de stad Reno, maar rijden naar de airport. Bij Alamo biedt men ons meteen aan de auto te ruilen voor een Toyota. Als we de bagage overladen, zien we dat in de 1e auto de lichten nog branden. Dan horen we dat het een ernstige storing in het elektrische circuit is. Een goed besluit deze ruil, want we moeten Death Valley nog door! Bij het oprijden van de snelweg zijn we weer omringd door motoren, ze rijden overal om ons heen.

Via weg 395 gaan we naar de hoofdstad van Nevada, Carson City. Het is zaterdag, helaas zijn de overheidsgebouwen dicht en het centrum maakt (behalve dus de voorbij rijdende motoren) een rustige indruk. We lopen om de State Capital, zien het huis van de gouverneur, picknicken in het Citypark, waar een mooi memorial staat voor de tijdens diensttijd gestorven politiemensen. Ook hier een aantal gerenoveerde oude huizen. Een leuk stadje, maar wie kent dit als hoofdstad van Nevada. Via de 395 en daarna 50 verder naar Lake Tahoe. Lake Tahoe is een meer dat voor in Nevada, de rest in Californië ligt. Het meer is het op 3 na diepste meer van de USA. In de winter wordt in de bergen volop geskied, een bekende naam is Squaw Valley waar in 1960 de olympische winterspelen gehouden werden. Ook in Heavenly loopt een gondel de bergen is. Rondom het meer zijn wat stadjes, maar de meeste hotels staan in South Lake Tahoe, Ca. We komen binnen via Stateline waar een paar hotels/casinos aan de Nevada kant staan. In het weekend is het vrij druk, de hotels rekenen een hogere prijs van vrijdag-zondag. Aan de Californische kant slapen we in de Holiday-Inn Express, die ook zijn prijs heeft aangepast. Het hotel ziet er leuk uit, helemaal houtbouw, past in de omgeving. Een zwembad en jacuzzi in de tuin, een uitgebreid continental ontbijt en koffie in de lobby en in de kamer.  Wij rijden een stuk van de westkant van het meer, wat we een aantal jaren geleden ook deden. Bij Emerald Bay zijn wat mooie uitzichtpunten. Op het meer wordt gevaren en er zijn waterskiërs. Vanaf dit punt wordt vaak een afdaling op de weg per mountainbike gemaakt. Best angstig tussen de auto’s (en ook hier motoren) te racen. ’s Avonds nemen we de hotelshuttle die naar de Nevada casino’s rijdt. Zoals verwacht, gezellig, maar niets gewonnen.

28 september Lake Tahoe-Mono Lake-Lone Pine. 350 km.

Door de hoge ligging op ca. 2000m is het buiten lekker fris. We rijden een mooie route door de bergen en komen op een hoogte van 2600m. Onderweg zijn veel herfstkleuren te zien, maar ook grote stukken waar ooit bosbrand geweest is. Hierna dalen we weer en rijden via de 395 naar het zuiden. Aan de noordkant van Mono Lake stoppen we om het meer te bekijken. Ooit was het een groot meer kompleet met jachthaven. Na het maken van de watervoorziening van o.a. Los Angeles is de waterstand enorm gedaald. Nu is het een bijna verdroogd meer en komen er tufa’s (stukken wit calciumcarbonaat) als pilaren boven het water uit. Het meer is een broedplaats voor trekvogels en langs de kant ziet het zwart door vliegen. Een heel vreemd maar toch boeiend gezicht. In het visitorcentrum is veel info te krijgen en de tuin toont een aantal planten en bloemen. Een langere route ligt aan de zuidkant van het meer. We zijn voorbij de Tiogapass ingang (alleen zomers open) van Yosemite gereden. Dit jaar slaan we dat park over en gaan zuidwaarts. In Bishop eten we (eindelijk!) een lekkere footlong clubsandwich bij Subway. Hierbij een paar chocolate chip cookies voor onderweg.

Manzanar is een plek, bijna in de woestijn, waar een groot kamp stond tijdens de 2e wereldoorlog. Op bevel van Pres. Roosevelt werden alle japanners opgesloten uit angst voor spionage. Hele gezinnen mochten niet meer dan 1 koffer p.p. aan bezittingen meenemen en werden zonder verdere ondervraging hier en in andere kampen ondergebracht. In de toptijd woonden hier 10.000 mensen, die voor 80% zelf voor eten en onderhoud moesten zorgen. Nu staat slechts de toegangspoort, wat schamele resten van gebouwen en een plakkaat ter herinnering. Inmiddels is er een plan deze plek beter te restaureren ter herinnering aan deze daad, die tegenwoordig als een soort schande wordt ervaren. Er is weinig te zien, maar toch maakt het indruk op ons.

We overnachten in Lone Pine. Bij binnenrijden zien we blushelikopters en vliegtuigen gaan. Aan de rand van het dorp is bosbrand, maar alles kan op tijd geblust worden. We slapen in de Alabama Hills Inn, sinds kort aangesloten bij Quality Inn. Onze kamer op de begane grond heeft een deur naar de tuin met terras. Eerst gaan we zwemmen om bij te komen, daarna aan de koffie op ons terras. We kijken uit op de toegangsweg naar Death Valley en zitten al bijna in de woestijn. Tegenover het hotel ligt een grote farm met roodbruine koeien, die komen kijken als we foto’s van de bergen maken. In het dorp bij een andere farm staan een aantal mooie witte paarden. Toevallig heet die straat de Roy Rogers Street, het wilde westen kompleet.
 

We eten in de High Sierra Inn, weer zo’n leuke kleine diner.’s Avonds genieten we van het heerlijke weer op ons terras.

29 september. Lone Pine-Death Valley-Mesquite. 500 km.

Eerst langs de supermarket voor ons gebruikelijk voedselpakket. De caissière verwijst ons voor broodjes naar een net geopende bakker. Even zoeken, eindelijk gevonden, broodjes besteld, maar dan schrikken we ons naar... het duurste broodje ooit gekocht. $ 6.—voor een goed belegde dikke sandwich, daar heb je bij Subway bijna een footlong voor. Dat moet wel bijzonder goed smaken, maar gedane zaken nemen geen keer. Wij rijden Death Valley in via Keeler. Onderweg horen we een oorverdovend lawaai. Ik ben even bang dat onze auto uit elkaar knalt, maar dan zien we een straaljager rakelings over ons heen vliegen. Waarschijnlijk waren wij even een oefendoel voor hem, maar mijn hart zit in mijn keel. Leuk hoor. In 1997 reden we door Death Valley vanuit Las Vegas via de route langs Badwater, nu via Furnace Creek en Zabriskie Point naar Las Vegas.

Bij Stovepipe Wells ligt een eenvoudig hotel met winkel, benzinestation en een Rangerpost waar toegang betaald moet worden. (Tenzij je de Eagle Pass gekocht hebt).Even verder staan de bekende zandduinen. Een (plas)stop bij de Furnace Creek Ranch, waar bussen aankomen met toeristen die komen lunchen tijdens een rondreis. We kijken bij het kleine museum met karren, de oude locomotief etc. uit de borax tijd, geeft een leuke sfeer.

Inmiddels is het bloedheet geworden, maar we klimmen Zabriskie point op. Het uitzicht op het gekleurde zand en de rotsen is prachtig. Door de hitte slaan we de rit naar Dantes View over en rijden naar D.V.Junction. Bij het Amargosa Opera House, waar ooit (soms nu nog) opera’s voor de werkers werden opgevoerd komen we in een korte zandstorm.
Een paar jaar geleden sliepen we in Mesquite, op de grens Arizona/Utah ca. 1½ uur boven Las Vegas. We besluiten de komende nacht daar te slapenen en rijden via I-95 en I-15. Het Casablanca Hotel aan de 1e afrit van Mesquite is vol, maar heeft wel kamers in de dependance, aan de overkant van het parkeerterrein. We kunnen alle faciliteiten van het hotel/casino gebruiken. De kamer is groot, een slaapkamer, een aparte zitkamer met keuken, badkamer etc., voor een prijs van $ 30.- per nacht. Bij dit complex ligt een klein zwembad, verder kunnen we in het mooie grote zwembad bij het hotel zwemmen. We zijn niet ver van de bibliotheek, dus gaan we de e-mail checken en zenden. Het buffet is die avond Mexicaans en smaakt uitstekend. Alleen in het casino..., weer nauwelijks wat gewonnen.

30 september. Mesquite-Las Vegas. Ca. 120 km.

Eerst een goed en uitgebreid ontbijtbuffet. Inmiddels zien we de guest-laundry, kopen wasmiddel en wassen snel wat spullen. Dan aan het zwembad en in de zon liggen, het is niet ver rijden vandaag. Na het uitchecken weer langs de bieb, de reacties op onze mail lezen. In Las Vegas hebben we via Internet gereserveerd in het Flamingo Hotel aan Las Vegas Blvd. (De Strip). Door de aanleg van de nieuwe monorail tussen het MGM Hotel naar het convention center is de ingang naar het hotel tijdelijk verplaatst. We zetten de auto in de parkeergarage, checken in en halen dan de bagage op. We hebben een prima kamer op de 19e étage met uitzicht op de tuin, het grote tropische zwembad, verder op het Hilton, het convention center en een deel van Las Vegas. In de mooi onderhouden tuin staan uiteraard flamingo’s, maar ook pinquins en een grote koi-vijver. Behalve het tropische zwembad is er een apart kinderbad, een zwembad met glijbaan en een beach-club. Hier kun je een cabana huren kompleet met drankjes etc.

Het hotel heeft een groot casino en een aantal restaurants, waaronder een pizza-, buffet, Japans restaurant en een steakhouse. In de showroom treedt momenteel Gladys Knight op. De ligging is midden op de strip, naast Harrah’s en Bally’s, tegenover Ceasar’s Palace. Uitstekend dus. ’s Avonds maken we foto’s met de digitale camera. Onze andere foto’s waren steeds met een gewone camera. Het casino van Ceasar doorgelopen (verloren), het vuur en lichtspel van Atlantis bekeken.

1 oktober Las Vegas.

Meestal sliepen we in de Holiday Inn Boardwalk, dat geen Holiday Inn meer is. De kamerprijs is bijna hetzelfde als Flamingo ($ 60.- per nacht), dus kozen we bewust voor het Flamingo. We rijden naar de Boardwalk omdat het ontbijt goed en niet duur was. Behalve de naam lijkt er weinig veranderd. De prijs nu wel hoger, nl. $ 6.99 p.p. plus tax voor het ontbijt. Hierna rijden we de Strip – Las Vegas Blvd- even op en af om de eerste veranderingen te zien. De oude Desert Inn is afgebroken. Er staat al een gebouw met de Wynn collectie, de schilderijen die o.a. vroeger in Bellagio stonden. Wynn is bezig een nieuw superluxe hotel te bouwen. The Venetian bouwt een 2e toren. Mandalay Bay heeft de 2e toren al bijna af. Het kleine museum over goudstukken in dit hotel bestaat helaas niet meer. We lopen de tuin door, maar kunnen als niet-gast helaas niet naar hun zwembad met zandstrand. Er wordt op veel plaatsen hard gewerkt aan de mono-rail, die in 2004 achter de hotels tussen MGM en het convention Center gaat lopen. We houden een luie dag en gaan naar het grote tropische zwembad van het Flamingo. Heerlijk water, maar we zijn blij als af en toe (voor het eerst in deze vakantie) een wolkje voor de zon komt.

Op het boodschappenlijstje staan nog wat wensen, dus rijden we ’s middags naar de Boulevard Mall, een paar straten van de Strip. Een prima Mall, veel locals, winkels als Sears, JC Penney, Macy’s en Dillards. Voor het a.s. kleinkind wat sweaters bij Gap, voor mijzelf het eea. gekocht. Goed geslaagd.

2 oktober Las Vegas.

Voor het ontbijtbuffet rijden we naar Palace Station, dat off-strip aan de I-15 ligt. Weinig toeristen, meer locals. Deze maand geldt een promotieprijs van $ 3.99 p.p. Het ziet er goed uit, alles aanwezig incl. een omelet-station en het smaakt prima.

’s Ochtends naar het zwembad. ’s Middags rijden we naar het Rio Hotel, waar v.a. 15.00 uur elk uur een gratis show wordt gegeven. Uit het plafond, dus boven de gokkende mensen, komen verlichte showwagens, waarop gedanst en gezongen wordt. Er zijn verschillende shows per dag. Leuk om dit zo te zien. Bij een winkeltje kopen we wat rosequartz figuurtjes. Voor het diner rijden we weer naar Palace Station. De promotieprijs voor het diner is $ 6.99 p.p. en we hebben een prima buffet met grote keuze aan vis, vlees, salades, ijs etc. Geen lange rijen wachtenden (alleen bij het verse pastastation). Het casino hier brengt hier ons geen geluk.

3 oktober. Las Vegas-Mojave-Bakersfield, Ca. 450 km.

Nogmaals rijden we naar Palace-Station voor het ontbijtbuffet. De bagage zit in de auto. Daarna rijden we meteen de I-15 op. Op de grens Nevada/Californië bij Primm houden we een korte pauze.Na Barstow gaan we verder over wegnr 58. Thuis hadden we per e-mail contact gehad met Mojave airport om te checken of het mogelijk is een rondleiding te krijgen. Hier staan nl. tientallen nog bruikbare vliegtuigen in de woestijn gestald. Ons is gezegd bij aankomst contact op te nemen met Stuart, maar helaas blijkt Stuart net weg te zijn naar een afspraak. De secretaresse vertelt dat een rondleiding bijna niet meer mogelijk is (security na 11 sept.). Wel kunnen we via de hekken op redelijke afstand wat foto’s nemen. Er staan o.a. KLM, Swissair, Virgin Atlantic, Hawaiian, American Airlines en een hele rij USAir vliegtuigen. We krijgen een tip hoe we via een zijweg wat dichterbij kunnen komen. Er staat voor een enorm kapitaal aan soms bijna nieuwe vliegtuigen hier.
 

We rijden door naar Bakersfield. Hier bezoeken we een neef van Ton, die daar sinds een paar jaar met vrouw en kinderen woont. Ofschoon we een aanbod hebben bij hen te logeren, hebben we een hotel gereserveerd. Wij slapen in het Extended Stay Hotel.De kamer heeft een kleine eethoek en kitchenette met pannen, kopjes etc. Goed ingericht inderdaad voor een eventueel langer verblijf. Alleen is het bed een Queensize, dat valt na alle grote Kingsize bedden van de laatste tijd tegen. We bellen Siegfried op om ons te melden, maar Arnold Schwarzenegger is ons voor. Hij is daar op verkiezingstournee en alle straten zijn propvol. We wachten een uur en rijden volgens de instructies zonder problemen naar hun huis. Een droomhuis, groot met dubbele garage, zwembad in de tuin, een te verbouwen gastenhuis in de tuin (volgende keer dus wel daar logeren), een droomkeuken etc. The real american dream. Zoon Howard speelt muziek in de Highschoolband en moet die avond optreden als het Footballteam moet spelen. We gaan mee en genieten volop. De spelregels zijn ons nu nog niet helemaal duidelijk, maar de sfeer was geweldig. De cheerleaders, de muziekbands van de thuis en uitclub, die tegen elkaar inspelen, de voorstelling van de band tijdens de pauze. Jongens en meisjes van 14-18 jaar, die uitstekend muziek maken en al lopend een show opvoeren en uit hun hoofd spelen. Tenslotte bij hen thuis nog koffie met New York cheese-cake. Een avondje uit op zijn Amerikaans.

4 oktober Bakersfield-Gilroy. 350km.

Niet ver rijden vandaag, dus slapen we uit. We gaan richting San Francisco via de I-5. Niet de interessantste route, maar wel de snelste. We hebben zoveel gezien, vandaag oogkleppen op. Bij Coalinga bij Subway een club footlong gekocht. Heerlijk. Bij Las Banos (het benzinestation van Rotten Robby is er nog steeds Astrid), rijden via de Pacheco Pass naar Gilroy. Een kleine stad aan de 101, bekend door knoflook. Bij binnenkomst van de stad ruiken we de grote fabriek. Onderweg zien we trucks vol knoflook. ’s Zzomers is hier een garlicfestiva. We slapen in de Super 8 lodge, die naast de outlet mall ligt. De Mall is buiten, verdeeld over 4 grote gebouwen. Ton blijft op de kamer, ik slenter een deel van de winkels door. Voor de deur staat een Denny’s, waar we die avond eten.

5 oktober Gilroy-San Francisco. 150 km.

Via de 101 rijden we met een korte omweg door Palo Alto naar San Francisco. We leveren de auto bij Alamo in, die geïnteresseerd zijn te weten of alles met deze auto goed gegaan is. Per shuttletrein gaan we naar de airport, dan per door-to-door shuttle naar de stad. Vanuit NL hebben we de Holiday-Inn Financial District gereserveerd. Zij hebben een dea/reserveringl tot 21 dagen voor aankomst. Bij annulering daarna krijg je geen geld terug. De kamer kost nu $ 97.- per nacht. We krijgen een ruime kamer op de 17e étage met prachtig uitzicht op de Coit Tower, Columbus Ave, Alcatraz en de baai.
 

Het hotel ligt meteen naast Chinatown. Op de 27e étage is een verwarmd buitenzwembad. Hier zwem je met de Trams America Pyramid naast je. Vandaag is het een officiële feestdag in Taiwan en op het plein naast het hotel staan veel Chinese mensen met vlaggetjes, er worden Chinese toespraken gehouden, ballonnen losgelaten, maar het Amerikaanse volkslied klinkt Amerikaans. We wandelen door Chinatown. Niet alleen de bekende Grant Street, maar juist de straten erachter als Stockton, Clay, waar minder toeristen komen. Overal zijn volop eetgelegenheden. Aan Jackson zien we een klein restaurant dat er goed uitziet. Er is een 4 gangen diner voor een leuke prijs. Daar eten we (met stokjes) een prima scechuan menu, lekker pittig, maar heel apart. Vanuit de kamer hebben we een geweldig uitzicht op alle lichtjes van de stad.

6 oktober. San Francisco.

Naast het hotel is een chinees eethuis waar we kunnen ontbijten voor een leuk prijsje. We gaan per stadbus naar Fishermans Wharf. Een paar jaar geleden maakten we een boottocht over de baai en besluiten dat weer te doen. Met kortingsbon voor $ 13.- p.p. voor 1 uur. Het weer is goed, maar in de buurt van de Golden Gate verdwijnen we in de mist. De brug zien we alleen van de onderkant en het is koud. Verder varen we langs Alcatraz waar de zon te voorschijn komt. Helaas vaart de boot (vorige keer wel) niet onder de Bay Bridge. Binnen 1 uur staan we aan wal en voelen ons lichtelijk bedrogen. Korte tocht voor een best bedrag. In de Holiday Inn op de Wharf een pauze gehouden en daarna naar Lombard Street. We hebben Wop van de Amerika discussiegroep foto’s van San Francisco beloofd, dus moeten we er wat voor doen. Een flinke klim, we voelen de kuiten. Deze straat is bekend van alle plaatjes, draaiende auto’s door de scherpe bochten. Veel groen en bloemen tussen de huizen.

Per stadbus terug naar het hotel. Na de lunch lopen we door Montgomery Street (Wallstreet van SF) naar Market Street. We stoppen bij het museum van Wells Fargo waar een oude postkoets en een voorwerpen uit die tijd staan. Op Market nemen we de tram (rijdt sinds kort) naar Embarcadero. De boulevard heeft een facelift gekregen. Er staan nu veel palmbomen en bankjes. Terug met de tram stappen we uit aan 3rd Street. In Soma liggen de Yerba Buena Gardens, op het dak van de parkeergarage en het convention center. Veel groen, veel bloemen en er zitten en liggen mensen te zonnen. Een oude kerk wordt omringd door wolkenkrabbers. Heel gezellig en heel verzorgd. Per bus terug naar het hotel. Die avond gaan we weer chinees eten, een ander restaurant, een ander menu. Weer met stokjes, weer erg lekker.

7 oktober San Francisco-Amsterdam.

We hebben nog een ochtend, dat is het vertrek gekomen. Ontbijt weer bij de chinees naast het hotel. Ton gaat wat zaken regelen, ik ga de stad in. Nog wat kleding aangeschaft, foto’s (voor Wop) gemaakt bij Union Square, Chinatown en wat hoge gebouwen.
 

De door-to-door shuttle haalt ons om half 1 op. Inchecken gaat snel, de koffers mogen niet op slot. Bij de security moeten schoenen uit en door de X-ray, verder geen problemen. We vertrekken een klein uur te laat door late aankomst van het vliegtuig. Er zijn veel lege plaatsen, we hebben een rij van 3 voor 2 personen. De stewardessen verdelen de passagiers zo veel mogelijk, zodat iedereen ruim zit. Een leuke enthousiaste crew. Ton weet dat het nieuwste KLM huisje in de businessklas sinds 1 dag uit is. Hij maakt een praatje met de purser en als zij inderdaad het nieuwe huisje aan boord heeft, komt ze hem er een brengen. Leuk.

8 oktober. Amsterdam.

Een half uur te vroeg landen we. Patricia staat ons op te wachten. Thuis is niets bijzonders gebeurd. Moe maar nog nagenietend komen we thuis aan. Crater Lake en Lassen waren absolute aanraders. Natuurlijk hebben we bijzonder geboft met het prachtige weer, dat maakt alles nog mooier. Volgend jaar??? Nog geen idee..

© USA4ALL & Ine van Dam