Een droom was het, nu realiteit: Amerika, of beter Californië, the Golden State, Nevada, waar het gokken legaal is, Arizona, met zijn fabuleuze Grand Canyon, en Utah, het indianenreservaat. Sinds januari zijn de voorbereidingen volop aan de gang. Met de tijd werd het duidelijk dat dit een immens avontuur ging worden. Het kreeg ook een helemaal andere dimensie mee ten opzichte van onze voorgaande reizen: reizen met onze allerliefste, dierbaarste schat…

Hierna volgt een dagboek van onze hopelijk onvergetelijke wereldreis:

Zaterdag 2 juli 2005

Het pakken was reeds lang aan de gang, zodat zaterdagmorgen omstreeks 8.30, opa Rob ons vlot kon komen ophalen. In Zaventem aangekomen, bleek het een drukte van jewelste te zijn, maar gelukkig waren we ruim op voorhand aangekomen. Mits enig aandringen verkregen we van de hostess toch een plaats waar meer ruimte was, dan op de andere plaatsen. Een gelukje, want zo een lange vliegreis met een baby’tje van 10 maanden, was een vraagstuk dat we op voorhand niet konden oplossen. Hierdoor was de vlucht van Zaventem naar Washington DC Eigenlijk een grote meevaller. Ondanks de 8,5 uren vliegen, hebben we ons geen seconde verveeld. Hiervoor zorgde natuurlijk onze grote lieveling. Hij speelde alsof het een lieve lust was, entertainde andere passagiers, sliep af en toe eens in de maxi-cosi (door de betere plaatsen, konden we deze bij ons nemen, en kon Florian dus af en toe zijn dutje doen – niet onbelangrijk) en stapte het hele vliegtuig rond. Voor ons was hij dus ons tijdverdrijf. Een filmken en een glaasje konden we wel niet afslaan. De laatste uurtjes begon wel het aftellen. Gelukkig zagen we alles perfect op het schermpje, dat Florian ook enorm interesseerde. Uiteindelijk dan het dalen, en waar we schrik voor hadden, last aan de oortjes voor Florian, was weeral eens niet aan de orde. Onze Florian zong en dronk lustig verder, terwijl menig ander kind huilde.

Aangekomen in Washington, moesten we onze valiezen terug op de juiste vlucht zien te krijgen, want de schrik om een valies met waardevolle spulletjes van Florian te verliezen, zat er ook wel in. Daarna maakten we voor het eerst kennis met de Amerikaanse security…. En we zullen het geweten hebben. Vooreerst formulieren invullen, verschillende persoonlijke vragen beantwoorden, een foto van ons, en twee vingerprints. (Florian moest dit gelukkig niet doen – geen potentiële terrorist) Daarna waren we al ons fruit kwijt, wat we heel jammer vonden. We zouden zogezegd een plaag kunnen veroorzaken. Dan waren we de douane nog niet eens gepasseerd… alle schoenen uit, die hele buggy uit elkaar, de laptop waarop dit verslag werd gemaakt, werd gecheckt op software die mogelijke detonators (bomaansteker) kon bevatten. De manier waarop dit dan allemaal werd gecommuniceerd, recht uit een filmscene … een ‘unieke’ ervaring … Florian stond erbij en lachte ermee.

De tweede vlucht, waar we serieus tegen opzagen, was er eentje van aftellen van in het begin tot aan het bittere einde. Deze keer hadden we de kordate Amerikaanse niet kunnen vermurwen. Resultaat: de maxi-cosi kon niet bij ons blijven staan, zodat we verplicht waren Florian constant op onze schoot te houden. Rekeninghoudend dat het ondertussen in België rond middernacht was, hoeven we niet te vermelden, dat dit een nachtmerrie bleek te worden. Maar het geluk stond weer aan onze zijde. Een zitje, niet ver van de onze, bleek na het opstijgen niet bemant… Een beetje lobbyen met de vrouw er naast en daar stond onze maxi-cosi weer. En Florian bedankte door de hele vlucht van 5,5 uur te slapen. Dat kon niet van Gunther gezegd worden, maar gelukkig kon Christa ook een beetje slapen. Uiteindelijk was het daar gewoon middag he. We arriveerden dan om 20.OO Califorische tijd. En weeral had ons Floriantje niet het minste last van druk in de oortjes, integendeel, hij heeft gewoon lekker doorgeslapen.

Eenmaal veilig en wel geland te San Francisco International Airport, kon het avontuur beginnen. Daar stonden we dan in een immense luchthaven. Hart vast houden, dat onze valiezen ook met ons meegevlogen waren… En jawel, alles was ter plekke. Nu begon de zoektocht naar onze huurauto. (Eigenlijk was het voor ons dan zoiets van 6.00 in de morgen, maar hier dus nog maar 21.00. Een tijdsverschil dus van maar liefst 9 uren. Floriantje was ondertussen wakker geworden, want zijn nacht mocht straks nog eens opnieuw beginnen, en die nachtrust hadden wij zeker van doen. Een karretje zoeken voor de bagage, een luchthaventrein nemen om de verhuurmaatschappij van onze auto te bereiken… tjonge jonge, wat is het hier allemaal Big. Dit woordje zullen we waarschijnlijk nog heel veel gebruiken. We vonden wat we zochten: Alamo, met een reusachtig parkeerterrein aan verhuurwagens. Onze vouchers waren in orde, alles bleek ok, behalve dat de gevraagde wagen een beetje te klein was voor onze bagage. Gevolg: zo een dikke slee, Toyota Sienna, a big car, spik-splinternieuw, amper 10 miles op zijn teller. Nu, Gunther heeft wel al wat gereden, maar met zo een grote bak met automatische versnellingen … ’t is allemaal niet zo simpel hoor. Eenmaal de auto gevonden (Christa en Florian waren enorm tevreden – wat een ruimte binnenin), kon Gunther de auto starten, en heel voorzichtig reden we richting hartje San Francisco. Ondertussen was het daar ook al donker geworden. De Holiday Inn Civic Center vinden na een slapeloze nacht in een megapool zoals San Francisco … geen lachtertje hoor. We hadden weinig moeite met de automatische versnellingen, eerder met al die knopjes voor ramen en deuren. Na eens de weg gevraagd te hebben, kregen we onze linkerruit niet meer naar omhoog. Damned, maar we reden dan zo maar door. Florian was ondertussen goed wakker gebleven, zodat hij straksjes nog eens goed kon slapen … als we ons hotel tenminste vonden. Maarja, we vonden het wonderwel vrij vlot, en de manager van het hotel verhielp ons probleempje met de vooruit vrij snel. Ik had ergens op geduwd, waar ik beter afbleef. Dat heb je met die full option natuurlijk. Auto geparkeerd, wat heel duur is in een stad zoals SF (27 $/dag), valiezen naar boven, kamer gevonden op de bovenste verdieping, en hopelijk nu … slapen. De vraag was natuurlijk, wat zou Florian willen doen? De emoties, vermoeidheid waren zo groot dat we met ons drietjes in dat reuzenbed kropen. En wat dacht je, we sliepen als familie tot 6.00. En dat was enorm deugddoend. En onze Florian is echt wel fantastisch.

Zondag, 3 juli 2005

Vroeg uit de veren dus, maar naar Moese tijd, was de middag al lang voorbij. Niettemin voelden we ons allemaal kiplekker. Floriantje een boterhammetje met kippenwit, en mama en papa een uitgebreid ontbijt in het hotel. Ja, in de States moet je maar zorgen dat je ergens nog een ontbijt vindt. Gelukkig bood ons hotel dit aan, en het heeft ontzettend gesmaakt. Ons hotel is trouwens ook ultramodern. Je komt niet op onze etage, of om het even door welke deur of lift, zonder je badge te gebruiken. Onze kamer is op de hoogste, 14e verdieping. Een prachtig zicht, en een heel grote kamer, maar dat hadden we hier wel verwacht.

Vandaag staat San Francisco op het programma. Maar eerst gauw nog wat inkopen doen, zodat Florian gerust kaka kan doen.
Een rit met de tram, brengt ons tot dé toeristische attractie: Fishermans’ Wharf. Een schot in de roos, want het is echt wel heel leuk daar. Allerlei kraampjes en heel fijne speciale winkeltjes, pier 39, met een mooie oude draaimolen, optredens met special acts en een prachtig zicht op Alcatraz en in de verte The Golden Gate Bridge, kortom Amerika zoals het in de films te zien is. Hier zwerven we wat rond en het is eigenlijk een klein pretpark daar. Florian weet niet waar hij eerst moet kijken. Constant maakt hij zijn gekende geluidjes van eu, oe, alsof hij steeds wil zeggen, ‘wat is me dat hier allemaal?’. Een leuke voormiddag dus, enkel de zeeleeuwen ontbraken, maar die zijn andere oorden gaan opzoeken naar het schijnt.

Na de middag gaan we SF verkennen met de mountainbike. Kinderen onder de 14 moesten een helm dragen … kun je je het al voorstellen … Floriantje met een pothelm op zijn hoofdje. Gelachen hebben we wel, maar lang heeft hij die niet opgehouden. Het ventje zijn hoofd paste er bijna helemaal in.
Een ideale manier, weliswaar om de stad wat beter en sneller te leren kennen. Sneller…. SF is op verschillende heuvels gebouwd. Misschien herinner je je wel enkele films waarop de auto’s op de toppen van de heuvels met hun bumpers de vonken er van af laten springen als ze de grond raken. Wel, dat is hier opgenomen, maar met de fiets haal je die snelheden niet, en zeker niet met een baby’tje van een goeie 10 kilo achteraan. We hebben de route van de kabeltram eens gedaan en werden aangemoedigd door de massa’s toeristen op de beroemde kabeltrammetjes van SF (het uithangbord van SF, samen met de Golden Gate Bridge natuurlijk). Het moet een zicht geweest zijn, wij zo fietsen, alsof ons leven er van af hing, en achteraan bij Gunther een schone slaper…
We hebben zowat half SF doorkruist, China Town, het financial district, Lombard Street op zoek naar ons hotel, omdat we zonnecrème vergeten waren. Zonder meer de moeite, en telkens we de weg vroegen, Civic Center, keken de mensen met een zeer bedenkelijk gezicht van Jesus, wat zoeken jullie daar in die gure buurt? Maar we vermoedden dat ons hotel daar aan de rand van ligt, want veel hebben we daar niet van gemerkt. Rare mensen zie je hier overal trouwens, maar ze zijn wel vriendelijk en behulpzaam. Met een schattig baby’tje op toer zijn, heeft ook zo zijn voordelen. Allemaal staan ze hier versteld van zijn mooie blauwe oogjes en zijn prachtig ‘red hair.’ ‘Wat een schatje.’
We waren ook zinnens de GG Bridge met de fiets te doen, maar hebben wijselijk halfweg besloten terug te keren, daar er veel te veel wind stond voor ons ventjen. We doen dit wel eens met de auto. Bij het binnenleveren van de fietsen, nog even achterover vallen van de kostprijs en er nog een foto bovenop laten aansmeren. San Francisco is trouwens een heel dure stad. Maar dit terzijde, het was een prachtige dag geweest, die we afsloten in het Rain Forrest Cafe. Florian beleeft hier de dagen van zijn leven. Zoveel dat er hier te zien is… Daarvan moet je wel goed slapen, en dat deden we dan ook, alsof jetlag niet bestond…

Maandag, the 4th of July

Na een goede nachtrust, een ontbijt dat weer eens voldoende was om het middageten over te slaan: tijd om de auto uit de garage te halen. We planden een trip naar het Zuiden, meer bepaald naar Monterey, the 17-miles drive. Onze auto is fantastisch, maar zo ook de driver en de guide. We bereikten zonder enige moeite het stadje Monterey na een heel mooie rit door steile, groene bergen en ravijnen. De geur van de wouden drongen tot in de auto door. Een goede twee uur, deden we erover, en daar profiteerde Florian van om wat te slapen. We pick-nickten even in de auto, want daar is echt alles in voorzien. Florian zijn eten kan opgewarmd worden, plaats om hem eens te laten bewegen was er ook nog. Kortom, deze wagen doet Eigenlijk de onze helemaal vergeten… Het is trouwens heel gemakkelijk met een automatic rijden. Met een armsteun rechts en een bekertje water in de hand, rijd je zo door heel het land.
In Monterey was het dus ook ‘Independence Day’, en blijkbaar gaan alle Amerikanen dan met hun barbecue naar het strand om er te pick-nicken. Rare jongens die Amerikanen. Een gezellig oceaanstadje.
Daar de Stille Oceaan hier met al zijn kracht tegen de prachtige kustlijn van ‘17-miles drive’ beukt, schieten woorden en zelfs foto’s en video wellicht te kort om dit natuurfenomeen te omschrijven. Gewoonweg indrukwekkend. En dat vond Florian er ook van. Mijmeren en dromen kan hij ervan, als hij die wilde baren en rotsen en lonely cypressen ziet. En helemaal te gek wordt het als er eekhoorntjes en bambi’tjes de weg over steken. The 17-miles drive is wellicht één van de vele hoogtepunten van onze reis. Deze rit eindigt in Carmel, een zeer gezellig, klein stadje, waar Clint Eastwood nog burgemeester is geweest. En leuke winkeltjes hadden ze daar ook. Zelfs een speelgoedwinkel, waar Florian volgens ons, een hele vakantie zou willen doorbrengen, daar er treintjes met beertjes in de lucht reden…
De terugweg was even mooi als de heenreis (hoe zou dat komen), maar eindigde met een onvergetelijke rit over de Golden Gate Bridge. Echt fenomenaal als je opeens die kolossale peilers in de mist ziet opduiken, en wat een prachtige ‘rode’ kleur. Even voorbij de brug hebben we een fotoshoot gehouden, want deze hangbrug zal wellicht ook één van onze hoogtepunten worden …
Na een etentje op ons bed, want het was ondertussen vrij laat geworden, heeft Gunther vanuit het raam nog het enorme vuurwerk bekeken, en verkeerden Florian en Christa snel in dromenland, of was het ‘Californië????’

Dinsdag, 5 juli 2005

Vandaag in première: Florian en de gevangene van Alcatraz. Jawel, we hadden reeds geruime tijd kaartjes on-line besteld, zodat we het rotseiland, of beter de gevangenis van Alcatraz konden bezoeken. De tickets zijn anders steeds ruim op voorhand uitverkocht.
Maar eerst nog pakken, want als we terug van SF-city komen, moeten we onze kamer reeds verlaten hebben. Gelukkig kon al ons gerief in onze ruime wagen. We namen deze keer het overbekende kabeltrammetje om Pier 39 te bereiken. En omdat we zo vroeg waren - 8.30 -, waren er nog geen toeristen te bespeuren. Wel weeral een hele hoop rare kwieten. Op de kabeltram was het genieten van het zicht. Je krijgt een heel goed zicht op de verschillende heuvels en staat ook versteld dat sommigen dit met de fiets doen … Wist je dat die kabeltram gewoonweg manueel wordt gedraaid aan zijn eindpunt op zo een soort rotonde.

Als volwaardige Amerikanen gingen we nog gauw een ontbijtje binnen slaan. Een chocolat en een donut. Tja, en die Amerikanen doen dat hier allemaal. Gauw, gauw ontbijten in de auto of al wandelend. Enfin, het smaakte ons toch en Florian stond weeral eens versteld van al dat rare gedoe. Je zag de bakkers hier de broden kneden en bakken, om nadien in mandjes door de lucht naar de winkel gevlogen te worden. Florian was weeral eens in de wolken.

En nog meer in de wolken was Gunther, want wat zagen we opeens aan pier 39 liggen… jawel zeeleeuwen. Een viertal, maar kom, het waren toch echte wilde zeeleeuwen, die van het ‘zonnetje’ kwamen genieten. Eigenlijk was er vandaag geen zonnetje, het was zelfs vrij koud. Dat is ook typisch voor SF, deze tijd van het jaar, maar overdreven warm wordt het hier nooit, maar ook nooit te koud. Steeds rond de 21 graden. We hebben weeral eens chance gehad dat die beestjes vroeger dan gepland terug kwamen.

Om 10.15 bracht de boot van de Red and Blue Fleet ons naar het beruchte eiland Alcatraz. Daar werden we opgewacht door zo een typische Amerikaanse Ranger. Een korte, maar duidelijke uitleg, werd gevolgd door een audiotoer door de cellen van Alcatraz. Indrukwekkend, en weeral eens zoals in de films… We zagen o.a. de cel van Al Capone en kregen een zeer degelijke uitleg via het koptelefoontje. Florian hoorde toch niets, en ging dan maar wat slapen. Opvallend is hoeveel mensen ons hier aanstaren en vol bewondering naar Florian kijken, en hem zelf proberen aan te raken. Het moet toch echt wel een schoon manneken zijn … Wist je dat Alcatraz Eigenlijk eerder een tuchttehuis is dan een permanente gevangenis. Zware criminelen kregen als straf een verblijf op Alcatraz.
Behalve voor het prachtige zicht op de twee gigantische bruggen en op San Francisco, zou ik hier niet graag willen logeren. Florian heeft zijn middagmaal in de refter van de bewakers mogen opeten. Vriendelijk en lief zijn ze wel hier, de Fransiscaners.

Mama en papa hebben dan maar verder voor Amerikaan gespeeld, en op Fishermans’ Wharf een Mac Donald binnen gestapt. Eten noemen ze dat hier, enfin we hebben het eens geprobeerd he. Bovendien kreeg Florian het in zijn sterre zijn broek vol te … Dringend naar het hotel dus, voor nieuwe kleedjes.

Rond 14.30 zijn we dan vertrokken naar Yosemite. Met Christa als gids en Gunther als chauffeur reden we toch vrij vlug uit SF, wat op zich echt wel een huzarenstukje is. We reden over de Oakland Bridge, op weg naar Yosemite. Het was een lange trip en bovendien hadden we in het begin heel wat fileleed te verwerken. Mensenlief, wat een wegennet is dat hier. Vijf stroken, langs twee kanten, vol van die grote bakken… Hier zien we opa Fliep regelrecht de afgrond inrijden… Eigenlijk zien we dit niet al te veel Moesenaars doen. We mogen toch wel een klein beetje fier zijn op onze prestaties. Door de file werd het snel laat en moesten we nog een hele weg te gaan. In Modesta stopten we om nog wat inkopen te doen. Eén groot verschil: het was hier reeds véél warmer dan in San Francisco. Florian was heel gelukkig te mogen winkelen in zo van die typische ‘grote’ warenhuizen. Het assortiment babyvoeding kon toch beter, vonden we. Rechtstaand in zijn karretje en naar alles willen pakken, meer moet dat voor Florian niet zijn. Als beloning kreeg hij een ballon met ‘I love you’ op. En weer al die mensen, ‘wat een schatje’… ‘So cute’ – het meest gehoorde woord hier in de States.

We reden verder en de natuur werd prachtiger met de moment. Wondermooie panorama’s, regelrecht uit, jawel, de films… Vele bochten, rivieren, bergen en ravijnen verder bereikten we eindelijk omstreeks 20.00 ons hotel. Vrij laat dus, maar één keer ons hotelkamerdeur open … Een gigant van een kamer, met een gigant van een terras uitkijkend op een wilde rivier (Merced), een badkamer met een joekel van een broebelbad. Maar de bezienswaardigheden van vandaag eisten zijn tol. Moe en voldaan vielen Christa en Floriantje in slaap. Christa wou hier alvast minstens een week blijven, want er is hier zelfs een hele keuken geïnstalleerd. Morgen zullen we dat hier eens allemaal proberen.

Woensdag 6 juli 2005

Hoe kan je een dag beter beginnen, dan met zijn allen in het broebelbad te duiken. Zalig … en dat zullen we vandaag nog heel veel zeggen. Weeral eens lekker ontbijten, Gunther deed zich tegoed aan de typische Amerikaanse ontbijten (van alles en nog wat), terwijl Christa het fruit en allerlei cakes heel lekker vond… Floriantje amuseerde zich aan tafel zoals altijd met alles wat niet zijn speelgoed is. Het is ook leuk voor hem om allerlei verschillende nationaliteiten te zien. In het vliegtuig was hij wel nog wat bang van een klein negertje, maar nu vindt hij het heel leuk te zwaaien naar Chineesjes en negertjes. ’t Is een multiculturele jongen, onze Florian.

Op naar Yosemite, één van de mooiste nationale parken van de USA. En echt, dit is FANTASTISCH. We hebben ontzettend genoten van zoveel natuurpracht. Sorry, maar we overdrijven absoluut niet, integendeel. We kochten een nationale parkpas, zodat we de andere nationale parken direct binnen kunnen rijden. De streek zoals ik gisteren vertelde, is er één recht uit de serie van Dr. Quinn. En wie Christa een beetje kent, weet dat dit een droom is die in vervulling gaat. In haar verbeelding ziet ze de Indianen hier nog rondrijden…

Gelukkig is Gunther een ervaren chauffeur geworden, want dat is hier ook wel nodig. De ene steile beklimming na de andere. Maar het is wel zalig, jawel, te rijden met zo een auto. Als Floriantje iets nodig heeft, kruipt Christa gewoon even naar achteren. Florian amuseert hem achteraan te pletter met zijn ballon. We vrezen dat de ballon het niet lang zal uithouden.

Onze verkenning van het park begint met een paar watervallen. De hoogste van heel de States, ja hoger dan de Niagara-watervallen, maar het debiet is hier minder naar het schijnt. Dit is overweldigend en nat …. Een aangename verfrissing, want het is serieus warm aan het worden. We rijden verder door het park en vallen van de ene verbazing in de andere. Na een tijdje staan we voor giant seqoia’s, reuzenbomen. We maakten een heel leuke wandeling door het reuzenwoud. Het was er wel warm. Terug in de auto, die steeds voor verkoeling zorgt, en Florian de gelegenheid geeft om zijn dutjes te doen. Wonderwel lukt dit heel goed.

Op naar Glacier point. Volgens de boeken, één van de spectaculairste zichten van de hele wereld. En dat vonden we er ook van. Een prachtig zicht op verschillende hoge watervallen, die in een vallei neerstorten. Die vallei is dan nog omgeven door gigantische rotswanden. Kortom fabelachtig mooi. Die vallei zelf, staat morgen op het programma. We hebben ook nog het geluk van die watervallen allemaal te kunnen zien (en voelen), daar het deze lente nog heeft gesneeuwd, is er nu nog heel veel dooiwater. Normaal is het deze periode nog een watervalletje….

Een pick-nick in dit prachtige landschap mocht ook zeker niet ontbreken. Weeral eens een zalig moment … Florian zijn fruitpapje (wat mama meestal vers maakt), smaakte overheerlijk.

Onze terugweg naar ons prachtig hotel (hiervoor heel veel dank aan Annemie van Connections – je bloed, zweet en tranen zijn niet voor niets geweest), was er eentje om ook weer nooit meer te vergeten. Op de tonen van Crowded House zongen we ons drietjes, langs de prachtige wegen. Florian kraaide van plezier en liet de ballon serieus afzien. Tussen al die bomen lagen af en toe nog wat sneeuwlagen. Dit is echt een droomreis aan het worden (Eigenlijk is het dat gewoonweg al). Thailand, Egypte, Kreta, Kroatië en Turkije waren enorme voltreffers, maar dit is een wereldreis die je eens in je leven moet gedaan hebben.

In het hotel hebben we Florian voor het eerst laten kennis maken met een zwembad. En aangezien ons zwembad aan een rivier ligt, in een prachtig kader, kon het niet idyllischer zijn. Na een verkwikkend zwembadje, hebben we op ons terras een heerlijk avondmaal bereid zodat we deze dag maar met één woord kunnen omschrijven: ZALIG.

Donderdag, 7 juli 2005

Wat had je gedacht van deze dag met een broebelbadje te beginnen? Zogezegd, zo gedaan en het was weer genieten. Jammer dat we daarna weer moesten pakken, want het beviel ons hier best. Weer lekker ontbijten en op naar de volgende bestemming. Over ontbijten gesproken; Florian weigert hier pertinent iedere Amerikaanse boterham, tot grote ergernis van mama. Ach ja, het zijn hier dan ook zulke dikke boterhammen he. Maar mama heeft hem telkens liggen, lukt het niet ’s morgens dan krijgt hij het wel verwerkt tussen zijn middageten of 4-uurtje … Hoewel hij dit soms ook doorheeft…

Onze tweede dag Yosemite – je krijgt daar Eigenlijk toch nooit genoeg van. Nu op naar de vallei, die we gisteren mochten bewonderen van op Glacier Point. Je bent in de hele vallei omringt door kolossale rotsen van een goeie kilometer. Indrukwekkend. In het visitor center bezochten we een authentiek indiaans dorpje. Christa was in haar nopjes. Florian poseerde even bij de wigwam, en taterde er op los. Van wie zou hij dat hebben.

In de vallei kun je Eigenlijk om de twee minuten stoppen om rond te kijken en foto’s te nemen. Er zijn hier massa’s watervallen, meertjes en eekhoorntjes. (gisteren zat Florian op zijn gemak naar buiten te kijken in het hotel, en opeens begon hij luid te wenen en kroop vliegensvlug naar ons toe … er was een eekhoorntje op het terras komen zitten…) Eén plaats die we nog vermelden, was een spot waar je geoefende bergbeklimmers zag. Piepkleine mensen waren het daar ergens op de rotsen. Ik vond ze maar niet met de camera. De traagste klimmer doet er ongeveer vijf dagen over…. Eten wordt hen gebracht en er zijn een paar rustpunten waar ze kunnen slapen. Zij liever dan wij.

Wij reden immers door naar een nog veel hoger punt: de Tioga pas (3250 meter). Deze pas is sinds juni open, daar er voordien geen doorkomen aan is omwille van de sneeuw. (gigantische omleiding anders) Er lag nog veel sneeuw, en uiteraard gingen we daar met Florian even in spelen. Raar zicht zo, sneeuw in de stralende zon. Onze weg werd steeds hoger, de bebossing minder en de mooie meertjes, lagen op ons te wachten. In één van zo een meer, waren Japanners goud aan het zoeken. En ze vonden toch wel stukjes zeker. Vroeger werd er hier trouwens heel veel aan goud zoeken gedaan. Goldrush noemde dat hier vroeger.
Eens de Tioga pas over reden we even uit de weg naar Bodie.
Bodie?? Gelegen in een prachtig landschap, een soort van spookstadje. Sinds 1800 is hier niets aan veranderd en wordt het als toeristische attractie aangeboden. Het charmeerde ons heel erg. Florian ook trouwens, die niets liever doet dan door papa gedragen te worden in de draagbuidel. Hij ziet alles van op de eerste rij. Een oud stadje uit het Wilde Westen. Prachtig. Om dit te bereiken moesten we trouwens onverharde wegen trotseren. Onze auto was niet meer om aan te zien, bij de aankomst.

Op naar ons volgend hotel, maar eerst nog het prachtige Mono Lake een bezoekje brengen. Een alkalisch meer dat als één van de oudste ter wereld wordt beschouwd. Het water is er drie maal zouter dan normaal. De omgeving hier is ronduit schitterend. En een picknick is dan ook wel op zijn plaats.

We moeten natuurlijk verder naar ons hotel Alpenhof. Zoals de naam het doet vermoeden… in de bergen natuurlijk. De omgeving is ondertussen zo anders geworden en zonder meer weer fantastisch. Mammoth Lakes is het stadje waar ons hotel ligt. Het is echt een mondain charmestadje, want in de winter is dit een heel geliefd skioord. We voelen ons er onmiddellijk thuis. Alles is hier zo vredig en rustig en toch heeft het alles wat je je maar inbeelden kan. Hier hebben we trouwens in de plaatselijke bibliotheek de eerste versie van onze wederverhalen verstuurd naar vrienden en familie. Over mensen gesproken: geen slecht woord over Amerikanen, ze zijn hier allemaal om te vriendelijker en overal krijg je een goeie dag. Bovendien zijn ze nog heel attent. Misschien komt het wel omdat we met een schattig baby’tje op toer zijn … want dat is toch wel de manier om een gesprekje aan te knopen.

’s Avonds zijn we nog in het plaatselijke ‘Brupark’ iets gaan eten. Een enige ervaring. Een typisch Amerikaanse pub/restaurant, lekker eten en een Bud voor je neus. Wie had verwacht dat we met ons zoontje zo een tent zouden intrekken. Maar Florian heeft zich daar te pletter geamuseerd. Hij is zo ontzettend lief en speels, dat iedereen hem aanspreekt. Het is echt een ‘happy baby’ zoals sommige mensen hem hier aanspreken. We kijken echt uit naar morgen om dit leuke stadje nog van nabijer te mogen bezichtigen (roept bij Gunther zoiets Twin Peaks-achtig op). Weeral moe, maar ontzettend voldaan, willen we nog meer van al dit moois …

Vrijdag, 8 juli 2005

Op één dag van de sneeuw naar de woestijn, van 10.000 voet naar 0, of van –1 graad (sneeuw) naar … 50 graden celcius. Dat moet wel een unieke ervaring zijn.

En dat werd het ook. Na een donut en wat koffie, trokken we even op wandel in Mammoth Lakes. Een erg mooi, gezellig stadje. Daarna reden we nog even omhoog, om er een prachtig panorama te hebben. Je kon aan alles hier zien dat er twee dagen geleden nog geskied werd. (de kabelliften werkten nog volop en de top en flanken van de bergen lagen nog volop besneeuwd.) Op het vista point stonden we ook gedeeltelijk in de sneeuw. Heel leuk.

In Mammoth Lakes was er downtown ook een fabriekje van Ralph Lauren. Dit konden we niet laten liggen (tip van de trotter (boek)) en Gunther had toch een paar T-shirts nodig. Deze keer kochten we geen fake, maar de real stuff. (het is ooit anders geweest op reis …) De tank nog eens vol gooien en op naar onze volgende bestemming. Tanken is hier trouwens prima te doen met een visa kaart, maar zo veel goedkoper dan bij ons is het niet meer, vind ik. (2,73$/gallon) De ruiten schoonmaken hoort hier ook bij een tankbeurt.

Op naar Death Valley, een rit van een goeie 300 kilometers (‘maar’ 3 à 4 uurtjes). Voor wie het nog niet wist, maar deze reis is goed voorbereid. Als je in de States rondtrekt, neem je best een koelbox mee, of koop je die hier gewoon zo in een supermarket. Hoe ga je anders je drank en etenswaren koel houden. Je hebt natuurlijk nog ijs nodig, maar dit is in ieder hotel voorzien: de ijsmachine. Iedere keer het nodig is, vul je een kom met ijs en zet die in de koelbox.

Een rit in een vallei tussen twee bergketens, waarvan één de hoogste berg van Amerika bevat (Mount Whitney - meer dan 4000 meter) moet onvermijdelijk prachtige beelden opleveren. Het was inderdaad zo, het landschap is ronduit schitterend (voor de zoveelste keer waarschijnlijk). Hoe dichter we Death Valley naderen hoe warmer en dorder het wordt. Ook worden we voor het eerst geconfronteerd met ‘afstand’ en eenzaam en alleen op de weg… Terwijl Floriantje rustig slaapt, genieten mama en papa van het veranderende landschap. Tijdens de middag warmen we zijn eten op in een verwarmtoestelletje dat werkt op de batterij van onze auto. Hij speelt wat met zijn ondertussen slappe ballon, en als het hem tegensteekt, nemen we hem op kalmere wegen even bij ons vooraan. Mag misschien niet, maar hij vindt het zeer leuk, alles zien en spelen voor de benen van mama (zelfs daar is voldoende ruimte voor hem). Tegen de ruiten slaan, vindt hij ook leuk. ’t Zal nen drummer worden … want op de tonen van de muziek, slaat hij er lustig op los.

We naderen Death Valley en de beelden worden alsmaar mooier. Het is hier werkelijk prachtig, alleen is het hier ontzettend heet. Vijftig graden in de schaduw. Als we even uitstappen, voelt het echt als een hete haardroger aan, maar dan over je hele lijf. Een heel raar gevoel. De wind maakt het voor je ogen ook niet gemakkelijk. Florian blijft er kalm bij, en maakt zich blijkbaar geen zorgen. Zorgen hoef je je niet te maken, maar het is toch wel een zeker risico, rijden door de dodenvallei. Wat als je auto het begeeft??? Op sommige hellingen moeten we onze airco afzetten, om de motor niet te oververhitten. (dit wordt aangegeven) Het wordt dan onmiddellijk heet in de auto, en dat zien we aan Floriantje, wiens zweetdruppeltjes langs zijn neus naar beneden glijden. Ook zijn er om de zovele miles, tanks met water voor de radiator bij te vullen. Maar onze auto is van geen kleintje vervaard en gauw kunnen we de airco terug aanzetten … oef.

Na enkele stops bereiken we vlot ons hotel: Stovepipe Wells. Een hotel bestaande uit verschillende gebouwen in westernstijl. Heel leuk, alleen het blijft enorm warm. Je kan gerust in het zwembad, alleen, zou dit wel een verkoeling zijn? Death Valley is de warmste plek op aarde tijdens de zomermaanden (gemiddeld). In het plaatselijk krantje lees je dat er verschillende ‘doden’ te betreuren zijn, mensen die van de verharde wegen afwijken, of onvoldoende water drinken … Daar we vrij vroeg in ons hotel aangekomen waren, hebben we een hele tijd in onze met airco-gekoelde kamer gespeeld. Florian vond het super. Hij kan al zo goed kruipen en volgt ons dan ook overal waar we heen willen stappen. Van enige rust voor mama en papa is dan ook geen sprake, maar we amuseren ons. Alles wat enigszins kan dienen om recht te komen, gebruikt hij. Gelukkig is het hier in de States bijna overal ‘kamerbreed tapijt’. Bij een valletje is het toch nog wat zachter.

We gaan nog even shoppen in the general store, en trotseren de hitte. Lang doen we dit niet, want voor Floriantje is deze hitte niet echt verantwoord. (eigenlijk voor niemand) Maar hij vindt het allemaal niet erg. Als we maar bezig zijn, of dingen aan het bezichtigen zijn met hem erbij. Hij krijgt als beloning een oranje beertje met ‘Californië, the golden state’ erop. ’s Avonds gaan we nog eens op restaurant in een saloon, en weeral hebben we heel lekker gegeten. (absoluut geen fast food, maar forel). Wat denk je dat Florian prefereert op boterhammetjes... juist ja, forel. Enfin, wij zijn gelukkige ouders, want we hadden niet gedacht met Florian zo makkelijk op restaurant te kunnen gaan, maar in een high chair en wat speeltjes, amuseert hij hem en kunnen wij rustig eten.

Na het eten, mijmerden we reeds over de mooie dag, maar dat was nog zonder de sunset gerekend. Reeds in pyama reden we een paar miles verder (Gunther had dit gelezen) om de zonsondergang boven de Sand Dunes mee te maken. En werkelijk, dit tartte alle verbeelding. Prachtig gewoonweg. Het landschap was nog eens zo mooi, de temperatuur al iets draaglijker. We hebben genoten… Als klap op de vuurpijl, liep er op de weg nog een coyotte. Hij wou niet wijken voor onze auto, dus hebben we maar gewacht… WAW.

Weeral eens een formidabele dag, hopelijk kunnen we de slaap goed vatten (voor Florian geen probleem – die is al lang vertrokken), met de airco uit … (maakt wel veel lawaai)

Zaterdag, 9 juli 2005

De airco uit … geen goed idee in de heetste plek op aarde deze tijd. Weldra baadden we in het zweet. Dus de airco moet op. Al bij al valt het nog mee en slapen we tot … 4.00. Dan krijgt mama het te warm en denkt dat Florian het ook te warm heeft. Ze doet in zijn slaap zijn slaapzak uit … geen goed idee, want ons ventje wordt wakker en denkt dat het ochtend is… Na een tijdje valt hij dan toch weer in slaap en worden we alle drie uitgeslapen wakker. Dit was alleszins niet de ideale plaats om te overnachten, maar wel weer een unieke ervaring.

Ontbijten in het saloon, Florian die toch een boterhammetje wil eten, uitchecken, en de auto in, voor een lange rit deze keer. Een dikke 500 kilometer (4 à 5 uur) moeten we doen om Saint-George (Utah) te bereiken.

Eerst wel nog de wondermooie vallei verkennen. Wie denk je dat we op onze weg tegenkwamen? De coyotte, of het dezelfde was, weten we niet… We stappen alleszins niet uit. Dat doen we wel nog verschillende keren om de natuurpracht te bewonderen. De hitte worden we ondertussen gewoon, maar te lang blijven we er niet in. We wijken zelfs even af van de harde weg om een salt creek te bewonderen. We wilden even de woeste woestijn in. Wat een hobbelweg, en Floriantje sliep er rustig doorheen. In Death Valley werd naar goud gezocht, maar werd borrax gevonden, een mineraal. Hiervan zagen we nog enkele restanten. Midden in de vallei vinden we dan nog een mooie oase, en een paar knappe … hotels … Sommige wegen zijn niet berijdbaar door overstromingen de voorbije weken. Eens de vallei door kan er wat doorgereden worden. Floriantje blijft rustig slapen. Tegen de middag zijn we in Nevada (the silver State) en wordt Florian wakker voor het middageten. We stoppen eens in een typisch Amerikaans wegrestaurant. Heel raar, bij het binnenkomen overal ‘slots’ of beter, gokautomaten. Dit is namelijk dé staat waar je legaal kan gokken. We zullen dit wel eens doen als we in Las Vegas zijn. Nu beperken we ons tot wat drinken. Alles wat je hier krijgt is in een zeer grote maat. Dus meer dan voldoende.

Op naar Vegas, want die megapool moeten we passeren en nog even links laten liggen. Het is hier ondertussen ook nog steeds heel warm, en de wegen, lang en eenzaam. Het zicht is wel prachtig. Eigenlijk is autorijden in de States een heel leuke bezigheid. Alles is hier zo groot en het landschap zo prachtig, dat het nooit tegensteekt. Onze auto is ook wel dik in orde. Als Floriantje wakker wordt, gaat Christa er zich wat naast zetten en spelen ze een hele tijd, tot we Las Vegas bereiken. Hier goed uit de doppen kijken, zodat we op de juiste interstate zitten voor Saint-George (tussenstop voor de verdere rondreis door Utah). Een rustpauze in een warenhuis en we kunnen er weer tegen aan. We rijden en rijden (soms wel tegen 90 mile – 140 km). In de States zijn ze hierop zeer streng en geregeld zien we de highway patrol. Maar ze scannen hier ook met het vliegtuig… Hopelijk zijn we nog niet geflitst. De weg door Nevada naar Utah is van 5-sterren kwaliteit. Je kan het gewoon niet weergeven met foto’s, laat staan met woorden. Alles is hier zo immens en de natuur zo prachtig.

We bereiken eigenlijk nog vrij snel ons hotel, net op tijd voor Floriantje zijn fruitpapje. Alleen hebben we een tijdzone gepasseerd en is het weer een uur later (dichter bij huis). Het onthaal is weer zeer goed en altijd is het weer van ‘wat een schatje’. Blijkbaar moeten er niet veel Belgen deze rondreizen maken, want enkele rangers vertelden ons, dat er maar een 10-tal Belgen ongeveer per jaar hier passeren… wel veel Hollanders …

We zijn op vakantie en gaan met zijn allen naar het zwembad van ons alweer prachtig hotel. Het eerste grote zwembadavontuur voor Florian vindt plaats, niet in den Olympos van Dendermonde, maar in Utah, Saint-George, onder een stralende zon. We hadden zo een soort babymatrasje mee voor hem, en na een tijdje vond hij het heel leuk. Wij ook trouwens, want zijn gezichtje sprak echt boekdelen.

Lekker gezwommen, nadien tijd voor een restaurantbezoek … Saint-George is niet echt een toeristische stad, dus zijn we hier wel degelijk een uitzondering. En dat hebben we ervaren. We wilden een steakhouse binnen, maar na 35 minuten zou het onze beurt geweest zijn. Amerikanen met dozen (overschot) gaan hier binnen en buiten. Tjonje, jonge, het échte Amerika leren we vandaag wel kennen. We proberen ‘the red lobster’, zelfde liedje. Uiteindelijk komen we ergens in een ‘golden carol’ terecht… Hadden hier verborgen camera’s gestaan, dan hadden jullie ongelooflijk kunnen lachen met onze gezichten. In de rij aanschuiven, met walkie talkies wordt er ons een plaats toegewezen (wel allemaal héél vriendelijk) en eet maar zoveel je kan en wat je maar wil… Een kolfje naar de hand van Gunther zou je zeggen, maar alles wat Gunther nam, werd eenvoudig weg verpulverd door andere klanten. Een klein stukje steak, de man na mij, nam een stuk steak, dat groter is dan twee doppershanden… We moeten er wel bij zeggen, die mensen waren ook wel drie keer zo dik dan ons tesamen … Gunther heeft geprobeerd zo een beetje foto’s te schieten van een aantal ‘typische Amerikanen’. We hebben echt gelachen en genoten van al het lekkers. Florian, die zit in zijn stoeltje en bekijkt alles met een lieve glimlach.

Weeral een heel leuke dag, maar vooral een Amerikaanse dag … BIG …

Zondag, 10 juli 2005

Zondag, tijd om eens uit te slapen?? Bah neen, Florian wil nog zoveel zien. En wat we vandaag zagen en meemaakten … een sprookje; geweldig op zijn Eddy Wally’s in de over-overtreffende trap… Superlatieven ontbreken nog.

Goed geslapen en een ontbijt op de kamer, want hier in de States is dus geen enkel ontbijt inbegrepen en de rekening begint serieus op te lopen. Ons hotel biedt zelfs geen ontbijt aan. Als je wil, vind je dit overal in de buurt. Jaja, dat kennen we, trouwens onze magen zijn nog niet bekomen van ons eetavontuur van gisterenavond. Er is wel een koffiezetapparaat en een tas verse koffie kan onze maag nog wel verdragen. Florian is springlevend en kruipt de grote kamer door van links naar rechts en van het bed, en op het bed. Wat heeft ons ventjen een energie … Het liefst van al speelt hij met zijn vriendje in de spiegel. Daar kan hij toch zo zot tegen doen … Oma’s en opa’s, jullie kleinzoon is een serieuze speelvogel aan het worden hoor. Hem stil krijgen om hem te verschonen, zijn de moeilijkste momenten van onze reis …

Na het pakken, bellen we even naar het thuisfront. Via de mobile lukt het niet, dus maar met het toestel van het hotel. De rekening nadien, mocht er ook wel zijn (10 $, maar opa Fliep, zal dit met plezier terugbetalen als Florian met zijn spaarpotje langs komt…)

Saint-George is een stad waar 60% van de bevolking hier, Mormoons is. In heel Utah is de godsdienst overwegend Mormoons. We weten dat deze godsdienst veel intenser wordt beleden dan bij ons, en zouden graag zo eens een dienst meemaken. Het is toch zondag he… Zo gezegd, zo gedaan, aan kerken geen gebrek hier, en we komen in zo een kerkje (niet zoals bij ons, maar een grote hal) aan. Natuurlijk worden we opgemerkt, maar weer zijn de mensen supervriendelijk en nodigen ons van harte uit, de dienst nog even mee te volgen. We luisteren even naar de profeet en horen nog een mooie hymne. De mensen zijn hier veel talrijker in een zondagsdienst dan bij ons, en bovendien zijn ze allen op hun paasbest. De beleving van hun godsdienst is lovenswaardig. We krijgen persoonlijke gidsen, en ze zijn zelfs zo vriendelijk van met ons naar de grote tempel van de Mormonen te rijden. De max. Daar worden we door een sister uit Canada (hier op stage) rondgeleid, een videoboodschap in het Vlaams zelfs. Enfin, we krijgen veel meer, dan waar we voor gekomen waren. We hebben zelfs een bijbel van hun gehad … onvoorstelbaar. Bij de Mormonen vinden ze ‘het gezin’ van het allergrootste belang, en ze vonden ons een prachtig gezinnetje. Uiteindelijk zijn we daar dan ‘buiten’ geraakt, want ze zouden ons toch zo graag ‘bekeren’ … Florian die wat moest slapen, was de beste uitvlucht, maar Eigenlijk geen leugen.

Aan winkels, geen gebrek hier, de ene na de andere, en aangezien grote mit Moes gezegd heeft, dat we Floriantje schoentjes moesten kopen, wilden we haar wijze raad niet in de wind slaan. Al slapend heeft Florian zijn eerste sandaaltjes gekregen. En in de winkel ernaast waren dan weer babykleertjes en wat doe je dan, koop wat van dit en van dat … (de dollar staat hopelijk nog laag).

Het was ondertussen reeds middag, en we besloten onze Amerikaanse ontdekkingstocht verder te zetten. Een Carls Junior binnen. Een fast-keten zoals je er wel nog honderden vindt hier. Christa nam een Taccos Sallade (heet dat die was, en dat heeft ze tot ’s avonds ondervonden), en Gunther, hamburger met friet. Een spa-bruis kennen ze hier niet, maar allerlei soorten limonades des te meer. We kregen er wat speelgoedjes bij voor ons zoeteken. Tevreden dat hij was. En zelfs de doorsnee-Amerikaan hier, spreekt ons aan, met de vraag van waar we zijn. Het moet echt wel opvallen… Belgium, voor de ene al wat gekender dan andere…

Op naar Zion Nationaal Park. Een enorme voltreffer. En zoals de naam laat vermoeden, hebben alle ‘rotsen’ hier bijbelse namen. Het was een Mormoon, die het park heeft gesticht.

Het landschap is gewoonweg formidabel, en toch weer zo anders dan bv. Yosemite. Terwijl Yosemite een pracht van een vallei met watervallen was, is Zion een Canyon, met machtige zichten. Het is een godsdienstige dag … dit is niet door mensenhanden geschapen… Of het nu een Mormoonse profeet is, of een Mohammed, of een priester … God is almachtig. En dat ervaar je hier voortdurend.

In de vallei kan je niet met de auto, en moet je de pendelbussen nemen die verschillende stops hebben door de vallei. Het is hier nog steeds ontzettend warm, en voorzien ons dan ook van het nodige ijs en smeren ons van kop tot teen in met zonnecrème. Florians heeft het warm, maar drinkt geregeld zijn water met extra mineralen. Hij kan trouwens niet wachten om het park in te gaan. In de buidel … en hops we zijn vertrokken voor een heerlijke namiddag.

Bij de eerste stop krijgen we een film te zien en hebben zo een goed zicht op wat ons te wachten staat. Florians eerste cinema-avontuur was er eentje om je krom te lachten. Bij al die beelden had hij wel commentaar.
Onze volgende stop door die machtige vallei, was sweeping rock. We moesten hier wel even voor klimmen, (gelukkig aan de schaduwzijde) maar wat we wilden zien, was nog knapper, dan we ooit hadden kunnen dromen. Het water kwam naar beneden (wenend), en vanuit de andere kant van de waterval, krijg je dan prachtige beelden. Je zou zelfs meehuilen van geluk …
Het land van cowboys en indianen komt hier gewoonweg tot leven. Utah is dé staat om je even Indiaan, één met de natuur te voelen …
Half vier, tijd voor fruitpap. Aan een kabbelend beekje met een klein watervalletje … kan het idyllischer? Om het tot een sprookje te maken, ontbraken er nog wat herten … en ssst, Florian, niet te veel lawaai maken … de hertjes kwamen ook drinken. Formidabel.

Een volgende stop bracht ons naar een wandeling in de Canyon naast de rivier, die de canyon door erosie heeft veroorzaakt. Tja, niet meer nodig om te zeggen, dat dit weer eens fantastisch was … Bovendien is het heel leuk alle ‘tegenvoeters’ op je af te zien komen, met die smile van ‘Oh, how lovely’. Florian wuift en roept op alle mensen die passeren…

Terug met het busje, waar Florian weer alle harten steelt, en waar haalt hij in Gods naam toch al die energie vandaan? Het is reeds zes uur, en tijd om naar ons volgend hotel te rijden. Florian maakt weer dankbaar gebruik om nieuwe energie op te doen. We rijden door het park, en moeten uiteindelijk voortmaken. We stoppen verschillende keren, maar de rit gaat natuurlijk niet vooruit zo. Door smalle, donkere tunnels, mooie rode rotsen (de foto’s geven dit jammerlijk niet goed weer, vinden we), bergen, prachtige, weidse vlakten, en wat hadden Indianen ook nog?? Bizons natuurlijk. Een mooie kudde was aan het grazen.

Het sprookje blijft maar verder duren, en na een schitterende rit bereiken we waarschijnlijk het volgende sprookje … Bryce Canyon. Ons hotel laat alleszins het beste vermoeden, vlak bij de ingang, en een ranch met rodeo-shows vlakbij. The Wild Wild West is vlakbij… en wat zijn we dankbaar ...

Maandag, 11 juli 2005

Vlaamse feestdag ... maar we hebben hier moeten rechtstaan voor het Amerikaanse volkslied ... De kers op de taart; een ‘rode taart’ …

We zitten hier in een klein dorpje (voornamelijk hotels), die geheel zijn opgebouwd rond ‘cowboy en indiaantje’ spelen. Florian wordt wakker en begint dan ook onmiddellijk te spelen. Kruipen op de grond, en natuurlijk ziet hij na de kortste keren vuil, want de ‘tapiplein’ blijkt toch niet zo goed gekuist te zijn. Nu wel althans…

Gisteren hadden we sandaaltjes voor Florian gekocht en vandaag doen we die voor het eerst aan. Heel grappig. Hij kon al behoorlijk wat pasjes zetten, maar nu bleek dat precies niet meer te gaan. Nadat hij alles goed bestudeerd had, en zag dat papa ook schoenen droeg, deed hij toch zijn eerste stapjes met schoentjes (aan de hand natuurlijk van mama). Deze keer deed het geen pijn meer, als hij door de kiezelsteentjes stapte…

Voor we naar de Canyon rijden, gaan we nog wat shoppen in de general store. Heel amusant, want alle huisjes komen recht uit ‘the far west’ –films. De paarden, waterrad, Amerikaanse vlaggen, … alles ademt hier ‘far west’ uit. Christa doet de nodige inkopen, terwijl Gunther met Florian wat rondhangt in de toeristenboetiekjes … Een Amerikaans vlaggetje voor Florian kunnen we niet laten liggen. Een mooi T-shirtje voor alweer Florian zal de oma’s ook gunstig stemmen…(op de T-shirt staat: ‘When the going gets tough, I pack my trunk and go to grandma’ – vrij vertaald: ‘Als het mij te lastig wordt, pak ik mijn koffer, en ga ik naar oma’) Winkelen is volgens Christa ook vakantie, en ik moet het beamen, als het tenminste in zulke leuke winkeltjes is …

Op naar Bryce Canyon, want daarvoor passeren we hier natuurlijk. Het is eigenlijk opvallend kalm overal. Gunther had verschillende reisverhalen gelezen, waar er sprake was van aanschuiven en files in Nationale Parken. Niets van te zien (over de hele reis tot nu toe). Met onze Nationale Parken Pas rijden we vlot het wondermooie park binnen. Een ‘klein’ parkje, de weg door de vallei is 17 miles, en we besluiten onmiddellijk naar het verste punt te rijden, daar Floriantje zijn ochtenddutje aan het doen is. Aangekomen aan de eerste (verste) stop, wordt Florian net op tijd wakker en kan hij mee genieten van de adembenemende vergezichten. We doen zo de ene na de andere stop en staan steeds vol verbazing voor de Canyon met zijn prachtige rode rotsen. Het zijn geen gewone rotsen, maar Hoodoos. Een soort van kegelachtige rotsen, maar immens groot,rood en immens veel. De foto’s zullen jullie hopelijk iets wijzer maken. We zien een natuurlijke, reusachtige boog en poseren daar voor enkele mooie kiekjes. (en daar niet alleen)

Half twaalf (we hebben besloten ons niet aan te passen aan de ‘mountain time’, daar we volgende week onze cirkel rondgemaakt hebben in the Grand Canyon, en daar is het dan weer een uur vroeger), tijd voor het middagmaal. Florian eet alles, zelfs deze morgen een Amerikaanse boterham met banaan. Maar hij kent volop zijn kuren en we leren zijn willetje en goestingskes goed kennen. (zie later)
We besluiten weer eens te picknicken. Tussen de sparren, prachtig gelegen, vinden we een tafelbank, ideaal dus. We eten heel lekker en Florian speelt met de bank, want nu kan hij overal rechtstaan he, met zo een schoentjes. Gunther is wel steeds op zijn hoede, want een plots opduikend hert is heel leuk, maar als er een beer zou afkomen, zitten we liever in de auto. Vorige week was papa met Florian even gaan wandelen, terwijl mama het eten aan het klaarmaken was in de auto, maar we keerden snel op onze stappen terug… Een stok bleek plots een slang te zijn. Dat was wel even verschieten hoor.

We reden verder naar ‘inspiration point’ … een plek (heel de vallei ligt op meer dan 2.300 meter) om inspiratie op te doen, of wat had je gedacht. Hier hebben we weer eens een steile klim gedaan, dit keer niet in de schaduw (heel warm dus), maar het zicht op de rode rotsen in de canyon was fenomenaal.

Verder hebben we het reusachtige amfitheater van Bryce aanschouwd. Een ‘geweldig’ schouwspel van kleuren. Je moet het gezien hebben. We zouden hier niet graag Florians tutje naar beneden laten vallen hebben… (afdalen zagen we niet zitten) We houden Florian dan ook stevig vast, en alsof hij het zelf weet, nijpt hij ook harder als we een afgrond passeren …

Een heel leuke dag, op een heel rustig tempo. Weeral eens totaal anders dan al het vorige wat we gezien hebben. Wat is dit land toch prachtig. We vrezen dat Florian, Moerzeke véél te gewoon zal vinden …

Fruitpap-tijd en deze keer weigert Florian alle medewerking. Mama wordt heel boos op hem (het saloon zat onder de fruitpap, want hij spuugde het steeds uit), en zelfs papa ook, en dat was hij blijkbaar nog niet gewoon. We hebben vol gehouden en hij heeft zijn papje tot de laatste brok opgegeten. Wat een karaktertje zeg.

Mama is dan nog even in de Indianen-shop gaan winkelen en kocht er een authentieke dreamcatcher voor Florian. Papa zorgde via wireless internet (wel hulp gehad van een computerfreak) ervoor dat het thuisfront onze wederverhalen kon nalezen.

Gauw gaan eten, want we hadden ticketjes gekocht voor een rodeoshow. Florian, in de tribune, vonden wij al een spektakel op zich, en wanneer het Amerikaanse volkslied weerklonk, stond iedereen hier mee te zingen. Ze zijn echt wel trots op hun vaderland. Florian zat naast een meneer waar hij zeker 20 keer in kon, maar beiden genoten van de paardjes, de koetjes en de schaapjes. Natuurlijk waren het geen gewone paarden en koeien hé. Een echte show, op zijn Amerikaans, veel show en net iets te weinig echte actie. Dat neemt niet weg, dat het meer dan de moeite was, hoor, maar de grappen ertussen waren ‘ver gezocht’. Florian kon er mee lachen, en de Amerikanen blijkbaar ook. Florian vond het tijdens het wachten op een volgende bullride, nodig om te verbroederen. Hij wou met een leuk Amerikaans kindje spelen. Weeral eens een heel toffe ervaring, dit rodeo-gedoe.

Maar het beste bewaarden we weer voor het laatste. De sunset in Bryce Canyon. Wondermooi was dit. De kleuren vol rood, en de temperatuur was een stuk aangenamer geworden. Weeral eens een voltreffer.

We keerden terug naar onze lodge, en zetten nog even Enya op in de auto, om Florian een beetje kalm te krijgen. Die is zo actief hier, dat we een uur voor het slapen gaan, alles rustig aan moeten doen. Uiteindelijk valt hij toch bij zijn flesje in slaap en is het een echte marmot nu. Papa kan gerust het dagboek aanvullen.

Morgen trekken we nog iets dieper het binnenland in en hopen we Moab te bereiken via een scenic route … Dat belooft …

Dinsdag, 12 juli 2005

Met de auto op vakantie, is écht vakantie, en zeker hier… Hoe een lange tocht fantastisch kan zijn … neem de scenic route.

Vandaag één van de vijf langere trips die we moeten doen (maximum 400, 500 kilometer op een hele dag, is best te doen). Op voorhand had Gunther het meest schrik voor deze lange en saaie trip … hoe zou Florian hierop reageren? Maar het draaide compleet anders uit.

Vooreerst, saai bestaat hier gewoon niet. Het landschap dat we vandaag hebben mogen zien, WOW. Op aanraden van enkele mensen, namen we de scenic route, die is iets langer, maar je krijgt zoveel meer te zien, dan op een interstate (snelweg). Een ongelofelijke aanrader deze trip.

Een ontbijtbuffet, nog even shoppen, voltanken en rijden maar. Over het shoppen moeten we toch wel nog vermelden, dat alles wat je hier aan prijzen ziet, ook het allerkleinste postkaartje bv., steeds zonder tax is. Je betaalt dus altijd meer dan wat er geprijsd staat en bovendien is de tax overal nog verschillend ook. Dat is bij ons wel een stuk beter geregeld. Anderzijds is het vertrouwen in mensen hier heel groot. Tijdens het winkelen kan je een cola drinken en moet je die dan aan de kassa betalen (ook al is die reeds uit). ‘k Zie het in België niet gebeuren. Zo zijn er nog tal van voorbeelden die we kunnen aanhalen, maar dat zou het dagboek veel te lang maken.

Rijden door een landschap dat zo variërend is, is een droom. Florian droomt gelukkig ook nog wat iedere morgen, zodat mama en papa volop van de natuur kunnen genieten. We rijden door Dixie National Forrest (werkelijk prachtig landschap), picknicken weer op een mooie plaats, doen steile beklimmingen, en natuurlijk ook bochtige afdalingen, … een zalige rit. Na twee uurtjes rijden en stoppen nemen we een langere break. We zijn heel goed opgeschoten, en zijn reeds halfweg. In Torrey stappen we een plaatselijk cafeetje binnen en Christa heeft goesting op een koude mokka koffie (daar was ze in Thailand verlekkerd op) … en wat zijn hier de specialiteiten, juist, o.a. mokka ice coffee. Gunther neemt een smoothie (ook een specialiteit), een soort shake van ijs en verse vruchten (mango e.d.). De ideale verfrissing. Floriantje speelt wat met de dinosaurusjes die in het leuke winkeltje staan.

We zijn op enkele minuten van een Nationaal Park: Capitol Reef. Een minder toeristisch park, daar het niet zo spectaculair is, volgens sommige boeken, maar niets is minder waar. Net doordat het zo puur en minder toeristisch is, genieten we met volle teugen. De rotsen zijn nergens zo rood als hier, we stoppen verschillende keren, o.a. bij een chimney, (soort rots in de vorm van schoorsteen). Prachtige zichten, maar het is hier ook wel heel warm. Behalve San Francisco zijn we niet meer onder de 30 graden gegaan …

Op één van de leuke stops, vinden we oude tekeningen in de rode rotsen terug van een indianenstam. Indrukwekkend, maar om alles nog wat beter te begrijpen, komt toevallig een Ranger van het park, daar zijn toelichting geven. We vinden het allen heel leuk. Onderricht krijgen in één van de mooiste streken van Utha. De Ranger vat het heel speels op (er zijn nog enkele kinderen bij) en stelt een paar vragen. Bij de eerste vraag … wie steekt er zijn hand op … Florian … wat hebben we gelachen. Hij blijft de hele les zeer oplettend, maar kan het weer niet laten, met een ander kindje te willen spelen. Hij zit in een fase waar hij naar iedereen lacht en roept, en vooral naar andere kinderen. We genieten van de sfeer, de geschiedenis, de natuur en van ons zoontje.

Daar we zo genoten hebben van Capitol Reef Park, is het weeral laat geworden. We moeten voortmaken. Op de prachtige, lange wegen, zien we werkelijk de rotsen (eerder bergen) in alle formaten (kathedralen, kastelen met kantelen, …) en in alle kleuren (geel, grijs, rood, oranje, paars, …). De scenic route is wondermooi, maar doet ons ook heel geregeld stoppen. Maar waarom zouden we ons haasten? Het is hier te mooi, om je druk te maken.

We moesten nog een heel klein stukje interstate doen, en daar stoppen we dan even in Green River in een wegrestaurant. Fruitpapje eten, en deze keer is het geen enkel probleem. We zitten tussen de truckers, en die hun vrachtwagens zijn ‘beesten’. Wat een machines zeg. Op onze weg zien we ook Denver reeds staan, en hadden heel graag een bezoekje gebracht aan Veerle (nicht van oma Linde die daar een buitenverblijf heeft – Rocky Mountains). Maar het zou toch nog een dagtrip meer geweest zijn, om Denver te bereiken. Jammer, maar we hebben de smaak van de States te pakken, en wie weet komen we volgend jaar niet langs ???

Goed doorgevlamd (90 à 95 miles) op de interstate, en we komen eigenlijk heel snel aan in Moab. Florian moest de les van de Ranger verwerken, en deed nog een middagdut. De gevreesde rit, was een droomrit. Florian sliep ook steeds op de gepaste momenten.

Super 8, een mooi hotel, met een leuk zwembad. Dus op naar het zwembad. Perfect in de schaduw gelegen, gingen we het water in. Florian en papa hebben ontzettend genoten van het zwemavontuur. Nooit heeft papa zich zo goed gehad in het water, als hier met zijn liefste schat. En plezierig dat Florian het vond. Schaterlachen, plonzen en wuiven naar mama, die wat aan het lezen was. Papa moest opletten, want Florian wou gewoon zonder zijn matrasje in het water duiken. Watergewenning is er niet bij voor Florian … direct the real stuff.

Weeral een fantastische dag, en ongetwijfeld zal dit morgen weer niet anders worden. Moab ligt aan de Colorado-rivier en bij twee prachtige Nationale Parken. Heimwee kun je op deze reis niet hebben, er is gewoon zo veel en zo veel moois te zien en te beleven. We vinden dat de tijd veel te snel gaat. ’s Avonds bekijken papa en mama, terwijl Floriantje zalig ligt te ronken, nog eens wat foto’s van de voorbije week … wat een gigantisch avontuur …

Woensdag, 13 juli 2005

En het avontuur wordt vervolgt. Een drukke, spectaculaire en vooral warme dag. Heet is misschien beter uitgedrukt.

Een beperkt ontbijt in het hotel, deze keer was het voorzien, maar dan moet je wel geen buffetten verwachten. Het heeft toch gesmaakt en we maken ons klaar voor een drukgevulde dag. Florian heeft er alvast weer veel zin in, want zijn mond staat niet stil, van ’s morgens tot ’s avonds. (gelukkig slaapt hij geregeld)

Moab is vooral gericht op avontuurlijke dingen … raften op de Colorado, mountainbikes, 4x4 trips, en hikes. Zowel mama als papa hadden dolgraag op de Colorado-rivier eens willen raften, maar we hebben ook nog onze kleine belhamel mee … en aangezien dit wel iets te gevaarlijk zou zijn, zullen we dit jammerlijk voor een volgende keer moeten plannen. Gunther was bij verschillende bureaus gaan informeren over de mogelijkheden van raften met een baby, maar eerlijk gezegd, verstaan we dit maar al te best, dat geen enkele maatschappij dit risico wil nemen. Hoe zou hij trouwens een reddingsvest moeten aan doen?

Maar niet getreurd, er is hier ontzettend veel te doen en te zien, en daarvoor waren we naar hier gekomen. We starten onze dag met een prachtige route langs de oevers van de Colorado-rivier. Werkelijk indrukwekkend is dit. Zo een machtige stroom die tussen kleppers van rotsen zich een weg vormt. Zo genieten we toch nog een beetje van ons Colorado-river-avontuur. Eigenlijk zien we net hetzelfde, alleen zitten we niet in het water en daar het water deze tijd van het jaar, héél kalm is, is van een echt rafting-avontuur geen sprake … eerder fun. De stroomversnellingen zijn eerder teleurstellend. Maar, de natuur overvalt ons weer eens in al zijn pracht.

Hierna rijden we naar het vlakbij gelegen nationale park: Arches National Park. Eén van de indrukwekkendste parken van het land. Een park vol van natuurlijke rotsbogen. Bovendien zijn hier tal van kaskrakers opgenomen. O.a. Indiana Jones and the Last Cruisade, Thelma and Louise … we zullen films anders gaan bekijken … We begrijpen wel waarom de regisseurs deze streek als achtergrond wilden gebruiken, hij is gewoonweg fenomenaal. Je kunt het je niet voorstellen, maar deze plek is betoverend. Eén nadeel … het is verschrikkelijk heet. Christa heeft er zowaar wat last van. Florian? Vraag je je af. Die weet dat het warm is, en beweegt zo weinig mogelijk. Hij heeft al voor hetere vuren gestaan … zolang hij maar af en toe eens kan drinken, is alles dik in orde voor hem. Hij geniet van een simpele lege fles water in zijn handen … papa probeert hem nog uit te leggen, dat hij naar de natuurfenomenen moet kijken, maar de lege fles is interessanter. Hij is meer gefascineerd door canyons zal later blijken…

De temperatuur is zeer hoog, en daar Florian zijn ochtenddutje doet, besluiten we weer om eerst naar het verste punt te rijden, zodat hij toch nog één of andere boog of wankele rots kan meepikken. Net op tijd wordt hij weer wakker, en beginnen we aan een eerste klim naar ‘skyline bridge’. Wondermooi en wederom zeer heet. Wat wil je, je moet niet verwachten deze bogen zomaar langs de weg te vinden, je moet er een beetje voor wandelen en klimmen he … Mama en papa zweten, en Florian is de keizer te rijk, want die wordt gedragen en er wordt nog een parasolletje boven zijn hoofd gehouden. Is dit verwennen???

Onze middaglunch houden we weer op een originele plaats, vlakbij een rotsboog, maar zalig in de schaduw. Het is de ‘Sand Dune Arch’, en we moeten het hete zand door, eer we onder de boog kunnen schuilen voor de zon. Indrukwekkend.

We rijden nog langs verschillende stops en zien o.a. de ‘Delicate Arch’, het symbool van Utha. We besluiten er niet naar toe te stappen om er eens onder te staan (van op een afstand zie je het veel beter), daar het toch wel een dikke 7 kilometer stappen en klimmen is. We zien verschillende wankele rotsen, waaronder de heel beroemde ‘balanced rock’. Beangstigend is het, eens zal die kolossale rots naar beneden komen, net als alle rotsbogen… Een dubbele boog en een paar prachtige zichten, en we hebben dit natuurfenomeen weeral eens mogen aanschouwen.

We keren even terug naar Moab, waar we in een leuke tent … een ice coffee en een smoothie nemen. We zijn er verlekkerd op. Florian neemt bij het buiten gaan, nog een reuzenschelp vast en laat die natuurlijk met een brede lach vallen. Papa raapt vlug alles op en zegt dat het twee schelpen waren … maken dat we wegkomen … Leuke plaats, maar vanavond zullen we wel ergens anders eten.

Op naar ons volgend park: Death Horse Point. Geen Nationaal Park, want er moet apart betaald worden. Maar dat was het meer dan waard. Er hangt een hele geschiedenis aan vast over kuddes wilde paarden, die naar daar gedreven werden, maar die vertellen we wel eens als we terug in België zijn.. We ontmoetten er trouwens de eerste landgenoten sinds ons vertrek. Een werkelijk fantastisch zicht op het punt waar de Colorado een prachtige kronkel maakt. Het uitzicht is adembenemend mooi. Er is trouwens maar weinig zuurstof, we zitten hoog, en het blijft heel warm. Dit is alvast weer een van onze waw-momenten. Hier is o.a. ook de openingsshot van ‘Mission Impossible 2’ opgenomen.

Nog zit onze dag er niet op, want we hebben vlakbij nog een Nationaal Park: Canyonlands … Een gigantisch park, waarvan we vandaag ‘the Ile in the sky’ bezoeken. Wat we hier te zien krijgen, tart weer eens alle verbeelding. Canyons zo ver je maar kan zien, en dat is ver hoor, want er is geen wolkje aan de lucht. Florian is er zelf verbaasd van, en laat zijn lege flessen voor wat het is. We vragen ons eigenlijk af: ’Wat moet de ‘Grand Canyon’ dan nog voorstellen??’

Het Grand Point View, is mega-prachtig en als afsluiter van vandaag zien we de canyons waar de Green River zich een weg door kronkelt. Onvoorstelbaar knap, maar Eigenlijk ook moeilijk te vatten, want het is zo immens groot.

Even opfrissen en deze keer is het tijd voor een echt Westers diner. We besluiten een ‘steak-house’ aan te doen. De ‘Trotter’ raadt ‘Bucks Grill’ aan, daar de chef-kok één van de jonge topchefs van de USA is. Dat zal dus smaken.

En of het smaakte. We hebben overheerlijk gegeten en Florian gunde ons dat van harte, want die amuseerde zich met naar alle andere gasten te wuiven. Gunther nam uiteraard een cowboy-steak en Christa had gegrilde zalm gekozen. Het was zéér lekker. Een flesje rode wijn, cocktail, maakte het geheel af, en in een beschonken toestand, reden we terug naar ons hotel. Leute …

Voor het slapengaan, bekijkt Florian, samen met mama en papa, de fotootjes die we genomen hebben van de opa’s, oma’s, tantes en nonkels. Deze avond hebben we nog meer gelachen dan anders … Slaapwel.

Donderdag, 14 juli 2005

Een dag vol van verrassingen, een hele rare dag met een domper op het laatste moment.

Onze dag kent een wat raar verloop. Hoewel ons hotel een vrij beperkt ontbijt aanbiedt, willen we toch een wat uitgebreider ontbijt om de dag door te komen. We gaan dan ook op ‘ontbijt’ (i.p.v. op restaurant) na de zoveelste keer uitchecken. In Pancake House vinden we wat we zoeken, maar moeten er wel heel lang op wachten. Onze tijd gaat hier verloren, maar Florian weet zich weer goed te amuseren, hoewel niets in zijn buurt nog veilig is…

Daarna gaan we ‘the city market’ in, en dat is voor Florian fun, fun, fun. Joepie, in het karretje en vanaf dat hij iets kleurrijks ziet hangen in de lucht, ontstaan er opgewonden kreetjes. Ballonnen zijn de meest fantastische dingen in Florians leventje. Aangezien zijn vorige het niet overleefd heeft, krijgt hij van papa een nieuwe … met Steward Little. Een prachtig zicht, Florian in de winkel bezig zien. Het zijn hier trouwens heel verzorgde ,en hoe kan het ook anders, zeer grote supermarkets.

Daar onze rit naar Mexican Hat ‘maar’ twee uurtjes zou duren, beslist papa van een ommetje te maken naar ‘Mesa Verde’, een prachtig nationaal park met oude, intacte, Indiaanse rotswoningen. Maar een ommetje in de States …

We rijden goed door, en rijden onze vijfde Staat, Colorado binnen. Weeral een ander landschap. Zeer wijds en groen. (doet een beetje denken aan de film ‘Witness’) We picknicken in een zijweggetje. Hier komen we een klein rampje tegen … Florians ballon gaat vliegen …. Papa was te laat om hem nog te grijpen, want er stond behoorlijk wat wind, bovendien bevatte de ballon helium. Treurnis alom …

We rijden verder en bij een tankstation (hier is de benzine wel goedkoper dan bv. in San Francisco – 2,4$ per gallon) gaan we de superette nog even binnen. We waren nog een aantal dingen vergeten. En raadt eens wat Florian daar krijgt, van de vriendelijke kassierster … een mooie blauwe ballon met sterretjes. Hij is er ongelooflijk happy mee …

Op naar Mesa Verde, en zowaar, het wordt donkerder buiten. In de verte zien we dreigende wolken, waar vermoedelijk heel veel regen uitvalt. We passeren Cortez en rijden het nationaal park in. Maar om ons doel te bereiken, moeten we in het park zelf nog een uur rijden, daar de weg enorm slingert en er af en toe werkzaamheden aan de weg zijn. Dit park heeft in 2000 enorme bosbranden gekend. Je ziet zelf nu, her en der, rookpluimen opstijgen. Raar weer hier, soms krijg je een druppel, dan weer stralende zon, en toch zijn er brandhaarden te zien. Als je door het verkoolde gedeelte van het park rijdt, voelt dit zeer akelig aan.

In het visitor center gaat papa informeren om een aantal sites te bezichtigen. Je kan deze alleen maar bezoeken onder begeleiding van een Ranger. Gelukkig kunnen we er twee doen, en dan nog wel de mooiste. We doen eerst ‘balcony house’. De ranger doet haar uitleg, en zegt er bij, dat we op verschillende ladders, trappen en door smalle tunnels moeten … Floriantje is weer eens opgezet, want hij hangt in de buidel op papa. Alleen … het is vrij gevaarlijk, deze beklimmingen en vooral afdalingen te doen met een kleine baby. Bovendien moeten we door een tunnel waar Florian en papa niet samen door kunnen. Florian zal zelf moeten kruipen … We vertrouwden volledig op de kruipkunsten van onze zoon, want er was geen weg terug… We daalden de vallei af, via ladders, en Florian vond het allemaal heel leuk. In de rotswoning aanbeland, kregen we een heleboel uitleg over het leven van deze Indianenstam. Indrukwekkend was dit wel, zo een intacte rotswoning. Maar geraakten we wel nog terug?? We waren wel al wat nauwe spleten door gekropen, maar op het laatste moesten we inderdaad Florian zelf het werk laten doen. Hij moest zelfstandig door een tunnel kruipen… Eerst mama en hop daarachter Florian, alsof het allemaal van zelfs ging. Hij was trouwens heel fier, want hij wou nog wat verder kruipen. Weeral eens, waren mama en papa ontzettend trots, en de Ranger stond er van te kijken…

Gauw het fruitpapje eten, en dan naar ‘Cliff Palace’. De grootste intact gebleven rotswoning. Weeral eens prachtig. Ook daar kregen we een uitleg van een Ranger, maar Florian vond het nodig om zijn zegje te doen. Papa is zich wat moeten gaan verwijderen, want Florian bleef maar tateren en tateren, alsof hij iedereen aan het gidsen was. We hebben weer enorm gelachen met zijn guitige maniertjes.

Weet je dat dit allemaal weeral fenomenaal prachtig was, maar om den duur sta je daar niet meer bij stil. We hebben zo ontzettend mooie dingen reeds gezien, dat je alles vanzelfsprekend gaat vinden. Hoewel de natuur gigantische dingen heeft laten zien, kijken we stilletjes aan uit, naar het ‘pretparken’ gedeelte … Onze reis is ook half weg, en nu keren we terug op onze stappen … richting Californië.

Onze terugreis naar Mexican Hat (Utha) was er eentje om nooit meer te vergeten. Ze duurde heel lang, was ontzettend mooi, maar ook angstaanjagend, want de zon begon onder te gaan. Papa had zich duidelijk misrekend op deze afstanden. We stopten wel nog heel even aan het ‘four corner’ punt. De enige plaats in de States waar vier staten elkaar kruisen. We zijn dus even in New Mexico geweest. Utah, Arizona en Colorado waren de andere staten.

Een weg die door een landschap kronkelt, met af en toe een wervelwind, een regenbui, een felle ondergaande zon, … ’t was nie gemakkelijk … Maar net als de zon zo goed als onder was, bereikten we voldaan ons hotel in Mexican Hat.

We hebben al even mogen genieten van het prachtige rode landschap bij ondergaande zon. We zitten namelijk vlakbij Monument Valley. De plaats die op alle Marlboro-pakjes en reclameborden stond afgebeeld. Ook de rots met de Mexican Hat, was prachtig bij ondergaande zon, hoewel die ons kleiner uitviel … Het is maar een voorsmaakje, de rest is voor morgen.

De domper op deze dag, was er één die voor papa kan tellen… de camera doet het opeens niet meer. Hoogstwaarschijnlijk de batterij die het begeven heeft. Hopelijk doet een nachtje rust hem goed, maar we vrezen ervoor. En waar vind je in hemelsnaam hier een JVC-store. We zitten in een klein gat en steden liggen op grote afstanden … Wordt vervolgd.

Vrijdag, 15 juli 2005

Monument Valley, is weer een enorme voltreffer. Eén van Christa’s dromen komt hier uit … paardrijden met een Navajo-Indiaan …

Ondanks de late tegenvaller gisterenavond, hebben we allen zeer goed geslapen. Doordat onze camera defect is, zullen we vandaag niet kunnen filmen en digitale fotootjes nemen … We vinden het verschrikkelijk, want dit is een dag die ons lang zal geheugen. Gelukkig werkt ons goede, gewone fototoestel (dit gebruikten we om de beste foto’s mee te nemen, de digitale waren toch van mindere kwaliteit) nog, en plagen we elkaar een beetje met ‘O, dit had je moeten filmen’, en ‘kijk, die zijn daar aan het filmen’ …

Na een vluchtig (op zijn Amerikaans) ontbijt, rijden we op naar Monument Valley. Het landschap is hier weer eens fantastisch. Ons dipje van gisteren (over de overdaad aan prachtige natuur) is weer helemaal verdwenen. We staan vol bewondering voor de prachtige tafelbergen die uit het landschap oprijzen. Dit is het landschap waar 100-den Westernfilms en anderen Hollywoodprodukten zijn opgenomen.

Overal zien we in het mooie landschap her en der huisjes staan, de huidige verblijfplaatsen van de Navajo’s. We rijden het reservaat binnen en moeten er wel voor betalen, omdat dit geen nationaal park van de States is, maar van de indianen. We zullen het ons niet beklagen. Eenmaal binnen, laten we ons verleiden door een Indiaan in cowboyklederen, om een rit te paard te doen. Dit hadden we reeds eerder willen doen in Bryce, maar toen weigerden alle agentschappen dit omdat we een baby hadden. De indianen … no problem … als ze er maar aan kunnen verdienen. We bestellen dus twee paarden …

Eerst moeten we wel een hele rit in het park doen, op onverharde wegen. Normaal huur je hiervoor een jeep, maar onze auto kan dit zonder problemen aan. Alleen is het enorm stofferig en hobbelig. Florian trekt er zich niets van aan en slaapt er gewoon doorheen. Hij zit waarschijnlijk in dromenland reeds op zijn hobbelpaardje van in Bryce. Florian is trouwens enorm geïnteresseerd in dieren. Iedere vogel die de lucht doorkruist heeft hij gezien, zelfs de kleine vliegen heeft hij in het oog … Dus zal hij een paard ook wel aardig vinden zeker?

Een gigantisch mooie rit door een landschap waar Christa als tiener van droomde. En dan gaan we hier nog eens in paardrijden… Florian wordt net op tijd weer wakker, en slaakt kreetjes bij het zien van de paarden. Dit doet de indiaan, die ons begeleid ook … Een baby?? Geen ervaring??? Geen lange broeken??? We zagen het aan hun gezicht en hun taalgebruik was opeens Indiaans …. Enfin de ticketjes waren gekocht en Christa mocht haar paard uitkiezen. We hadden ons eerst goed ingewreven met zonnecrème, want het is hier weer heel warm. Florian wordt met factor 60 ingestreken en krijgt zijn Winnie The Poeh muts op… Hij is er dus klaar voor, en in de buidel van papa zit hij hopelijk veilig. Alleen heeft papa ook maar weinig ervaring met paardrijden. Op het paard geraken met een baby, is waarschijnlijk het moeilijkste, en gelukkig liep dit goed af. De indianen hielden hun handen voor de ogen. Eens op het paard, begon Florian zijn vreugdezang.

Christa was uiteraard in de zevende hemel, ze trok er met de Navajo-indiaan op uit, want het paard van papa en Florian, was een stuk trager dan de twee andere. Het beestje wist echt dat het een baby vervoerde en was uiterst voorzichtig. (kon ook moeilijk anders, want hij was constant aan het tateren) Christa kreeg ondertussen de uitleg over het leven van de huidige indianen te horen. En dit, terwijl je tussen die machtige tafelbergen door gaat, een enorme ervaring. Halfweg onze trip, wou de indiaan voor Florian een liedje zingen, het was ontroerend mooi … waar is de camera??? Hetzij zo, blijkbaar moeten we dit avontuur in onze gedachten bewaren. We zullen het ongetwijfeld doen. Op de terugweg was Christa weer eens verderop (de indiaan werd uitgevraagd over het leven van de indianen vroeger en nu – ook zong hij nog een paar liedjes), en wandelden de schimmel met papa en Florian als een lonesome cowboy door de rode vlaktes. We hebben enorm genoten, want papa kan ook liedjes zingen…

Terug bij de auto aangekomen, waren we ontzettend dankbaar en gaven de indiaan nog een fooi. Dit had hij wel verdiend, want met het meeste geld gaat de boekingsmaatschappij lopen. Florian dronk nog zijn flesje met mineralen leeg, en onze tocht door ‘Monument Valley’ kon verder gezet worden. We hebben er ook geluncht, een mooiere plaats kun je je niet voorstellen. Af en toe kwamen we ook een kraampje tegen, waar Navajo’s handgemaakte kettinkjes verkopen. Prachtige sieraden, en we vinden dit ook mooie souvenirs. De indianen leven van deze verkoop en van het aanbieden van jeep- en paardentours.

Het was ondertussen al laat geworden en we wilden toch nog proberen om onze camera te laten maken. Daarom moesten we de grootste stad in de buurt van The Grand Canyon bereiken. Flagstaff, een bergstad op een goeie 80 mile van ons hotel aan the Grand Canyon. Onze rit door de indianenreservaten ging goed vooruit op uitzondering van enkele wegenwerken. Tja, in The States kennen ze dat hier ook. We hebben eens 25 minuten gewoon stil gestaan, maar dit was dan ook een geschikt moment om met Floriantje wat te spelen. We doen trouwens de rondreis in de goede richting, want omgekeerd is het steeds drukker.

In Flagstaff aangekomen gaan we een soort van Waasland Shoppingcenter binnen. Begin maar eens een herstellingsdienst voor camera’s te zoeken. Uiteindelijk vinden we een paar winkels, maar wat we gevreesd hadden, wordt werkelijkheid. De batterij is niet stuk, het is een defect in de camera zelf… En een camera herstellen, gaat niet, die moet net als bij ons, naar het fabriek van JVC terug gestuurd worden. We vinden dit doodjammer, want we moeten nog zoveel leuke dingen zien met onze kleine Florian. Uiteindelijk hadden we een camera (verjaardagscadeau Gunther 30 jaar) gekocht om zijn eerste levensjaren te filmen, zodat hij er later kan naar terugkijken. Gunther heeft dit ook van zijn eerste jaren, en dat is heel plezant om later terug te zien.

We besluiten een nieuwe te kopen… Klinkt gek, maar in the States is dit goedkoper dan bij ons en wat hier nieuw is, komt ooit wel naar Europa. Bovendien staat de dollar nog steeds lager dan de euro. Eigenlijk is dit de plaats waar je digitale camera’s moet kopen. Je moet enkel nog de douane zien te passeren…

We hopen dat we onze JVC-camera via garantie kunnen laten herstellen in België. Misschien kan dit ook een zaak voor de verzekeringen worden? We gaan natuurlijk één camera terug verkopen. De camera die we hier kopen is splinternieuw (schrijft rechtstreeks op dvd) en best betaalbaar voor wat je hebt. Als iemand geïnteresseerd is in één van beide??? Een gewone camera moet je hier niet kopen, omdat ze in The States geen Pal-signaal hebben. Bovendien zit je nog met een ander stroomnet, 110 volt. Daar de sony (met Carl Zeis lens) rechtstreeks op dvd opneemt en hij tot 240 volt aankan, is hij geschikt voor overal ter wereld, ook in Europa. De verkoopster verzekert ons, dat we er geen spijt van zullen krijgen. En via E-bay geraak je heus wel een camera kwijt.

Voila, back in business. We kopen nog een chickenburger en zoals echte Amerikanen rijden we goedgemutst, al etend naar onze Holiday Inn, aan de rand van de Grand Canyon. We ontwijken nog the highway patrol en vinden ons hotel vrij snel. De omweg was niet zo groot dan gisteren…

Een fantastische dag die waarschijnlijk morgen zal worden verder gezet, want één van de wereldwonderen ligt aan onze voeten …

Zaterdag, 16 juli 2005

‘Zou de Grand Canyon ons nog kunnen verbazen?’ Maar natuurlijk, het is werkelijk één van de zeven wereldwonderen, zeker vanuit de lucht …

Een goede nachtrust is onontbeerlijk om deze reis vol te houden met een baby die constant in het oog moet gehouden worden. Ook het opzetten van ‘cribs’ (babybedjes) heeft voor papa geen geheimen meer. We knopen steeds zijn bedomrander van thuis er rond, zodat hij toch elke keer het gevoel heeft, in een vertrouwd bedje te liggen. Het lukt keer op keer en omdat de kamers hier in de States zo groot zijn (steeds 2 king-sized bedden), kunnen we makkelijk het babybedje kwijt op een wat ‘afgelegen’ plaats. Mama en papa kunnen zo nog wat lezen, televisie kijken en het dagboek aanvullen.

Het is weer eens badtijd, en dat is iedere keer een zoeken naar het regelen van de kranen. In ieder hotel is dat wel op een andere manier, maar wees gerust we zijn iedere ochtend fris gewassen.

De Holiday Inn, biedt een continentaal ontbijt aan, en daar maken we dankbaar gebruik van. Maar eerst was papa twee ticketjes gaan bestellen voor … een helicoptervlucht boven de Grand Canyon. We hadden dit min of meer op voorhand beslist, daar dit een unieke gelegenheid is om eens met een helicopter te vliegen, en dan nog over het meest spectaculaire landschap dat er mogelijk is.

We moesten inchecken om 10.15. Eerst allemaal op de weegschaal. Papa moest Florian vasthouden, omdat hij Florian op de schoot ging nemen in de heli. Daarna kregen we een videofilmpje te zien in verband met de veiligheidstoestanden. De spanning steeg …

We werden opgeroepen. Het was onze beurt. Samen met nog een Belgische familie konden we onze helicopterdoop doen. Florian kreeg eerst nog een koptelefoon op zijn hoofdje, daar de heli veel te veel lawaai maakt. We hadden schrik of hij dit wel zou willen ophouden. Maar Florian is een wonderlijk mannetje en blijkbaar besefte hij dat die koptelefoon voor zijn eigen bestwil was. Heel gewillig liet hij die grote koptelefoon op zijn hoofdje staan. Op naar de heli.

Het maakte inderdaad heel veel lawaai. Christa had de ongelooflijke chance van vooraan, naast de piloot te mogen zitten (dit is zo bepaald volgens het gewicht). Papa en Florian zaten ook aan het raampje en deden de veiligheidsgordels om. Het was er vrij warm en met Florian op de schoot, braken de zweetdruppels me uit.
Het opstijgen was heel rustig, en voor je het weet, hang je zalig in de lucht, boven de bossen. Dit is toch helemaal anders dan in een vliegtuig. Het is veel intenser en je voelt ook iedere beweging van de heli. Een scherpe draai deed Florian weer kraaien van plezier. Die heeft op zijn leeftijd toch nogal wat meegemaakt he?

We keken ongelooflijk uit naar het moment, dat we over de Canyon hingen. Je zag in de verte de begroeiing eindigen en een enorme afgrond dreigde… Op sommige plaatsen is de afgrond tot 1800 meter. En dan dat moment van de overgang. Formidabel, de grond verdween plots onder je voeten. Een achtbaan is er niets tegen. We genoten ongelooflijk. De tranen kwamen spontaan in onze ogen van zoveel immense natuurpracht. Moeilijk te beschrijven wat we toen voelden, maar we voelden beiden hetzelfde … dat we dit mogen beleven … God zij dank. En Florian vraag je je af? Wel, die vond het mooi, maar halfweg de Canyon, vond hij het tijd voor zijn ochtenddutje.

Dit was genieten,op en top, je krijgt dan ook nog de nodige uitleg en gepaste muziek (dances with wolves, Indiana Jones, …), heel emotioneel ook. We zagen daar die machtige stroom, die enkele dagen geleden nog aan onze voeten lag, door de canyon kronkelen. Er hingen ook nog andere heli’s in de lucht. De tijd stond even stil voor ons. En Christa … die zat in pole-position. De gelukzak.

Jammer genoeg kwam er een einde aan dit avontuur en vrij gemakkelijk kon de piloot landen. Florian bleef nog even verder slapen, maar werd uiteindelijk toch maar wakker, om zijn brevet in ontvangst te nemen. Dit is een absolute aanrader. Veel geld, maar het is een enige ervaring.

Het duurde een tijdje eer we met de ‘voeten op de grond kwamen’. We waren echt in de wolken. Gelukkig bracht Florian ons terug op aarde, want hij had honger. In het hotel kon hij zijn buikje weer eens vol eten.

Het was een zalige rustige dag, niet te veel gerij, daar alles hier vlakbij ons hotel was. Na de middag gingen we eerst wat rondzwerven op een Indiaans marktje. Heel origineel en mooi authentiek indiaans kunstwerk. Florian vond het ook leuk, zo af en toe eens aan de staart van een wolf trekken. Wees gerust, hij was al dood. We kochten er een pijl, die ons huisje, thuis zou beschermen. Een origineel herinnering aan ons Indianenavontuur, vonden we.

Daarna reden we naar het Nationaal Park: de Grand Canyon. We hadden hem wel al vanuit de lucht gezien (gedeeltelijk, want ’t is niet voor niets Grand), maar hadden toch ook graag nog eens aan de rand gestaan…
Het was wel veruit het drukste park dat we bezochten (niet verwonderlijk natuurlijk), en helemaal niet zo gemakkelijk om een geschikte stopplaats te vinden. Bovendien was het weer enorm warm. We geraakten aan het Yavapai Point en deden er toch een wandeling van 1,5 kilometer (enkel) langs de rand. Echt wel spooky, want een stap te ver naar links en je was er geweest. Heel leuk, maar zoals gezegd ook heel warm en druk. Na onze ervaring met de heli, waarin we veel meer te zien kregen dan langs de ‘rim’ (je zag amper de Colorado-river stromen), besloten we terug te keren naar het hotel, om er een duik te nemen in het frisse water.

Dit zijn ongetwijfeld de hoogtepunten voor Florian. Vanaf het moment dat hij het zwembad nog maar ziet, begint hij al te spartelen, en is hij amper vast te houden. In het water (deze keer zonder matrasje), amuseren we ons weer te pletter. Florian, papa en mama maken er een echte plonspartij van.

Het zwemmen doet de eetlust opwekken, en we eten gezellig samen op de kamer. We houden het rustig en besluiten nog een avondwandeling te doen. We gaan nog naar een internetcafé, want in het hotel kunnen ze de verbinding niet tot stand brengen. Alles is hier ook zo anders kwestie van bekabeling e.d. Gelukkig heeft papa een memory stick mee, en zo kan het dagboek weer snel naar jullie worden toegestuurd. We checken ook nog even de mails, maar het mag allemaal niet te lang duren, want de internetminuten tikken snel weg.

Een iced mokka voor Christa, en een mango-ijsje voor papa, maken deze dag compleet. We slenteren nog wat door de heel knappe ‘indiaanse’ winkeltjes en moeten ons inhouden, om niet overal bij stil te blijven staan. We kijken ’s avonds, wanneer Florian als een roos in slaapt valt, naar de beelden die we die dag hebben opgenomen met de nieuwe camera, op onze televisie (nu kan dit, daar het Eigenlijk een dvd is, die wordt afgespeeld). De kwaliteit is echt formidabel. Wat we zien … ook.

Kortom, weeral eens een enorme ervaring, maar dat is geen nieuwigheid meer. Morgen begint ons pret-park-gedeelte, want Las Vegas, here we come, en dat is een reusachtig pretpark naar het schijnt …

Zondag, 17 juli 2005

Terug één van de langere trips, een dikke 400 kilometer, maar via de interstate schiet dit goed op. De beloning, Las Vegas mag er dan ook zijn. Van een cultuurschok gesproken …

Blijkbaar was gisteren een zware dag voor Florian en papa, want die sliepen tot goed 8 uur. Wakker worden en dan het hoofdje van Florian boven het bed zien piepen … zalig. Hij heeft er duidelijk weer zin in.

We ontbijten in het hotel, en Florian eet ondertussen flink mee. Hij is een voorbeeld voor de andere kindjes hier in het hotel. Er zijn hier opvallend veel gezinnen. Nadien moeten we de bagage weer allemaal inladen. Gelukkig zijn er van die karretjes.

We zijn niet gehaast en gaan nog even naar de mooie winkeltjes van gisterenavond. We vinden er een prachtig souvenier voor ons, wat ons hele ‘wilde westen avontuur’ weergeeft. Het zal mooi hangen in ons huisje… Papa weet gelukkig nog wat af te dingen van de prijs. De verkoopster laat zich vermurwen door de mooie pretoogjes van Florian.

We doen ook nog even het indianenmarktje en hop de auto in. Florian weet dat dan zijn tijd is aangebroken voor een ochtenddut en papa raast de interstate op. We rijden goed door tussen weeral compleet andere landschappen. De woestijn in (Mojave). Erg warm dus, maar dat zal het in Vegas ook zijn, daar deze metropool midden in de woestijn ligt.

We gaan even van de interstate af, om te tanken. Toch wel op de route 66, … de benzine was hier dan ook duurder … Tegen één uur stoppen we even in Kingman. Ook zo een stad die midden in de woestijn ligt. We begrijpen niet hoe de mensen het hier kunnen uithouden om te leven, want het is hier ontzettend heet. We vluchten de ‘Mac Donalds’ binnen. Ietsje drinken en eten. Papa zou het hier wel kunnen volhouden, hoewel dit niet gezond kan zijn. Florian ook wel, want die krijgt van overal speelgoedjes toegestopt. Hier bellen we ook nog vlug even naar huis (het is daar 9 uur later) en moeten er aan toevoegen dat het waarschijnlijk ons laatste gesprek zal geweest zijn met de gsm, want onze belwaarde bedraagt minder dan 3 euro. Hopelijk kunnen we nog sms ontvangen. Zo een kort gesprekje kost steeds een dikke 10 euro. Dus niet panikeren thuis als je ons niet meer kunt bereiken.

We vervolgen onze route, even terug naar het noorden. Hier in de States is het eigenlijk heel makkelijk je weg te vinden, op uitzondering van de grote knooppunten. Papa had de wegroutes op voorhand allemaal uitgestippeld via Rand Mc Nally (een Amerikaanse routeplanner) en gebundeld, zodat het nu iets makkelijker zou moeten zijn. Tot nu toe zijn we nog geen enkele keer verkeerd gereden, en hopelijk gebeurt het niet, want dat zouden weer wat miles meer zijn. We zitten aan een goede 2800 miles. Als je geregeld 90 miles per uur rijdt, schiet zo een rit van een 300 miles heel goed op. En met onze auto is het echt een plezier. Florian vindt het ook, en ontdekt dat hij met zijn handjes kan klappen. We hadden hem dit een paar dagen geleden voor gedaan, en zie, nu doet hij het zelf. En leuk dat hij dit vindt, op het ritme van … Crowded House. Die cd zal een speciale plaats krijgen in ons cd-rek. Zalige muziek trouwens.

Onze volgende stop is de ‘Hoover Dam’. Een zeer strategische dam, en blijkbaar een Nationaal symbool voor de Amerikanen. De stuwdam, midden in het bergachtig, heet woestijngebied, op een 30 miles van Las Vegas, zorgt voor energie voor Californië, Arizona en Nevada. Deze stuwdam remt het water van de Colorado af, en neemt ook water af voor irrigatie van dit dorre gebied, en dat zullen ze in Mexico geweten hebben. Daar schiet er amper nog iets van over. Er mogen geen trucks of bussen op de dam, en alle auto’s worden gecheckt. Het is heel toeristisch en voor het eerst maken we eigenlijk kennis met de Amerikaanse toerist. Ze komen blijkbaar van overal in de States hier naar toe (en vooral op zondag…) om hulde te brengen aan deze dam (ooit de grootste ter wereld, 1935, en het is een hele prestatie dit te verwezenlijken in dit zeer ruige gebied – vele Amerikanen hebben hier het leven gelaten bij het bouwen). Papa vindt dit ook wel interessant en besluit er een bezoekje aan te brengen. De parkeergarage in en vlug vluchten naar de cafetaria voor Florian zijn fruitpapje. Het is buiten ondraaglijk warm en die Amerikanen maar foto’s pakken voor hun gigantische vlaggen en statues. Florian heeft steeds alle vlaggen opgemerkt. Dit is een voorsmaakje van wat ons in Vegas te wachten staat. We wandelen nog even rond, en vinden het heus allemaal heel mooi, maar de Amerikanen overdrijven toch wel een beetje, vinden we.

‘Proud to be an American’, en ‘we support our troops’ (vind je ook heel veel als sticker op een auto), vind je hier op reusachtige neonpanelen. We zitten in Nevada, de staat van het legaal gokken. Overal waar je hier wil stoppen, kan je gokken of op van die speelautomaten spelen. Overal win je … jaja, dat zullen we wel nog eens zien.

Het is niet ver meer om Las Vegas te bereiken, en in de verte zie je reeds een kasteel, piramide, de Eifeltoren, … opdoemen. Las Vegas, we komen er aan.
Heel makkelijk rijden we ‘The Strip’ op. (de Las Vegas Boulevard, waar alle megahotels zijn op gevestigd) Een bijnaam die het gekregen heeft, daar sommige gokkers zelfs hun klederen kwijt speelden… Dit is een megacity, bangelijk gewoon. Je vind hier alles, en alles is hier zo groot. Overal branden er lichtjes. Florian zijn oogjes fonkelen.

Wij hebben een kamer gereserveerd in het Luxor hotel. Het vierde grootste hotel van de States … meer dan ‘4000 luxekamers’. Overnachten is hier trouwens niet duur, als je maar gokt en geld spendeert. Wat een gigant van een hotel (er zijn er hier zo tientallen), de sfinx (Gizeh) (op ware grote) vormt de corridor voor een piramide (Luxor heeft Eigenlijk geen piramides – we kunnen het weten, want vorig jaar hebben we Egypte doorkruist). Een piramide als inkomsthal, gigantisch groot. Bij het inchecken gaat Florian er van op de grond zitten, en beseft dat hij nog vele boterhammetjes zal moeten eten, om groot te worden. Enfin, een Egyptische stad is hier in al zijn pracht nagebouwd (copies van muurschilderingen, tempels, rotsgraven, obelisken, tot de schatkamer van Toetanchamon toe). Inchecken is zoals in een luchthaven, filles aan tientallen balies. Tjonge jonge, dat is wel even bekomen, na al die natuurpracht. Je kan in de piramide slapen, maar we verkiezen toch één van hun twee torens, daar die kamers groter zijn. En groot is nog veel te klein uitgedrukt. Wat een prachtige kamer. Florian heeft ruimte zat om te spelen, en weet niet waar eerst kruipen. Alles is hier ook in Egypische stijl, tot in het kleinste detail.

We hebben wel eerst nog wat gezwoegd om onze bagage op de 15e verdieping te krijgen. Dat was een karwei. Volgende keer nemen we een piccolo, maar we weten hier nog niet hoe alles hier in zijn werk gaat… Papa moet ook zijn auto op de parking gaan zetten, en tot zijn grote verbazing moet hij uitstappen en zijn sleutels afgeven. Dag auto, en hopelijk zie ik hem morgen weer. Dat is dus de valid parking. Hadden we dat geweten, dan hoefden we onze koffers niet zo ver zelf te dragen.

Papa is ongelooflijk in zijn nopjes, Florian klapt in zijn handjes van al de lichtjes. Mama moet serieus bekomen van al dit geweld. We zijn ons hotel gaan verkennen. Mensen lief, ontzaglijk groot, zo een casino. Want casino’s hebben ze hier met hopen. Winkeltjes, bars, lounges, en restaurants ook. En allemaal hebben ze knappe dingen te bieden. We gaan serieus moeten opletten om niet te veel geld hier op te doen. Want dat is duidelijk, de klant wordt verwend op alle gebieden, maar er moet betaald worden. Er zijn hier ook heel knappe shows (elk hotel heeft zo zijn wereldsterren). Je hebt optredens van cirque du soleil, Celine Dion, The Blue Men, Chippendales, noem maar op…. 100den shows per avond. We besluiten kaartjes te kopen voor het Middeleeuws Ronde Tafel Avontuur in Excalibur voor morgen (megahotel, in kasteelvorm, naast het onze). We zijn met Florian op toer, en mogen niet in iedere show binnen… Maar goed ook, want het goedkoopste ticketje voor bv. Celine Dion, is 165 $. In Excalibur lopen we ook een tijdje rond, en dit is echt ook wel een prachtig, charmant megahotel. Alles, hoe kan het ook anders, Brits Middeleeuws.

Het is duidelijk, dit is iets totaal anders dan wat we tot nu toe gedaan hebben. Maar we gaan er van genieten, dat is zeker. We nemen nog een vertrouwde Mocca Ice en een Smoothie mee naar de kamer, want Florian zijn oogjes worden klein …

Maandag, 18 juli 2005

Las Vegas, je moet het meegemaakt hebben om het te geloven. Parijs, New York, Monte Carlo, Venetië, Luxor, Rome,... bezichtigen, het kan allemaal hier. Deze stad is dé stad van de glamour en glitter. Het druipt er hier werkelijk overal van af. You love it, and you hate it …

Na een goede nachtrust (gelukkig slapen we op de 15e verdieping) in ons Luxor hotel, nemen we nog snel een badje. We willen deze dag fris zijn, want er is hier zo veel te zien en te beleven. Floriantje vindt het nu al prachtig, want hij staat aan het grote venster, naar de sfinx en de obelisk te staren. Waarschijnlijk heeft hij ook de mega-grote neonschermen in het oog.

Een ontbijt op de kamer, want we hebben wel nog wat brood en kaas over. Op naar de inkomhal (piramide) om onze wagen te laten brengen. Alles verloopt prima, en met wat ‘tips’, hou je die mannen beter te vriend (we moeten nog terugkomen ook …). Dit is hier de normaalste zaak dat je iedereen hier wat fooien toestopt. Papa heeft dan ook veel 1-dollar biljetten op zak …

We nemen de auto omdat het ten eerste zéér warm is (juli – gemiddeld 40°- ’s nachts ook) en ten tweede, de hotels liggen wel naast elkaar, maar door hun immense grootte, onderschat je de afstanden. De strip op, en we parkeren onze auto in ‘the Venetian’. In de auto moet de airco op volle kracht blazen en dan nog, echte koude lucht is het niet. Als we uitstappen dan valt de hitte zo op u.

Vlug ‘Venetië’ binnen. En daar is het lekker koel. We verkennen een beetje Venetië, zoals het echte. Eigenlijk is dit een beetje té mooi. Venetië, nagemaakt in een gebouw, inclusief een prachtig blauw wolkendek. We dachten in eerste instantie, dat we buiten waren, maar het was nog zo koel … De gondeliers varen hier al zingend door de kanalen, onder de brug der zuchten, en langs de chieckste boetieken. We gaan af en toe wel ergens binnen, maar kopen zit er hier toch wel niet in. Op San Marco, staan we ook stomverbaasd te kijken, naar alle pracht en praal. Dit hotel is fenomenaal. Gigantische balzalen, en natuurlijk enorme casino’s, (’s morgens vroeg zijn ze reeds aan het gokken; 24 op 24) waar we mogen doorlopen, maar niet spelen want Florian is geen … 21. Pas op, ze dreigen hier altijd en overal met hun ‘federal law’. Dit hebben we al meermaals meegemaakt en zullen we hier nog meermaals horen ook …
Buiten heb je natuurlijk de Campanille, en valt de hitte weer op ons. Op naar het volgende ‘pretpark’. Treasure Island.

Hier lopen we ook weer overal eens rond, alleen willen we iets drinken, maar daar voor zijn we nog wat te vroeg (11.00 zijn ze nog aan het ontbijten – Vegas komt eigenlijk ’s nachts pas echt tot leven). We zien het schip van The Sirens en de piraten. Ook gaan we ‘The Mirage’ binnen, weer zo een mastodont, met binnenin een oerwoud en de witte tijgers. Ze doen hier werkelijk alles om ‘op te vallen’. Laat je fantasie werken en hier wordt het wel werkelijkheid. Papa en Florian zijn er dol op, want Florian weigert zelfs een ochtenddutje te doen. Mama vindt het té mega … Voor een simpel meisken van Moes (zegt ze zelf) is deze stad wel het complete uiterste …

Even terug naar ‘Luxor’ om er te lunchen en op adem te komen. Auto afgeven en doen zoals de groten he… We zijn het allemaal aan het gewoon worden.
Florian doet het echt weer heel goed, want het is en blijft hier een droog woestijnklimaat. Hij heeft zelfs minder last dan mama van de warmte. (Eigenlijk geen – behalve zweten) Na de middag gaan we toch even de hitte trotseren, hoewel, de hotels zijn hier echt wel knap met elkaar verbonden. Je hoeft zelfs niet buiten te komen om van het ene hotel, naar het andere te stappen (sommige althans).

Heel even nog naar ‘Excalibur’, het lievelingshotel van mama. Daar zien we nog een gedeelte van een optreden van een balkunstenaar. En Floriantje maar applaudisseren. Buiten zie je echt wel de pracht van zo een kasteel, met torentjes en kantelen. Alles erop en eraan. Links een enorm kasteel, rechts enkele wolkenkrabbers uit New York, met het vrijheidsbeeld als toemaatje. Je valt van de ene verbazing in de andere. Op de hoogste verdiepingen van die wolkenkrabbers hebben ze een rollercoaster (achtbaan) gebouwd. Te gek, denk je, maar bij het voorbijrazen van de coaster, gillen de passagiers het uit.

We steken de ‘Strip’ over (via een brug natuurlijk) en krijgen een hallucinant beeld van de hele boulevard. Al die wereldsteden hun belangrijkste toeristische attracties zie je achter elkaar staan. Zo staat bv. de Eifeltoren (halve grootte) voor de Campanille van Venetië … Het volgende hotel MGM.

Hier hebben ze voor de toeristen een paar leeuwen ten toon gesteld. En iedereen zich maar vergapen (uiteindelijk wij ook). Binnen in het winkeltje van de leeuwen liggen de welpjes (echte) te wachten om met jou op de foto te gaan. Dit vinden we té ver gaan, maar ja, wat doe je eraan… De toerist moet verwend worden, zo blijven ze komen, en verspelen ze hun geld in de casino’s.

We wandelen even verder op de strip en gaan M&M’s world binnen (verdiepingen m&m, in alle vormen en gadgets). Zo ook van Coca Cola. Verschillende van die ‘winkels’ bezoeken we eens. Alleen, eens je binnen bent, geraak je moeilijk buiten, want ‘exit’-bordjes zijn goed weggestopt … Florian amuseert zich hier weer eens heel goed, want winkelen tussen zoveel flikkerende dingen, moet voor een ‘ontdekkende’ baby het ene mirakel na het andere zijn. Constant zit hij te wijzen naar allerlei voorwerpen en slaakt hij kreetjes van opwinding.

We gaan terug op toer met de auto, want ‘Circus circus’ (hotel in de vorm van een mega-circus) ligt iets verder op de ‘Strip’. Het is ondertussen ook al heel wat drukker geworden op de baan, en je moet je een weg maken tussen de limousines en de taxi’s. We bereiken het circus en haasten ons weer naar binnen.

Hier vinden we het echt té druk, daar dit het geliefkoosde hotel moet zijn voor gezinnen. Heel veel kinderen dus, en terecht want het is hier constant één groot circus met optredens, kermiswagens, kortom, de droom van ieder kind. Aangezien Florian ook een kindje is, vindt hij dit ook een droom. We laten hem even op een moleken zitten, en hij zit natuurlijk op het paard. Met zijn ervaring wil hij het paard natuurlijk laten vooruit gaan, en zit op -en neer te wiebelen. Een heel grappig zicht. We hebben grote dorst, en zoeken weeral eens onze verfrissing in ‘the Mac Donalds’. Die hebben ze hier overal, zelfs in hotels en in de kleinste boerendorpjes. We willen gewoon iets drinken, en Christa wil spa bruis. Maar in de States is dit gewoonweg niet te verkrijgen. Soda, jawel in alle kleuren en smaken, maar water met bubbels, dat is toch wel een beetje gek he. Gelukkig verkopen ze in sommige warenhuizen Perrier. Opeens begint het brandalarm daar af te gaan, niet verwonderlijk bij deze temperaturen, en we besluiten wijselijk terug te keren naar ons hotel, want de tijd, die vliegt hier ongelooflijk snel voorbij. Even opfrissen, en deftig opgekleed, gaan we met zijn drietjes naar de show: ‘King Arthurs Tournament’. Een heel knap totaal spektakel, met Middeleeuws eten.

Na enig zoeken vinden we de plaats waar het spektakel gaat plaatsvinden. Het is ook wel zoeken naar alles en nog wat. We hoeven niet meer te herhalen, dat het hier megagroot is, zekers.

We wisten niet wat het moest voorstellen, alleen staat het in de boeken omschreven als heel hooggewaardeerd entertainment. En dat was het ook. Entertainment van de allerbovenste plank.

Je komt binnen in een reusachtige arena, compleet ingericht zoals je in je fantasiewereld de Britse Middeleeuwen voorstelt. We worden in het blok gezet van de ‘king of Norway’. We zijn dus even Noormannen. Florian maakt natuurlijk eerst kennis met het lieve buurmeisje, en speelt even met haar haar.

Bij de aanvang van de show, mag je natuurlijk alle gsm’s afzetten, alsook mag er niet gefilmd of een foto genomen worden. We krijgen onze soep in een kom, en drinken we uit zo een echte ‘zware’ beker. Wat we te eten krijgen … Middeleeuwse kost, een gebraden kip met broccoliroosjes en nog wat garnituur … Alleen, er is geen mes of vork. Dat hadden ze ook niet in de Middeleeuwen hé. Je moest ons daar eens bezig gezien hebben. Met onze handen een kip zitten afkneuzen en ondertussen genieten van de werkelijk indrukwekkende steekspelen. Een spektakel van dans, muziek, tot in de puntjes verzorgd, zoals alleen Amerikanen een show kunnen geven. Deze keer vonden we het absolute top. Je zit dan ook in Las Vegas hé.

Het is moeilijk te omschrijven wat een avond het was. (je moet het gewoonweg meemaken). Maar zoals op een enorm spannende voetbal –of basketbalmatch, je jouw ploeg aanmoedigt, zo deden we dat ook wanneer onze koning te paard, met getrokken lans, de tegenstander tegemoet reed (de lansen versplinterden op de harnassen). Een Middeleeuws topspektakel zoals … in de beste films. Deze keer woonden we het live bij, en je moest onze Florian gezien hebben…. Heel veel mensen rond ons, hebben gewoonweg zitten genieten van ons zoontje (wij ook natuurlijk). Die was paard en ruiter (in prachtige gewaden) aan het aanmoedigen, zoals een volwassen mens dat doet. Met handen in de lucht, joelen en krijsen met de massa mee, en plakken in de handjes als het nodig was. Oh, wat hebben wij gelachen en genoten van de show en vooral van onze kleine telg. Zoals een echt Middeleeuws spektakel het vraagt, moeten er natuurlijk ook narren, dwergen, draken, veel vuur en ontploffingen zijn. En als toemaatje, vuurwerk natuurlijk. Florian bang, allee gij, volle aandacht naar de voorbijrijdende ruiters met hun vaandels, dat wel ja.

Het was weer eens een enorm geslaagde dag, met de show als één van onze absolute hoogtepunten, deels gesmaakt door Florian. Moe keerden we terug naar ons hotel, en hadden we graag toch nog even in de ‘lounge’ van ons hotel iets gaan drinken. Goed en wel geïnstalleerd, Florian in pyama in zijn buggy, komt daar weer zo een betweter dreigen met zijn ‘federal law’. Geen kinderen onder de 21, waar alcohol wordt geschonken. Alsof zijn flesje alcohol zou bevatten. Enfin, er zat niets anders op, dan naar ons kamer terug te keren. We namen onze drankjes mee, en Florian, die viel als een blok in slaap in zijn kribbeken.

Tot hier het verslag van mama, papa en Florian. Want papa wou er toch eens op uit trekken: Las Vegas by night. (een summier verslag…)

Alleen op toer, in deze megacity, waar alles schittert en blinkt. Een bangelijk avontuur. Voor de zekerheid had ik de auto in de garage gelaten, en stapte ik de wijde wereld in. Ik heb enorm veel gezien die avond. Van de dansende fonteinen op het Bellagio-meer (gewoonweg subliem) tot de show van de ‘knappe’ sirens in Treasure Iland. In Caesar’s Palace even de nightclubs (schaduwdansen – knap zeg) binnen gegaan en lekker gekuierd door de prachtige Romeinse winkelgalerie. Bij hotel ‘The Mirage’, simuleerde ze dan ook nog een vulkaanuitbarsting en in ‘the Venetian’, ben ik gauw de T-shirts gaan kopen, die we deze morgen mooi vonden. Ik heb daar ook nog wat in het casino rondgelopen en in een bar, een pint gaan pakken. Schaars geklede dienstertjes, tja het hoort erbij hé. Een leuke live band aan het werk gezien. Kortom, een heel geslaagde avond voor papa. Mama lag ongerust te wachten, want papa was weer veel later terug dan hij had beloofd … Maar Las Vegas by night, … het hoort gewoon samen. Mijn voeten waren wel ‘af’, want uiteindelijk heb ik daar wat kilometertjes verzet zulle. En ’s Nachts afkoelen, vergeet dat maar, alleen de zon scheen niet.

Dinsdag, 19 juli 2005

Las Vegas, fantastisch maar o zo druk en heet in juli… Vandaar onze samenvatting, ‘you love it and you hate it’, maar je moet het eens meegemaakt hebben. Op naar koelere oorden … ’t zal nog niet voor vandaag zijn …

Iets langer geslapen dan gewoonlijk, want papa was nog wat moe van zijn nachtelijke escapades en Florian moest zoveel verwerken: clowns, ridders, draken, farao’s, …. Al slapend verwerken baby’tjes alles het best, naar het schijnt.

Op naar het ontbijtbuffet. In ons hotel boden ze één van de betere buffetten aan. Hoe vroeger je gaat, hoe minder je moet aanschuiven. Het viel al bij al nog heel goed mee. In een Egyptisch kader, ‘eat what you can’. Dat is Eigenlijk de slogan. En dat deden we dan ook. We konden er weer eens tegen tot vanavond. Florian vindt het steeds leuk tijdens de maaltijden, want hij krijgt zoveel spontane liefdesverklaringen van de diensters, dat je voor minder jaloers zou worden …

Het heeft gesmaakt, maar toch haasten we ons naar de kamer, want het begon daar opeens enorm te stinken. Florian had kaka gedaan. Zo konden we niet gaan gokken he.

Terug deftig en fris ruikend, wandelden we het casino van Luxor in. We probeerden daar zo een gokautomaat, maar algauw kwam daar een streng vermanende cripier aangelopen. Florian was nog geen 21 … Alsof we dat nog niet wisten. Weeral eens die Law erbij betrokken, en 250.000$ boete, had papa niet meer op zak …

Achja, gokken, we snappen er toch helemaal niets van. En uiteindelijk verlies je naar het schijnt toch altijd. De man naast onze machine, was al 7$ van de 20$ kwijt, voordat hij nog maar begonnen was… We vonden het dus helemaal niet erg, en gingen onze bagage pakken.

Deze keer, gingen we zelf niet zeulen met al ons bagage, en lieten we de luggage service het werk doen. Een vriendelijke jongen, die zelfs alles tot in de auto inlaadde. Een dikke fooi was hier op zijn plaats. Ook de chauffeur wachtte keurig op zijn fooi.

We hebben een lange rit voor de boeg. Door ons gokavontuur, was het wel al weer bijna middag. We waren nog niet goed Las Vegas buiten, of we konden al stoppen voor Florians middagmaal.

Toevallig was dit, langs de interstate, in zo één van die gigantische winkelparadijzen (Waasland Shoppingscenter in het kwadraat). Florian is al geruime tijd heel flink, en eet alles met veel smaak en tot de laatste brok op.

Winkelen, Florians favoriete bezigheid. Alleen was hij een beetje te enthousiast. In de Levis winkel, die we half geplunderd hebben, kon hij zich zo amuseren, dat hij in al zijn wildheid, natuurlijk een beetje moest overgeven…. tomatensaus op papa zijn t-shirt dan nog. Maar ’t is hem vergeven, hij gedraagt zich toch zo flink.

Ondertussen was het al bijna 14.00 en moesten we zo een kleine 400 kilometer nog overbruggen. De interstate op en, met een gemiddelde van … bereikten we om 16.45 ons hotel in Palm Springs reeds. Goed doorgereden dus (allemaal interstate) en Florian had weer eens goed geslapen. Het was wel een lange rit, door woestijnen, langs cactussen, stukken autobanden vermijden en een auto die in zijn snelheid een paar keer over kop was gegaan.

Palm Springs, de naam zegt het zelf, een gezellig stadje omgeven door palmbomen. We hoopten op iets mindere temperaturen, maar in plaats van droge hitte, kregen we zwoele hitte.

Niet erg, we zijn wel al wat gewend. Eerst nog wat inkopen gaan doen. Deze keer was het een ontgoocheling voor Florian, want er hingen geen ballonnen in het warenhuis. Maar niet getreurd, straks mocht hij nog eens zwemmen.

Mama profiteerde ervan. Papa en Florian gaan zwemmen, een ideaal moment dus om de was en strijk te doen. Het werd hoog tijd, dat het vuil ondergoed en t-shirts eens gewassen werden. We waren zo goed als door onze voorraad. Gelukkig hadden ze hier was- en droogmachines, een strijkplank en strijkijzer, zodat alles heel snel in orde kwam. We kunnen wel nog een weekje hier blijven…

Jaja, het begint stilletjes aan te korten, maar morgen begint ons echte pretparkenavontuur. We starten met Sea World in San Diego …

Woensdag, 20 juli 2005

San Diego, gelegen in een baai aan de Pacific Ocean, met een aangenaam zeeklimaat. Daar bovenop rijk aan een aantal wereldvermaarde pretparken … dat was het, wat we zochten.

Palm Springs ligt wel aan een Nationaal Park, ‘Joshua Tree National Park’, maar we besluiten dit niet meer te bezoeken. Bovendien is het een park met heel veel cactussen, en dat hebben we gisteren wel al genoeg gezien. Voor je Palm Springs binnenrijdt, passeer je ook een gigantisch windmolenpark. In Kruibeke staan er zo drie, hier minstens 3.000. Een gekende scene uit de film Rain Man.

We ontbijten in het hotel, en kijken ondertussen naar de televisie die opstaat. Blijkbaar is er nog heel wat te doen rond de terroristische aanslag in Londen. Er moet ook weer een orkaan woeden in de buurt van Veerle … Corpus Christi, Padre Island zien we toch in het nieuws? Hopelijk is het niet erg. Eigenlijk weten we van het wereldnieuws van deze maand niets af. Ook vermoedt papa dat Armstrong zijn zevende tour zal winnen. Stilletjes aan, vragen we ons af, wat er daar allemaal in het oude continent gebeurd is …

Maar daar denken we nog niet te veel aan, want een paar leuke dagen staan voor de boeg. Daarom laten we niet al te veel tijd verloren gaan, en pakken we snel alles weer in en zijn we op weg naar het zuiden. San Diego ligt op amper 15 miles van de grens met Mexico. Hoe dichter je San Diego nadert, hoe meer je de twee talen op de wegenborden ziet staan. Spaans wordt trouwens overal vlot gesproken door de vele inwijkelingen van Mexico over het hele westen. De meeste personeelsleden (kuisploeg) waren overwegend Mexicanen.

Onze grotere verplaatsingen zijn reeds achter de rug, dus een rit van een goede twee uurtjes vinden we kinderspel. Floriantje vindt het net genoeg voor een ochtenddutje. San Diego is ook geen kleine stad, maar we vinden toch weer vlot ons hotel: seven seas lodge. Hadden we al vermeld dat je hier in de States vlotjes rechts mag inhalen? Best makkelijk, maar je moet het toch steeds in het oog houden. Bovendien kan je aan kruispunten met lichten steeds rechts afslaan. Vandaag zien we voor het eerst ook stroken op de weg, die enkel voor carpoolers zijn, twee of meer personen. We maken er dus gebruik van.

We zijn nog voor de middag gearriveerd en kunnen reeds onmiddellijk inchecken. Het is ontzettend aangenaam om uit de auto te stappen, en om temperaturen van zo een 25° graden aan te voelen. Bovendien staat er ook een verfrissend windje. Het is duidelijk dat we terug aan de oceaan zijn. Papa hoopt met zijn laatste tankbeurt toe te komen tot volgende week??

Alles is weer netjes uitgeladen in onze nieuwe hotelkamer. Florian weet het zigeunerbestaan wel op prijs te stellen. Hij vindt het leuk steeds nieuwe kamers te mogen verkennen. Hier hebben ze ook weer veel spiegels om met te spelen. Hoewel, je kunt nergens naar toe stappen of hij achtervolgt je. Sta je stil, dan is hij je schoenen aan het uit doen, en zit je op het toilet, dan komt hij er gegarandeerd ook aangekropen. Gisteren vond hij het leuk om zijn handen te wassen in de WC-pot. Dat hebben we hem snel afgeleerd.

Kort na de middag zijn we reeds op weg naar Sea World, het park met de wereldvedette Shamu, de killerwhale. Op de middag toekomen heeft zo zijn voordeel. Het is niet aanschuiven om binnen te rijden op de betaalparking. We kopen ook combitickets die reeds geldig zijn voor Disneyland en San Diego Zoo. Zo besparen we toch nog een heleboel, hoewel het ontzettend duur is. De tickets zijn 14 dagen geldig, 3 dagen Disneyland (beide parken), Sea World, SD Zoo en Knotts Berry Farm.

We gaan vrij vlot binnen, hoewel weer alle bagage wordt gecheckt op eventuele messen e.d. Je mag ook geen drinken of eten (wel voor baby’s) in het park meebrengen. Dat moet je daar kopen, en aan eten en drinken is er in de Amerikaanse pretparken geen tekort.

De show van de orka’s gaan we eerst bekijken. We zijn ruim op tijd, want er zijn wel degelijk hordes Amerikaanse toeristen. We nemen plaats op de tiende rij, en dat is in de ‘Soak Zone’. Hier kun je kletsnat worden …

De show begint op zijn Amerikaans … Er wordt warempel eerst hulde gebracht aan hun heroes… Families van soldaten in het leger moeten rechtop staan, en krijgen een stormachtig applaus. We vinden het maar niets, en Florian weigert ook van te applaudisseren. Er komt zelfs eerst nog een video op de reusachtige schermen, waar hun troops samen met de orka op te zien zijn. Rare jongens, die Amerikanen. Wij willen Shamu zien …

En of we hem hebben gezien. Wat een enorme kollos. Als je alleen zijn hoofd ziet, zou je niet verwachten dat die zo een lijf had. Het is een prachtig dier. Er zijn er hier verschillende. Laat de show starten. De beesten doen salto’s en ploffen met hun geweldige lijf terug in het water. Dit veroorzaakt ‘tsunami’s’ en op de eerste rijen worden ze overspoeld door de golven van water. Kinderen gaan zich er nog wat dichter gaan bijzitten. Ze laten een hele reeks kunstjes zien en af en toe probeert papa wat te filmen, maar wil niet riskeren dat zijn camera nat wordt. Het is dus constant uitkijken, waar de dieren neerploffen. Florian vindt het maar een gewone vis, en kijkt liever wat achter zich naar de menigte. Geef hem maar een klein vliegje, dat zal hij wel gadeslaan. Op het einde volgt dan natuurlijk de apotheose: be prepared to get wet … Wonder boven wonder, maar Shamu spaart ons en bespaart ons vooral van een nat pak.

We hadden wel iets meer verwacht van de show (niet van de orka’s, want dat zijn echt wondermooie dieren) en ergeren ons aan de gigantische massa, die zich een weg naar de uitgang zoekt. Onze buggy kon niet mee in de tribune, dus moesten we die ook ergens achterlaten. Dit is blijkbaar de gewoonte, want we zijn absoluut niet de enige met een buggy. Alleen is het verrassend hoeveel mensen ons aanspreken over het merk van onze buggy (maxi cosi). Haha, we zijn in de States en hebben iets dat jullie niet hebben. Een verstelbaar onderstel dat op een draagmand en op de maxi cosi past. Bovendien zit er dan nog een schatje van een baby in. Echt waar, het was niet de eerste keer dat ze dit aan ons vroegen.

We wandelen verder naar de bassin van de dolfijntjes en oeps, het is weer fruitpaptijd. Dat gaat weer vlotjes. Mama heeft het zowaar frisser gekregen (ze is ook wel wat verwend) en we gaan vlug haar trui halen uit de auto.

Florian is in slaap gevallen en mist zo de show van de dolfijnen. Best wel grappig, want we lieten ons zelf vangen. Er viel zogezegd een mama van een kindje in het water, en die werd natuurlijk gered door de dolfijnen. Maar zo van de eerste keer een rit aan de rugvin van de dolfijn maken, vonden we iets te verdacht. We bezochten ook de mooie kolonie pinguins, flamingo’s, zeeleeuwen, otters ... Enfin, een soort van sealife in Blankenberge, maar dan wel veel groter en vooral grootser. Want je vind massa’s kraampjes met eten en drinken, en heel veel shows. Maar ook wel veel educatieve onderrichten (live gegeven) bij verschillende dieren.

Papa wou de schow van Shamu nog eens zien, en gelukkig maar. Het was een andere show (andere leraars?) en deze keer waren we echt onder de indruk van hun kunstjes. De killerwhales zijn in hun nopjes en maken bijna iedereen nat op de ‘soak zone’. Stel u daar geen straaltje bij voor, maar een gigantische watermassa die verplaatst wordt met dat enorme gewicht. Je wordt dus druipnat.

Druipnat, werd ook papa, want die ging gauw aanschuiven voor een attractie. Een soort van ronde raft, zoals ook in Walibi. In Walibi zie je de waterval neerstorten, maar gaat die dan uiteindelijk net voor je neus weg. Hier niet dus, en je wordt gewoonweg kletsnat. Ze hebben daar iets mee hier, want in al hun shows zit dit wel verwerkt: mensen nat maken.

Florian was ondertussen met mama zijn boterhammetje aan het opeten, en volgden heel geboeid het leven van de ‘zeester’. Ze mochten er zelfs één uit het water halen en wrijven. Florian wou ze opeten of had er toch bedenkelijke bedoelingen mee. Vlug terug in het water zetten, dat beestje.

We pikken gauw nog een andere show mee. Een petshow (honden, katten, vogels, varkens, …). Een ideale gelegenheid weer voor Florian om de handjes op elkaar te slaan. Hij vindt de duiven het beste. Hoewel, de honden vindt hij ook wel goed. Mama vond het varken heel lief en papa stond verbaasd van de tamme poezen. Het was een leuke show. Ze kunnen het wel niet laten om weer eens in te spelen op het gemoed. Zo van: deze dieren zijn net als jullie huisdieren, draag er goed zorg voor en blablabla. Typisch Amerikaans ook.

Op weg naar de uitgang gaan we nog door een tunnel vol met haaien en Florian vindt het lovenswaardig. De walrussen zijn ook grote beesten.

Een hele namiddag lopen we reeds rond, en het is dan ook weer zeer snel laat geworden. Gelukkig hebben we alles al uitgepakt en is het hotel niet ver. Net op tijd terug voor zijn avondpapje. En dan bedje in.

Mama ligt er ook reeds in. Ze zit waarschijnlijk al met Florian bij Winnie The Pooh, in haar dromen. Florian die droomt eerst nog wat van de vele diertjes die hij vandaag gezien heeft, en die hij morgenvroeg mag bewonderen in San Diego Zoo.

Donderdag, 21 juli 2005

We waren het vergeten, maar het is inderdaad onze nationale feestdag. Hier in de States is het alle dagen nationale feestdag, vermoeden we. Die zijn echt zo trots op hun land. ‘k Zie in België niet één op de drie auto’s rondrijden met stickers van ‘God bless Belgium’ , ‘Proud to be a Belgian’ …

De mooiste zoo die we ooit gezien hebben, maar ook de vermoeiendste. San Diego mag terecht fier zijn op zijn dierentuin. Een ware beestenboel vandaag, en op het einde zelfs een Muis, Mickey genaamd. Florian werd er dol van …

Stilletjes aan begint het zwaar te wegen voor mama en papa. Letterlijk en figuurlijk. Iedere keer opnieuw die valiezen in- en uitladen. Maar als je de wereld wil zien, kan je niet op één plaats blijven. Eigenlijk had deze reis dubbel zo lang moeten duren, om het iet of wat rustiger aan te doen. Maar dat wilden we het thuisfront niet aandoen. Onze portemonnee trouwens ook niet … Ondanks de goede spreiding (deze trip wordt in sommige reisbureaus op 15 dagen gedaan, maar dan is het pas afhaasten) en het rustige tempo, zeuren we al eens over details.

Gelukkig houdt Florian ons steeds in opperbeste stemming. We hebben geen keuze. Hij zit steeds boordevol energie en zal serieus moeten afkicken als we terug thuis zijn. We vullen elkaar ook heel goed aan. Papa die alles goed voorbereid (praktisch) en mama die constant voor Florian zorgt. Twee fulltime bezigheden.

Je zou gaan denken dat we het beu zijn??? Absoluut niet, we hebben nog een prachtig programma af te werken. Ontbijten doen we op de kamer. Nog gauw even Florian gelukkig maken, op naar de supermarket.
Even dollen in het weeral heel verzorgde warenhuis met Florian. En ja, hier waren weer ballonnen in alle vormen. Deze keer krijgt Florian er geen. Het mag ook geen gewoonte beginnen worden he. Onze ‘cute boy’ krijgt weer overal aandacht, maar owee als iemand hem durft op te pakken. Lachen, tateren en spelen met de mensen, maar blijf wel van hem af hoor …

Doe het maar eens: rondtoeren in een stad van om en bij de 3.000.000 inwoners. We doen het natuurlijk wel zelf, maar moeten eerlijk toegeven, dat het wegennet hier in de States voortreffelijk wordt bewegwijzerd. Tenminste als je weet dat je naar het noorden, zuiden, oosten of westen wil. Alle snelwegen worden aangeduid met een nummer en dan de windrichting. Een systeem dat voor ons heel goed werkt. Ook de straatnamen staan hier veel duidelijker aangegeven dan bij ons. Onze ring rond Antwerpen smelt als sneeuw voor de zon, als je het wegennet ziet van San Diego of Los Angeles (zie later).

We rijden op naar de zoo. Weer eens vrij makkelijk gevonden, en vrij vroeg nog, stappen we de immense dierentuin binnen. Onze tickets hadden we reeds. Het is prachtig weer. Heel aangename warme temperaturen. (in Las Vegas was het naar het schijnt 122° graden Fahrenheid, vernamen we nog op het nieuws - 48° graden Celcius …)

San Diego Zoo is een zoo die het territorium van zijn beestjes zo goed mogelijk heeft nagebouwd. Het is dan ook werkelijk een heel mooie zoo, in een prachtig kader. Alleen, het ligt op verschillende heuvels. Geeft enorm veel charme en mogelijkheden (je hebt onmiddellijk verschillende natuurlijke canyons), maar is uiteraard een stuk vermoeiender. Ze hebben er wel heel veel voorzieningen. Er zijn verschillende bussen die het hele park rondrijden, en een kabellift die van de ene kant van het park, naar de andere gaat, hoog boven alles … Die nemen we eerst, dan kunnen we ons misschien toch al iets beter oriënteren. Florian vindt het weer eens keileuk, en wil graag wat wiebelen.

We starten onze beestentoer bij de ijsberen. Grote beren, en je ziet dat ze er gelukkig uit zien. Florian ook trouwens, hoewel hij Eigenlijk de kleine eendjes prefereert. We zien zo veel beesten in een o zo mooie omgeving, dat dit ons dagboek veel te lang zou maken. Met onderscheiding vermelden we toch nog de pandaberen, het uithangbord van San Diego Zoo. Hier moest je stilletjes zijn, Florian had het bordje niet gelezen, en moest zo nodig eens niezen.

Op en neer, langs watervalletjes en door de jungle, bereikten we de bovenste verdieping van het ‘treehouse’. Dinnertime, en op een mooiere plek kon ook Florian het niet dromen. De palmbomen leidden hem wel af, maar heel flink eet hij alles weer op.

Wandelend door de grote volières krijgt Florian het lastig, en valt in slaap. Even een middagdutje doen he.

Het nijlpaardenbassin krijgt ook nog een grote onderscheiding, alsook het domein met de giraffen. Florian werd wakker en zag opeens zulk een grote dieren. Hij stond er versteld van. De koalabeertjes vond hij ook wel zeer leuk, en heel apart vond hij die roze grote vogels (Flamingo’s). Hem weghalen bij de omheining stuitte op hevig protest. Hij kan er zo echt van genieten (dromen) en met zijn handjes dan wijzen en zeggen van ‘kijk papa, mama, wat is dat?’ De kanaries thuis zullen serieus uit hun hoek moeten komen, om Florian te bekoren …

We zijn reeds enkele uren in de dierentuin en hebben het meeste gezien. Papa is ook nat van het zweet, een buggy voortduwen op steile hellingen …

Op naar het sprookjesland van Disney. Anaheim, het oorspronkelijke Disneypark ligt slecht anderhalf uur van San Diego, en vlakbij Los Angeles. Een makkie dus om naar toe te rijden…

Dat viel eigenlijk behoorlijk tegen. Niet dat het zo lang duurde, maar vooral omdat het gigantisch druk was op de Interstate 5 North. Hoe dichter je bij LA kwam, des te drukker. En wat een wegennet, jongens. Langs beide zijden minstens zes vakken, constant de ene viaduct na de andere ...
Gelukkig konden we af en toe gebruik maken van de carpoollines. Met enige ergernis van papa in een paar volgens papa ‘sukkelaars op de weg’, bereikten we vlot de Holiday Inn Disneyland.

Mama en Florian hun gezichten werden vrolijker met de minuut. Het verkeer kon hun humeur niet verstoren. Een hele mooie grote kamer, die snel werd ingericht, en hop, richting Downtown Disney. Dit ligt vlakbij, maar is toch beter met de shuttlebus te doen, dan te voet. Het zit trouwens allemaal inbegrepen in onze Citypas.

Aangekomen, en onmiddellijk zit je in de sfeer van de disneyfiguurtjes. Florian weet weer niet waar eerst te kijken. Hij wordt er een beetje dol van, want ze staan hier om de haverklap met de mooiste ballonnen te zwieren. En bij iedere fontein, denkt hij dat hij mag gaan zwemmen … Overal zijn er ook optredentjes en mama herkent natuurlijk de melodietjes van een aantal Disneyklassiekers. De sfeer zit er duidelijk in, alleen het is druk, en dat zal morgen niet anders worden, vrezen we. Disneyland bestaat sinds vorige zondag 50 jaar, en dat wordt deze maand uitbundig gevierd. Iedere dag zijn er speciale parades en is er een gigantisch vuurwerk. Alles is ook in een vernieuwend jasje gestoken. De sfeer van Disney, je moet het eens meegemaakt hebben …

De bedoeling was, de sfeer opsnuiven en iets te eten. We vonden gelukkig snel een geschikte keet, een jazzrestaurant. Op de eerste verdieping, op het balkon, uitkijkend op de mainstreet van Downtown, … een ideale opwarmer.

Papa nam een ‘drunken chicken’ en mama scampi’s. Heel lekker, en Florian was weer eens alle aandacht aan het afleiden van het personeel en de kindjes in de buurt. Als hij aan het haar van mooie meisjes (jong of oud, maakt niet uit) kan trekken, zal hij het zeker doen. We hebben ons al verschillende keren moeten excuseren. Maar altijd vinden ze het heel leuk, zo een schatje.

Het is reeds heel laat (begint donker te worden) en Florian had al in zijn bedje moeten liggen. Gelukkig hadden we zijn flesje mee, en was hij op dat moment nog veel te dol van al die lichtjes en sprookjesachtige taferelen.

Even wachten op de bus, en eens in het hotel aangekomen, bekeken mama en papa de film van vandaag en werd Florian prompt in zijn bedje gelegd. Morgen volgt waarschijnlijk een hele mooie, drukke en lange dag. We zullen onze slaap nodig hebben …

Vrijdag 22 juli 2005

Een héél, héél mooie, drukke, drukke, lange, lange dag. Kortom, een fantastische dag alweer. Hoe begin je trouwens aan een verslag van een dag dat duizend-en-één indrukken heeft achtergelaten? Disneyland Californië is een sprookje, dat werkelijkheid is geworden, en wat heeft Florian hem vandaag geamuseerd … (mama en papa ook hoor)
We waren allen vrij vroeg wakker, alsof we wisten dat het vandaag een topdag ging worden. Niet te veel tijd verspelen, ontbijten op de kamer, samen een badje nemen en hop richting pretpark, Disneyland. Je hebt Disneyland en Disneyland Californië Adventureland. Vandaag gaan we het eerste bezoeken, dat ook nog eens uit verschillende ‘landen’ bestaat. De buschauffeur denkt dat hij ook gids moet spelen, en doet zijn best iedereen op de bus te entertainen. Maar dat is zonder Florian gerekend, want dat gedeelte neemt hij meestal op zich …

Bij het binnenwandelen wordt het reeds aangegeven: je verlaat ‘vandaag’, en komt in een wereld terecht van gisteren, morgen en je fantasie… Het park bestaat ook 50 jaar, en dat wordt overal uitbundig gevierd. We zijn allen in opperbeste stemming. Het is prachtig weer (we zweten wel heel wat uit vandaag) en de sfeer dompelt je direct onder in je fantasiewereld. Florian weet het van de eerste minuut tot de laatste te appreciëren. Kuierend door de main street, zien we tientallen leuke winkeltjes, maar we gaan toch even poseren bij de stichter van het park (Wald) en zijn Mickey.

Eerst doen we Critter Country aan, want daar verblijft Florians en mamas lievelingsbeestje: Winnie The Pooh. ‘The many adventures of Winnie’, zijn een gigantisch schot in de roos. We hoeven niet aan te schuiven, en genieten van Winnie, Tigger, Eyeoor, … en Florian. Die zijn oogjes gaan van hier naar daar, en steeds volgt er een spontaan applausje. Hiervoor doen we het, onze kleine kapoen, (nog steeds maar 10,5 maandjes oud) is door het dolle heen. Na de eerste attractie gaan we het winkeltje van Winnie even binnen, en vinden het keileuk tussen alle attributen van de Poohbear.

Maar opeens zie je daar dan de ‘echte’ staan … Florian kon zijn ogen niet geloven, en spartelde als een gekeeld varken. Jaja, Florian moet ook leren geduld hebben, we gaan naar Winnie. We poseren, filmen dat het een lieve lust is. Florian … bang om door anderen gepakt te worden … toch niet door Winnie en Iejoor (Tigger, de deugniet heeft zich weer verstopt). Hij stapt er spontaan naar toe en geeft hen een dikke knuffel en we zien zijn glimlach die ons hart doet wegsmelten. Hij beseft het niet, maar we voelen ons zielsgelukkig.

We slenteren daar een hele tijd rond, alsof de wereld even stil stond, maar er is nog zo veel meer te zien. We zien dat ons ventje moe wordt, en zoeken iets rustigs op. Een rondvaart op de Rivierboot, een grote radarboot. Rustig, geloof het maar niet, maar hij slaapt toch even. Op de boot zit een big band te spelen, en mama en papa genieten van de rondvaart.

Het is reeds tijd voor Florians eten, en we zitten gezellig op het terras van een New Orleans’ café. Tuurlijk wordt er overal muziek gespeeld en overal zie je wel een disneyfiguurtje opduiken. Goed drinken is ook de boodschap, want het wordt steeds warmer, en het zweet stroomt over onze lichamen. Gelukkig drinkt Florian zijn flesje met GES (mineralen) heel graag en smakt met zijn mondje als hij het nodig heeft.

Alle attracties beschrijven, die we gedaan hebben, zou weer ellenlange voerstof opleveren, zodat we ons beperken tot de voornaamste, en dat zijn er nog veel. ‘The Pirates of the Caribbean’, een rondvaart in de donkere ruige wereld van de zeerovers. Florian bang? Maar nee gij, steeds mama waarschuwen als er iets te zien valt. We klimmen in de boom van Tarzan, en dollen een beetje met Florian op de hoge hangbrug. Lachen dat hij doet … Ondertussen had papa het systeem van de fastpassen onder de knie, en ging hij vlug even een houten rollercoaster doen (big mountain thunder railroad – schitterend). Normaal moet je voor zulke attracties makkelijk tot een uur aanschuiven, maar als je een fastpass neemt, kom je terug op het uur dat de fastpass aangeeft (meestal een paar uur later) en dan kan je zo tot de attractie stappen. Schitterend systeem, en zeker als je over twee tickets beschikt (dat van mama ook – fastpass kan voor één attractie gebruikt worden, maar dan moet je een paar uur wachten voor een volgende fastpass – wordt allemaal digitaal bijgehouden op je inkomkaart).

Mama en Florian gaan ondertussen Tijgetje nog eens zoeken, en jawel, ze vinden de guitige tijger. Florian is er weer gek van. Maar stilletjes aan begint hij ook moe te worden. Tijd voor een dutje, en het geluk is aan onze zijde, net op dat moment start de musical van Sneeuwwitje. Christa haar geluk kan niet op. Een prachtige musical (dit alleen al in Antwerpen zien, zou heel veel geld gekost hebben). Ronduit schitterend gedaan, met een gigantisch decor. Hierin zijn de Amerikanen echt wel goed. Alles is topentertainment. Bovendien wordt alles hier enorm professioneel gecoördineerd. Hier moet behalve de massa’s toeristen, ook enorm veel personeel werken.

Het dutje heeft deugd gedaan. We bezoeken de sprookjes van Pinokio, Peter Pan (in een soort van vliegtuigjes) in het wondermooie Fantasyland, pauzeren voor het fruitpapje, en gaan naar het kasteel van ‘it’s a small world’. Eén van de hoogtepunten van Parijs (vonden mama en papa destijds, toen ze Disneyland Parijs bezochten), maar nu met onze Florian erbij, is het werkelijk fantastisch. (sorry voor het veelvuldig gebruik van dit woord) Weeral komt hij oogjes te kort.

Papa heeft ondertussen ook nog de ‘Splash Mountain’ (de boomstammtjes - maar het decor is hier vanzelfsprekend overweldigend), en het ‘Indiana Jones’ Adventure (een rit in een beest van een jeep – vond papa het spectaculairst).

Een parade pikken we ook nog vlug mee. Ook gaan we naar Mickeys Toontown, het parkgedeelte dat gewijd is aan Mickey natuurlijk. Na een tijdje, krijgen we toch honger. We zoeken één van de twee restaurants (er zijn er tientallen) in het park op, waar geen fastfood wordt geserveerd. In de main street doen we ons tegoed aan een lekkere vissalade (mama) en een soort van kipschotel (papa). Florian die doet zich te goed aan een betterfood, maar maakt hem weer eens bijzonder ‘mooi’ …

Op naar het ‘baby care center’. Daar kunnen we Florian mooi verzorgen, en doen hem reeds zijn pyjama aan. Het sprookje is immers nog niet voorbij. Ter gelegenheid van de 50ste verjaardag is er een Dream Parade. Werkelijk een droom van een stoet. De verschillende Disneysprookjes passeren de revue op immense praalwagens in de main street. Een ‘carnavalstoet’ waar Aalst alleen maar van kan dromen.

Florian vond het genoeg geweest, en doet weer een kort dutje. Hij heeft vandaag alweer zo ontzettend veel gezien. Nog even wat winkeltjes meepikken in de main street en hop naar het andere park. Een ijsje en een koffie, en het avondpapje voor Florian kunnen we op een terras nuttigen.

Het is ondertussen al goed donker geworden, en dat is nodig om de electrical parade bij te wonen. Florian hangt ondertussen in de buidel, bij papa, en kraait van plezier als hij de fonkelende stoet ziet passeren. Papa probeert te filmen, maar je hand mag nog zo ‘vast’ zijn, als er iemand op je lijf zit te wiebelen van plezier, is het niet al te makkelijk. Wat dacht je dat de allerlaatste gigantische wagen was … juist, getitteld: to honour America. Een luid applaus barst los.

Het is al heel laat geworden en we besluiten de shuttlebus terug te nemen. Een verstandige keuze blijkt, want het vuurwerk laat lang op zich wachten en de bus niet…

Moe, maar geweldig voldaan komen we de kamer binnen. We hebben even in het andere park geweest, en dat biedt blijkbaar ook nog zo veel moois … We willen nog zoveel zien, dus oogjes toe en snaveltjes dicht (geen Disney, maar Eftelingsprookje …)

Zaterdag, 23 juli 2005

Hoelang kan dit sprookje nog duren? Vandaag krijgt het alvast een prachtig verlengstuk. We brengen de twee schitterende parken een bezoek, en ’s avonds zitten we zowaar aan het strand van Baywatch, of van een sprookjeswereld naar een wereldstad: Los Angeles.

We zijn vroeger wakker dan anders (7.00) en dat is een goed teken. We hebben alle drie zoet gedroomd over het mooie Disneypark, en kunnen niet wachten om terug te gaan. Het is een dag waarop alles meezit. Als geroutineerde zigeuners, pakken we alles snel in, ontbijten op de kamer, geven Florian een badje (want die heeft gisteren ook veel gezweet) en checken uit. Net op dat moment komt de shuttlebus aan, dus we hoeven geen seconde te wachten.

Reeds om 9.00 staan we aan de ingang van Disneyland. Eerst nog even in dit park, daar we Mickey Mouse gisteren niet te stekken hebben kunnen krijgen. Zo heel vroeg is het al heel druk in het park … Het is een gigantisch verschil blijkbaar, Disneyland op een vrijdag bezoeken of op een zaterdag. We hadden het gisteren dus goed gepland. Gisteren ging alles zeer vlot (bijna nooit lang moeten aanschuiven) In Mickey’s Toontown, waar we Florian met Mickey op de foto willen, krijgt Florian het lumineuze idee, zijn ochtenddutje te vervroegen. We maken hem niet wakker voor een foto, gisteren moet immers voor hem een fantastische dag geweest zijn, maar ook een enorm vermoeiende. Mama doet nog een attractie ‘ Roger Rabit’s Car Toon Spin’. Leuk en het had best met Florian gekund, maar die dut zalig verder. Het is vandaag ook weer zalig weer. Papa denkt zich niet te moeten insmeren en zal zich dat later nog wel beklagen.

Op ons gemakje gaan we terug naar de uitgang om Disney’s Adventure Land binnen te duikelen. De massa stroomt binnen in Disneyland. Weer de goede keuze dus, want in Adventure Land is het nog heel kalm. Papa kan onmiddellijk één van de topattracties doen: De Grizzly River Run. Tjeezes, papa begon zijn dag met doorweekte klederen … Een megawilde afdaling in een raft, en natuurlijk wordt je dan ’soaked’ (kletsnat). Maar met deze temperaturen is dit eerder een verfrissing en algauw is dit opgedroogd.

Florian is ondertussen wakker. Het moment dus om met hem weer een aantal attracties te doen. Op naar ‘a bug’s life’. Een 3D-voorstelling in de aardkorst, waar de insecten de baas zijn. Spectaculair, en we dachten dat dit net op het randje was voor Florian. Er zaten vele special effects in, die heel verschietachtig waren, maar onze Florian is van een grote spin niet bang hoor …

In dit ‘land’ blijven we ook weer even rondhangen. We zitten samen in een rups, en op de vliegertjes. Florian is eigenlijk meer geïnteresseerd in de gespen rondom hem, en wat smaken die lekker… Wat Florian wel steeds compleet gek maakt … water. We spelen met hem in zo van die swingende waterstralen. Dan gaan ze eens uit en floepen ze ergens anders weer aan. Wat hebben we plezier.

Het is weeral eens tijd geworden voor het middagmaal. Adventure Land is een ode aan Californië en dat zie je aan alles hier. Een heel mooi park, tot in de kleinste details proberen ze hier Californië weer te geven. We kennen Californië ondertussen al uit onze broekzak en nemen plaats op de pier 39 in San Francisco. Florian eet met plezier weer eens alles op en papa profiteert ervan om ‘California Screaming’ te doen. Een spectaculaire achtbaan, met alles erop en eraan.

We beleven weer eens de tijd van ons leven, genieten zonder meer. Op naar de Backlots. Een ode aan Hollywood. Hierin beleven we weeral een aantal hoogtepunten. De toevallige ontmoeting met Mickey Mouse. Mickey vond het blijkbaar heel leuk, en dolde geruime tijd met onze kleine prins. Opeens verschoot hij van de neus van Mickey en begon zowaar te huilen… Mickey had hem laten schrikken, maar Florian was vlug getroost hoor. We zagen weeral eens zovele dingen, dat het niet allemaal in ons dagboek kan. Dan maar naar een absoluut hoogtepunt zeker?

12.30, musical Aladin. In een echte schouwburg (vergelijkbaar met die van Antwerpen, maar mooier) zagen we een formidabele musical. We hadden goede plaatsen en wat zou dit een heerlijk moment zijn voor mama en papa als … Florian had het begrepen, en sliep de hele voorstelling. (meer dan een uur, dwars door al het muziekgeweld) Zo zijn de tickets van Disneyland, meer dan zijn geld waard. We weten ook wat een musical kost in België. Aladin was weer eens een topproductie met vliegende tapijten, olifanten, dansers, een prachtig decor en heel mooie stemmen… Tja, weeral eens zo een moment, ‘wat een fantastische dagen’…

Voorstelling gedaan … ok papa, dan mag ik wakker worden he… Florian is echt het grootste wonder voor ons, hij gunt ons gewoon alles. De mensen zijn er hier gek van, maar wij des te meer. We besluiten te gaan dansen met hem. Op het centrale plein is er zich een electric band komen installeren. We dansen de boogie, rock’n rollen, surfen in the USA … met Pluto natuurlijk. Pluto was ook weer gek van Florian, en vice versa. Schitterde momenten …

We hebben nu al zoveel Disneyfiguurtjes die met Florian op de foto staan, maar één ontbreekt er nog steeds: Donald Duck. Terug naar het andere park Disneyland, en jawel Donald staat toch wel te wachten zekers. Eerlijkheidshalve, moesten wij wachten hoor. Maar we hadden tijd en na 10 minuutjes was het onze beurt. Florian stond weer te trappelen van ongeduld. Nog wat gezellig ronddolen in Disneypark langs de toffe winkeltjes (overal hoedjes passen met Florian …), en we beseffen beiden dat we gisteren geluk gehad hebben. Nu staan er overal ellenlange wachtrijen. Megadruk met andere woorden, we rusten nog even uit aan een fontein, en Florian vond het nodig zijn bovenlijfje helemaal nat te maken …

Op weg naar de uitgang, kochten we nog een giletje voor Florian met Mickey erop natuurlijk. Compleet voldaan, en aangezien we het hier té druk vonden, gingen we Downtown Disney opzoeken voor Florians fruitpapje. We gaan daar zonder ons aan te melden een plaatsje nemen in het ‘Rainforrest cafe’. Hele leuke omgeving (zelfs een tropische storm wordt hier gesimuleerd), maar het liedje blijft niet duren… we worden vriendelijk gevraagd, om onze beurt af te wachten.

Een half uur wachten, hebben we er niet voor over, en daar Florian toch al begonnen was, zetten we ons een beetje verder op een terrasje. Papa en mama nemen nog een iced mokka.

Terug naar onze shuttlebus (langs Legoland), en telkens je de corridor van de parken binnenkomt, moet je al de bagage weer eens laten checken. Die Amerikanen en veiligheid… Onze bus was net vertrokken, maar gelukkig was de chauffeur alert en zag ons nog net wuiven. Hij hielp ons zelf bij het inladen.

Hierdoor hebben we weer geen tijd verspeeld en kunnen we snel doorrijden naar onze volgende bestemming: Los Angeles, een stad van meer dan 10.000.000 inwoners. Op voorhand hadden we wel even schrik om in zo een stad te gaan rondtoeren, laat staan je hotel te vinden… Maar zoals gezegd, is het wegennet hier zeer goed bewegwijzerd en zijn we al wat ervaren he. Op een zaterdag is het blijkbaar druk in pretparken, maar minder druk op de baan. Gelukkig maar, want het is zo al moeilijk genoeg. We vinden toch heel snel (50 minuutjes) ons hotel. Florian profiteert, en slaapt weer eens op de gepaste momenten. Aangekomen in deze enorme stad, is het weer in Vegas-stijl. Autosleutels afgeven en de bagage wordt naar onze kamer gedragen.

Onze kamer is niet al te groot deze keer, maar heeft wel een authentieke uitstraling. We zitten in één van de mooiste districten van LA: Santa Monica.

We gaan nog iets eten in één van de meest gekende wandel- en winkelprommenades van LA: Third Street Avenue. We zitten te eten langs de straat en trekken onze ogen open. Hier vind je geen normale mensen … Overal vind je mensen die denken ‘ontdekt te worden’, en zingen zich te pletter. Het loopt hier vol van mensen van alle standen, kleuren en nationaliteiten.

We wandelen nog even naar de beroemde pier aan het Santa Monica strand. Dit strand is trouwens wereldberoemd: Baywatch werd hier opgenomen… We mogen niet te ver wegdromen, want Florian haalt het soms in zijn hoofdje, zijn schoentjes uit te doen, en weg te smijten …

Morgen zullen we hopelijk nog meer met film te maken krijgen, (Hollywood) maar nu is bedtijd. Moe zijn we allen van zo een prachtige dag en kruipen in ons megabed. Verbrand zijn we trouwens ook (Florian niet, want die wordt steeds goed ingesmeerd). Maar dit zullen we morgen wel vergeten bij al het moois dat ons dan te wachten staat…

Zondag, 24 juli 2005

LA, de stad der Engelen en van vele sterren … But a new star is born, en is reeds 10,5 maandjes oud. Zelfs in Hollywood steelt hij de show ... Een trip dwars door LA, we zien het er ons niet veel nadoen. Op het einde van onze fenomenale reis wilden we rust, en die vinden we in het charmehotel El Prado, Santa Barbara.

In LA ontwaken, we hadden nooit gedacht, wel gehoopt natuurlijk, deze metropool te bereiken. Met Florian wist je maar nooit. Maar nu we er toch zijn, kunnen we het maar beter aan een bezoekje onderwerpen.

Ontbijten doen we weer op de kamer, en onze bagage laten we nog wat op de kamer staan. We gaan een frisse neus opsteken aan de beach van Santa Monica. Het is echt wel een megastrand, met in de verte de hills van Beverly, grote golven en natuurlijk hun wereldberoemde pier. We gaan de pier op, maar deze pier heeft zelfs een pretpark. Vandaar dat hij ook zo beroemd is. Je vindt hier ook enorm veel mensen die aan het sporten zijn. Vooral rollerblades zijn erg in trek. Op het strand zien we weer eens een ode aan de Amerikaanse overleden slachtoffers van de oorlog in Irak. Maar liefst 1000 kruisjes staan er in het strand, vlak bij de pier.

We wandelen richting Venice Beach, maar Florian wil ook wel zijn oefeningen doen he. Uit de buggy dus. Florian stapt op de dijk en wil na een tijd ook wel in het zand wat lopen, kwestie van wat meer beenspiertjes te krijgen. Een beetje schommelen (samen met mama natuurlijk), kan de bloedsomloop wel wat stimuleren. Voila, we doen zoals vele mensen hier doen: sporten, aan één van de mooiste stranden met een worldfamous pier. Dat het één van de mooiste stranden van de westkust moet zijn, bewijzen de opnames van Baywatch …

We kuieren ook nog wat rond in de 3th avenue en gaan dwars door zo een gigantische supermarkt. In de winkelstraat laten we ons weer eens verleiden door … klederen. Het is zondag en dat zie je aan de straatartiesten, ze slapen nog … Ook zijn hier vele daklozen. Heel raar, maar ze pluizen iedere vuilnisbak uit, of praten luidop in zichzelf. We geven er geen aandacht aan, want het is en blijft Los Angeles he… We zijn nu zo ver geraakt, dus willen we het wel tot een goed einde brengen.

Maar eerst rijden we richting Hollywood. Rijden in Los Angeles … een tip: neem een goede kaart. Die hadden we, en met de assistentie van Christa, loodste papa de auto door Beverly Hills, richting Hollywood. Het was gelukkig niet druk op een zondag (druk naar Amerikaanse normen wel te verstaan), en zodoende konden we makkelijk wat sight-seeing doen. Bijna alle toeristen doen dat met een touroperator, maar wij zijn niet ‘alle toeristen’ …

We rijden van het ene feuilleton naar het andere. Beverly Hills, Melrose Place, Rodeo Drive, … stuk voor stuk allemaal plaatsen, die hun naam te danken hebben aan ‘de filmindustrie’.

Dé filmindustrie kende zijn ontstaan in Hollywood. Waarom een touroperator? We parkeren onze auto vlakbij de ‘Walk of Fame’ (hadden wel een beetje geluk). We konden trouwens niet dichter, want de hele weg was afgezet … special event … Tja, wat kan dat anders zijn, dan één van de sterren die hier moet zijn. En jawel, er was een wereldpremière van de film ‘Sky High’. Dat zegt ons natuurlijk nu nog niets, maar wie weet binnen zoveel maanden wel in Europa … We zijn getuige van de bekende scenario’s op televisie. De ene limousine na de andere die acteurs afzet. Camera’s, fotografen en gillende mensen, het was weeral eens een fantastische ervaring. De vader van Jennifer Anniston (vrouw van Brad Pitt) konden we zien (mits tip van iemand anders natuurlijk). Maar de ster in wording, was onze Florian.

Op de ‘walk of fame’ (de beroemde marmeren sterren van ‘sterren’), liep Florian alsof hij een echte ster was. Tussen en op de marmeren sterren van grootheden als, Kevin Costner, Anthony Hopkins, Woopie Goldberg, David Bowie, Nicole Kidman … voelde Florian zich best op zijn gemak. Het was er heel druk, maar de mensen gingen spontaan opzij voor deze rijzende ster… Zelfs superman stond ervan te kijken. We pauzeerden even aan ‘Man’s Chinese Theatre’. Een wereldberoemd theater, waar de ‘sterren’ hun handafdrukken in de beton hebben laten gieten. We stapten nog wat leuke toeristenwinkeltjes binnen, en hadden veel plezier, toen Florian zich zo een rastapet opzette …

Wat doen de touroperators nog … HOLLYWOOD zien natuurlijk. Het uithangbord van Hollywood: de letters in de bergen. Maar begin die maar eens te zoeken. We hadden ze wel al eens van ver gezien, maar op het oriëntatiegevoel van papa, reden we er recht naar toe. Ongelooflijk, maar de busjes stopten waar wij eerst gestopt waren. Je had er een fantastisch zicht op LA en op de grote letters in de bergen. Je kan er trouwens niet dichter bijgeraken.

Onze dag verdiende een waardige afsluiter, en Florian vond dat hij zijn fruitpapje op de ‘Sunset Boulevard’ moest opeten. Zo gezegd, zo gedaan, natuurlijk in Hollywood-stijl. Auto afgeven, laten parkeren en wij even in een restaurant binnen op de Sunset Boulevard (één van de bekendste winkelstraten van LA, en ook o.a. via de film Pretty Women). We gaan heel wat films anders gaan bekijken zulle. Iets drinken op de Sunset Blvr, … de rekening voor een water, coke en een banana split mocht er wel zijn …

Een topdag alweer, maar nu nog van hieruit naar Santa Barbara geraken (een kleine 100 miles ten noorden van LA). Gemakkelijker gezegd, dan gedaan, maar nogmaals, weer zonder enig probleem bereikten we ons doel. Het was een drukke weg (maar gelukkig zondag), en langs prachtige oceaanzichten bereikten we na anderhalf uur ons hotel El Prado.

Vanaf nu willen we wat rust, en ons hotel is een charmehotelletje. Onze auto kan zelfs op een overdekte plaats staan (goed tegen de hitte) en onze kamer … als je wil kan je er een fuif in geven. Dit ziet er heel goed uit voor de komende drie dagen …

Oei, we zijn inderdaad op onze eindbestemming. Jammer, jammer … Raar, maar we hebben absoluut geen heimwee. We hebben zo veel gezien, en gedaan, dat er geen moment was, waarop we aan thuis moesten denken. Misschien komt dit wel de volgende dagen. Hoogstwaarschijnlijk zullen ze er thuis wel anders over denken. We zien het zo al voor onze ogen, ‘Moeten die nu zo lang weg zijn, wanneer komen die terug seg, da Florianneken, och gottekes, wat steken die daar allemaal uit’ …

Da Florianneken, beleeft de beste tijd van zijn nog korte leventje. En zeker als papa nog even gaat zwemmen met hem. Het was spartelen vanaf het moment dat hij het water zag, tot hij erin zat te plonsen. Gieren van de pret. We hadden zo een matrasje (soort van redband voor baby’s en ook op verschillende niveaus). Het niveau voor Florian is 1 (tot 18 maand), maar hij wil er gewoon uit, en wil vrijuit zwemmen in het diepe water. Niveau 2 en 3 zijn niet meer nodig voor de watergewenning. Papa moet opletten, want Florian is niet te houden soms. Kopje onder gaan … so what …

We hebben ons doel bereikt. Nu gaan we even uitrusten (hoewel … wat valt er hier nog allemaal te beleven ???) en wat nagenieten van onze beste, avontuurlijkste, spectaculairste, duurste en grootste reis, die we ooit gemaakt hebben. Een reis die waarschijnlijk nooit meer te overtreffen valt. We zijn supertrots en klinken met een glaasje lekkere Californische wijn op ‘de vele avonturen van Flinke Florian en zijn mama en papa in the Wild, Crazy and Funny West’ …

Maandag, 25 juli 2005

Een beetje rusten, dat gingen we vandaag doen. We hebben alles inderdaad wat ‘rustiger’ gedaan. Zalig, na zo een rondreis, zwemmen in de Stille Oceaan en ’s avonds … vers gevangen kreeft eten … een topvakantiedag met andere woorden.

Florian sliep deze morgen tot bijna 8.30. Een record voor hem. We hebben hem laten slapen. Lekker en zoet ontbijten in het hotel. Een ontbijt dat het hotel aanbiedt, bestaat steevast uit orange juices, koffie en allerlei zoete koekjes, donuts en hier ook wat fruit. Voor papa geen probleem, voor mama moet er nog wat gezonde voeding bij. Geen probleem, we zijn goed voorzien en hebben onze eigen voorraad steeds bij de hand. In onze prachtige en grote kamer is er uiteraard ook een ijskast, zodat alles hier lekker fris kan blijven.

Het tempo ligt vandaag heel laag, en dat is uiteraard de bedoeling. Laag is het alvast niet voor Florian, want die is superfit en speelt met zijn valies speelgoed, dat het een lieve lust is voor onze ogen. I.p.v. wat te lezen, genieten we van de speelse momenten van Floriantje. Behalve dat dit een gigantische reis is, is het formidabel om met ons drietjes steeds alles samen te doen. We genieten echt van elkaar, en dat zal volgende week serieus afkicken worden …

We gaan even het stadje verkennen. Een heel leuke stad, waarvan alle huisjes en winkels in dezelfde stijl zijn opgebouwd. Het voelt heel ‘Spaans’ aan en vooral ademt het een sfeer van zuivere, rustige vakantiestad uit. We zoeken een winkel die onze foto’s kan ontwikkelen. Als je immers met je filmrolletjes de veiligheid op de luchthaven hier moet passeren, loop je groot risico dat je foto’s naar de vaantjes zijn, omwille van de X-stralen. We wilden absoluut geen tweede ‘Egypte’-ervaring opdoen (een deel van onze foto’s waren daar verprutst –door de plaatselijke fotograaf), dus met een bang hartje gaven we al onze 9 filmrolletjes af. Het zag er alleszins heel betrouwbaar uit…

Nadien wandelden we nog even naar de bibliotheek, waar we ons verslag weer naar jullie konden doorsturen. Een internetcafé hebben ze hier niet. Toch geen computers. Iedereen wordt hier verondersteld een laptop te hebben met wireless internetaccess. Jammer dat we zo geen kaart hadden, maar we hebben toch al elke keer onze plan getrokken. We kopen wel nog een prepaid telefoonkaart, die ons toelaat iets langer naar het thuisfront te bellen.

Op het thuisfront begint het blijkbaar lang te duren. We verstaan dat heus wel, maar we hebben het hier nu eenmaal ongelooflijk naar onze zin. Trouwens binnen enkele dagen zijn we weer allen herenigd. Voor ons is er absoluut geen haast bij, maar we missen jullie uiteraard. Florian zal jullie alles wel vertellen in geuren en kleuren, met bijhorende gebaren en handgeklap. Hij doet het hier constant voor alle mensen die de revue passeren. En dat zijn er heel wat. Telkens vragen ze naar zijn naam, hoe oud hij is, en zeggen wat een prachtig kereltje het wel is. Zou het dan toch een ‘ster’ in wording zijn. Niet te hard van stapel lopen zeker, maar het is alvast een wereldburger … Eerlijk gezegd, we zijn nog geen enkele baby tegengekomen vanuit Europa …

Op de middag bellen we dan even naar huis. We moeten rekening houden met het tijdverschil. Terwijl ze zich thuis opmaken om te gaan slapen, nemen wij onze biezen en trekken naar het strand.

Het is weer prachtig weer, en we vinden meer dan genoeg plaats op het strand. Florian was even in slaap gevallen, en we laten hem als een echte prins in zijn ‘maxi cosi’ liggen. Er kan geen straaltje zon aan hem, omdat we hem met paraplu en handdoeken hebben afgeschermd. Mama en papa profiteren wat, en zonnen en lezen. We liggen vlakbij de Grote, Stille Oceaan. Zo stil is ze niet, want de branding is sterk en gevaarlijk. Golven zijn hier veel groter dan in de Noordzee. Het is dan ook geen zee he, maar een oceaan. Florian, die ondertussen wakker geworden is van de rondvliegende pelikanen, beleeft zijn eerste strandavontuur dan ook aan de Grote Oceaan. Hij ontdekt wat zand is en smeert het ronduit op al onze handdoeken. Dan maar naar het water. Water is water, en met de gekende spartelende beentjes, wil hij de oceaan in.

Een golf is weer iets nieuws voor Florian, maar wat kan het hem deren. Vooruit papa, die oceaan in. We zetten ons natuurlijk helemaal in het begin, maar zelfs daar komen de golfslagen snel. Florian vindt het toch weer fantastisch. Hij zit daar in het zand (en vindt het raar, dat zijn voetjes onder het zand verdwijnen) te wachten op de volgende baar. Als er rondom hem water is, begint hij te plonsen dat het een lieve lust is. Het smaakt zout, en geregeld moet papa hem even omhoog heffen zodat de golven niet over hem heen gaan. Papa moet hem ook heel goed vasthouden, want het water trekt zich ook krachtig terug. Bovendien wil Florian steeds dieper.

Het is genoeg geweest, en mama neemt hem mee voor de ‘afdroog’. Groot protest. Niet simpel, een natte actieve kerel op het strand afdrogen. Papa gaat toch nog even terug, de oceaan in, en trekt een paar baantjes. Niet te diep, want je voelt zo, dat dit verradelijke dieptes zijn. We zwemmen wel niet te ver van de beroemde pier en er zijn ook wel redders in de buurt hoor.

Terug naar ons hotel voor het fruitpapje, en nadien weeral het water in. Deze keer in het zwembad. Florian speelt graag met de bal, en kan die Eigenlijk al beter pakken, dan mama… Vrouwen en balsporten he … Hij spettert het hele bad rond, en trekt weer alle aandacht. Vooral vrouwelijk schoon interesseert hem…

Na het zwembad, een gewoon bad, zodat Florian zijn dag, niet meer stuk kan. Water genoeg gehad vandaag.

Opgefrist, en na deze strandavonturen, is de eetlust goed aangescherpt. We krijgen een goede tip van de hotelmanager en willen graag een visrestaurant. Verser dan hier, ga je de vis niet vinden…

Het is maandag, en net dan kan je een hele kreeft krijgen voor de prijs van een halve … Papa wil dit zeker en vast eens proberen (een dikke 2 pound) en mama neemt een variatie van verse gegrilde vis. Het heeft enorm gesmaakt. En die kreeft, mmmmmm delicious. Het doet wel raar, die beestjes nog in het aquarium te zien zwemmen … Florian hield het bij een boterhammetje met kaas.

Een echte strandvakantiedag dus. We waren ondertussen ook de foto’s gaan afhalen, en ze zijn zonder meer, prachtig. Bij een glaasje rode wijn, genieten papa en mama alweer van de voorbije weken en ligt Florian compleet uitgeteld in zijn bedje. Nog van dat …

Dinsdag, 26 juli 2005

Vakantie is ook even tijd maken, om tot rust te komen. En dat is ook nodig. Een hele leuke dag alweer, met veel water, een bezoek aan de missiepost en wat soevenierjagen… Maar we zijn ’s avonds een beetje ‘melancholisch’ … Het einde van ons avontuur komt in zicht. We zijn niet triestig omwille van heimwee, integendeel, we willen eigenlijk nog niet naar huis …

Het klinkt misschien heel raar, maar het is de eerste keer dat mama zelfs nog niet naar huis wil. Papa die vindt het overal ter wereld ok. En Florian? Reis daar zoveel mogellijk mee de wereld rond. Zonder enige twijfel is dit de ideale leeftijd geweest om met ons zoontje nog eens een grote reis te maken. Je moet wel Flinke Florian heten, om zo een avontuur aan te vatten.

Weer lekker lang geslapen, en papa was blijkbaar nog niet goed wakker om de dartele Florian op het grote en hoge bed te houden … Boem, patat, de grond op … een huilbui en een fikse buil zijn het gevolg…. Floriantje was er even niet goed van, maar vergaf het papa heel snel met een guitige glimlach. Niets aan de hand, laat ons gewoon verder ravotten op het bed…

Deze keer waren er bij het ontbijt, andere zoete koeken… Iets waar we wel naar uitkijken … onze zondagse Belgische boterkoeken… En voor mama ook goeie pralines … Misschien toch nog een reden om naar huis te komen? Eigenlijk voor het eten, toch niet. De Amerikanen hebben wel geen eetcultuur, maar je vindt overal schitterende restaurantjes. Het is trouwens opvallend, dat de goede restaurants steeds barstens vol zitten. (en niet alleen door toeristen) De fastfoodketens zijn natuurlijk in de overgrote meerderheid.

We doen het zoals gezegd heel rustig aan. Laten Florian wat spelen … alles uit de valies, eens goed bestuderen, dan er weer in … Dit kan zo nog een tijdje doorgaan. Ook met het balletje spelen vindt hij enorm leuk. Zou het dan toch het verhoopte voetballertje worden? Geen paniek, opa Fliep, zingen en naar muziek luisteren doet hij ook nog steeds enorm graag. En daar hij een van de weinige Moesenaars zal zijn die Hollywood heeft gezien, wordt het misschien toch nog een acteur? De Scheldegalm zal wel ietsje te min worden, vrezen we …
Mama en papa lezen ondertussen … ‘suskes en wiskes’ … Geen zware kost meer. De Nicci French e.a. die we mee hadden, zullen nog wat geduld moeten hebben.

Het stadje Santa Barbara is heel mooi en heeft een gezellig winkelcentrum. We gaan nog wat op zoek naar soeveniers voor de opa’s en oma’s… Het is wel verdomd moeilijk een soevenier te vinden. We hebben zo veel verschillende dingen gezien, dat er niet één alles kan weergeven… Misschien wat budweiser voor opa Fliep, of toch maar een paternoster van bij de paterkes hier? We zijn er nog niet uit, en uiteraard laten we jullie in spanning …

We laten ook al onze foto’s op cd-rom branden, zodat opa Rob niet hoeft te paniekeren. Hij zal alle fotootjes van zijn flinke kleinzoon kunnen bewonderen op de computer.

Na de middag doen we de missiepost van Santa Barbara aan. De grootste van de hele westkust. Als je de kaart beziet, zijn er overal op dagreizen van elkaar ooit missieposten gesticht, waar een stad werd rond gesticht. (San Diego, Santa Monica, Santa Barbara, Santa Maria, Santa Cruz, San Fanscisco, …) De missionarissen probeerden destijds de oorspronkelijke inwoners, de indianen, te bekeren tot het ware geloof ... Enfin, het was meer dan een bezoekje waard. Alleen, in het hotel zeiden ze dat het makkelijk te voet te doen was, maar dan mag je niet verkeerd lopen… Een half uurtje stappen in de blakende zon, met een spartelende Florian op uw lijf … de zusters bij de mission, zagen direct dat we niet van Californië waren. Die doen zo geen fratsen in de zon… De kapel bracht echter de nodige afkoeling en rust.

Tijd voor wat andere afkoeling. Terwijl Florian zalig lag te slapen, konden mama en papa eindelijk wat lezen en afkoelen in het zwembad. Onze kamer is trouwens vlak bij het gezellige zwembad. Het is hier absoluut geen mastodont van een hotel, maar zoals we al eerder zeiden, een charmehotel met uitstekende service.

Florian liet zich gepast horen, en was een beetje kwaad dat we zonder hem aan het zwemmen waren. Geen paniek, na zijn fruitpapje nog even de resterende foto’s gaan halen en dan het splashmoment van Florian. We vrezen dat zijn blauwe badje thuis in de tuin een beetje klein zal zijn, daar hij reeds vlot de dolfijnslag kan…

Rustig, houdt in, je niet al te veel verplaatsen, en we laten ons dan ook op de kamer bedienen; roomservice please. Een heel gesmaakte pizza (onze eerste hier in de States, jawel), met nog wat groentjes en natuurlijk, frisse Californische wijn. Florian kon ondertussen met zijn bal spelen en mama en papa zaten lekker en gezellig te dineren. Het hoeft ook niet iedere dag kreeft te zijn he …

Een romantische avond, met een weeral uitgetelde Florian. Het bleef niet bij één flesje… Ons verdriet moest toch worden verdronken…..

Woensdag, 27 juli 2005

Snif, snif, onze American dream is bijna over. Maar we willen in schoonheid afsluiten. Daar we vanavond in het Hilton Airport Hotel, vlakbij de luchthaven slapen, kunnen we er maar beter weer een dagje LA van maken … en wat voor één. We hadden wel al wat gezien, maar één van de topattracties van LA is … Universal Studios Hollywood. Hollywood, here we come again...

Na een paar rustige dagen in Santa Barbara, belooft dit wel weer een vrij drukke dag te worden. Ach ja, Universal Studios niet bezoeken als je in LA bent geweest, zou eigenlijk wel doodzonde zijn. Onze laatste dag, een laatste keer alles weer in de auto. Een stevig ontbijt, uitchecken en back to LA. LA in de week, is natuurlijk …traffic jam, maar relatief vroeg (toch maar weer netjes gevonden), staan we voor het immense domein van Universal Studios. Florian heeft weer een dutje gedaan. Vanaf dat de motor van de auto draait, is hij vertrokken. Het is echt een schatje.

Onze propvolle auto staat op de parking. Op weg naar het pretpark, zie je onmiddellijk dat dit geen gewoon park is. Alles is hier megacool en ‘glitter en glamour’ zijn de juiste woorden. Het is goed elf uur. We kopen gewone kaartjes, want met Florian zo een park bezoeken is niet evident. Gelukkig is er een vriendelijke jongen die ons verteld dat ouders die aanschuiven voor een attractie kunnen gebruik maken van de ‘Child switch’ (de ene ouder schuift aan, en de andere blijft bij het kind, nadien mag de andere ouder onmiddellijk naar voren – heel goed systeem). We hadden eerst gedacht aan een ‘front off pass’ (beiden onmiddellijk naar het begin van de attractie, zonder aanschuiven), maar dat kost ten eerste stukken van mensen, en ten tweede zouden we toch nog steeds elk apart de attracties moeten doen. Er zijn ook bangelijk veel shows hier, en dan zit je toch graag tezamen (die waar Florian binnen mag)

We zijn net het park in, en een sprookjeswereld, maar op zijn Hollywoods, valt op jou. Heel veel volk is er ook wel, maar alles is tiptop georganiseerd. De letters van ‘universal’ op de vloer, worden constant opgepoetst. Eerst tijd voor het middageten van Floriantje, en het is duidelijk, hij heeft er weer ontzettend veel zin in.

Onze eerste show: Waterworld. Voor alle duidelijkheid: Universal Studios, is een pretpark, waar alles rond film draait. Bijna alle grote hitfilms zijn hier geproduceerd en/of opgenomen. Waterworld was een megafilm met Kevin Costner. Weliswaar een geflopte, maar de show die hier rond gemaakt is, overstijgt onze stoutste verwachtingen. We nemen goede plaatsen (waar je niet nat wordt) en genieten van het spektakel. Het is echt een spektakel, met jetski’s (die het publiek nat maken), speedboten, een watervliegtuig dat landt in het water, gevechtscenes, alles dan nog eens met ontploffingen en vuur … kortom Amerikaans spektakel van de bovenste plank. Florian kan het enorm appreciëren daar het allemaal op het water gebeurt, en geeft dan ook veel applaus. De acteurs zijn allemaal Hollywoodvedetten …

Universal Studios, biedt ook de mogelijkheid om de backlots te bezichtigen. Het is ook één van de absolute hoogtepunten van dit park. Op naar de treintjes die je gedurende drie kwartier rondrijden in de wondere wereld van de filmwereld van Hollywood. We zien verschillende ‘stages’ (grote hangars) waar films worden opgenomen, en krijgen vele speciale effecten te zien. Zo gaat ons treintje, in een metrostation, dat volledig instort, zien we enkele sets van ‘Jurassic Park, krijgen we opeens een vloedgolf, (die juist op tijd wordt afgeleid), rijden we over een brug die toch wel instort zeker, en door een rivier, die zich net als Mozes’ Rode Zee in tweeën splitst, zien we hoe ze het in de film laten onweren, maken we kennis met King Kong, een live-opname van ‘Desparate Housewives (Florian moest even stil zijn), …. En nog ontzettend veel meer. Een grandioze toer met als besluit … op het scherm zie je niet wat er zich allemaal op zo een set in werkelijkheid afspeelt. Meer dan de moeite. Florian was op het laatste wel in slaap gevallen, en sliep in de buidel van papa als een roosje.

Op naar het volgend avontuur. Of beter terug ... ‘Back to the future’. Een vlucht in de spacemobiel van doc. We maken gebruik van de ‘child switch’. Eerst mama, daar Florian toch nog aan het slapen was. Beiden komen we toch een beetje ‘dizzy’ uit deze ervaring. Tjonge, jonge, simulaties zijn niet echt iets voor ons, maar het was wel heel knap.

Het fruitpapje van Florian is steeds het moment om even iets te drinken of te eten. Nadien gaat papa nog even het kasteel van ‘Von Helsing, Dracula’ binnen. En eerlijk toegeven, een paar keer ben ik toch goed geschrokken.

Op naar de nieuwe sensatie van Shrek. 4D-Schrek showtime. Overal hangen borden met de wachttijden, zodat je het juiste moment er maar moet uitpikken. Weer zo een goed systeem. Tijdens het wachten in de rij, stal Florian weer de show. Hij zat in papa’s nek, en was iedereen aan het entertainen. We hebben staan dansen op muziek van Shrek, en leuk dat het was. Een knappe interactieve show, waar je stoel ook meebeweegt, en af en toe het snot van schrek op je gezicht vliegt. Florian vond het beter te volgen al staande, en speelde heel de tijd met zijn 3-D bril. Op de foto met Shrek en Fiona, kon natuurlijk niet ontbreken in het rijtje … cheese …

Nog even naar het Lower Lot (het park heeft twee niveaus). Het was een hele toer weer om naar beneden te gaan met de roltrap (maar liefst 4 hoge roltrappen). Maar als je in Londen met de buggie en Florian erin de roltrappen kan nemen, kan je dat hier ook.

Beneden doen we nog een paar attracties, waaronder Jurassic Park (een raft met mega raptors (prehistorisch monster), die met opengesperde muil op je afkomen) en ‘Backdraft’. Het werd daar even heel warm, want de hele set stond in vuur en vlam. Terwijl mama en papa elkaar aflosten in de attractie van Jurassic Park, heeft Florian heel de tijd met Mexicaantjes gespeeld. Ze waren allen een beetje groter, maar hij liet zich absoluut niet doen. We hebben eigenlijk weeral eens ontzettend genoten van onze schat vandaag.

Het was reeds zeven uur geworden en we moesten nog naar ons hotel aan de luchthaven. Weer een dolle rit door LA, maar ondanks de voorspellingen van monsterfilles, bereikten we vrij snel ons gigantisch hotel. Vanaf nu is het gedaan met genieten, en is het even stressen. Alles moest uit de auto (en dat is heel wat), want papa ging de auto nog terugbrengen naar de verhuurmaatschappij Alamo. Ook dit ging verrassend vlot, en gelukkig kan papa een lift terug krijgen, want in het donker in LA rondlopen, werd mij niet aangeraden… Mama was ondertussen alles in de valiezen aan het proppen en Florian bleef maar tateren en tateren …

Het moet ook voor hem een fantastische reis geweest zijn … Ons verhaal zit er jammerlijk op. Ook aan dit sprookje komt een einde. Hopelijk hebben jullie allen kunnen genieten van onze wederverhalen. Als jullie geïnteresseerd zijn in foto’s of de video … let us know.

Er staat ons morgen een hele lange vermoeiende dag te wachten … Terug naar Moerzeke, (we landen pas vrijdag, daar het bij jullie 9 uur later is) en dat is wat meer dan de 3608 miles die papa heeft gereden in de States … God bless you.
 

© USA4ALL & Gunther Huygens