DAG 1-10 april: Amsterdam-Chicago:

Vanmorgen vroeg vertrokken om 6 uur naar Schiphol, dit om de files voor te blijven, Hans en Jacqueline zelfs al om 5 uur .

Het vliegtuig vertrok met  20 min vertraging , want er was onbegrijpelijk genoeg, geen startbaan vrij voor deze geplande vlucht. Maar goed eenmaal in de lucht bleek er zoveel tegenwind te zijn dat we uiteindelijk met 1 uur vertraging aankwamen in Chicago. Toen snel de auto opgehaald in de stromende regen en slechts 5 graden, daarna op weggegaan naar South Bend (Indiana),  na de nodige files en onderweg een vette hamburger met koffie bij de Mc Donalds, goed aangekomen bij het hotel, het Quality Inn en Suites in South Bend.

's Avonds lekker wezen eten in het Italiaanse restaurant vlak bij het hotel en daarna nog even de website bijgewerkt, en toen naar bed, want we hebben er inmiddels 24 uur opzitten.
Morgenochtend vroeg weer uit de veren om de nagelnieuwe camper op te halen.

DAG 2-11 april: South Bend-Effingham

 

Vandaag de grote dag, we gaan de camper ophalen op de fabriek in Middlebury zo’n 60 km van het hotel, helaas kunnen wij hem pas om 11:00 uur ophalen. Dus hebben we besloten om dan maar eerst de nodige boodschappen te gaan doen bij een Wal-Mart.
Dus daarom toch maar vroeg uit de veren..
Het zgn continental ontbijt stelde net als vorig jaar weinig voor, maar goed het gaat erom dat we niet met een hele lege maag op pad moeten, dus hebben wij ons maar tevreden gesteld met een paar ondefinieerbare graanproducten en een bakje yoghurt. plus een typisch Amerikaanse slappe bak koffie.
Ook troffen wij zoals gepland Wout en Dineke, (een collega met zijn vrouw) die ook een camper reis gaan maken.
Wij kwamen er ook achter dat wij behoorlijk veel geluk hebben gehad, met betrekking tot onze bagage, want alle andere gasten die met hetzelfde vliegtuig uit Amsterdam waren gekomen en een camper moesten ophalen, waren allemaal hun koffers kwijt.
Dit kwam omdat zij van Chicago naar South Bend zouden vliegen met een binnenlandse vlucht, maar deze vlucht was geannuleerd vanwege problemen bij American Airlines, gelukkig  hebben wij volgens plan deze afstand met een huurauto  overbrugd.

Dit verklaarde waarom er bij ons op de transportband slechts een paar koffers stonden, waaronder die van ons.

Het ophalen van de camper verliep redelijk voorspoedig, duidelijke uitleg in het Duits, vanwege de Zwitserse achtergrond van de eigenaren, en een hele papierwinkel natuurlijk.

Maar ondanks dat vertrokken we toch pas om 13:10 uur.
Maar eerst gaan we de huurauto terugbrengen naar South Bend, Wout en Dineke  gaan hetzelfde doen, dus daarom rijden we samen.
In South Bend hebben we ook nog hun camper bekeken , want zij hebben een heel nieuw model ook een Class C maar dan een 25-27’en de indeling is toch wat anders dan zij vorig jaar hadden, deze heeft zelfs 2 slide outs 1x in de breedte en 1 x in de lengte.

 

We willen vandaag ruim 450 km rijden, als dat maar gaat lukken.
Maar we winnen weer een uur zodra we bij Chicago zijn dit vanwege de overgang van Eastern timezone naar Central timezone.
De snelweg is behoorlijk druk, veel drukker dan vorig jaar, zal wel door de tijd van de dag komen. zelfs een paar files gehad. en ik natuurlijk ruzie met een Amerikaan die nog nooit van ritsen had gehoord. Maar willens en wetens zich tussen ons en een andere auto in wilde dringen. Wat een eik.l ik vroeg hem, "have you ever heard of a trafficzipper  :-))".

Uiteindelijk toch vandaag de bedoelde afstand afgelegd ondanks de gigantisch harde wind, het was een behoorlijke klus om met deze lengte, zo’n 10 meter recht over de snelweg I57 te sturen.
We staan nu op camping Camp Lakewood in Effingham, en hoera ze hebben draadloos internet, en…………….. helaas het werkt niet. Dus kan iedereen het verslag pas lezen, wanneer we wel internet tot onze beschikking hebben.

 

DAG 3-12 april: Effingham-Memphis

 

Vandaag vroeg uit bed, 6 uur want we moeten zo'n 550 km rijden vandaag.
En we moeten toch om zo'n uurtje of 2 's middags in Memphis zijn om Graceland te kunnen bezoeken.
Na een geslaagd ontbijtje om 7:30 uur vertrokken, gelukkig is de wind een stuk minder vandaag.
Hans W rijdt vandaag voor het eerst in de camper, dat gaat hem direct goed af, je went ook erg snel aan het rijden ermee.
Het weer is ook goed, bewolkt met af en toe een zonnetje, dat is toch heel anders dan de voorspelde regen.
De temperatuur is nog niet helemaal wat het wezen moet zo'n 5 graden schat ik.
Naarmate we zuidelijker komen worden de bomen en struiken steeds groener, dus dat is een goed teken, we gaan naar de warmte.
Wel is goed te zien dat er erg veel regen is gevallen de laatste dagen, veel akkers en bossen staan onder water. Ook de Mississippi is buiten zijn oevers getreden.
Tussen de middag gestopt om een paar hotdogs te maken met behulp van de microwave en de generator .
Om een uurtje of kwart voor 2 rijden we dan eindelijk Memphis binnen , een opvallend schone en opgeruimde stad. Ook is de temperatuur hier perfect , ik denk zo'n 20 graden, heerlijk.
Op de camping aangekomen "Memphis Graceland RV park & Campground" blijkt er alleen nog een backup plaats beschikbaar te zijn.

Dat vinden Amerikanen schijnbaar een probleem. maar wij Hollanders niet hoor, we zetten de versnelling in R en rijden gewoon achteruit de plaats op, Hans W geeft aanwijzingen en klaar is Kees (sorry ik bedoel natuurlijk Hans )

We hoefden maar een klein stukje te lopen naar Graceland, eerst maar kaartjes kopen, wij kozen voor de zgn Platinum tour, normaal 32 dollar per persoon, maar wij  krijgen 10% korting via het show your card  plan met de ANWB pas. Ook krijgt Hans W nog extra korting vanwege zijn senioren leeftijd.
Deze Platinum tour houdt in dat we het woonhuis, met bijgebouwen, vliegtuigen en automuseum van Elvis, en nog een museum met Elvis kostuums  kunnen bezoeken, en uiteraard het graf van de familie Presley.
De videocamera’s mogen niet mee naar binnen, dus die laten we achter in een bagagekluis, ook mag er niet geflitst worden met de fotocamera
Onvoorstelbaar dat een artiest zo'n commercieel circus kan achterlaten, maar ik moet zeggen toch wel leuk om te zien hoe  mijnheer Presley genoten  heeft van zijn rijkdom in die tijd.

Na zo'n uurtje of 2 hebben wij het toch wel gezien, de dames hebben als souvenir, jawel daar zijn we weer, een koelkastmagneet aangeschaft.
Toen weer terug naar de camping om te eten.
Uiteraard weer hetzelfde probleem als vorig jaar met de koekenpan, de bruine korstjes vast aan de pan.....etc., dus binnenkort maar op zoek naar een betere.
Zo dat was het weer voor vandaag, morgen een lange dag, 800 km over de I40 naar El Reno net voorbij Oklahoma City.

 DAG 4-13 april: Memphis-El Reno

 

Vannacht een koude nacht achter de rug, Hans W heeft erg last van koude voeten gehad, dus aankomende nacht de sokken maar aanhouden zou ik zeggen.
Vandaag zoals gezegd een lange dag voor de boeg, 809 km om precies te zijn.
We zijn om 7:15 uur vertrokken vanuit Graceland.
Het weer is goed , een zonnetje en aangename temperaturen.
De omgeving van de snelweg I40 is  afwisselend, soms doet het denken aan Nederland dan weer aan de heuvels in het zeven gebergte in Duitsland, verder eigenlijk niets spectaculairs over te melden.
We moeten vandaag ook weer boodschappen doen, de GPS Miep geeft aan dat wij om 17:30 bij de Wal-Mart in El Reno zullen zijn. Dat blijkt aardig uit te komen.
Kort voordat wij bij de plaats van bestemming zijn gaat de Camper ineens rare kuren vertonen, we rijden op de cruise control en plotseling gaat de motor van de camper erg stotteren. Even later werkt alles weer naar behoren, benieuwd of dit zo blijft.
Er is ook een camping bij deze Wal-Mart in de buurt, als het goed is.
Echter ondanks de borden langs de weg en de route aanwijzing van de GPS Miep die zegt dat wij op de camping zijn aangekomen, geen camping te ontdekken. Das lekker , want inmiddels is het al 19:00 uur, dus moeten we op zoek naar een andere camping, We houden een mevrouw aan die ons de tip geeft dat het Best Western Hotel ook een camping heeft, dit blijkt te kloppen, maar het is vandaag 13 april en dus is deze camping ook vol, hoe is het mogelijk in april !
Dus op zoek naar weer een andere camping , die zou zo'n 25 miles verder moeten liggen, het adres in de GPS ingevoerd, die wijst ons dus totaal de andere kant op, dus dit maar genegeerd, gelukkig na zo'n 25 km staat er een bord naast de snelweg die een KOA camping aankondigt.
Hier is gelukkig nog wel plaats, snel alles opgezet en de oven aangezet , en de zojuist gekochte verse pizza in de oven gedaan en om 20:30 uur eindelijk gegeten.
Dachten we vandaag redelijk vroeg klaar te zijn,zo zie je maar het blijft plannen en gissen
En tot overmaat van ramp is ook de Internet aansluiting hier defect. Dus leest iedereen ons verslag pas later.
Morgen gaan we naar Albuquerque (New Mexico) weer zo'n 800 km

DAG 5-14 april: El Reno- Santa Rosa

 

Vandaag net als gisteren om 6 uur eruit.
De reis is een redelijk eentonige gebeurtenis, over op zich een mooie snelweg met relatief weinig verkeer.
De omgeving is afwisselend als je tenminste vergezichten van 25km en verder afwisselend kunt vinden.
Vandaag gaan we Cadillac Ranch bezoeken in Amarillo Texas, dus de afslag op de I40 genomen, en ja hoor, we hebben pech, de weg is namelijk afgesloten vanwege wegwerkzaamheden. We proberen het toch via een andere weg te bereiken, maar helaas ook dit lukt niet.
Dus dit eerste rustpunt kunnen we vergeten helaas.

De volgend stop was een stukje van Old Route 66 in Tucumcari,  zeker voor Hans en Jacqueline een heel leuke ervaring, die zien dit natuurlijk voor het eerst.
Na vandaag zo'n 500 km te hebben afgelegd, en net nadat we het stadje Tucumcari uit waren,bleek ineens de camper weer de kuren van gisteren te gaan vertonen, en dat niet alleen maar er ging ook een lampje op het dashboard branden , hetzelfde lampje dat ging branden van onze Opel Corsa laatst in Duitsland, wat er toen voor zorgde dat we met een huurauto naar huis moesten.
Dus daar worden wij niet echt vrolijk van. Goede raad is niet duur, dus de GPS Miep om raad gevraagd, en er blijkt in Tucumcari een Ford dealer te zitten. 9 km terug rijden dan maar , hebben wij even geluk dat het er maar 9 zijn.
Bij aankomst bij de dealer eerst maar eens gebeld met het alarmnummer van Road Bear de verhuurder. Die adviseerden om een dealer te zoeken, nou die hadden we dus al gevonden.
De dealer had echter niet direct tijd, dus moesten we zo'n 2 uur wachten voor er een monteur vrij was.
Na slopen van het interieur en vele metingen met de computer, blijkt er niets aan de hand te zijn.
Dus wordt de schuld gegeven aan een zgn. Vapor Lock (lucht in de benzine leiding) Na zo'n 3 uur oponthoud eindelijk weer verder. maar de route van vandaag kunnen we zeker niet afmaken hierdoor..
Op dit moment loopt de camper weer goed, benieuwd hoe lang dit gaat duren
We staan nu onverwacht dus op een camping in Santa Rosa in New Mexico.
Het is hier heerlijk warm ik zit dit dan ook  buiten in het donker te typen.
Vandaag en gisteren weinig foto's gemaakt helaas, wel wat gefilmd.
Morgen verder, benieuwd of we weer naar een Ford dealer moeten.

DAG 6-15 april: Santa Rosa-Albuquerue

 

Vandaag iets later opstaan, want we hebben vanwege de pech , de route om moeten gooien, daardoor kunnen we wat later vertrekken vandaag.
Dus de afspraak is 7:00 uur opstaan. Als de wekker afloopt op de GSM blijkt het pas 6:00 uur te zijn, foutje vanwege alweer een andere tijdzone (Mountain timezone), die normaal gesproken automatisch wordt aangepast door het gsm netwerk, moet je natuurlijk wel ontvangst hebben !!
Dus dan maar wat vroeger weg, Het weer is weer stralend, na zo'n 150 km begint het gelazer opnieuw met de auto, we rijden een heuvel op, inmiddels zo;n 1900 meter hoog, en weer begint de motor te schokken en sputteren, de camper heeft moeite om boven te komen, het lampje gaat nu gelukkig niet ook nog branden.
Daarom besloten om direct maar weer een Ford dealer op  te zoeken in Albuquerque, want de komende dagen zijn we in een redelijk eenzaam gebied , waar geen dealers zijn te vinden, en vaak ook geen telefoon verbinding.
Met de GPS Miep al snel een dealer gevonden, het verhaal uit de doeken gedaan en ze er van overtuigd dat het volgens mij zeker geen Vapor Lock is, maar ik denk zelf aan de benzinepomp, die onvoldoende opbrengst heeft.
De garage kan zich in mijn verhaal vinden en stellen voor om dan maar de benzinepomp te wisselen, uiteraard gaan wij daar direct mee akkoord. Maar deze pomp is uiteraard ook weer niet op voorraad, hij zal laat in de middag aankomen waarschijnlijk.
Voorgesteld wordt door de garage om ons naar een winkelcentrum te brengen en ons rond 17:00 uur weer op te halen. Aangezien het pas 10:00 uur in de ochtend is hebben wij daar niet zo'n zin in, om daar de hele dag rond te zwalken. Dus besluiten wij om in de wachtkamer plaats te nemen, ze hebben daar zelfs internet,dus een aantal mensen zijn al vroeg op de hoogte van onze belevenissen van vandaag.

Uiteindelijk wordt er om 14:30 uur eindelijk een aanvang gemaakt met de reparatie, dat is nog een behoorlijke klus blijkt dan, want de hele benzine tank moet eronderuit.
Heeft die monteur even geluk dat er nog maar een kwart van de inhoud aanwezig is, van de mogelijke 220 liter.
Om 17:10 uur zijn ze eindelijk zover dat we de reis kunnen voortzetten,we besluiten om direct een camping te zoeken, en staan nu midden in de stad op een mooie KOA camping.
Morgen gaan we als de auto het volhoudt tenminste, naar Holbrook en bezoeken we het eerste Nationale Park Petrified Forest

 

DAG 7-16 april: Albuquerque-Holbrook

 

Vandaag om 8:15 uur vertrokken voor een rit van zo'n 440 km, hopelijk blijft de camper het goed doen.
We vorderen gestaag over de I40, we besluiten om ook nog even, wat boodschappen te doen bij de Wal-Mart in Gallup dus de GPS Miep wijst ons de weg, deze keer echter komen wij op een braakliggend terrein terecht, er is in de verste verte geen Wal-Mart te bekennen. Dus dan maar en andere supermarkt zoeken, al snel een Safeway gevonden, een luxere versie van de Wal-Mart.
Daarna weer op weg , en ook nog even een indiaanse souvenirshop bezocht.

 

Als we in het Nationale park Petrified Forest aankomen, blijken we geluk te hebben, onze Annual toegangspas voor alle parken van vorig jaar is volgens de park-ranger nog geldig tot 1 mei, dat scheelt ons toch weer zo;n 80 dollar,
Het is een mooi park met als bijzonderheid dat er veel versteende bomen liggen, logisch want daar dankt het park ook zijn naam tenslotte aan.
Ook zijn er prachtige vergezichten over de zogenaamde Painted desert, en bergen met prachtige kleuren.

Het lijken wel taartjes met van die verschillende lagen.

 

Wat  vandaag wel tegenzit is dat er een gigantische wind staat, je kunt eigenlijk wel spreken van een storm.
Zelfs nu om 21:00 uur stormt het nog steeds en de temperatuur is ook behoorlijk gezakt in vergelijking met gisteren, toen zaten we buiten, en nu binnen met de kachel aan.
We staan nu ook op een niet zo fraaie camping in Holbrook Arizona, ook het internet geeft weer problemen waardoor de website weer niet kan worden bijgewerkt.
We hebben vandaag een lekker recept zonder naam, van Jacqueline gegeten, ik zou het noemen prut met rijst, erg lekker.
Maar het grootste positieve punt van deze dag is dat de auto het goed is blijven doen, dus we gaan er vanuit dat het probleem is opgelost.
Vanavond ook nog uren met de netwerkbeheerder bezig geweest om internet aan de gang te krijgen op de camping , blijkbaar wil de router van de camping niet samenwerken met Windows Vista, aangezien andere pc's op Windows XP wel gewoon werken.
Helaas is dit niet gelukt.

Morgen gaan we naar de Grand Canyon, een afstand van slechts 273 km. Hopelijk is het weer dan beter.

DAG 8-17 april: Holbrook-Grand Canyon

 

Vandaag weer op tijd 8:15 uur vertrokken, het weer is alweer perfect, Hans W rijdt vandaag het eerste stuk.
Al snel komen we aan in Flagstaff Arizona, een hele mooie stad, zo op het eerste gezicht.
We verlaten eindelijk de snelweg, voorlopig zien we die niet meer terug.
We rijden nu via de 180 naar de Grand Canyon toe, dit is een bijzonder mooie route, overal is nog sneeuw zichtbaar in het bos, het is hier dan ook meer dan 2400 meter hoog volgens de GPS, maar eigenlijk heb je dat niet in de gaten.
Na zo'n 150 km komen we om 12:00 uur aan in Grand Canyon National Park, eerst gaan we echter aan bij het vliegveld om te informeren bij Maverick Helikopter Tours of en wanneer en tegen welke kosten we een vlucht boven de canyon kunnen maken.
Er blijkt om 15:30 uur nog plaats te zijn, dus besluiten we om maar te investeren in een rondvlucht van een half uur.

 

Omdat het nog zo vroeg is gaan we eerst maar eens een camping opzoeken, de geplande camping in het park blijkt echter vol te zijn, en we worden doorverwezen naar een camping net buiten het park, hier is plaats in overvloed, we weten nu echter ook waarom, slecht sanitair, en douches waar je kwartjes in moet gooien, om wisselend warm en koud water te krijgen.
We hadden echter geen keus , want meer campings zijn er niet.
Na het eten terug naar het vliegveld, we worden eerst gewogen voor de rondvlucht, dan begeven we ons naar de heli , maar eerst wordt er een foto gemaakt voor het toestel samen met de piloot en na een veiligheidsinstructie en uitleg over hoe de deuren en de veiligheidsgordels werken mogen we instappen.
Nu blijkt dat ik erg afgevallen ben schijnbaar, want volgens kennissen van ons moest ik zeker achterin plaats nemen vanwege mijn gewicht J.
Niets blijkt echter minder waar te zijn, want ik mag samen met Alie en een vreemde Canadees voorin plaats nemen.

Hans en Jacqueline zitten samen achterin, de een links en de ander rechts, want de 2 stoelen in het midden blijven vrij.
De vlucht is erg mooi en kan ik zeker, ondanks de hoge kosten, € 175.00 pp, iedereen aanraden.
We worden tijdens de vlucht ook nog geïnterviewd door de piloot, dit alles wordt, naar later blijkt, opgenomen op een DVD samen met de vlucht beelden.
Na terugkomst hebben wij de foto en de DVD dan ook maar aangeschaft.
Toen terug naar de camping, internet hebben we via een illegale tap bij een Best Western motel.

DAG 9-18 april: Grand Canyon- Monument Valley

 

Vannacht blijkt het zo'n 9 graden  te hebben gevroren, dus zijn 's morgens alle waterleidingen bevroren, en niet alleen van de camper maar ook in het toiletgebouw.
Gelukkig is er niets kapot gevroren.
's Morgens terug gereden naar het Nat park Grand Canyon. Daar de shuttle bus genomen langs de rode route van de South Rim.
We konden deze niet helemaal afrijden omdat de weg halverwege was afgesloten, vanaf juli wordt hij zelfs helemaal afgesloten lazen we.
Diverse mooie uitkijkpunten gezien, maar als je de heli vlucht hebt gemaakt, lijkt alles alweer erg gewoon.
Dus rond een uurtje of 11 naar de Oost uitgang vertrokken om richting Monument Valley te rijden.
Deze rit is erg mooi. Na zo'n 275 km komen we aan bij Monument Valley Tribel Park.

Wij willen net als vorig jaar pal aan de rand van het park staan op een eigenlijk niet bestaande camping, een soort parkeerplaats zonder enige voorziening.
Maar met een fenomenaal uitzicht.
Dat koste ons vorig jaar slechts 5 dollar, maar inmiddels zijn die indianen ook wakker geworden blijkt, want dit jaar vragen ze 5 dollar pp + nog 10 dollar voor de camper, samen dus 30 dollar. daar gaan wij dus niet intrappen.
Dus besluiten we dan maar naar de Gouldings camping te gaan, vlakbij het park.
Daar betalen we dan wel 53 dollar maar dan heb je ook wat.
Morgen maar eens zien wat we hier verder gaan doen, in ieder gaval gaan we ook verder naar Capitol Reef Nat Park.
Later meer

DAG 10-19 april:  Monument Valley-Torrey

Vandaag een foute start, alweer de wekker niet afgelopen, vanwege de ontbrekende GSM ontvangst. !!
Dus kwart voor 8 roept Hans W, we zouden toch om 7 uur opstaan?
Ik direct op zoek naar die ezel met die overbekende steen natuurlijk.
Nou ja , dan maar weer wat later weg, eerst maar boodschappen doen in de supermarkt van de indianen. Deze blijken geen bier te verkopen
Vandaag diverse dingen op het programma, als eerste gaan we naar Natural Bridges National Monument, we worden daar verwelkomd met taart, vanwege het 100 jarig bestaan van het park.
Een mooi park maar de zogenaamde natuurlijke bruggen zijn toch wel moeilijk waar te nemen vanaf de scenic lookouts.

 

Daarna zijn we via de 95  naar Glen Canyon gereden, zo'n 200 km over een schijnbaar eindeloze weg zonder tankstations of andere voorzieningen, we komen ook over de beroemde Mokey Dugway een schitterende pasweg over een onverharde gravelweg, deze weg wordt afgeraden voor Campers en vrachtwagens, maar is ondanks dat goed te bereiden met een camper, werkelijk schitterend dat uitzicht. 

Ook medeweggebruikers komen we bijna niet tegen.
Ook Glen Canyon is prachtig om doorheen te rijden we kijken of we Lake Powell kunnen zien , volgens de GPS moeten we namelijk langs het meer rijden.
We zien echter nergens water, later horen we dat vanwege de al jaren durende droogte en de grote energie behoefte van las Vegas, Lake Powell droog staat.
We zijn inmiddels ook naarstig op zoek naar een tankstation want de meter staat inmiddels op een kwart, en die meter zakt snel naar empty kan ik je vertellen bij een verbruik van zo’n 1 liter op 3 km.
Gelukkig doemt er kort na Glen Canyon een tankstation op in Hanksville.
We rijden vervolgens verder naar Capitol Reef  Nat Park, we rijden hier eigenlijk alleen maar doorheen, erg mooi, we kijken ook nog even bij Fruita schoolhouse een oude schooltje met 1 lokaal waar vroeger aan 8 klassen les werd gegeven , een beetje uit de tijd van Little House on the prairie, alhoewel deze school pas in 1942 is gesloten.
Ook liepen daar een 5 tal herten rond, onvoorstelbaar hoe mak deze wilde beesten zijn.
Daarna het park weer uitgereden, en een restaurant opgezocht in Torrey, daar zijn we lekker wezen eten , hebben de dames ook eens makkie.

Na het eten de camping opgezocht waar wij vorig jaar ook hebben gestaan, dat viel nog niet mee, het geheugen blijkt ons toch deels in de steek te hebben gelaten , het is veel verder dan we dachten.
Maar goed we staan nu in Torrey op een aardige camping , vanavond met de buren uit Twente, die ook een camper van Road Bear wegbrengen, in onze camper een pilsje gedronken en ervaringen uitgewisseld.

Morgen verder naar Kodachrome Nat Park en Bryce Canyon.  

DAG 11-20 april: Torrey-Bryce Canyon

Vandaag op tijd het bed uit, het heeft de hele nacht vreselijk gestormd, de camper schudde werkelijk op zijn wielen.
Dus dat wakker worden kostte niet zoveel moeite vanmorgen.
Na het gebruikelijke ochtendritueel, douchen, ontbijten, inschuiven van de slideout en loskoppelen van kabel en slangen, vertrokken voor een rit van zo'n 250 km.
We gaan vandaag eerst via de 12 over een pas in Dixie National Forest, deze weg ligt op een hoogte van maar liefst ruim 2900 meter, de camper trekt er met zijn 10cil, 6.8 liter motor moeiteloos tegenop, we komen ook verschillende keren herten tegen langs de weg.

Ook komen we langs Grand Staircase-Escalante National Monument, een erg mooie weg over de kam van een berg met aan beide zijden een ravijn met Olympische afmetingen.

Daarna komen we aan in Canonville, we moeten daar even linksaf om naar  Kodachrome Basin State Park te gaan, we laten de parkenpass zien, maar die is helaas alleen geldig in de Nationale parken en niet in de Stateparken.  Dus moeten we 6 dollar entree betalen, dat valt gelukkig dus nog wel mee.
We rijden vol verwachting het park in en na zo'n kleine 10 minuten zijn we al aan het einde beland, en kunnen we omkeren.
Ondanks dat het park een aantal mooie plaatjes oplevert, valt het ons toch tegen.

Dus dan maar snel op weg naar Bryce Canyon, al na zo'n 20 km zijn we er.
We besluiten om vanmiddag maar eens een vette hamburger te gaan eten bij Ruby's Inn, we rijden de parking op en dan blijkt de tent gesloten te zijn helaas.
Dan maar eerst naar de camping voor een plekje, er is nog voldoende ruimte en we krijgen een mooie plek met internet aansluiting.
Dan maar direct het park in met de camper, er blijkt veel meer sneeuw te liggen dan vorig jaar, na de nodige uitzichtpunten te hebben bekeken, besluiten we om de Navajo loop trail te gaan lopen vanaf Sunset point.
Deze trail heb ik vorig jaar moeten afbreken vanwege knieproblemen, en die staat dus nog op mijn verlanglijstje.
Jacqueline twijfelt sterk of ze mee zal gaan want zij heeft ook last van haar knie als ze lang moet lopen.
Maar ze besluit het toch te proberen, maar helaas na zo'n 100 meter naar beneden lopen durft ze het toch niet meer aan en besluit ze om terug te gaan, Hans W is solidair en gaat met haar mee terug.
Alie en ik gaan verder, en ik moet zeggen het is een bijzonder mooie wandeling je loopt door het onwerkelijke landschap van Bryce Canyon omgeven door oranje torentjes, rotswanden en dennenbomen, werkelijk prachtig, het is een behoorlijk pittige wandeling want ondanks dat hij slechts 2,3 km lang is, is er een hoogteverschil van maar liefst 166 meter en wat je afdaalt moet je ook weer stijgen natuurlijk. Dus eenmaal boven is het luie zweet van 10 dagen zitten er wel uit.

Hans en Jacqueline hebben een wandeling gemaakt op het vlakke deel.
Daarna terug naar de camping bij Ruby's Inn , Alie heeft gekookt, we aten spirallies met een salsa saus die had ik in Monument Valley in de indianen supermarkt uitgezocht, wij weten nu hoe die indianen aan hun rode huid komen, gloeiende gloeiende wat was die zooi heet. de rest was mij dan ook erg dankbaar J.
’s Avonds  hebben we ook nog  naar de uitzending van gisteren van Paul de Leeuw zitten kijken via uitzending gemist, toch wel leuk, ook het journaal nog gezien en gehoord dat er alweer 2 militairen zijn gesneuveld in Afghanistan waaronder de zoon van Generaal van Uhm, erg  triest allemaal.

Morgen gaan we naar Zion Nat Park.

Ps , kwam er net ook achter dat onze digitale fotocamera om onverklaarbare reden is overgeschakeld op de laagste resolutie, en dat al op 10 april de eerste dag van de vakantie.
Dat is dus mooi balen, heb je een 5 megapixel camera , en maak je foto's die je met een simpel webcameraatje ook kunt maken.

DAG 12-21 april: Bryce Canyon-Mesquite

 

Vandaag een uurtje uitgeslapen tot 8 uur maar liefst, want we hoeven niet zo heel ver vandaag, slechts 250 km.
Het heeft vannacht ongeveer 3 graden  gevroren, gelukkig is er niets bevroren in de camper.
Na het ontbijt snel op weg gegaan.
Onderweg komen we een kudde bizons tegen, weliswaar achter een hek maar toch.
Als we het Zion Nat Park binnenkomen mogen we uiteraard gratis naar binnen met onze annual pas van vorig jaar , scheelt ons toch weer 25 dollar, maaarrr dan heb je niet gerekend op de park wetten die hier gelden , ze hebben namelijk bedacht dat als je door het park wilt rijden met een camper je niet zomaar door de tunnel kunt , want dan moet je in het midden rijden van de tunnel om de randen niet te raken, en zal de weg van de andere kant dus moeten worden afgezet voor overig verkeer. En daar rekenen ze dan ook nog 15 dollar voor, ze zouden ook een stoplicht systeem kunnen gebruiken mijns inziens , maar dat levert niets op natuurlijk.
Maar goed het is een prachtige rit door het park , we lunchen op een parkeerplaats en maken maar weer een hotdog warm in de magnetron
Daarna naar het bezoekerscentrum voor alweer de broodnodige koelkastmagneet, ik denk dat Alie ze allemaal wil verzamelen, thuis gaan we ze merken denk ik met 2007 , 2008 enz.
Vervolgens nemen we de gratis shuttlebus naar de Canyon Scenic Drive, We besluiten om daar een wandeling te maken, de Lower Emerald pool trail, die is voor Jacqueline ook goed te doen, als we de bordjes volgen moet het goed komen, ja dat had je dus gedacht , we volgen de borden , en dan blijkt dat we toch de Middle Emerald pool trail aan het lopen zijn , een redelijk steil omhoog lopend bergpad met af en toe wat rotsen etc.

Dat valt dus niet mee voor Jacqueline, maar teruggaan heeft ook geen zin, dus heeft ze doorgezet, en uiteindelijk worden we beloond met een prachtig zicht op een paar watervallen, erg mooi, daarna ook weer een moeilijke afdaling, Na zo'n 1,5 uur zijn we weer terug bij de bushalte, we nemen daar eerst nog een lekker ijsje als beloning.  

Daarna terug naar het bezoekerscentrum waar de camper staat geparkeerd.
We besluiten om dat het nog redelijk vroeg is, 16:00 uur, alvast een aanvang te maken met de reis naar Las Vegas die morgen op het programma staat.
Om een uurtje of 5 besluiten we om vandaag eens lekker vet te gaan eten bij Mc Donalds in het plaatsje Beaverdam.
Daarna op zoek naar een camping , die vinden we in Mesquite bij een casino, we moeten ons zelfs aanmelden in het casino, we hebben hier een prachtig plekje onder een palmboom , het is hier dan ook heerlijk warm.
Na inschrijven op de camping zijn we eerst weer boodschappen wezen doen bij een Wal-Mart hier in de stad..
's Avonds lekker buiten gezeten onder het genot van een koud pilsje.
Ook nog wat oppervlakkige gesprekken gevoerd met een stel gepensioneerde Amerikanen en Canadezen, die hier zo’n 3 weken staan met hun gigantische RV’s omdat hun vrouwen graag het casino bezoeken.
Zo, morgen hoeven we nog maar 200 km naar Las Vegas onderweg zullen we het Valley of Fire State Park ook nog bezoeken

 

DAG 13 - 22  april: Mesquite-Las Vegas

 

Ook deze ochtend , het wordt eentonig, op tijd vertrokken, maar eerst met de camper langs het casino, want het credit card reçuutje  met de gemaakte kosten kunnen we pas 's morgens ophalen, nou die kosten blijven steken op $17,50 want het casino zelf hebben we niet bezocht, dus waarschijnlijk hebben wij een record gevestigd, namelijk een hele avond en nacht klant van het  casino voor $17,50 met 4 personen.

De reis naar Las Vegas verloopt voorspoedig , onderweg hebben we zoals gezegd nog een bezoek gepland aan voorlopig het laatste park, namelijk Valley of FIre State Park.
Als we bij de ingang komen staat op een bord aangegeven dat onze parken pas voor de nationale parken hier ook niet geldig is, dus moeten we ons zelf via een briefje inschrijven en de benodigde $6,00 in een envelop en vervolgens in een brievenbus gooien, doe je dit niet dan loop je de kans bij controle op een boete van $75,00, dus doen wij als rechtgeaarde Nederlanders wat van ons verwacht wordt.
Het is ondanks de al vele indrukken van alle andere parken, een bijzonder fraai park met veel verschillende rotsformaties met bijbehorende kleuren.
Natuurlijk wordt er ook weer een koelkast magneet aangeschaft.
Hier had ik nog een keer pech, ik ging hier voor de verandering weer eens door mijn rechter enkel heen, en dat nadat ik 2 dagen hiervoor in Zion ook al in een kuil was gestapt en door mijn linker enkel was gegaan.
Gelukkig had ik beide keren geen camera in mijn handen zoals 2 jaar terug in St Tropez, waardoor mijn nieuwe digitale camera nu nog steeds op de bodem van de haven van dit fraaie stadje ligt.

 

Door dit geval lijk ik nu als ik loop op Quasimodo (de gebochelde van de Notre Dame) dat is ook wel handig met de vele wandel kilometers in het vooruitzicht in Las Vegas.
Vervolgens rijden we verder naar Las Vegas, ik heb de route zo gemaakt dat we met de camper over de strip (Las Vegas Boulevard) rijden.
Dat wil zeggen helemaal en die is toch zo’n 30 kilometer lang gerekend vanaf Nellis Airforce Base, we rijden tot aan het Las Vegas Outlet Center, waar we nog wat spijkerbroeken en aanverwante artikelen moeten kopen.,

Jacqueline gaat hier een beetje uit haar dak, want er is hier ook een Outlet Store van Tommy Hilfiger. Dus worden er de nodige spulletjes aangeschaft.
Bepakt en bezakt keren we terug naar de camper, we zoeken de KOA camping Circus Circus op aan de strip en boeken voor 2 nachten met valuepass korting, voor $136.00, lekker voordelig dus (niet),
Zijn we net geïnstalleerd, en ben ik bezig om de mail op te halen krijg ik een messenger bericht van een paar kennissen van ons, Paul en Pascalle uit Drunen, die ook een camperreis maken, die melden ons dat ze in Las Vegas zijn en net naar de strip willen vertrekken, blijken ze 3 rijen van ons af te staan, en dat zonder van elkaar te weten dat we in Las Vegas zijn.
Dus direct elkaar opgezocht en ervaringen uitgewisseld. erg leuk
's Avonds zijn we als eerste naar Circus Circus casino gegaan,om daar aan het buffet te gaan  deelnemen, was ons vorig jaar best bevallen, dit jaar viel het wat tegen, veel vis en niet erg warm.
Daarna hebben we wat over de strip gelopen in de buurt van Circus Circus, want Jacqueline met haar knieën en Quasimodo met zijn enkels waren niet in staat om ver te lopen, morgen maar eens kijken of het beter gaat.

DAG 14 - 23 april: Las Vegas

Vandaag maar eens een keertje uitslapen, nou dat lukt niet echt, wat een herrie hier  van het verkeer etc.
's Middags om 13:30 uur vertrokken naar de strip, we worden met een shuttle (een golfkarretje) van de camping naar Circus Circus casino gebracht, scheelt toch weer meters met onze ongelukkige enkels en benen..
Aangekomen bij de bushalte een 24 uurs buskaart gekocht (The Deuce) voor $5.00 p.p.
We stappen uit bij casino The Venetian, Hans W en Jacqueline kijken hun ogen uit, van de gondels tot aan "de brug der zeven zuchten" zijn hier nagemaakt.
Als we naar binnen gaan en het casino door zijn komen we in het winkelcentrum, dit slaat helemaal alles, een plafond, blauwe lucht met wolken, en kanalen compleet met gondels die passagiers vervoeren met zingende gondeliers.
Kosten nog moeite zijn gespaard , gewoon gekkenwerk volgens mij.

Daarna naar  Ceasars Palace gelopen, gaat overigens beter dan gisteren.
Ceasars Palace is helemaal in de oude Romeinse steil, ook hier weer verbazing over de bijna kitscherige rijkdom.
We drinken hier wat , en lopen terug naar de bushalte, want vanavond willen we Fremont street zien, dit is een overdekte straat met een plafond, wat bestaat uit lichtgevende diodes, waardor het een soort TV wordt van  ik schat 100 meter lang.
Fremont street is gelegen in het oude deel van de strip, en is best een eind rijden met de bus, die bus een dubbeldekker, is aardig vol en de chauffeur moet de mensen constant aansporen om ruimte te maken door naar achter te lopen
Maar al snel hebben we geluk en kunnen we gaan zitten omdat anderen passagiers uitstappen.
Eenmaal aangekomen in Fremont Street besluiten we eerst te gaan eten,ook al omdat het eerst donker moet wezen voor de show begint.
Ook hier is een casino die een buffet serveert, vanavond is dit een zgn steakbuffet , prima dus en dat voor slechts $12,50 incl. drank en desert.
Dit buffet blijkt veel beter te zijn dan dat van gisteren, erg goede steaks, gegrild waar je bij staat en hoe je hem wilt hebben Rare, Medium of Weldone.
Ook de rest van het eten is erg goed van Chinees, naar Mexicaans naar Italiaans, alles is er. Enige minpunt , bier moeten we extra betalen.
Na het eten inmiddels is het bijna 20:00 uur, er staan al veel mensen te wachten op de show.
Om 20:00 uur precies barst het geweld los, prachtig en onvoorstelbaar, wat een kleuren en geluid, er wordt een deel van een  concert van Queen vertoond.
Werkelijk overweldigend , jammer dat het slechts 10 minuten duurt.
Daarna verder gelopen door Fremont street , erg gezellig , er speelt een Saxofonist, en ook nog een andere band, erg goede muziek.
Ook zijn er andere straat artiesten te zien erg gezellig.

Omdat de vermoeidheid toch begint toe te slaan, besluiten we om terug te gaan naar de camping, bij de bushalte aangekomen staat er een rij , waar je niet vrolijk van wordt, we schatten in dat we nog wel 2 bussen zullen moeten wachten. Maar gelukkig blijkt dat dit een van de eerste haltes is en de bus nog nagenoeg leeg was , dus kunnen we toch mee.
Eenmaal terug op de camping komt Paul nog even aan om een cd van Las Vegas te kopiëren  en uiteraard een praatje te maken en een pilsje te drinken.
Ik was net bezig om internet aan de gang te krijgen, helaas weer niet gelukt.
Ik heb zelfs Fred, mijn persoonlijke Systeembeheerder en Microsoft Engeneer ingeschakeld, ook hij kan het probleem niet oplossen , het is een fout of beveiliging van de camping. Nog bedankt voor de moeite Fred.

DAG 15-24 april: Las Vegas-Calico
 
Vandaag vertrokken uit Las Vegas, maar niet voordat we de afvaltanks hebben geleegd, hiervoor moeten we de camper draaien want de aansluiting zit hier aan de verkeerde kant van de camper, en dus is de slang te kort. Toch vreemd.
Dus even heen en weer steken met het bijna 10 meter lange apparaat.
Al snel rijden we op de snelweg richting South, we moeten tanken want de meter staat op kwart, en soms heb je 200 km geen pomp, al snel volgt er een bord met de aanduiding benzinepomp volgende afslag, dus wij eraf, bovenaan de afslag zijn er 3 mogelijkheden , links , rechts en rechtdoor, maar geen aanduiding van een benzinepomp, wij besluiten links te gaan, fout dus, geen pomp te bekennen, maar wel bordjes, dus deze gevolgd, er komt echter geen pomp in zicht, wel na kilometers een oprit naar de snelweg , waar we zojuist waren afgeslagen. Dus maar weer de snelweg op, toch maar even de GPS Miep geraadpleegd , deze zegt over 15 km een pomp, dus geen paniek meer.
En geweldig zij heeft weer gelijk, dus al gauw getankt , inmiddels zijn we bijna in California en daar is de benzine veel duurder, inmiddels $3,88 de gallon, dus maar weer voor $140 erin gegooid.
Dan even later doemt er langs de snelweg I15 midden in de woestijn, een Outlet Center op, dus maar weer eraf.
Daar gaan we weer, Tommy Hilfiger, ik zal nu toch ook eens kijken of ze mijn maat hebben, ik blijk afgevallen te zijn, want plotseling heb ik maat xl en die zitten veel ruimer dan in Nederland xxxl . (Ben benieuwd wanneer ik wakker wordt)
Na  toch weer de nodige inkopen, want het is toch zo cheap he, ja ja. weer vertrokken.
Nog  85 km naar Calico, dit is een oud zilvermijn stadje, in 1896 leefden hier zo'n 1200 inwoners, het grootste deel hiervan was op zoek naar zilver, bij het stadje  is ook een eenvoudige camping.

Als camping gast ben je goedkoper uit dan als bezoeker, heel vreemd, als campinggebruiker betaal je $20.00 voor 1 nacht met 4 personen incl. de toegang van het stadje, en als je met zijn vieren alleen het stadje bezoekt betaal je 4x $6,00.
Na een plaats te hebben uitgezocht gaan we het oude stadje bezoeken, wel leuk een soort stadje uit het wilde westen,

 

Het is hier erg heet ik schat toch wel zo'n 30 graden. Alie en ik zijn ook nog de oude mijn in geweest.
We staan nu met slechts zo'n 4 andere gasten op de camping in de woestijn van California.
En weer geen internet, hopen dat het morgen wel lukt, want dan gaan we via Los Angeles naar San Diego, we hebben de route drastisch omgegooid, vanwege de eerdere pech met de camper.

DAG 17-25 april: Calico-Leucadia

 

Vandaag zijn we dan eindelijk op weg gegaan richting de stille oceaan, het gereed maken van de camper riep ook nog enige problemen op, de slide out, daarvan zat het rubber niet goed , dus ik dacht het even goed te monteren, met als gevolg dat de slide out , nu helemaal niet meer naar binnen wilde. dus we zijn met afwasmiddel als glijmiddel aan de gang gegaan om hem toch weer op zijn plaats te krijgen. Na de nodige moeite is ook dat weer gelukt. Dus eindelijk op weg en in een voorstad van Los Angeles, de winkel van Wingstuff  bezocht , het adres waar wij altijd onze glimmertjes etc. voor de motor bestellen via internet.
Uiteraard hadden we via internet al een bestelling geplaatst met de mededeling dat we hem deze keer zelf af zouden halen.
Het was wel even zoeken, voor we de winkel hadden gevonden , maar de GPS Miep bewees ons voor de zoveelste keer grote diensten.
Daarna richting zee, we hadden via internet al een camping gezocht, daar aangekomen, bleek het een trailer park te zijn , dat is een soort veredeld woonwagenkamp, zonder autosloperij. Maar gelukkig hadden ze wel een plaatsje voor ons, want aan de kust is het niet erg dik bezaaid met campings blijkt.
Dus we waren blij dat we wat hadden.
We stonden zo'n 15 minuten lopen vanaf het strand, dus 's avonds een wandeling richting beach gemaakt you know.
We kwamen net op tijd want de zon ging net onder in zee, prachtig gezicht zeker met dit mooie weer , de temperaturen zijn behoorlijk hoog voor de tijd van het jaar , er is sprake van een bijzonderheid, temperaturen van 29 graden in de schaduw onder de bomen is in april ook hier in california bijzonder.
Schijnbaar vonden de grote witte haaien dit ook , want er staan bordjes  bij het strand dat het strand en de zee zeker voor 3 dagen zijn afgesloten dit vanwege een haaien aanval op mensen.
Aangezien ik niet verwachtte dat de haai het strand op zou komen hebben we het toch maar gewaagd om een wandeling te maken, dus met gevaar voor eigen leven hebben we daar heerlijk gewandeld.
We waren via een trap het strand opgekomen, dus gingen we er via een andere trap weer vanaf, op die trap stond echter een bord met de tekst Private Property,
Maar eigenwijs als wij zijn besluiten we toch om de trap te beklimmen, we komen dan in een hele mooie woonwijk met mooie huizen, mooie tuinen en nog mooiere auto's, inmiddels wordt het al aardig donker, en proberen wij een uitgang in deze woonwijk te zoeken.
Nou die uitgang is dus niet te vinden , wat nu? Helemaal terug over het strand waar mogelijk bijtende haaien lopen? J
We besluiten om het iemand te vragen, hier en daar staan namelijk wel mensen te kijken en te praten (over ons misschien?).
Een nette dame wijst ons de weg naar de uitgang , en dit is een echte uitgang want het blijkt zo'n bewaakte wijk te zijn met een hek met portier waar je alleen naar binnen kan als je er woont of bent uitgenodigd.
Dus conclusie, de bewaking laat te wensen over.

Eenmaal terug op de camping in ons eigen milieu, wat tv gekeken, en dan zien we op het nieuws dat de haaien aanval toch wel serieus was, want er blijkt die morgen een triatleet die aan het trainen was in zee, te zijn gedood door een grote witte mensen haai. Dit is pas de derde keer sinds 1952 dat dit gebeurt hier bij San Diego. Het is dan ook groot nieuws op de zenders.
Ondanks dat hebben we goed geslapen.
 

DAG 18-26 april: Leucadia-San Diego

Eindelijk daar zijn we dan weer, net de verslagen van de voorgaande dagen kunnen uploaden naar de website, al vele vragen gehad van mensen die wilde weten wat er aan de hand is met ons. Nou niets hoor.

Vandaag maar eens uitgeslapen tot 8:15 uur.
Het was nog even spannend op het trailer park , want nadat de buurman gisteren was thuisgekomen, werd het moeilijk om de camper van zijn plaats te krijgen, zonder 35 keer te moeten steken. Omdat hij zijn auto zo had gezet dat wij er niet meer uitkonden. Gelukkig ging hij zelf om 9;30 uur  weg, dus probleem opgelost.
Ik had een route uitgezet zoveel mogelijk langs de kust, een erg mooie route het is hier toch heel anders dan in de rest van de States, het doet erg aan Spanje denken volgens Jacqueline en Hans, je merkt ook duidelijk de Mexicaanse invloeden.
We komen dwars door downtown San Diego, zo op het oog een erg mooie stad, we komen langs de haven met cruiseschepen daar liggen 2 schepen van de Holland Amerika lijn, de Volendam en de Statendam.
We gaan ook nog op zoek naar een Wal-Mart, en al snel hebben we deze gevonden, helaas is dit er een waar geen verse producten zoals brood, groente en vlees, en nog erger zelfs geen bier wordt verkocht. En waarom weet ik niet.
Dus besluiten we om vanavond maar zeer basic te gaan eten , uitsmijters met soep of zo, heb ik morgen misschien genoeg aan maatje L ipv XL.
We staan nu op een prachtige KOA camping ten zuiden van  San Diego, zo'n 12 km van de Mexicaanse grens.

Hier blijven we 2 of 3 dagen als het goed is , Dat weten we nog niet helemaal zeker, morgen hebben we een bezoek aan Tijuana in Mexico op de planning staan , weliswaar met de bus want we mogen Amerika niet uit met de camper.

 

 

DAG 19 --27 april: San Diego

 

Zoals gezegd vandaag het plan om naar Tijuana te gaan in Mexico
Maar als we 's morgens om 8:30 buiten de camper komen blijkt het al zo'n 34 graden te zijn.
Dat wordt dus niks , met een bus en een tram en dan nog met een taxi met deze hitte, we besluiten daarom om de geplande trip af te blazen.
Dus vandaag een echte rustdag  op de camping in de schaduw.
We hebben echter nog 1 probleempje het eten is ook op , want gisteren waren er geen verse producten te koop zoals jullie hebben kunnen lezen.
En het nadeel van zo'n camper is dan toch dat je met je hele zooi weer de stad in moet, en daar hebben we niet echt zin in.
In de middag zijn temperaturen op de tafel in de schaduw inmiddels opgelopen tot 44 graden Celsius.
De airco in de camper draait dan ook op volle toeren en weet de temperatuur op 27 graden te brengen
Ik besluit op een gegeven moment maar eens bij de receptie te gaan vragen waar er levensmiddelen te koop zijn op loopafstand, dit blijkt op 7 minuten slechts te zijn.
Dus zijn we met zijn vieren toch maar boodschappen gaan doen bij een food 4 less, een soort Aldi
Overigens blijken die 7 minuten er toch minstens 15 te zijn
We halen houtskool en vlees en gaan vanavond dus barbeknoeien, lekker, en uiteraard een nieuw potje bier is ook van de partij.

Na de geslaagde barbecue ben ik nog even op de camping een babbeltje wezen maken met een mede goldwing rijder die hier staat met zijn vrouw  in een tentje.
Zij blijken uit Las Vegas te komen en een weekendje erop uit te zijn getrokken.
We zitten nu aan de koffie met appelgebak, morgen gaan we onze reis voortzetten, weer terug richting Las Vegas.

DAG 20 --28 april: San Diego-Salton Sea

Vandaag weer kalm aangedaan bij het opstaan, pas om 10:15 uur vertrokken, maar niet voordat we de afvaltanks van de camper hebben geleegd.
Dan blijkt dat de WC tank niet helemaal leeg wil, de indicator blijft op een kwart staan.
We hebben 2 dagen stil gestaan misschien is dat de oorzaak.
Misschien dat na de rit van vandaag door het  schudden alles weer los komt.
Het weer is alweer prachtig en eigenlijk te heet, dus dat wordt de hele dag met de autoairco aan rijden. De rit van vandaag zal zo'n 210 km lang zijn, een makkie dus.
Het is een prachtige route via de 8 de 78 en de 79  in eerste instantie rijden we  door de bergen van San Diego County, enige minpuntje is wel dat de bossen hier over kilometers lang zijn verwoest door bosbranden, zo te zien is dat al wel een jaartje of wat geleden, maar het geeft toch nog steeds een troosteloze aanblik, ook veel woningen zijn erg nieuw , waarschijnlijk omdat de originele afgebrand zijn.
Op een gegeven moment gaat het landschap over in kale bergen, en nog verder in woestijn, onvoorstelbaar dat hier mensen willen en kunnen wonen, want hier en daar staan ook nog huizen en zelfs prachtige hotels met golfbanen, wie hier naar toe wil op vakantie en waarvoor vraag ik mij af ?
De hotels zijn een soort oases in de woestijn met palmbomen etc.
Op een gegeven moment zegt Jacqueline zelfs zie ik nu een fata morgana of is dat echt water in de verte, Nou het blijkt Salton Sea te zijn, een groot meer midden in de woestijn. En ons doel van vandaag.
Maar eerst maar eens tanken want we hebben de hele dag nog geen tankstation gezien, we zien een armoedig tankstation met een stel oude en op het oog versleten pompen, echt zo een die je ook in die typisch Amerikaanse speelfilms ziet, maar wat moet je anders.
Dus ik naar binnen met de creditcard, blijken die lui alleen Spaans te spreken, en zij weten mij duidelijk te maken dat er geen benzine word verkocht, of dat de pomp kapot is , dat wordt mij niet helemaal duidelijk.
Dus verder maar weer , we zitten tenslotte nog niet zonder, maar je moet hier nu eenmaal niet doorrijden tot je op reserve rijdt  want dan heb je pas echt een probleem.
Maar al snel doemt de geplande camping op , dus tanken doen we dan morgen maar weer.
Het is een mooie camping met palmbomen en een prachtig zwembad hij doet zijn naam eer aan want hij heet Oasis Palms RV park, en nog mooier, we zijn de enige gasten.

Enige minpunt hij ligt langs een drukke weg met veel verkeer , dus veel herrie vannacht waarschijnlijk.

Na het installeren van de camper , besluiten we te gaan zwemmen,
Het water is bijna vies warm, maar goed verder heerlijk, en je koelt toch af als je het water uitkomt.

We liggen zo;n uurtje of 2 te dobberen en te zonnen, heerlijk.
Daarna gaan de dames het eten bereiden, gebakken aardappelen met sla en een lekker stukje vlees compleet met champignons.
Al snel wordt het daarna donker, we moeten alweer de tanks dumpen, want blijkbaar wordt het condens water van de camper airco die de hele middag heeft staan draaien afgevoerd naar de afvaltank, want sinds vanmorgen eigenlijk behalve wat afwas water, niets door de gootsteen gegooid , maar de 120 liter tank zit alweer vol, onvoorstelbaar volgens mij.
Maar op het moment dat we de tank hebben geleegd hoor ik nog steeds water lopen in de afvaltank, begrijp er niets van.
Hans W gaat in de camper kijken en dan blijkt dat de douchebak in de camper helemaal tot de rand  vol staat met afvalwater. Die afvaltank was dus meer dan vol, nog een geluk dat we niet zijn gaan rijden, was alles in de camper nat geweest. En weer wat geleerd, Airco aan ? Slang aan de afvoer !
Nooit geweten dat een airco zoveel water produceert in slechts een paar uur.
Overigens is de verstopte WC tank weer leeg gelukkig.
Morgen gaan we verder naar Lake Havasu City, een rit van 280 km.
Benieuwd wat we daar weer gaan beleven

DAG 21-29 april: Salton Sea- Needles

Vandaag de rit gemaakt via Lake Havasu naar Needles, we hebben dit keer bewust naar een camping met WIFI gezocht , dus moest het maar een KOA camping worden, aangezien de dichtstbijzijnde in Needles is, besluiten we om iets verder door te rijden dan gepland
De route beschrijving in de KOA gids , en ook die in de GPS blijkt niets van te kloppen, we hebben de route moeten vragen om de camping te kunnen vinden.
Beetje vreemd aangezien de campinggids wel van 2008 is.
Het is vandaag bloedheet, echt niet normaal, er waait een warme wind , ik denk dat als je een T-shirt aan de waslijn hangt om te drogen het er gekrompen vanaf komt. En als je een diepvriespizza buiten in de zon legt hij gebakken is na een half uurtje.

Maar goed het is ook niet gauw goed, maar buiten zitten kunnen we in ieder geval wel vergeten.
De airco staat dan ook op vol vermogen te draaien in de camper, en zelfs dan is het niet te harden in de camper, als je dan denkt ik loop even naar buiten voor een frisse neus, forget it nog warmer.
's Avonds om 10:00 uur haal ik de temp meter naar binnen en is het buiten nog steeds 29 graden.

Overigens hebben we maar weer eens naar uitzending gemist zitten kijken vanavond. toch ook leuk.
Verder is er vandaag weinig spectaculairs gebeurd, morgen gaan we naar de Hooverdam, een ritje van zo'n 180 km

DAG 22-30 april: Needles- Hooverdam

Vandaag vertrokken om 10:00 uur, de temperatuur is wat beter dan gisteren , ook al is het nu ook wel warm.
We besluiten om de route zo kort mogelijk te maken.
Dus rijden we over de plaats Laughlin, nou dat hadden we achteraf beter niet kunnen doen.

We komen het plaatsje binnen met een gangetje van zo'n 50 km/u, we naderen een kruispunt, het waarschijnlijk enige verkeerslicht in de stad staat op groen, dus ik rijd
rustig de kruising op, vanuit tegenovergestelde richting komt een zwarte Ford Mustang, so far so good.

Op het moment dat wij op de kruising zijn slaat de mustang plotseling links af, maar daar rijden wij al, dus ik vol in de remmen met de hele handel, er is niets meer aan te houden en we rammen de mustang vol in de zijkant.
Shit alweer pech , maar als je dan denkt dat de mustang stopt dan heb je het mooi mis, die rijdt gewoon door of er niets aan de hand is, en laat ons verbijsterd achter op de kruising.

De bumper van de camper zit helemaal in elkaar en de nummerplaat houder is afgebroken,
nog een geluk dat die Ford van ons zo hoog en zwaar gebouwd is.
Dus ik eerst maar eens 911 bellen, het verhaal uitgelegd en waar het gebeurd is.
Dan komt er al snel een vrouw naar ons toe die zich aanmeldt als getuige, zij is de mustang achterna gereden, en heeft het kenteken opgeschreven, en vertelt ons waar de auto nu is.
Inmiddels is ook de sheriff gearriveerd, met 2 man sterk, ze verzoeken ons om de kruising vrij te maken, en gaan dan met ons de zaak bespreken over wat en hoe het gebeurd is.
Ook van de getuige wordt een verklaring opgenomen. wij denken allemaal dat de dader een vrouw is overigens.

Op het moment dat ik in de camper ben om wat papieren te pakken, komt er plots een zwarte mustang aanrijden uit de vluchtrichting.
Op het moment dat de Mustang rechtsaf de hoek omgaat ziet Hans W dat de hele rechterzijkant in elkaar zit,
Hij roept dan ook naar de agent that's her, that's the car .
De agent springt daarop in zijn auto en zet compleet  met sirenes  en zwaailicht de achtervolging in
Later blijkt dat de dame in de Mustang stomdronken achter het stuur zat, en in de boeien is afgevoerd.
De dronkenschap zal dan ook wel de reden zijn waarom ze terugkeerde naar de plaats van het ongeval.
Na de hele papierwinkel te hebben afgewikkeld , zetten wij onze rit richting Hooverdam voort.
Na het bekijken van de dam , zijn we nu aanbeland op een camping aan Lake Mead, we hebben tegen extra betaling plaatsen aan het water,

Dat wil zeggen het water is, ik schat op zo'n 1 km afstand. Dit vanwege de lage waterstand van het meer.
Gelukkig is de temperatuur hier aangenaam ik zit dit namelijk buiten te typen.
Morgen gaan we de camper van binnen schoonmaken, de buitenkant wordt door Road Bear zelf schoongemaakt, om hem overmorgen te kunnen inleveren , weliswaar met schade. Hopelijk zal de afwikkeling hiervan niet te lang op zich laten wachten.
Want helaas zal ons niet te verzekeren eigen risico van $750.00 van de creditcard worden afgeschreven ben ik bang.

DAG 23-1 mei  Lake Mead

 

Vannacht ondanks de beleefde avonturen gisteren , redelijk goed geslapen, alleen de harde wind van over het meer heeft ons enigszins uit de slaap gehouden.
Het is op dit moment wel een gepuzzel met het eten want we willen natuurlijk geen boodschappen meer doen de laatste dag.
Als dan blijkt dat de koffie op is besluiten we toch maar in de kampwinkel te gaan kijken of daar koffie voorradig is.
Dit hebben ze, waarschijnlijk gemaakt van koffiebonen die door Pablo Escobar in Colombia  zelf zijn gekweekt en gebrand , want dit pak koffie van 250 gram , kost maar liefst ruim $10.00
Maar goed zonder koffie is natuurlijk ook geen optie, tegelijkertijd halen we een rolletje ductape, want het verwarmingselement van de afvaltank is losgelaten onder de camper.
Geen idee hoe dit mogelijk is, dus maar even vastzetten anders sleept het straks over de grond.
Ik kan hier ook via een computer van de camping onze mail ophalen, want mijn eigen laptop aansluiten gaat niet helaas.

Inmiddels zijn de koffers ingepakt, we kwamen met 2 koffers en 1 tas , en we gaan met 2 koffers en 2 tassen naar huis.
Dit vanwege de aangeschafte spullen.

DAG 24-2 mei Lake Mead- Las Vegas

Vandaag op tijd op, omdat we op tijd bij Road Bear de camperverhuurder willen zijn, omdat we hopen nog iets te kunnen regelen met betrekking tot het ongeval.
Maar eerst moeten we voor de laatste keer, de benzine tank en de propaan tank nog volgooien.
Als we aankomen bij Road Bear blijken we toch niet de eerste te zijn.
De camper wordt helemaal gecontroleerd, en goed bevonden.
Alleen draaien wij zoals verwacht wel op,  voor het eigen risico van de schade.

Ook hier in de States draaien de ambtelijke molens alle kanten op blijkt.
Want de agent die ons bij het ongeval had  verteld dat wij konden bellen voor een kopie van het proces verbaal, weet schijnbaar ook niet hoe het werkt, want, toen de dame van Road Bear voor ons belde om te vragen of het kon worden opgestuurd, werd haar verteld dat men dat niet deed en dat wij het maar even langs moesten komen halen in Laughlin, ja hoor even  250 km terug rijden, dacht het niet.
De mensen van Road Bear hebben ons echter beloofd, dat zij het proberen op te lossen voor ons. Ik ben benieuwd of dat gaat lukken.
Nadat wij met een shuttle busje naar ons hotel zijn gebracht, kunnen we echter pas om 15:00 uur inchecken en het is nu pas 12:00 uur, dus besluiten we om dan nog maar een keer de strip te gaan bezoeken, we nemen de monorail dit keer. Ondanks dat moeten we een aardig eind lopen, om er te komen.
Daarna terug naar het hotel om in te checken, het is een eenvoudig hotel, Best Western Mardi Gras genaamd, 's avonds  ook in het hotel gegeten , een overheerlijke stake met Cajun Spice.
Het is nu 21:30 uur in de avond, en geloof het of niet ik zit hier in mijn eentje te typen ,

want de familie gingen allemaal alvast op bed liggen, nee we gaan nog niet slapen was het antwoord toen ik er wat van zei.

Nou je voelt hem al aankomen, het hele spul slaapt al................ gezellig.
Dit was het laatste verslag morgen vliegen we om 10:30 uur naar huis, en als het goed is komen we zondag om 8:30 uur aan op schiphol met een jetlag van heb ik jou daar. althans ik, want de rest slaapt zoals gezegd al in het voren.

Nog even wat cijfertjes om alles af te sluiten.
Wij hebben totaal 6344 kilometer gereden.
Dat leverde een benzine verbruik op van 1886 liter.
Dat is 1 op 3,4 gemiddeld
Met een gemiddelde benzine prijs van €0,60 per liter

 

© USA4ALL & Hans Lentjes