Het Grand Central Station is en blijft indrukwekkend. Een prachtige plek om New York binnen te komen. En als ik er ben moet ik altijd weer even aan die scène uit  ‘The Untouchables’ terugdenken. Je weet wel, met die kinderwagen. Het station in Washington, DC mag er ook zijn. Je kijkt er je ogen uit. Ook al ga je niet met de trein is het een prettige plek om even te verblijven.

Zoiets had ik ook in St. Louis, Missouri verwacht. Toch een plaats met een kleine 400.000 inwoners. Maar nee, Amtrak dumpte ons ergens in “the middle of nowhere” op een rangeerterrein.  En het is dan nog een hele klim uit de coupé als er geen echt perron is. 

Iedereen stond even gedesoriënteerd om zich heen te kijken. We hadden een mooie hal verwacht, waar we ook achter een hotel aan konden gaan. Zo had ik op een aantal stations van die borden gezien met overzichten van de hotels en met een telefonische verbinding naar die hotels. In St. Louis hadden we niets geboekt. Dat doen we op het station wel, zo was ons idee. Gelukkig was er op het rangeerterrein een keet waar je kon bellen. We reserveerden twee kamers in het Holiday Inn bij het vliegveld. We hadden snel een taxi te pakken om ons naar het hotel te brengen.

Onze treinreis naar St. Louis was gestart in Chicago, Ill. Daar hadden we een aantal dagen doorgebracht. Ik was er al een keer geweest en had goede herinneringen aan mijn bezoek. Aangezien ik op pad was met wat Chicago- debutanten heb ik nu echt de toeristische plekken aangedaan, inclusief de Navy Pier. Deze Pier kon wat mij betreft bijgeschreven worden onder het kopje ‘tourist traps’. Alleen het vuurwerk was wel aardig. Wel heb ik heb een heel prettige avond doorgebracht bij een concert in The Hideout, een club die verscholen ligt tussen de eindeloze kluwen highways rond The Windy City.

Indruk maakte ook Oak Park, de wijk waar Frank Lloyd Wright zijn kantoor had en ook veel woningen bouwde. Vooral bijzonder was de metrorit er naar toe. Vanuit het centrum kom je door een aantal buitenwijken die steeds slechter en slechter worden. Uiteindelijk ben je de enige blanke in de metro. Maar dan kom je aan in Oak Park, waar geen enkele woning in verval is en de straten er netjes bijliggen. Een bijzondere ervaring. 

Het vliegveld van St. Louis bleek druk gebruikt te worden. Vooral TWA- vliegtuigen vlogen af en aan. Uiteindelijk was het Holiday Inn wel een gelukkige keuze. Met gebruik van de hotelshuttle en een prima light rail systeem kwam je snel downtown en bij de Gateway Arch.  Het centrum van St. Louis is heel aardig. Vooral het gerestaureerde Laclede’s Landing had wel z’n charme. Dit stukje is eigenlijk iets té netjes opgeknapt, maar je vind er wel leuke café’s en restaurants, soms met terras.

Op mijn omzwervingen door de stad kwam ik ook het “echte” station tegen. Dat was omgebouwd tot een uitgaanscentrum met winkels, restaurants en een Hard Rock Cafe. Maar behalve een vooroorlogs exemplaar waren er in de verste verte geen treinen te bekennen.

Op het vliegveld konden we ook de huurauto oppikken. We bleken te zijn ‘upgraded’ en konden op pad met een ruime Ford Windstar Van.

Op weg naar het zuiden, de Mississippi zo veel mogelijk volgend.

We rijden het grensgebied tussen Missouri en Kentucky in. In Chester, Kentucky  is een standbeeld van Popye te bewonderen. Ik heb wel een zwak voor dit soort ‘Americana’. Ik zou graag nog ‘ns een reis willen uitstippelen, die langs dit soort beelden leidt.

Bijvoorbeeld van de ‘World’s Largest Cow’ in New Salem, North Dakota tot de ‘World’s Largest Lobster’ in Islamorada in Florida.

Het begint al wat zuidelijker te worden. Tabak verschijnt in de velden, de temperatuur stijgt wat en overal is kudzu. Dit is een struik die ooit uit Japan werd gehaald als sierstruik. Maar het Zuidelijke klimaat bevalt het kudzu goed en de oorspronkelijke vegetatie wordt op veel plaatsen overwoekerd door de struik.

In Greenville, Miss. bezoeken we The Bluesmuseum. Een aardig museum waar het nodige wordt uitgelegd over de blues en andere typisch Zuidelijke zaken. We gaan in het plaatsje op zoek naar een plek om koffie te drinken. Het centrum ziet er erg deprimerend uit. Veel winkels staan leeg en de paar zaken die nog open zijn verkopen kleding uit de jaren 70. We vragen iemand en die verwijst ons naar een supermarkt langs de snelweg.

Een bezoekje aan Memphis en Graceland mag uiteraard niet ontbreken. Memphis is een stad die, net als grote delen van The South, een vergane glorie uitstraalt. Een stad in verval met een paar aantrekkelijke plekken die dan ook bestormd worden door toeristen.(Beale Street, Graceland, de plek waar Martin Luther King werd doodgeschoten). Het bevalt me prima om ‘s avonds op Beale Street in de open lucht te eten en de warmte wat uit de lucht te voelen gaan.

We verlaten het stroomgebied van de Mississippi omdat we een deel van het Natchez Trace mee willen pikken. Dit is een pad dat al in de prehistorie werd gebruikt en iedere periode bracht weer nieuwe gebruikers met zich mee, zoals Indianen en pioneers. Delen van het pad zijn nog intact en het wordt allemaal prima aangegeven. Vooral de moerasgebiedjes maken indruk.

Maar voor het zover is bekijken we in Tupelo nog even het geboortehuis van Elvis en bezoeken we Oxford, Miss.

Ik heb altijd een zwak voor Amerikaanse universiteitsplaatsjes en Oxford is een verademing. Je kunt er weer fatsoenlijk eten, er is een prachtige boekenzaak en een alleraardigste cd- zaak. We eten ‘s avonds in een restaurant dat ons een maaltijd voorgeschoteld die in een van de betere Nederlandse restaurants niet zou misstaan. Heerlijk, even geen po’boys en grits. Dat is overigens een aparte ervaring, het eten van grits. Rare bolletjes die je in je mond stopt. Ik probeer het een paar keer, maar geeft het al snel op.

Er heerst een erg prettige sfeer in Oxford. Alleen jammer dat de temperatuur de 40C heeft overschreden. Ook de locale bevolking klaagt over de hitte. Ik dacht dat ze daar wel wat gewend waren.

In Vicksburg overnachten we in een antebellum huis. Het is prachtig ingericht, met het oorspronkelijke meubilair. Zittend op de ‘porch’ voel je een beetje hoe het was om hier te wonen. Ook in Vicksburg raken we de nodige dollars kwijt in een casino langs de Mississippi. Op weg uit Vicksburg komen we nog een stukje ’Roadside Americana’ tegen: een gebouw in de vorm van een zwarte vrouw en in haar rok is een restaurant gevestigd.

We doen Baton Rouge aan. Niet omdat het zo’n mooie stad is (dat is het niet), maar om van daar uit een Swamp Tour te doen. En dat is een bijzondere ervaring. De schipper roept de alligators alsof het huisdieren zijn. Baaaby !!!

Baaby !!! en daar zijn ze. Voor een kipkluifje willen ze wel een stukje zwemmen om ons te imponeren met hun bek vol vlijmscherpe tanden. Dat zou ik waarschijnlijk ook nog wel doen.

Ook nu is het stikheet en we krijgen een aangepaste Tour. Niet diep de swamps in, maar hard op en neer varen over de wat bredere vaarwegen.

In Baton Rouge eten we ‘s avonds in een echt cajun- restaurant.

De volgende dag staat eerst Oak Alley Plantation op het programma. Dit is een erg indrukwekkende plantation. We worden rondgeleid door een dame die is gekleed in de stijl van de periode dat Oak Alley haar hoogtepunt beleefde.

Als afronding krijgen we een ‘mint julup’ te drinken. Dit is een mix van bourbon een water met een mint- smaak en dit drankje staat voor de Zuiderlijke gastvrijheid.

Enigszins onvast op de benen verlaten we Oak Alley.

Eenmaal in Natchez bezoeken we de immense begraafplaats waar gevallenen van de Civil War begraven liggen. We kopen een cassettebandje en rijden met de begeleidende tekst over de begraafplaats. We komen de auto niet uit. ‘Only in America’, denk ik.

Vanwege de warmte passen we ons schema iets aan. Het is geen pretje om een stad te gaan bekijken bij 40 C en meer en dus rijden we naar de Gulf Coast en vinden we een hotel in het gelijknamige plaatsje. Even bij het zwembad hangen. Het heeft toch wel wat, die sfeer van zo’n kustplaatsje. Gezinnetjes op vakantie, een aquapark en ‘s avonds disco in de tenten langs de boulevard. Wel rijden we even naar de grens van Louisiana en Alabama. Weer een staat erbij.

Tenslotte rijden we naar New Orleans. We willen ergens lunchen en gaan een café langs de bayou binnen. Daar hangen wat mannen rond die al de nodige alcohol achter de kiezen hebben. Het is zaterdagmiddag, niet waar. De buitenlandse bezoekers vormen een mooie afleiding van de dagelijkse beslommeringen. Een van de heren neemt ons onder zijn hoede en wij krijgen een stapel ‘shrimp’ voor ons. Die ochtend gevangen. Budweiser er bij. Het is even knutselen om die kopjes en staartjes er af te krijgen, maar het is heerlijk. Een echte Louisiana experience. ‘if ever there was one’.

De verwachtingen voor New Orleans zijn hooggespannen, maar de stad valt me wat tegen. Met name in The French Quarter voel ik me niet echt thuis. Vierentwintig uur Leidseplein, met alle excessen vandien. Bachelor Parties die de sfeer overheersen. Bovendien is er net die tijd een Gay Parade met alles dat daarbij hoort. Ik dacht dat er in Amsterdam veel kan, maar in The French Quarter viel mijn mond soms open. Op een bepaald moment stond ik in de lift van ons hotel met twee slecht in een handdoek geklede heren. Tja.

Ik ben uiteindelijk maar gevlucht naar het Art/Warehouse District en naar de Universiteitswijk. Daar voelde ik met wat meer thuis.

Tenslotte nog wat links:

http://www.navypier.com/  De Navy Pier in Chicago, Ill.

http://www.hideoutchicago.com/ The HideOut, ook in Chicago, Ill.

http://www.lacledeslanding.org/home.html De site van Laclede’s Landing in St. Louis

http://www.gatewayarch.com/main.html de Gateway Arcch, ook in St. Louis

http://www.stlouisunionstation.com/ voorheen het station van St. Louis

http://www.cptr.ua.edu/kudzu/ ‘the amazing story of kudzu’

http://www.roadsideamerica.com/set/popeye.html The Popeye statue

http://www.deltabluesmuseum.com/ The Delta Blues Museum

http://www.elvis.com/graceland/ De officiële Graceland site

http://www.oxfordms.net/ Oxford, Mississippi

http://www.oakalleyplantation.com/ Oak Alley Plantation