 Ik
moest een weekje naar Texas voor werk. Ik was nog nooit in Texas
geweest en had hele wilde ideeën over wat ik er aan zou treffen:
stetsons, cowboylaarzen met sporen, grote auto’s met hoornen op de
motorkap. Dat soort dingen.
Bij het inchecken op Schiphol, waren de mevrouwen achter de
incheckbalie erg aardig. Ze vertelden me heel blij en relaxt wat ik
allemaal kon verwachten in Chicago, waar ik binnen 1,5 uur door de
douane moest, mijn koffer moest ophalen en opnieuw inchecken. Geen
probleem, zeiden ze… En ik dacht: “Nee, als je wakker bent niet,
maar na zo’n lange vlucht en mijn hersendode/blonde staat van zijn?”
Afwachten maar. :-)
Een brede Amerikaanse gentleman op leeftijd kwam, in het vliegtuig,
naast me te zitten. Hij vertelde me dat hij heel waarschijnlijk het
grootste deel van de vlucht ergens anders zou gaan zitten, zodat we
allebei wat meer ruimte zouden hebben om te slapen. Hij vertelde er
ook bij dat het echt niet was omdat hij me niet aardig vond..
Ik ben meteen gaan “rennen” toen ik het vliegtuig uit mocht. In San
Francisco, waar ik normaal gesproken naar toe ga, duurt het altijd
heel lang voor ik door de douane ben. Ik sta daar op een “most
wanted” lijst of zo, want ik word er ALTIJD uitgepikt voor extra
tassen controle. Deze keer was ik binnen 5 minuten aan de beurt. De
beambte vroeg me wat ik kwam doen en zag meteen dat ik door zou
vliegen naar Houston. Ik hing een verhaal op over het ontmoeten van
mensen in Houston, voor zaken, die ik alleen via het internet en de
telefoon kende. Hij moest daar erg om lachen en begon grappen te
maken over enge mensen die nep foto’s van zichzelf sturen. Ik zei
dat het allemaal vrouwen zouden zijn en dat het dus niet erg zou
zijn als ze hadden gelogen, dat het allemaal wel goed zou komen. Dat
vond hij helemaal grappig. Ik moest mijn vingerafdrukken laten
scannen en daarna mijn ogen. Ik boog door mijn knieën, omdat de
camera laag stond. Ook dat vond hij erg grappig en zei dat ik gewoon
recht op kon blijven staan, omdat hij de camera anders kon
instellen. Ik vertelde hem dat het zo’n beetje een tweede natuur
voor me is om door de knieën te gaan bij apparaten, dat ik ook niet
goed kan pinnen in Italië omdat de pinautomaten zo laag zijn, zodat
ik het scherm niet kan zien. Hij keek me geschokt aan en vroeg me
wat voor idioten die machines ontwerpen. En ik zei zoiets als “van
die domme kleine Italianen natuurlijk” en toen viel me pas op dat de
beambte zelf ook een heel klein mannetje was en een wel heel
Italiaans klinkende achternaam had… Woops… Ik heb lief geglimlacht
en ben maar snel doorgelopen….
De koffer kwam snel en die kon ik ongeveer 50 meter verder meteen
weer afleveren. Ik liep door naar de incheckbalies, waar een hele
lange rij stond. Ik zag dat er machines waren waar ik me kon
inchecken, omdat ik nu alleen handbagage had. Ik zat wat moeilijk te
doen en twee zeer vriendelijke zakenmensen kwamen me helpen. Ik
snapte niet zo goed wat ik aan het doen was en verontschuldigde me
bij de ene meneer voor mijn domheid. En hij zei: “Geeft niks, ik
reis gewoon veel meer dan jij.” Ik verdenk de meneer er van dat hij
bedoelde: “Ik ben minder blond dan jij”. :-)
Toen ik mijn instapkaart had gekregen, bedacht ik me dat het toch
wel erg bekend voor kwam, waarna ik me herinnerde dat ik op Schiphol
al een instapkaart had gekregen… Ik ben doorgelopen naar de
handbagage checkpoint en heb daar heel eerlijk aan de mevrouw
opgebiecht dat ik was vergeten dat ik in Nederland al een
boardingpass had gekregen en dat ik er nu dus twee had, of dat erg
was. De beambte moest heel hard lachen, “No, you are alright, girl”
en zette haar paraaf op 1 van de passes. Ik mocht zo doorlopen. Bij
de gate heb ik toch nog maar even een grondstewardess aangesproken,
die dubbele boardingpass zat me niet lekker. Ik legde haar uit wat
ik had gedaan en je gelooft het niet, ook ZIJ begon heel hard te
lachen. En verscheurde zo het tweede exemplaar. Ik voelde me zo
blond.
 De
vlucht van Chicago naar Houston duurde iets meer dan 2,45 uur, ik
zat naast een zeer zakelijke zakenman. Ongeveer een uur voor de
landing kwamen ze wat drinken brengen en kwam ik in gesprek met de
zakenman naast me. Hij vertelde me dat hij “in water deed” en elke
twee jaar naar Amsterdam gaat voor een grote conferentie die altijd
geopend wordt door Prins Willem Alexander. We hebben het een tijdje
over Amsterdam, Houston en Chicago (waar de meneer vandaan kwam)
gehad. En ook deze meneer wenste me heel veel plezier in het land
van de cowboys..
Op Houston was ik binnen no time door alle checks en had ik zo mijn
koffer, dat het ZO makkelijk was om Texas binnen te komen was echt
een schok. Ik weet niet precies wat ik had verwacht, maar in ieder
geval niet dit. Ik heb meteen een taxi genomen. De chauffeur, Kenny,
was allervriendelijkst en wees me er nog op dat ik ook goedkoper
naar mijn hotel kon gaan, met de shuttle bus. Ik was tegen die tijd
zo moe, dat ik nog maar half luisterde naar wat hij zei en op die
manier had ik ook nog een zeer gênant (beter niet nader te
verklaren) moment, gelukkig moest Kenny erg om me lachen (Ja, hij
ook al…) We spraken af dat hij me de volgende ochtend zou ophalen
voor mijn transfer naar de Grey Hound Busstation in downtown
Houston.
 Eindelijk
was ik, na bijna 18 uur, in mijn hotel kamer. En wat voor een!
HEERLIJK! Zo veel ruimte, mooi schoon, rook lekker. Echt genieten.
Ik heb alles uit mijn handen laten vallen en ben meteen in bad
gegaan. Ik probeerde na mijn bad mijn mobiel nog te laten werken,
wat niet ging. Toen ben ik naar beneden gegaan en heb via de hotel
pc berichten kunnen versturen, wat gratis was.. Altijd fijn voor een
Nederlands hart.. Er was ook een grill restaurant, waar ik aan de
bar ben gaan zitten. Ik had net een en ander besteld en had net een
mega emmer vol ijsthee voor mijn neus, toen iemand half achter me
kwam staan en in onvervalst Australisch Engels om een biertje vroeg.
Ik heb me omgedraaid en gezegd dat ze in de USA geen lekker bier
verkopen, omdat het geen XXXX was. Hij moest er erg om lachen en gaf
me groot gelijk. (XXXX is HET bier van Noord Australië) We hebben,
tot mijn eten kwam, gezellig zitten praten over die “gekke”
Amerikanen. Hij wees nog op mijn ijsthee en zei dat hij hoopte dat
er geen alcohol in zat, want om in mijn jetlag-toestand en
overduidelijke blondheid te gaan drinken, was niet echt bevorderlijk
voor de gezondheid..Die van mij, maar ook zeker van mijn direkte
omgeving.. Ik heb daarna lekker mijn hamburger (ja heeeee, ik was
toch in TEXAS, dan MOET je vlees) gegeten.
Ik heb heerlijk geslapen. ‘s Morgens heb ik mijn koffer anders
ingepakt, gemerkt dat er een TRIBAND functie op mijn mobiel zat (ja,
DUH!), die ik speciaal moest inschakelen, waardoor ik mijn
echtgenoot en anderen kon gaan sms-en. Ik heb mijn zomerkleding
opgediept, een bakkie gedaan en om 8:30 zat ik beneden klaar, te
wachten op Kenny. Ik heb even een krant gelezen (de hysterie om de
verkiezingen is echt TE!) en het goede nieuws: de weersverwachting
in Hunstville was alleen maar zon en 30 graden, YEAH! Ik zag Kenny
door de deur huppelen en die had meteen een zeer grote grijns op
zijn gezicht. Hij vroeg me of ik nog erg was lastiggevallen de avond
er voor en ik heb eerlijk opgebiecht dat ik binnen een uur na
aankomst naar bed was gegaan. Hij keek me even aan en zei: “Wat een
nacht goed slapen al niet met een mens kan doen, eh.. “
De rit naar het Station duurde ongeveer 30 minuten en was erg
gezellig. Kenny vertelde me over zijn leven in Nigeria en dat hij nu
al 12 jaar in Houston woont en ik kletste wat over Nederland en de
saaiheid van Houston. En de grootte, want er komt ECHT geen einde
aan die stad. Bij het busstation gaf Kenny me een dikke knuffel en
zei dat ik zeker moest bellen als ik weer terug was. Ik heb gezegd
dat ik dat zou doen als ik een taxi nodig had…
In Houston vond ik het aantal stetsons heel erg tegen vallen. Ik had
er nog maar 3 gezien, en alle drie op de hoofden van TexMexen! Ook
zitten er geen grote hoornen op de auto’s, maar zijn het allemaal
keurige pick up trucks. Ik was echt teleurgesteld. Toen ik dat later
aan mijn plaatselijke zakenrelatie vertelde, lag deze helemaal plat
van het lachen en vertelde me dat ik, voor een blondje, toch wel erg
veel cowboy films had gezien.
 Het
inchecken bij de bus ging ook weer heel makkelijk en ik ben in een
hoekje gaan zitten ontbijten. Daarna ben ik doorgelopen naar de hal,
waar iedereen op de bus zat te wachten. Dat was geen prettige plek.
Dan zie je opeens hoe arm de USA is. Ik ben lekker muziek gaan
luisteren en heb mijn tijd uitgezeten. Ongeveer een kwartier voor de
bus zou vertrekken, ben ik bij de gate in de rij gaan staan. Toen
kwam er een andere bus aan, waarvan de inzittende moesten
overstappen op onze bus. De mensen die daar uit kwamen waren zo
agressief aan het doen, aan het gillen en schelden, het leek wel
alsof ze gedeporteerd werden in plaats van de ene op de andere bus
overstappen. Ik voelde me echt ongemakkelijk. Gelukkig ben ik groot
en heb ik een “don’t mess with me” uitstraling, waardoor ik niet het
gevoel had dat me iets aangedaan zou worden. Maar prettig was het
niet. Toen we eenmaal in de bus zaten was het opeens allemaal weg.
Iedereen zat rustig, was gezellig aan het keuvelen en ik zat met
mijn kaak op mijn knieën. Het is net als met de gebouwen in de USA,
van buiten heel schreeuwerig en erg aanwezig, maar van binnen is het
leeg. In de bus zat ik naast een hele lieve meid die Oceanologie
studeert in Houston en op weg was naar huis in Dallas. Aan de andere
kant zat een man, die later vertelde dat zijn broer bijna 30 jaar in
de Wynne Unit (gevangenis) had doorgebracht. De vrouw voor me had
een neef, en de vrouw aan de andere kant had een vader die had
gezeten. Ik had voor vertrek net een artikel gelezen over de
percentage gevangenen per hoofd van de bevolking wereldwijd en als
je dat zo om je heen hoort, dan geloof je wel dat in Amerika 1 op de
100 mensen in de gevangenis zit… Ook het grote aantal gevangenissen
in de buurt van Huntsville, was indrukwekkend. De omgeving werd
gelukkig wel steeds mooier, groener, heuvelachtiger.
Het busstation in Hunstville was een afdak. Het regende jammer
genoeg. (Zou ik de weersverwachting verkeerd begrepen hebben? Er is
namelijk ook een Huntsville in Alabama…) Ik had, natuurlijk, de
mijlen en kilometers (…) weer eens door elkaar gehaald, waardoor het
hotel toch beduidend verder was dan ik had verwacht. Gelukkig was de
vergissing geen uren durende actie. In het kader van: de mijlen zijn
nog zo ver nog niet: ik had begrepen dat mijn zakenrelaties vlakbij
het hotel zouden zijn, maar dat bleek toch echt een stuk verder te
liggen. Omdat de weersverwachting voor de volgende dag stralend
waren, bedacht ik me dan maar geen taxi te gaan nemen en te gaan
lopen. Heerlijk, leek me dat, zo op de vroege ochtend.
Ik ben ’s middags op zoek gegaan naar een plek om wat te eten en
toevallig kwam ik langs het Farmhouse, wat een hele leuke en
gezellige plek bleek te zijn! Mijn serveerster Chelsea had er
ontzettend veel in zin en bleef gezellig door kletsen. Ik kreeg nog
Royal Treatment van de manager, die vond dat mijn tafel niet schoon
genoeg was en die nog even kwam afvegen. (hij zei het zelf: “Nothing
but the best for our foreign customers” mijn accent viel erg op..)
Ik heb er maar weer een hamburger gegeten, want daar zat tenminste
groente bij…. (no comment) Toen ik dat op had, begon Chelsea me
ontzettend blij te maken door over overheerlijke toetjes te
beginnen, jammer genoeg ik was toch echt vol. “No problem”; zei ze,
“ik geef het je gewoon mee in een doggy bag..” Dat is wel een erg
prettige kant van de Amerikaanse snelle eetcultuur.. Ik kreeg die
dag een bananen-cake mee, die voornamelijk uit bananen en slagroom
bestond. De cake heb ik niet kunnen ontdekken. Die heb ik, voor het
slapen gaan, in mijn kamer opgegeten en het was hemels…..
De volgende morgen voelde ik me heerlijk uitgerust. Ik heb
koffie/thee gedronken in mijn kamer en rustig ontbeten, waarna ik
aan mijn, dacht ik, korte wandeling zou gaan beginnen. Het weer was
inderdaad geheel omgeslagen, het was nog fris, maar zo lekker
buiten! Overal hele mooie vogels, fel rode! En mooie bomen. De
wandeling was wel een heel stuk langer dan ik dacht, ik heb er
ongeveer 1 uur en 15 minuten overgedaan, waarvan een heel stuk
heuvel op.…. Het was een heerlijk begin van de dag. Lekker
ontspannen. Veel mensen die ik onderweg tegen kwam, vonden het
blijkbaar heel vreemd om iemand te zien lopen en toeterden en
zwaaiden.. Ik ben naar de gate van het gebouw waar ik moest zijn
gelopen. Toen ik dichterbij kwam, wenkte de portier me en vroeg me,
met een serieuze blik, waar mijn auto was. Ik zei dat ik was komen
lopen en hij proestte het uit! Echt waar. Hij zei dat hij niet wist
wat hij nu op zijn clipboard moest zetten, want hij moest eigenlijk
een nummerplaat invullen. De andere portier kwam er aan, ook
grijnzend en die zei dat hij maar “walk” in moest vullen. Ik kreeg
nog een “free car pass” mee, omdat ik anders niet naar binnen zou
mogen, ook al had ik geen auto…
Toen ik, na mijn afspraken, weer naar buiten ging, zagen de portiers
mij lopen en de ene riep:
“It is the walking lady!” Ik had duidelijk fans.
Het was echt warm, heerlijk en ik ben weer terug naar het dorp gaan
wandelen. Onderweg ben ik even gestopt in de farmhouse voor wat
eten. Ik had na mijn ontbijt niks meer gehad, het is toch altijd
even wennen, dat tijdsverschil. Daar heb ik een heerlijke BLT gehad
en weer was de blije Chelsea er. Ik was helemaal opgebruikt en
binnen een half uur ben ik er weer weggegaan, in het bezit van een
doggybag met cheesecake, voor op de kamer..
De volgende ochtend was het weer nog prettiger, ook was het minder
fris, waarschijnlijk omdat het nu een uur later was en ik heb het
hele stuk weer heerlijk gewandeld. Ik was nog niet bij de poort, of
ik werd al door de twee zeer blije portiers begroet met “Good
morning miss Vos”! Ze wisten mijn naam nog…. Ik hoefde niks meer te
vertellen, ik mocht gewoon naar binnen.. Die blonde pruik past ons
allemaal.
 Mijn
restaurant Farmhouse was die dag gesloten en dus ben ik naar een
andere gelopen die ook nog een terras had. Ik had mijn zonnebril op
gedaan en had het helemaal goed daar, onder de parasol, met een
briesje. Heerlijk. De serveerster was een stralende aanwezigheid, ze
bracht me meteen een emmer ijsthee en vertelde me dat de dagspecial
Crawfish was, Louisiana style. Ik keek blijkbaar vies, want ze
verontschuldigde zich meteen en zei dat er nog veel meer op het menu
stond. Ik zei haar toen heel eerlijk dat ik gewoon niet wist wat het
was. Geweldig, ze ging helemaal uit haar dak, sprong op de meneer
die aan de tafel voor me zat af en pakte er 1 van zijn bord, ZONDER
te vragen. Ze zwaaide er even mee en zei dat dit het was.. Daarna
gooide ze het terug op zijn bord en stormde weg! Ze kwam terug met
een bord met 4 stuks en ging meteen aan het werk. Ze gaf mij er ook
1 om te proberen te schillen, maar zij was veel eerder klaar met
haar 3 stuks, met haar super gemanicuurde nagels.. Wat een heerlijk
mens. De crawfish was ook heerlijk, maar ik vond het te veel werk.
Ik heb toen garnalen genomen en kreeg er een hele berg sla bij,
omdat ik had gezegd dat ik zo’n zin in groente had en sla het enige
was dat ze hadden.. Ik heb tijdens het eten de hele tijd met mijn
buurman gesproken over duiken en reizen, zo lekker ontspannen. Hij
moest na een uur of 2 weg en daarna heb ik een cheesecake besteld
bij de blije serveerster. Ze had het bij me neer gezet terwijl ik
mijn agenda aan het bekijken was. Na een tijdje kwam ze terug en
zei, volledig geschokt, dat ik de cheesecake nog niet eens had
geprobeerd. Ik zei dat ik dat meteen zou doen, live. Zij sloeg haar
armen over elkaar en keek me aan. Ik nam een hap en het was echt
heerlijk, dus ik zei alleen “ooohhhh” en zij zei: “yeah, I LIKE the
Ohhhh” en huppelde weer weg.. Ik had een soulsister gevonden..
Daarna was ze jammer genoeg verdwenen, ze was vrij. Maar ze heeft
mijn middag daar echt geweldig gemaakt; ik was niet de enige blonde
in Texas.
Op de 4e dag moest ik weer terug naar de Grey Hound Busstation
lopen. Daar moest ik een uurtje wachten en die heb ik doorgebracht
met rustig genieten van het weer en het gesprek van mijn “buren”. Er
was een jong stel en een oudere mevrouw aan het wachten op de bus.
Vooral Debra van 57, die steeds “Hey baby Girrrrllll” riep naar
iedere vrouw die langskwam, was een genot om naar te luisteren.
Geweldig. In de bus vroeg ze of ik naast haar wilde zitten. Ze had
zo’n heerlijk accent, en ik wilde graag afleiding, dus ging ik
lekker zitten. Debra begon met kletsen en heeft 1 uur lang echt aan
1 stuk door gerateld over haar leven, wat absoluut geen makkelijk
verhaal was. Na dat uur vroeg ze me ineens of ik in Houston woonde
en ik vertelde dat ik onderweg was naar huis, Holland. Ze ging uit
haar DAK! Ze had vroeger klompen gehad en die wilde ze graag weer
hebben, of ik haar klompen wilde sturen, als ze me geld gaf..:--) Ik
heb haar geld niet aangenomen, maar de klompen zijn al onderweg. In
Houston kreeg ik de dikste knuffel ooit. Wat een geweldig mens.
 Ik
had weer een zo langzamerhand zeer bekend blond moment met de miles
en heb echt een heel stuk moeten lopen naar het hotel, waarvan ik
dacht dat die 2 blokken verderop was.. Gelukkig was de kamer het
allemaal waard. Het was trouwens wel weer een schok om weer in de
stad te zijn, de receptionisten waren zo overdreven Amerikaans
vriendelijk, dat mijn glazuur van de tanden sprong. Ik ben zo snel
mogelijk de lift in gehopt en naar mijn kamer gegaan. Ik heb me even
omgekleed en ben naar een TexMex restaurant gegaan. De receptionist
had me deze aanbevolen en gezegd dat ik daar wel snel even een hapje
kon eten. Ik had blijkbaar niet uitgelegd dat ik ook wat
fatsoenlijks wilde eten, want ik kwam bij het restaurant aan en het
bleek een soort McDonalds… Ik ben maar weer terug naar het hotel
gegaan. Blijkbaar was “de koek op”, dit blonde brein had alles
opgebruikt en moest gewoon naar huis.
Gelukkig verliep de terugweg zonder bijzonderheden en kwam ik gewoon
weer heelhuids aan op Schiphol. In ieder geval heb ik bewezen dat
ook Echte Blondjes een trip naar Texas kunnen overleven, wat
iedereen ook durft te beweren! Ik ben het levende bewijs!
  
|
