Proloog

Wij (Louise en Hans, resp.61 en 62 jaar oud) zijn voor de eerste keer van ons leven in de periode 23 april-18 mei 2000 in de USA geweest. We maakten een rondreis langs de lijn San Francisco - Bakersfield - Barstow (CA)-Kingman-Williams (AZ)-Hurricane (UT)-Las Vegas (NV)-Palm Springs-Julian-Carlsbad-Los Angeles (Hollywood)-Fresno-Sonora/Placerville (=Gold County)-South Lake Tahoe (CA)- Carson City (NV)-Sacramento-Fort Bragg-San Francisco (CA).

CA=California, AZ=Arizona, UT=Utah, NV=Nevada

De vliegreis heen en terug, de autohuur en drie overnachtingen in het (Radisson)- hotel aan het eind van de rondreis in San-Francisco boekten (en betaalden) wij al in januari j.l. via een reisbureau in Nederland. De gehele rondreis deden wij derhalve op eigen gelegenheid. De (h)(m)otels betaalden wij met de creditkaart;de overige kosten met meegenomen resp. met ter plaatse gepinde dollars.

Verslag

Zondag 23-4

Om 9.00 uur zaten we in de trein van CS-A’dam naar Schiphol. Onderweg kwam Hans tot de ontdekking, dat hij zijn “stapeltje” dollars (Louise had eenzelfde stapeltje) vergeten was! Geen nood, je moet alleen wat eerder pinnen in de USA. (Die vergeten dollars leverden trouwens op 19 mei méér op dan er voor betaald was,terwijl voor de eerder noodzakelijke eerste “pin” in de USA  de koers nog niet zo hoog was opgelopen! Ach ja, je bent niet voor niets een zondagskind). Het KLM vliegtuig vertrok 25 minuten te laat, omdat een reeds ingeladen koffer van een niet tot het vliegtuig toegelaten onder invloed verkerende persoon weer moest worden uitgeladen. De reis verliep voorspoedig en reeds twee uren later op dezelfde dag (tijdsverschil Nederland-California is 9 uur) landde het vliegtuig na zo’n 10,5 uur vliegen in SF. In het vliegtuig had iedereen al twee formulieren ingevuld voor de “immigratie”- ambtenaar en de douaneambtenaar. Uit in Nederland gehoorde verhalen stel je je dan in op lange wachttijden in lange rijen. En net als op Schiphol zal je zien, dat je ook nog eens lang op je koffers moet wachten. Niets van dat al! Binnen zes minuten na aankomst bij de bagageband lachten onze koffers ons reeds toe! Wéér zes minuten later zette de man van immigratie het visum in onze paspoorten en wenste ons een prettig verblijf toe en één minuut later nam de aardige mevrouw van de douane onze verklaring aan en wuifde ons vriendelijk verder. En vijf minuten later zaten we al in het shuttlebusje van de gezamenlijke autoverhuurbedrijven op weg naar onze huurauto! Om lange wachttijden bij het opstellen van het autohuurcontract te voorkomen hadden wij 10 dagen daarvoor al een via het reisbureau ontvangen antwoordkaart met onze gegevens naar Alamo-UK gestuurd en deze service bleek feilloos te werken. Het contract ligt al feitelijk gereed, de waarborg gaat via je creditcard en de rijbewijzen zijn zó gecontroleerd. De man probeert wel je voor een flink aantal extra dollars een nog grotere auto aan te smeren , maar daar trap je natuurlijk niet in als je al een “fullsize-car” hebt betaald. Zeker voor mensen van onze leeftijd en ouder is het raadzaam zo’n “fullsize” te nemen. Twee grote koffers, twee flinke rugzakken en twee boodschappentassen gaan gemakkelijk in de kofferbak en worden zodoende aan het oog onttrokken. Onze huurauto bleek een Oldsmobile Intrigue te zijn, voorzien van –uiteraard- een automatische transmissie, cruisecontrole, airco, elektrisch bedienbare ruiten voor en achter, radio,Cd-speler, cassettespeler en natuurlijk van op afstand bedienbare deuropener/sluiter en kofferbakopener. De radio is niet zó maar een radio. Deze is ook afgesteld op de soort muziek. Als je bijvoorbeeld zin hebt om naar klassieke muziek te luisteren zoek je “classic” op in het venster en dan zoekt ie zelf de zender op! Wij stemden vaak af op “oldies” (muziek uit de 50-er of 60-er jaren) of op “country”.

Op ons gemak reden we als echte Amerikanen feilloos naar Tracy-CA op 70 miles van het vliegveld. Onderweg hadden we nog een aardige “ontmoeting”. Voor ons uit zagen wij in de verte een kampeerwagen rijden met een geel nummerbord en witte landaanduiding met twee zwarte letters.Het zal toch niet waar zijn, dat daar een Nederlander rijdt? Even de kickdown er op;bleek een kampeerwagen uit GB te zijn! Kennelijk met de boot overgevaren! Ons eerste bezoek aan een supermarkt had tot doel water en een fles wijn voor vanavond in te slaan.Zelfs de (plastic) wegwerpwijnglazen met aparte aandraaibare voetjes kan je hier kopen. Motel-6 was door Arendsoog Louise gauw gevonden. Om de hoek een snelle maaltijd bij Wendy’s gebruikt met –voor ons- een super- diet- coke, op de kamer nog gezellig gelezen en op de TV naar baseball gekeken, de fles wijn soldaat gemaakt, de wekker op 6.30 uur a.m. gezet en slapen na deze zo goed als 24 uur geduurd hebbende dag.

maandag 24-4

Goed geslapen. Om 8.15 al aan het ontbijten.Een slim-slam-ontbijt, dus concludeerden wij, dat het hier een soort luchtig ontbijt zou betreffen, dus goed geschikt voor ons.Op tafel kwam (per persoon) 2 pancakes, een flinke klont boter, een gegrilde dikke plak ham, roer-ei en kersen in een of andere zoete saus. Voor Louise dus géén lunch meer! Over de Freeway 99 zoefden we naar Bakersfield (CA), onze volgende overnachtingsplaats. Er was veel verkeer op deze weg, maar je rijdt toch heerlijk ontspannen, vooral omdat je op de meeste plekken niet harder mag rijden dan 65Mph.(Mijl per uur;een mijl is 1,6 km).Veel vrachtverkeer(die mogen daar niet harder dan 55Mph) waaronder natuurlijk die enorm grote amerikaanse joekels. Veel fruitboomgaarden en sinaasappelboomgaarden. Ook gigantische velden,bedekt met iets zwarts (aarde?) waarop veel stieren op weg waren naar grote voerbakken. Kennelijk een soort “overslagplaats” voor slachtvee, want er loopt ook een spoorlijn naast.

We arriveerden al om 2.30 am in het hotel. Stad bekeken en boodschappen gedaan. We waren ons reisstrijkijzertje (omschakelbaar van 220 V naar het Amerikaanse 110 V) én de verloopstekker (andere stopcontacten in de USA) vergeten. Dus Louise een warenhuis binnengestapt en eerst gekeken of zo’n ding in een of ander schap lag. Nee dus. Aan aardige verkoopster (alle verkoopsters en verkopers in de USA zijn aardig en geven goede service!) om een travel-iron gevraagd en prompt kwam dit ding vanuit het magazijn op tafel. Wordt voor $18.00 je eigendom, stelt zich automatisch in op 110V of 120V (dus géén vervelende vergissing als je weer thuis bent) en wordt geleverd met twee verschillende stekkers. “You also can use it in Europe” zei het lieve kind.

Heerlijk gegeten, lezen, TV gekeken en weer vroeg naar bed (9.30 pm),want we zijn toch nog moe.

Dinsdag 25-4

Om 8.00am waren we al op weg. Vandaag zou de tocht naar Barstow (CA) gaan. In Edison, even buiten Bakersfield, gestopt voor het ontbijt en dan blijkt toch, dat we nog veel te veel “hollands” denken. Louise bestelde een Mexicaanse omelet, Hans een boerenomelet. Dat is toch niet zoveel?? Natuurlijk wel, als je er ook nog gebakken worstjes, gebakken aardappel- snippers, uien en kaas bij krijgt. Daar trappen we dus niet meer in, anders komen we “rond”thuis!

We wilden al vroeg in ons hotel in Barstow zijn, omdat we het op 20KM daarvan gelegen plaatsje Calico Ghost Town wilden bekijken. Ik moet jullie nu vertellen, dat wij gedurende onze rondreis niet één keer, zelfs in Los Angeles niet, problemen hadden ons hotel te vinden, behalve in……..Barstow! (Later bemerkten wij, dat wij niet de enigen waren) 

Dat komt volgens mij, omdat de stad op een kruispunt ligt van verschillende (high)-ways en bovendien vrij ver uit elkaar liggende stadswijken heeft. Al die wegen komen niet op een bepaalde kruising uit, omdat de wijken feitelijk tussen al die kruisingen liggen. Volgens ons hotelboekje moesten wij er af op E Main St Exit op de weg I-15. Wij kwamen echter van de S-99 en we konden die I-15 best vinden, maar moet je dan richting San Bernandino of richting Las Vegas die I-15 op? En op zo’n drukke weg krijg je heus de kans niet te gaan klooien met je kompas of even rustig te kijken in welke richting de zon staat! Zelfs Arendsoog Louise wist er geen weg mee en Witte Veder was nergens te bekennen.Wat je dan moet doen? Gewoon de eerste de beste afslag nemen en ergens benzine gaan tanken. Hoe gaat dat benzine tanken eigenlijk in de USA? Vaak als volgt: je zet je auto neer bij een genummerde pomp. Je loopt naar binnen, noemt je pompnummer, betaalt een voorschot en gaat tanken, nadat je de “handel” omhoog hebt gebracht. Ondertussen gaat je partner binnen de weg vragen en vóór ik het wist leidde Louise ons keurig naar het hotel.

Calico (een authentiek zilverstadje uit de vorige eeuw) is héél leuk! Daar hebben ze oude gebouwtjes weer opnieuw leven in geblazen. Oude warenwinkels, een heuse saloon met klapdeurtjes, een oud mijnspoorlijntje en een cowboy van “vroeger” met een heuse 45.er revolver. Nadat ik de man uitlegde, dat ik in Amsterdam lid ben van een schietvereniging, mocht ik dat schietding in mijn eigen handen bewonderen.

Na een grote steak in een restaurant nabij ons hotel M-6 (de E Main St Exit ligt op de I-15 richting Las Vegas): lezen, schrijven, TV kijken en om 9.30 pm slapen!

Woensdag 26-4

Broer Wil is jarig! Toen hij al 7,5 uur 60 jaar was, vertrokken wij met de auto voor een reis dwars door de woestijn naar Kingman (AZ) via de I(nterstate)-40 We hadden eigenlijk niet zoveel trek in een ontbijt (zelfs geen seniorontbijt) en daarom kochten we wat donuts en een pak verrukkelijke volle melk. We zorgden er voor, dat we tenminste vier flessen water van elk 1,5 liter en verdere leeftocht bij ons hadden, want in de woestijngebieden vind je maar weinig stadjes. (overigens beschikt de Oldsmobile Intrigue niet over een koelkast)

Langs de gehele weg in de woestijn staat op 50M afstand een afrastering. Er woont geen mens, dus mogen we aannemen, dat deze tot doel heeft (wilde) dieren te beletten de weg over te steken. Deze mening wordt min of meer bevestigd door het feit, dat er wild-tunnels onder de weg zijn aangelegd.

Bij Topock is de staatsgrens California/Arizona. Omdat Arizona niet meedoet met de “daylight-saving-time” hoeft de klok niet één uur naar voren te worden                      

geschoven. (Volgens de reisgids ANWB - California-2000 wel, maar de schrijver heeft de daarin beschreven tocht gemaakt in de winter, dus heeft hij niet helemaal ongelijk)

Op de grens loopt de Colorado-rivier. Het water is écht blauw! Vanaf de grens bij Topock namen wij de Route-66! Wat een belevenis! Veel motorrijders rijden deze route ook, maar verder was het op die bochtige weg door de woestijn, met prachtig bloeiende yucca’s en andere bloemen, erg rustig. De weg voert door het spookstadje Oatman, waar vele toeristen komen. Veel oude gebouwtjes uit de vroegere pionierstijd, omgebouwd tot winkeltjes en horecagelegenheden. Ook staat daar het hotel, waar de filmsterren Cary Grant en Carole Lombard destijds hun huwelijksnacht hebben doorgebracht. De badkamer was op de gang. Hun kamer leek ons niet comfortabel. In een der café’s in de hoofdstraat bleek, dat de deur van het toilet ontbrak;daarvoor in de plaats hing een gordijn.

We vervolgden onze prachtige route over de 66 en kwamen bijtijds in Kingman aan. Weer vroeg naar bed!

Donderdag 27-4

Vandaag voert de route naar Williams-AZ, waar we vier nachten zullen verblijven. Omdat het voorseizoen is (tot ongeveer 20 mei) vind je altijd plaats. We zullen nu even stilstaan bij prijs/accommodatie van motels of hotels in onze vakantieperiode.Wij raadpleegden van tevoren (via Internet is dat héél gemakkelijk) de prijzen en soms ook de accommodatie van de in de Capitool-Reisgids op bldz. 506 aanbevolen goede (h)(m)otelketens met prijzen <$100, te weten Best Western, Quality Inn, Motel 6 en Travelodge. Laten we M-6, het vaakst door ons gebruikt, als voorbeeld nemen.Standaard vind je, gebaseerd op twee personen, altijd een kamer met twee bedden, elk bed zeker geschikt voor twee dikke kinderen in de puberteitleeftijd, een commode/dressoir met twee of drie laden, één stoel, ruimte met knaapjes om pantalons en verdere garderobe op te hangen, genoeg ruimte voor je koffers en verdere bagage, KTV met afstandsbediening, een wastafel met aanrecht, uiteraard ook warm water, een goed ingerichte badkamer met WC en douche, vaak een bad daarbij, airco, zelf instelbaar, telefoon met free-calls voor de directe omgeving, uiteraard met telefoonboek, bijbel, bak voor (gratis) ijsklontjes. In het complex (vaak) een laundry, maar altijd ijsmachines, frisdranken enz.-automaten. In de meeste gevallen kwamen wij een zwembad tegen. Soms zijn de kamers groter en voorzien van een apart zitje. Een keer (in Hurricane-UT) was er een complete keuken met magnetron en oven bij. De voorseizoenprijzen zijn nergens gelijk! Bijna altijd betaal je voor overnachtingen op vrijdag en zaterdag een paar dollars méér. Gemiddeld waren wij voor de M-6-overnachtingen $50.50, incl. taxes, kwijt. Aanbeveling verdient het te kiezen voor een kamer op de begane grond, omdat de meeste motels niet beschikken over een lift.

We waren dus al vroeg op pad naar Williams-Arizona, maar eerst nog even ontbijten. We deden dat vandaag in een “ontbijt-hoek” van een Wal’s Drugstore. De oude Wal (hij zal niet meer leven) heeft uitsluitend zaken in de USA, maar hij moet tóch bekend zijn bij Amsterdammers, die goed uit hun ogen kijken. Aan de overkant van het CS, daar,waar de tramlijnen 1,2,5,13 en 17 over de brug de bocht ingaan, hangt aan een lichtmast nog steeds een reclamebord van hem!

Doch dit terzijde. We gebruikten daar als ontbijt ieder een buritto, een verademing  eigenlijk na die paar dagen vol ontbijt! Voor  55-plussers was de koffie (best te drinken) gratis. We vervolgden onze weg naar Seligman, halverwege Kingman/Williams, via de Interstate-40. Prachtige praries met plukjes bomen en struiken. Daar was 150 jaar geleden het domein van de indianenstammen. Als je die Interstate even weg denkt, bevind je je in, pak weg, het jaar 1850! Er is gewoon niets veranderd, daarvan ben ik overtuigd. Seligman is een plaatsje, geënt op de Route-66. Eigenlijk een museumstadje. Een oude barber-shop bijvoorbeeld. In de “saloons” zijn veel souvenirs van Route-66-motorrijders, vooral Duitse, maar in één der saloons hing nog een schitterende oude glasreclame van “Heineken”!    In Williams waren we keurig op tijd om voor de komende vier nachten een werkelijk goed M-6-motel te boeken! (Er zijn twee M-6-motels in Williams;neem de eerste rechts! De middag spendeerden we aan Williams en directe omgeving. We bezochten met een desbetreffende “Arizona-Highway’s” in de hand –wat gelijk een leuk contact opleverde- het café uit de vijftiger jaren, alwaar zelfs suikervrij ijs voor diabeet Hans voorradig was! Naderhand een autoritje gemaakt door een verlaten forest. En ja hoor, daar stak een coyote de weg over! In de “library” ter plaatse mochten wij (gratis!!) e:mails verzenden! Lekker gedineerd in een Mexicaans restaurant aan de overkant van het hotel en weer lekker vroeg naar bed!

Vrijdag 28-4

Naar de Grand-Canyon. Eerst boodschappen gedaan bij Safeway’s. Al eerder had Louise daar haar “club-card” gekregen, een soort AH-club-card. Levert aanzienlijke kortingen op o.a. voor wijn, broodjes en andere zaken. Voor $ 50.00 bij de Grand-Canyon –na een prachtige route daar naar toe- een National Park Pass gekocht; kunnen we elk National Park voortaan “gratis” bezoeken!

Over de Grand-Canyon valt verder niets uit te weiden; dat moet je gezien hebben!! Wij dus ook. Langs de prairies dezelfde weg terug gereden. Niet te geloven, dat Karl May daar nooit is geweest! Want de beschrijvingen in zijn boeken komen overeen met de werkelijkheid, volgens mij. Terug in Williams nog even langs de “library” voor een paar e:mailtjes geweest en daarna nog een tochtje in de omgeving gemaakt. Was er gisteren een coyote, nu dansten vijf herten voor ons uit! Lief!

Zaterdag 29 april

Vandaag vanuit Williams naar Sedona (Arizona) en  Oak Creek. Die Oak-Creek mag er zijn; wat een prachtige natuur! Sedona is een leuk stadje, Mexicaans getint, met héél leuke (souvenir)-winkeltjes. Voor alle kleinkinderen schaften wij een T-shirt aan; we denken, dat ze het wel leuk zullen vinden. In het magazine “Arizona Highway’s” werd een bezoek aan het vliegveld(je) op de berg vlakbij Sedona aangeprezen. Zelfs op een goede kaart staat het vliegveldje niet aangegeven, maar een aanwijzingsbord op de “rondweg” bood uitkomst. Op de weg er naar toe konden we op diverse plaatsen genieten van prachtige uitzichten en kleuren. Daar bemerkte Louise, dat de transporteur van haar fotocamera het liet afweten, hetgeen later in een fotozaak in Williams werd bevestigd. Louise gaat nu verder met de fotocamera van Hans.

Wat leuk, dat vliegveldje! Om de paar minuten steeg er wel een vliegtuigje of helikopter op, voor een korte rondvlucht. Je kon daar al voor $19.00 een rondvlucht van 10 minuten maken. Louise durfde wel, maar Hans beslist niet, niet omdat er geen parachutes werden verstrekt, maar de –enige- piloot kan bijvoorbeeld plotseling “ziek”worden! Om 16.00 uur waren we weer terug in Williams. Voor het diner kozen we Rod’s Steakhouse, al vanaf 1946 in Williams gevestigd. Bleek een goede keuze! 

Zondag 30 april

Vandaag een dagtripje gemaakt naar de Meteor Crater en Winslow (Arizona). Hans had eindelijk eens in het  instructieboekje van de Oldsmobile gekeken om er achter te komen, hoe je de cruise-control moest bedienen! Hij was gelijk laaiend enthousiast! Het gebied dat de Meteor Crater vormt wordt gebruikt voor de opleiding van astronauten. Een zijweg van de I-40 richting Winslow en Holbrook leidt naar deze plek. De prairie langs deze zijweg wordt begraasd door stieren, die de gewoonte hebben deze weg zó over te steken. Sommige stieren zijn “pestkoppen”. Als ze je zien naderen –je rijdt natuurlijk héél voorzichtig- doen ze nèt of ze willen oversteken, maar houden dan ineens halt als ze bij het asphalt zijn!.

Winslow is ook een Route-66-stadje, net als Williams, maar lang niet zo uitbundig.Het was er erg rustig, mogelijk omdat het zondag was en nog vóór 11.00 uur a.m. Winslow is bekend door een hit (Standing on an corner in Winslow-Arizona) van de Eagles uit 1972. Die corner is herschapen in een “bedevaartsoord”. Het was erg rustig op die hoek, toen wij er om 11.00 uur arriveerden. Een Amerikaan en zijn echtgenote, kennelijk was de man een echte fan, waren er niet weg te slaan! De ontroerde man -zijn autoradio speelde constant de desbetreffende hit- keerde telkens terug om opnieuw foto’s te maken! Gedeeltelijk via een alternatieve route met aan de top besneeuwde bergen, reden wij door de steeds mooier wordende onafzienbare prairies weer terug naar Williams, waar Louise de witte was deed. We hadden nog wat tijd om in het stadje wat inkopen te doen. In een winkeltje telde Louise in het Nederlands wat kleingeld uit, toen de eigenaresse in het Nederlands begon mee te tellen! Zij bleek ruim 43 jaren geleden vanuit Rotterdam naar de USA te zijn vertrokken, had nog in 1986 ons land bezocht, maar vond Holland te klein geworden!

Aan de overkant van het motel dineerden wij weer heerlijk Mexicaans!

Maandag 1 mei

Met weemoed namen we afscheid van Williams en dus ook van Arizona. Omdat het rijden in onze huurauto comfortabeler was, dan we van tevoren hadden kunnen denken, besloten we via Utah naar Las Vegas te rijden en daarvoor twee dagen uit te trekken. Bij Flagstaff gingen we naar “boven”via de SR-89. Het was weer pracht en praal wat de klok sloeg! Arizona was vroeger –misschien nu ook nog wel- een groots indianengebied. De Hopi’s en Apaches in het midden en oosten van de staat, de Wutpathi’s  en de Navajos meer naar het noorden.Eerst passeerden we het Wupathi-gebied en naderhand het Navajo-gebied. Natuurlijk weer die prachtige prairies! De SR-89 loopt dwars door de Painted Desert, zo mooi! Prachtig gekleurde rotspartijen, paarsig, groen, geel, oranje). Op een gegeven moment gaat de SR-89 verder richting Page (nog net in Arizona), terwijl de Alt-89 richting naar het westen afbuigt richting Colorado-river.Wij volgden de Alt-89. Bij de Colorado-bridge is een uitzichpunt, waar je beneden de rivier kunt zien stromen. Beslist even daar stoppen! Via de prachtige Vermillion Cliffs en het plaatsje Jacob Lake –waar een nog tot 15 mei afgesloten weg naar de North-Rim van de Grand Canyon leidt- reden we via Fredonia naar het Zion National Park (Zion NP). Dit park ligt al in Utah en is indrukwekkend mooi! In Hurricane-Utah boekten we ons hotel voor één nacht. In de supermarkt herinnerden we ons, dat in Utah, behalve in een tweetal liquor-stores in de hele staat, géén wijn in supermarkten wordt verkocht! Dat is daar verboden. (Wel bier met een alcoholpercentage minder dan 4,25; zelfs onze Freddy Heineken past zich daar aan!). Een leuk uitziende vrouwelijke klant adviseerde ons 20 miles terug te rijden naar zo’n liquor-store, maar je moet daar wél je naam opgeven, aldus de dame. Zelf smokkelde ze haar drank uit Nevada, zo’n veertig mile verderop. Hans dus bier, Louise diet-cola. Heerlijk gegeten aan de overkant van ons hotel, zoals gebruikelijk zonder alcoholische dranken!

Dinsdag 2 mei

Vandaag naar Las Vegas in Nevada. Je rijdt dan ook nog in een stukje Arizona. Nog in Utah, aan de overkant op de I-15 tussen Nevada-Arizona-Utah, zagen wij in de praktijk gebracht, wat de dame in de supermarkt ons gisteren vertelde, namelijk, dat werkelijk alle Utah binnenrijdende auto’s door de politie op dranksmokkel werden gecontroleerd! De cruise-control leverde weer goed werk op de mooie tocht langs de Black Rocky Mountains en de woestijn naar Las Vegas, waar het werkelijk zéér warm (39C) was. We arriveerden al vóór 12.30 in ons hotel vlakbij de beroemde Strip en konden dus al gauw de gokstad gaan verkennen. Alleen het MGM-hotel-gokpaleis is al een ware belevenis! Duizenden éénarmige bandieten, baccarat-tafels, roulette-tafels, kaartmachines enz. enz. Heerlijk is het om naar al die mensen achter die apparaten te kijken en om zelf hier een daar met een quarter-dollar of 5 cents-stuk met zo’n eenarmige bandiet te spelen. (Wij hebben in Las Vegas alleen met muntgeld “gespeeld”) Er zaten veel oudere dames achter de machines (sommigen bedienden er twee tegelijk) te gokken, met elkaar te praten en een sigaretje te roken. En dan zijn er nog de shows en –bij MGM- échte leeuwen, die achter glas met hun oppassers en met grote ballen spelen. Je kan in Las Vegas ook nog een stukje New-York bewonderen, zoals een replica van het Vrijheidsbeeld en enkele huizen. Loop de buitentrap op van zo’n werkelijk prachtig uitziend huis, licht de koperen plaat van de brievenbus in de deur op en je ziet………de betonnen muur daarachter! Zuiver plakwerk dus, maar wel geraffineerd, want je zou zweren, dat het echte huizen zijn! Omdat het JB-restaurant in Hurricane ons goed was bevallen, togen wij voor het diner naar het aan de overkant van ons hotel gelegen JB-restaurant. Wat een domper! Nachtclubachtig verlicht, slechts enkele eettafels en vele gokmachines! Zo goed als geen enkele klant. Wij weg dus! Elders lekker gegeten. Daarna heerlijk geflaneerd op de prachtig verlichte Strip!

Woensdag 3 mei

Vanmorgen liep op onze “standard-time” (6.45 uur) de wekker af. Na het ontbijt en het boodschappen doen gelijk doorgereden naar Lake Mead en de Hoover Dam, als je in Las Vegas bent een niet te vermijden trip. Bij Lake Mead boekten wij een boottocht van ongeveer twee uren over het meer naar de Hoover Dam. Een mooie tocht met goede uitleg, o.a. over de energie, welke in Las Vegas wordt verbruikt en welke vrij goedkoop wordt opgebracht door de Hoover Dam in de Colorado-rivier, waardoor het grote Lake Mead is ontstaan. Onze oude broodjes voerden wij aan de vele grote karpers aan de oever van het meer. Wij zagen twee werkelijk slanke meisjes een grote zak popcorn kopen –Louise dacht nog even wat die twee slanke dennen met die grote hoeveelheid popcorn aan moesten- en deze uitstrooien over het water. Een grote school karpers vocht om elke corn; zelfs de aanwezige eenden wierpen zich in de strijd en liepen zelfs over de ruggen van de karpers! ‘s Avonds bezochten we in Las Vegas het werkelijk indrukwekkende Luxor, gebouwd als een heuse Egyptische piramide, maar dan met glitter en glamour. Het inwendige van de piramide wordt benut als gokpaleis, prachtig versierd met Egyptische “nep”-kunst tot en met het graf van Toetanchamon aan toe. Als je in het midden van deze gigantische piramide staat en je kijkt naar boven, dan zie je steeds minder groot wordende galerijen, waaraan ontelbare hotelkamers liggen. Eigenlijk een wonder van bouwkunst en dan vraag je je automatisch af hoe de egyptenaren van vroeger het voor elkaar gekregen hebben hun piramides te bouwen! Waren zij dan tóch overgeblevenen van een vroegere uiterst moderne beschaving uit in in zee verdwenen deel van onze aardbol?

Donderdag 4 mei

Wij ontbeten al vroeg, want onze tocht –een van de langste uit onze serie- zal ons vandaag naar Palm Springs in California voeren.Van Las Vegas tot Barstow loopt de I-15 door de woestijn. Met de cruise-control in bedrijf geeft dat ook de chauffeur gelegenheid van het natuurschoon te genieten. Bij het overschrijden van de californische staatsgrens vindt er “controle” plaats. De vrachtauto’s hebben een aparte overgang, zoals vroeger tussen Nederland en Duitsland bijvoorbeeld, terwijl alle personenauto’s óók stuk voor stuk door aparte doorgangen moeten, waarbij aan iedereen wordt gevraagd of je groente of fruit bij je hebt. Wij hadden dat dus niet, maar stel, dat je in Las Vegas sinaasappelen uit California gekocht zou hebben, wat zou er dan gebeurd zijn? Na Barstow en de Mojave-woestijn bleven we de I-15 volgen via San Bernandino naar Palm Springs.Je komt dan ook in de buurt van de besneeuwde bergtoppen van Big Bear, waar Taylor, Ridge en Brooke Forrester van de Bold en de Beautiful hun hartstochtelijke avonturen hebben beleefd en voorlopig nog wel zullen blijven beleven! Je bemerkt, dat de californische woestijn steeds groener wordt. Bij San Bernandino rijd je de streek Orange County binnen. Je staat dan even stil (figuurlijk gesproken dan) bij de schrijver van psychologische thrillers, T. Jefferson Parker.Zijn boeken zijn niet alleen zeer spannend, maar hij beschrijft daarin de streek erg goed. In zijn boek “De engeltjes van Horridus” bijvoorbeeld (oorspronkelijke titel “Where serpents lie”) beklaagt hij zich, dat hoe langer hoe meer natuur, met name ook sinaasappelboomgaarden, door winstbejag van projectontwikkelaars wordt opgeofferd aan verregaande uitbreiding van steden. Wij zagen dat toevallig in Victorville tussen Barstow en San Bernandino, waar flinke stukken van de woestijn worden opgeslokt door grootschalige projecten zoals grote huizen met elk véél grond er omheen!

Palm Springs is best een aardige plaats –(film)sterren hebben daar grote huizen voor de wintermaanden en je kan zelfs een bustour daarlangs maken- maar na enkele uurtjes heb je het wel bekeken.

Als je daar toevallig geld moet pinnen, doe het dan bij de Washington Mutual Bank zonder kosten! (Normaal betaal je per pin in de USA $1.50 tot $2.00.)

‘s Avonds hebben we op één der 48 Tv-kanalen de volledige uitzending van Cirque Du Soleil kunnen zien.

Vrijdag 5 mei

We vertrokken om 8.30 a.m. uit Palm Springs richting Mecca langs de SR-111. Het was al flink warm. We namen de goud-geel-groen-route uit het ANWB-boekje 1999, dat Monique ons had meegegeven, maar dan in omgekeerde volgorde.Overal prachtige palmbomen. Via Mecca kwamen we in de Coachella-vallei terecht, waar de dadelplantages liggen. In 1890 werden daar (vanuit Algerije) 68 stekken van de dadelpalm geplant, met als resultaat, dat nu 95% van de in de USA geconsumeerde dadels daar vandaan komt! Langs de SR-111 ligt de Oasis Date Gardens (een dadelwinkel) waar je diverse soorten dadels kunt proeven en kopen. Verrukkelijk! Wij konden geen keus maken en kochten daarom een mandje dadels van verschillende soort. Via de Salton Sea en Borrega Springs (daar is een natuurpark) reden wij naar het prachtige oude plaatsje Julian.Dit plaatsje ligt al in het groen, terwijl wij daarvóór te maken hadden met de hitte en het “geel” van de woestijn, gevolgd door wijngaarden en boomgaarden met citrusfruit. Onderweg zagen wij diverse keren min of meer verscholen auto’s staan van de Boarder Patrol, kennelijk vanwege uit Mexico (toch nog een aardig stukje zuidelijker gelegen) overstekende illegalen. Julian is een lief en oud goudmijnstadje, dat in 1870 werd gesticht en waar nog 19^e eeuwse gerestaureerde huizen staan. De ongeveer 60-jarige verkoopster van de winkel, waarin wij een souveniertje kochten, vertelde ons heel trots, dat haar overgrootmoeder uit Nederland kwam. In Julian besloten we door te rijden naar Carlsbad, aan de kust boven San Diego. Een prachtige tocht langs de SR-78. Door de bergen, bochtige wegen met haarspeldbochten, langs ravijnen (canyons) zonder afrastering! Het is dan heerlijk om een automatische auto te besturen met drie bergversnellingen, zodat je zo goed als niet hoeft bij te remmen! Je kan dit landschap beslist niet vergelijken met welke bergstreek in Europa dan ook; zelfs de koeien zijn verschillend! Via Escodrino en Oceanside bereikten wij uiteindelijk Carlsbad, waar wij vermoeid neerstreken.Op de TV zagen wij later, dat San Diego vanwege een “5 mei feest” gedeeltelijk was afgezet. Naderhand zagen wij in Carlsbad een stille wijk met witte huizen, waar uitsluitend Nederlandse vlaggen wapperden!  Verder was er in Carlsbad geen enkele feestuiting.

zaterdag 6 mei

Vandaag naar Los Angeles (Hollywood) Het was de bedoeling daar voor twee nachten te boeken. We arriveerden daar om 3.00 am in ons hotel in Whitneystreet, een zijstraat van de Hollywood-Bvd, oftewel de “Walk of Fame”. In eerste instantie reden we even langs de kust langs Oceanside –een gigantische jachthaven- en vandaar via de I-5 naar Garden Grove om daar de Crystal Cathedral van de bekende TV-dominee (Euro-7 in nederland) te bezichtigen. Een prachtig gebouw! Daarna leidde Louise mij langs een wirwar van Interstates en Highway’s naar Los Angeles-Hollywood. Als rasechte amsterdammer voel je je thuis op die drukke wegen en heb je zelfs de gelegenheid goed om je heen te kijken, waarbij je dan tóch moet constateren, dat sommigen te diep het gaspedaal in trappen! In het hotel namen wij eerst de handleiding “hoe te handelen bij een aardbeving” door; gewoon onder tafel gaan zitten mét je medicijnen! Daarna gingen wij de “Walk of Fame” bezichtigen. Deze “Fame” is zo langzamerhand een soort amsterdamse Nieuwendijk geworden qua aankleding wat soort winkels betreft. Er staan nog enkele oude gebouwen, maar deze worden weggedrukt door alledaagse reclame. Toch blijft het interessant!

‘s Avonds –uiteraard vóór het donker werd- gedineerd aan de Sunset Boulevard. Hans ‘n senioren-diner, maar Louise had flinke honger en nam dus een large steak. Terug in het hotel viel Louise “met haar neus in de boter”. Thuis is zij liefhebber van het programma  “Eigen Huis en Tuin” van RTL-4/Praxis, waar de klussen worden opgeknapt door ene Nico. Bij terugkomst in het hotel kon zij op de zender KC/ET, sponsor Delta Woodwork Industries, alsnog van eenzelfde programma genieten. De presentator leek sprekend op Nico (of Nico op hem), maar was veel rustiger dan de nederlandse Nico en bracht het programma naar onze mening ook beter. Hij zette een prachtige eettafel in elkaar! Wat later naar bed dan anders, wél morgen weer vroeg opstaan, want we hadden besloten tóch maar niet langer in Los Angeles te blijven.

Zondag 7 mei

Exact om 6.40 a.m. liep de wekker af. Douchen, aankleden en met de koffers, rugzakken en verdere bagage de lift in (we zaten op de vijfde verdieping van een hotel, dat tot de M-6-motelketen behoort, zeker een aanrader) naar de bij het hotel behorende (gratis) parkeergarage in het sousterrain. Je geeft de suppoost het genummerde briefje, dat je al eerder bij boeking van de receptie had ontvangen, waarna die suppoost je autosleutel uit een bewaarplaats haalt, enkele auto’s verzet en jouw auto voorrijdt, terwijl wij –ongemerkt- de auto op schade controleerden. (Bij boeking wordt dat aan de gasten gevraagd). De suppoost verdient dan zijn tweede –ook bij binnenkomst- dollar en terwijl hij nog aanbiedt je te helpen met het inladen van de bagage, zit deze er natuurlijk al in, want zo vlug en handig waren we natuurlijk al geworden!

Allereerst op de Sunset-Boulevard bij Denny’s ontbeten. Ditmaal gekozen voor pancakes en aardbeien, weggespoeld door grote mokken koffie. Nu zijn wij thuis gewend om sterke zwarte koffie te drinken en wij hadden al eens vernomen, dat de amerikaanse koffie slap en waterig zou zijn, maar dat is ons gedurende de hele reis best meegevallen. Na het ontbij even naar een stil zijstraatje van de Hollywood-Boulevard gereden om een foto te maken van de gigantische  “HOLLYWOOD”-letters in de bergen, welke je vaak in films ziet, maar nooit vanuit een rustig zijstraatje in LA.

Via de Interstate 101, de Interstate 170 en de Interstate 5 reden we de S-99 op tot Fresno. Vooral op de I-5 weer genoten van de prachtige uitzichten! Je ziet op deze weg veel auto’s met boot-trailers, op weg naar de diverse meren in de omgeving. Langs de S-99 via Bakersfield en Fresno (op de heenweg naar Arizona maakten wij eveneens gebruik van deze weg,maar dan aan de overkant natuurlijk) is de middenberm bezaaid met oleanders in de kleuren wit, rood, oranje en nog meer kleuren. Eerlijk gezegd nóg mooier dan langs de weg tussen Patras en Corinthe in de Pelopónnussos in Griekenland. We reden langs diverse wijngaarden van flinke omvang, evenals grote sinaasappel- en andere citrusbommgaarden. Tevens langs grote velden zonder gras met grote voerbakken (langs de spoorlijn) waarop duizenden stuks rundvee rondliep, kennelijk verzamelplaatsen voor slachtrundvee voor verder transport. Je denkt dan “terug” aan de boeken van Arendsoog en de TV-serie Rawhide. Een “moderne” bedelaar vroeg ons op een “rest-area” geld voor benzine (dat was ons al eerder in Las Vegas overkomen). In het nederlands zeggen wij dan dat wij het helaas niet berijpen. Even later reed hij –vrolijk?- verder. Bij Fresno namen wij de SR-41 richting Oakhurst, onze volgende overnachtingsplaats. Langzamerhand kwamen de bergen in zicht. Vlakbij Oakhurst begon het te…….regenen! Niet te geloven na veertien dagen onafgebroken zonnig en warm weer! In het natte Oakhurst boekten we voor één nacht in het Ramada-hotel. Toen we na het diner in een mexicaans restaurant in het hotel terugkwamen arriveerden daar juist vier drijfnatte motor-rijders. Ook voor deze mensen zullen we vóór het slapen gaan het aloude schietgebedje “onze lieve heertje, geef mooi weertje, geef een mooie dag, dat het zonnetje morgen weer schijnen mag” van stal halen!  

Maandag 8 mei

Bij de eerste blik naar buiten om half zeven in de ochtend, leken de schietgebedjes geen soelaas te hebben geboden. We lonkten al naar de zich ook in deze hotelkamer bevindende bijbel om een adres te vinden, waar wij verhaal konden halen, doch zagen een half uurtje later, dat het droog werd. Dus óp naar het Yosemite National Park, twaalf mijlen verderop. Een schitterend  natuurpark! Zoals wij met een handjevol anderen het park binnen reden, kan je niet geloven, dat zeker in de week-ends in de zomermaanden, er “bumper aan bumper”wordt gereden. Ook in dit park is de natuur anders dan in Europa. Véél grotere bomen en rotspartijen. Zelfs de hagedissen zijn flink groter dan in Europa! Prachtige watervallen en wild stromende rivieren en beken. Hoe zou het toch komen, dat alle natuur in de USA groter en majestueuzer is dan in Europa? Omdat de USA pas veel later is “ontdekt” en dat daarom de tijd, dat de mensen gingen beseffen zuinig te moeten zijn op de natuur, éérder is gekomen? Ook zal een rol daarin spelen, dat het aantal inwoners per vierkante kilometers in de USA beduidend lager ligt dan in Europa.

Via de S(tateway)-120  en de S-49 reden wij via Sonora naar Columbia om het Columbia Historic State Park te bezoeken, voor iedereen gratis toegankelijk. Oude gebouwtjes uit de vorige eeuw, zoals de prison, de school uit 1850, diverse saloons, het Wells Fargo postkoetskantoor (helaas wegens renovatie gesloten), the old barbershop en niet te vergeten de oude goudwinningsplek, waar vele schoolkinderen, aangevoerd door de bekende gele schoolbussen,waaronder enkele bussen van het ouderwetse type (leuk!), door een “echte” goudzoeker werden geïnstrueerd in het zoeken naar goud, waarna de kinderen het zélf mochten proberen. Middenin de hoofdstraat van Sonora (South Washington-street 160) boekten wij een mooie ruime kamer met badkamer enz.in het hoofdgebouw (het motel-gebouw aan de achterzijde trok ons niet), met ouderwetse uitstraling, zoals “originele” oude kranen in de zeer goed ingerichte badkamer en een oude lift uit 1910 of 1915! Nog even het stadje bekeken, in de zon, want die was in het Yosemite-park al gaan schijnen! Het maritiem-museum in de hoofdstraat was gesloten. In een goed gevuld mexicaans restaurant in de hoofdstraat -overzijde hotel- lekker gegeten en gedronken. Lezen en TV kijken en weer vrij vroeg naar bed.

Dinsdag 9 mei

Vandaag via de S-49  “Gold Country” verder verkennen en via Placerville verder reizen naar South Lake Tahoe, nog nét gelegen in California, vlakbij de grens met (noordelijk) Nevada. Tot Placerville kom je oude mijnstadjes tegen, met veel historische gebouwen. In Angels Camp heeft Mark Twain inspiratie opgedaan voor zijn beroemde korte verhaal “The celebrated frog of Calaveras”. Voor het Angels Camp Museum staat een 19^e eeuwse lokomotief opgesteld.

In San Andreas kan je in het oude gerechtsgebouw (nu het Calaveras County Historical Museum) nog de cel van de legendarische struikrover Black Bart bewonderen. Deze Bart stond bekend om de beleefdheid, waarmee hij zijn slachtoffers bejegende en de rijmpjes, welke hij na zijn berovingen achter liet.

Misschien mede daarom werd hij in 1883 niet opgehangen; hij kreeg 5 jaar celstraf. In Mokelumne Hill –even verderop- waren er tijdens de gold-rush vele dronkemans-vuur-gevechten met tenminste één dode per week. Een paar van deze doden zijn nog te “bezichtigen” op het op een heuvel gelegen kerkhof.

In Sutter Creek –een lieflijk stadje- vond Louise het rose huis van haar dromen, niet te missen aan de rechterkant van de door het stadje lopende S-49. Even eerder kan je rechtsaf slaan voor een mooie rijroute (12 miles) naar Volcano.

Vanaf Placerville volgden we de U-50 (een hoofdweg) naar South Lake Tahoe. Volgens Hans konden we daar zeker twee dagen blijven om aan het strand van het meer lekker te zonnen! Het was wel wat fris, maar het zonnetje scheen uitbundig! Wij reden door de prachtige bergen van de Sierra Nevada, hier en daar met sneeuw bedekt. Volgens Hans houden die bergen alle eventuele regenwolken uit het noordwesten tegen. In South Lake Tahoe boekten wij voor twee nachten in het gunstig gelegen M-6-motel met uitzicht op de Canada-achtig aandoende, met grote naaldbomen bedekte besneeuwde bergen. Op straat liggen grote dennen-appels, afgewaaid van de bomen. Volgens Louise zijn die dingen voor f. 1,10 per stuk te koop bij Intra-Tuin. Het was vandaag weer wasdag met drogen voor Louise in de laundry van het motel. Ondertussen genoten we van een memorial-TV-uitzending over Louis Prima, overleden in 1978. Aan de overkant lonkte een Prime-Rib-restaurant ons toe, dus straks…………..!

Woensdag 10 mei

De zon scheen al volop toen wij uit de veren kwamen. Het Prime-Rib-restaurant bleek ook uitstekend te kunnen functioneren als “ontbijt”-restaurant. Het was toch te fris om te gaan zonnen! Er stond bovendien een fikse wind, dus moesten de truien aan. Vandaag gaan we de Ponderosa-ranch bezoeken, gelegen in de bergen in de staat Nevada, niet ver van het Lake Tahoe. De Ponderosa is bekend van de TV-serie “Bonanza”. De weg er naar toe is prachtig met schitterende uitzichten op het  Laka Tahoe en de besneeuwde bergen. Door de krachtige wind was er veel “wit”op het blauwe meer. Regelmatig doken er langs de kant van de weg waarschuwingsborden op voor overstekende beren en vallende rotsblokken. In beide gevallen zijn dat hier grote objecten! De Ponderosa-ranch is een bezoek zeer beslist waard. Het is tevens een oud dorpje-filmset van MGM, met o.a. de bank,waar een overval wordt uitgebeeld, de gevangenis met het aangrenzende verblijf van de sherrif, het gerechtsgebouwtje, het kerkje, de blacksmith niet tevergeten, het kerkhofje en natuurlijk twee saloons! De "geheime" verblijfplaats van de gezette zoon Hoss Cartwright kan je nu bezichtigen en je voelt –en kan je ook nog zien- de aanwezigheid van vader Ben en zijn andere zonen Adam en Joe en de chinese kok/bediende. De sterren zijn, behalve Adam, ondertussen overleden. Volgens een amerikaanse fan/toerist ter plaatse wordt “Bonanza” nog regelmatig op TV uitgezonden. Hij vond het leuk nu eens een nederlandse “fan” te ontmoeten.

Even verder gereden naar Carson City voor de boodschappen. Je weet dan meteen weer, dat je in Nevada bent, gezien het aantal eenarmige bandieten in de supermarkt! Op de terugweg richting South Lake zag Louise een bordje “Library” linksaf, het bos in. Even tijd om een E-mailtje te verzenden genomen. Wij kregen van een vriendelijke bibliothecaris tien minuten, genoeg tijd om de twee oudsten van onze kinderen een berichtje te sturen. Omdat Hans in Carson City enige pietluttige sneeuwvlokjes tegen onze autoruit had gezien, dicteerde hij Louise, dat sneeuwbuien ons pad kruisten! Nou, dat heeft hij geweten, want toen wij van de library weg reden, begon het pas goed te sneeuwen! Veel meer sneeuw, dan wij in de laatste vier jaren in nederland hadden gezien! En dat op 10 mei!! Met een zeer matig vaartje reden wij door de sneeuwbuien terug naar het motel. Terwijl wij naar de overkant liepen voor ons diner nog even sneeuwballen gegooid!    

Volgens het “weer”-kanaal op TV (je kan de gehele dag de weersvoorspellingen blijven volgen en het is opvallend, dat ze naderhand altijd gelijk hebben gehad!) zit –behalve de zuidelijke staten- geheel amerika in storm, wind, regen en sneeuw. Louise wilde altijd ‘ns een keer naar de wintersport. Zij heeft nimmer kunnen bevroeden, dat zij tijdens een “zomer”-vakantie nog eens haar zin zou krijgen!

Donderdag 11 mei

Om 6.30 a.m. liep de wekker af. In Palm Springs, William-Arizona , Las Vegas en andere plaatsen waren wij gewend de plafond-vin en airco aan te zetten tegen de warmte. Nu moesten we de verwarming in de hoogste stand draaien, want het was behoorlijk koud! Een hete douche, flink in de kleren en naar de overkant om een senioren-ontbijt te nuttigen. Tijdens die 40M lopen moest Hans natuurlijk weer sneeuwballen gooien : “ach ja” zei Hans, “ik krijg nu de kans om voor de eerste keer in mijn leven op 11 mei(!)  sneeuwballen te gooien!”  Vóór het vertrek naar Sacrmento de auto sneeuwvrij maken. Ook de vóórruit van de auto bleek bevroren –ijskrabber niet aanwezig- maar de zon bleek een goede helper te zijn, zodat wij al om 8.30 uur konden gaan rijden. De stralende zon kon (nog) niet verhinderen, dat het hier en daar op de U-50 wat glad was; er waren diverse waarschuwingen voor  “icing roads”. Vrijwel iedereen reed zo’n 10Mph minder dan was toegestaan en door de cruise-control tezamen met de bergversnellingen 1,2 en 3 te bedienen, hoef je bijna niet het rempedaal te gebruiken, wat alleen maar veiliger is. Aan het feit, dat je op een “passing lane” niet wordt ingehaald, weet je dan, dat de achterliggers deze wijze van rijden wel kunnen waarderen.

Wij arriveerden al vrij vroeg in Sacramento en lieten ons voor één nacht inschrijven in een hotel, dat op ongeveer 2 miles van Old Sacramento was gelegen. Old Sacramento is beslist de moeite waard om (gratis) te bezichtigen. Het ligt tussen de rivier –waar zelfs zeeschepen kunnen komen- en de moderne stad. Er staan veel historische gebouwen met daarin musea  “uit de oude tijd” , leuke winkeltjes, een oude school en niet te vergeten het Railroad Museum. In de rivier ligt een tot hotel verbouwde oude raderboot. Je auto parkeer je natuurlijk in één van de twee beslist grote aangrenzende parkeergarages. Old Sacramento is niet bewoond en het is daarom beslist ergerlijk, dat je vrijwel overal in de oude stad  je auto –nog gratis ook- anderhalf uur mag parkeren! Het maken van foto’s bijvoorbeeld wordt dan een stuk minder aantrekkelijk. Na de vrieskou van vanmorgen was de temperatuur inmiddels opgelopen tot zo’n 25 C.

Vrijdag 12 mei

Wederom vroeg uit de veren en 200 meter verderop gezellig ontbeten in een restaurant, waar we gisteravond ook hebben gedineerd. Ons reisdoel van vandaag is Fort Bragg, gelegen aan de kust ten noorden van San Francisco. Via de Interstate-5-North reden we naar Williams-California, alwaar we in zelf-bedienings-auto-wasserette onze met pekel besmeurde auto wasten. Vanuit Williams volgden we de SR-20. Al meteen rijd je door steeds hoger wordende heuvels met weilanden, waarop loofbomen groeien. Die bomen staan vaak alleen of in groepjes van twee of drie. Zouden daar vroeger ook indianen gewoond hebben? Langs de prachtige route liggen diverse kleine plaatsen aan diverse meren, waaronder het grote Clear Lake. De heuvels worden bergen, echter niet zo hoog zoals we ze eerder hadden  meegemaakt. Dan zijn er zo goed als geen loofbomen meer, maar wel enorm hoge en soms ook dikke naaldbomen. Prachtige bossen!  Af en toe schitterende uitzichtpunten. Haarspeldbochten. Een vrij stille weg is die SR-20. In Fort Bragg boekten wij een mooie kamer in het niet al te prijzige hotel Harbor Lite Lodge, met uitzicht op de Pacific. Vanuit het hotel kom je via een steil pad naar beneden op het strand. Langs dit pad groeiden allerlei soorten wilde bloemen, waarvan sommige heerlijk roken! Het plaatsje zelf is weinig interessant. Bijtijds naar bed gegaan!

Zaterdag 13 mei

Wel eens de Highway-Coast-Road nr. 1 ten noorden van San Francisco gereden? Menigeen is bekend met deze mooie weg zuidwaarts van San Francisco naar Los Angeles, maar deze weg ten noorden van San Francisco mag er ook best wezen! Wij volgden deze “highway” van Fort Bragg naar het zuiden, richting San Francisco. In de USA zijn niet alle highway’s hetzelfde! Rijd je op de ene gemakkelijk een gemiddelde snelheid van 65Mph, op de andere kom je niet hoger dan gemiddeld 40Mph. Of nog minder. De ene highway is vierbaans, de andere weer tweebaans. De coast-highway van Fort Bragg richting San Francisco is tweebaans en het beste te vergelijken met een D-weg door het Centraal Massief in Frankrijk, maar dan pal langs de Pacific-kust over hoge kliffen met steile afgronden, vrijwel zonder ook maar enige afrastering! Er zijn vele plekken langs deze weg waar je kunt parkeren en kunt genieten van prachtige uitzichten over de oceaan. Zo vonden wij een plek, waar wij konden uitzien op honderden zeeleeuwen, die beneden lagen te zonnen, te spelen en af en toe eens het water indoken. En vrijwel altijd pal langse de weg die prachtige wilde bloemen, geel, wit, rood en oranje gekleurd. En dan de vele bomen met hun takken landinwaarts gericht door de zeewind. We zagen zelfs vogels, anderhalf keer zo groot als onze mus, met knalrode bovenvleugels. Wij zagen genoeg gelegenheden om een strandwandeling te maken, maar de zeeleeuwen worden goed beschermd, dus dicht bij ze komen is –gelukkig- niet mogelijk. Even landinwaarts liggen diverse State-parken, waar je nog hoge sequoa’s kunt zien.Er is zelfs een Rhododendron-State Park, maar de bloemen van die naam waren bij ons bezoek nog niet aan bloeien toe. Ter ere van Alfred Hitchcock bezochten wij het kustplaatsje Bodega-Bay. (Bestaat uit drie delen,waarvan één deel pal aan de kust) In dit plaatsje –aan de kust- is namelijk zijn film “Birds” opgenomen. Vrijwel niets herinnert daar nog aan, behalve dan het strand en het toenmalige schoolgebouw.

Wij hopen het juiste (school)gebouw gefotografeerd te hebben (waar de vogels de kinderen en filmster-schooljuffrouw aanvielen) maar zullen dat tzt nog controleren.

Om 4.30 pm arriveerden wij moe, maar voldaan, in onze kamer in het Best Western-hotel te Santa Rosa.

Zondag 14 mei

Vandaag de laatste étappe (50 miles) van Santa Rosa naar San Francisco. Gelet op deze geringe afstand waren we een uurtje later opgestaan. Ook de amerikanen vierden vandaag moederdag. Kennelijk wonen er véél moeders in San Francisco, want op de U-101 was het razend druk. Volgens het TV-weerkanaal zou het flink gaan regenen en even hoopten wij, dat de amerikaanse voorspellers een evenbeeld van onze KNMI-ers zouden vormen! Maar ze kregen wéér gelijk! Plenzende regen. Iedereen paste keurig de snelheid aan, zodat we toch op comfortabele wijze San Francisco bereikten over de (tol)brug “Golden Gate”. Alle bruggen, welke naar San Francisco leiden (Bay-Bridge, San Mateo-bridge en de Golden Gate Bridge) zijn tolbruggen en kosten $ 3.00, maar alleen als je de stad in gaat. We hadden via het reisburo in nederland al geboekt (én betaald) voor drie overnachtingen in het Radison-hotel aan Fisherman’s Wharf, vlakbij Pier 39. San Francisco is een toeristische stad en het verdient altijd aanbeveling om al maanden van tevoren te reserveren. Dat kan je met je credit-card óók via Internet doen, maar wij hadden al geconstateerd, dat het verschil in prijs tussen boeken via Holland International in Amsterdam in januari en het boeken via Internet gering was. Wij kregen des te meer gelijk, toen bleek, dat de koers van de dollar op de dag van ons vertrek naar Amsterdam behoorlijk was opgelopen!

Met behulp van de City-Map van Monique, wist Louise ons zonder problemen binnen 15 minuten na de Golden Gate Bridge de garage onder het hotel binnen te leiden. Dat was al om 11.00 a.m. Met paraplu en een regenkapje stonden wij een uur later ons te vergapen aan de zondagse drukte op Fisherman’s Wharf. Omdat het bleef regenen, maakten wij ‘s middags zo maar een rijtoer door de stad. Uiteraard ook door Franklinstreet, een straat, die steil naar beneden loopt en bij zijstraten een klein stukje vlak is. Ook in nederland bekend op TV, wanneer er een spannende film wordt uitgezonden met wilde achtervolgingen, waarbij de (politie)auto’s bij het vlakke stuk meters de lucht in gaan! Ons diner vond plaats in een restaurant op Pier 39. Uiteraard vis! Een steak daar is volgens mij heiligschennis! Morgen beginnen we met het kabeltrammetje. We verheugen ons al daarop!

Maandag 15 mei

De in 1836 in London (GB) geboren Andrew Smith Hallidie, die in 1852 naar San Francisco emigreerde en daar een staal-kabel-bedrijf opzette, zal niet hebben kunnen bevroeden, dat zijn in 1873 voor het eerst geteste kabeltrams over de gehele wereld beroemd zouden worden! Deze kabeltrams hadden destijds het doel om de heuvels van de stad te ontsluiten. Het systeem schijnt eenvoudig te zijn. Motoren in een centrale trekken een “kabel zonder einde” onder de straten van de stad door, geleid door een systeem van riemschijven. De bestuurder (gripman) –hij staat zo’n beetje middenin de wagen opgesteld, maar heeft uiteraard wel vrij uitzicht naar voren- haalt de hendel over en dan pakt de grijper door een sleuf in de straat de kabel. De snelheid is zo goed als 10Mph. Wij volgden het in de reisgids aangegeven advies om aan de oostzijde van het trammetje plaats te nemen. De bestuurder, die de tram eerder via een draaischijf had gekeerd, bleek de in de reisgids afgebeelde man met de lange, gevlochten paardenstaart te zijn.

De tocht door de steile straten en scherpe bochten naar Market Street is een ware belevenis! Als je in SF bent, mág je zo-iets beslist niet missen! Tramgekke Hans probeerde een vergelijking te maken tussen een trambestuurder in Amsterdam en een kabeltrambestuurder in San Francisco. Afgezien van het verschil in stakingsdrift kan gesteld worden, dat het bedienen van een kabeltram beslist een stuk zwaarder is. Vooral het remmen in de steile straten naar beneden en in de scherpe bochten kost veel energie! Wij zijn –uiteraard na shopping- lopende teruggegaan naar Fisherman’s Wharf via Chinatown. Mooie tocht! Nooit gedacht, dat er in Chinatown zo veel chinezen woonden. Talloze winkeltjes met allerlei soorten vis –zelfs stokvis- ,groenten, fruit en vlees. Ook de voertaal is chinees. Louise kon ik niet overtuigen om hier onze lunch te gebruiken. “Als de toegangsdeur al vies is, ga ik niet verder naar binnen”.De lunch gebruikten wij in een brandschoon italiaans koffiehuis in Columbusstreet, waar niet alleen heerlijke koffie werd geschonken doch ook verrukkelijke op italiaanse wijze bereide tosti’s konden worden gegeten. Met de auto zijn wij naar Sausalito gereden, een aardig kustplaatsje, vroeger een vissersdorp. Er staan daar nogal wat victoriaanse huizen. Langs de kust van het plaatsje loopt een promenade met veel kunst-winkeltjes. Door het vele lopen vandaag had diabeet Hans een hypo gekregen en dus namen we op een terrasje een heerlijk ijsje! Toen we over de Golden Gate Bridge weer San Francisco binnen reden, gaf Louise weer de route naar het hotel aan. Althans, dat dacht Hans! De straten werden echter steeds steiler. Bij een kruising met stopstreep kon Hans zelfs de overkant niet zien! Louise maande tot nóg grotere voozichtigheid en wat bleek er aan de overkant te zijn? De ingang van de zig-zag-Lombardstreet! Vaak gezien op film en TV en nu zélf deze straat mogen berijden met die grote kar! Heerlijk! Ook heerlijk was weer het avond-eten in een der restaurants op Pier 39. Hoofdgerecht gegrilde zalm. Als voorgerecht koos Louise een salade, maar Hans wilde wel eens amerikaanse mosselen proeven. Deze worden in schelp geserveerd, drijvende in een overheelijke soep. De schelpen zijn even groot als in Nederland, maar de mosselen er in zijn écht een stuk groter!

Na het diner nog even naar de zeeleeuwen bij Pier 39 gekeken. Deze zeeleeuwen leggen zich aan het eind van de middag, begin van de avond, op 36 vlotten “ten ruste”. Vijfendertig vlotten zijn van hout, één vlot is van plastic. Op dat plastic vlot ligt slechts één gigantische zeeleeuw rustig te slapen, kennelijk de koning van het het hele stel, totaal zo’n 500 zeeleeuwen. Er zijn vlotten, waarop de gehele groep van zo’n 15 zeeleeuwen ligt te pitten, maar er zijn óók vlotten, waarop uitbundig door de “jongens”en “meisjes” wordt geblafd en gespeeld. Daarbij duwen ze elkaar in het water, waarbij soms de slapenden een plens water over zich heen krijgen! De koning wordt evenwel keurig met rust gelaten.

Morgen onze laatste volle dag!

Morgen brengen we onze auto terug en vliegen we naar Amsterdam. Onze laatste dag (dinsdag 16 mei) gebruiken we om met onze auto de 49-miles-scenic-drive door San Francisco te rijden. Daar heb je wel een dagje voor nodig. De route wordt aangegeven door bordjes aan palen en is vrij goed te volgen. Je komt langs prachtige uitzichtpunten, mooie gebouwen, waaronder vele woningen, de een nog prachtiger gelegen dan de andere, langs oude kazernes en forten, musea, kerken en kathedralen, enz enz. In een goede reisgids, bijvoorbeeld Capitool Reisgids California, vind je een prima opsomming van de bezienswaardigheden langs de werkelijk prachtige route. Maar er zijn natuurlijk zoveel dingen méér, die niet genoemd worden, maar waarvan je kunt genieten. Kijk eens goed naar de huizen, waarlangs je rijdt. Vele eengezinshuizen, soms aan elkaar gebouwd, maar, vooral in de “buitenwijken”, vrijstaand.Vrijwel elk huis is anders, verschillend van kleur en tóch vormt dit alles één geheel! Het doet “rijk” aan, maar misschien zíjn de bewoners dat ook wel!  

Onverwacht kan je ineens contact met een amerikaan hebben. Er moesten nog drie laatste kaarten naar nederland worden gezonden, je ziet een blauwe bus, loopt er heen en staat (Hans, dus) te stuntelen, omdat je in eerste instantie de klep niet kunt vinden. (Brievenbussen in de USA zijn gewoon anders). Vriendelijke oude man ziet dat en komt helpen. Vraagt waar je vandaan komt. Vóór je tien minuten verder bent is het hem bekend, dat je uit Amsterdam komt, dat je nog steeds dankbaar bent, dat vooral door de strijdlust van het amerikaanse leger je vader, moeder, zusje en broertje begin 1945 van de hongerdood zijn gered, dat je al twee kleinzonen het amerikaanse ereveld in Margraten hebt laten zien en vooral –en dat wordt bijzonder gewaardeerd- dat je die kleinzonen óók hebt verteld over het hoe en het waarom van dat ereveld met 8083 gesneuvelde maerikaanse jongens. Het gesprek eindigt dan met een ferme handdruk en je voelt je happy.

Op de hoek van de Pt Lobos Avenue en de Great Highway, welke pal langs de Pacific loopt en te vergelijken is met de weg langs het strand tussen Zandvoort en Bloemendaal-Strand, heb je een prachtig uitzicht over de oceaan. Vandaag geen kabbelend water, maar woeste golven! Op dit punt kwamen wij terecht in een laag gelegen beetje armetierig “museum” van “automatic mechanical musical instruments”. In sommige van die instrumenten kan je een muntstuk van $ 0,25 inwerpen, waarna het ding een liedje van vroeger ten gehore bracht, vaak met bewegende poppen.

We reden ook nog langs het Ignatius College, uiteraard niet te vergelijken met het gelijknamige College in Amsterdam! Neem alleen al de grote parkeerplaats, waar de kinderen hun auto’s gemakkelijk kwijt kunnen! We hebben dus veel gezien tijdens die 49-miles-drive, maar dát staat óók in de reisgids!

Aan het eind weken wij van de route af om nog één keer in Lombardstreet te kunnen rijden.

‘s Avonds lekker gegeten en nog even langs Pier 39 en de zeeleeuwen gelopen en afscheid genomen van het kabeltrammetje.

Woensdag 17 mei

Bijtijds opgestaan, koffers gepakt, ontbeten, de parkeergarage afgerekend en vertrokken richting vliegveld. Ook het inleveren van de huurauto is in San Francisco goed geregeld. Je komt binnen rijden, terwijl je nog rijdt kijkt men al naar eventuele beschadigingen, iemand anders bedient een soort scan, waaruit een printje rolt, waarop staat hoe je heet, dat je 23 dagen en 21 uren een prepaid SC-car hebt gehuurd, dat je de auto op 23 april om 14.46 uur in ontvangst hebt genomen en hebt teruggebracht op 17 mei om 11.42 uur, dat de beginstand 2292 miles was en nu 6312 miles, dat de benzinetank nog half vol is en dat de balance .00 is, dus dat je niets meer hoeft bij te betalen. Men vraagt of je tevreden bent geweest over de auto –nou, dat waren we!- of je de bagage wilt uitladen en dan………..tot ziens! Met de lift naar beneden, de shuttle staat al klaar en dan naar het vliegveld!

Dat was het dan!

Epiloog

Onze reis is beslist niet vermoeiend geweest! Wij zijn 25 nachten van huis geweest, waarvan één (op de terugweg) in het vliegtuig en drie (aan het eind van de reis) in San Francisco. Onze rondreis heeft dus 21 “nachten” geduurd. Wij logeerden in 16 verschillende hotels. In sommige hotels bleven wij derhalve meerdere nachten. Om van het ene hotel naar het andere hotel te komen legden wij 4427 KM af, gedeeld door zestien is gemiddeld 277 KM (173 miles) per reisdag.

Inclusief ons verblijf aan het eind van de reis (3 nachten) in San Francisco hebben wij 6432 KM (4020 miles) met de huurauto gereden. Aan uistapjes in de diverse omgevingen van de 16 overnachtingschotels én in San Francisco zijn dus nog eens 2005 KM (1253 miles) extra gereden. Gemiddeld (delen door 25-1=24) is dit bijna 84 KM (ruim 52 miles) per dag extra.

© USA4ALL & Hans Werkhoven