dag 8, 14 oktober 1999  

We zijn vroeg tussen de klamme lappen vandaan, kijken naar buiten, en alle auto's zijn wit! Het heeft knap gevroren, we laten de zon het werk doen, want, als we klaar zijn met een krachtig ontbijt, zijn alle ruiten weer schoon. We bellen met Holland, alles goed , we gaan de I-40 east op. Prairie, prairie en nog eens prairie, geen boom, geen struik, helemaal niets, alleen op de spaarzame junctions is het druk. Bij Holbrook tanken we, en pakken de 180 south. De eerstvolgende junction is gelijk de South Entrance naar het Petrifi ed Forest National Park. Hier kopen we een zgn. Golden Eagle Pass van 50 $, dat moet je zelf even berekenen. Voor elk Park, Historic Site of National Monument moet je betalen, afhankelijk van bekendheid, grootte etc. kan dit van 5 tot 20$ per auto + inzittenden zijn. Wij willen een aantal parken gaan "doen", waaronder een paar heel bekende, dus is het voor ons aantrekkelijk om zo'n pass te kopen. Dat we juist bij de South Entrance zijn begonnen, hebben we ergens in een boek gelezen, we zien wel. Vlakbij het entrance station liggen de Giant Logs Trail, en de Long Logs Trail. Het moge bekend worden geacht, dat schrijver dezes een bloed hekel heeft aan lopen; als het het gemotoriseerd kan, moet je het beslist niet lopend doen, is zijn motto, maar hier, in dit Park, sta je oog in oog met enorm veel geschiedenis, dit móest ik lopen! We worden niet teleurgesteld, beide trails zijn in totaal bijna 2 km lang, en voeren ons langs versteende boomstammen van een geschatte ouderdom van 225 000 000 jaar. Da's natuurlijk niet niks! De bomen die er liggen, zijn uiteraard niet meer van hout, ook de naam van het Park, Petrified Forest, klopt niet. Het is helemaal geen bos, maar hier heeft in de zéér grijze oudheid een grote scherpe bocht van een enorme rivier gelegen, daar zijn in diezelfde oudheid een flinke stapel dode bomen in terechtgekomen, die zijn vervolgens bedekt met lagen sediment, daardoor vertraagt de verrotting, er komen nog wat natuurlijke processen bij kijken, en uiteindelijk worden de organische stoffen, in feite de gehele boom, vervangen door silicaten en daardoor kristalliseert het hout tot kwarts. In het Visitors Center staan een paar grote stukken "hout", die met een diamantzaag verzaagd zijn, en vervolgens gepolijst. Dat ziet er schitterend uit, maar er staat een heel klein prijskaartje op, 8000$ en daar komt shipping nog bij. Toch hebben wij ook een stuk(je) meegenomen, volkomen legaal gekocht, want op het illegaal meenemen staan zware straffen. De stukken versteend hout waar wij langs lopen, zien er ook prachtig uit, logisch, want ook zon, wind en regen of sneeuw, zorgen voor het polijsten van deze stukken, het duurt alleen wat langer. Als we later praten met iemand die er veel verstand van heeft, blijkt, dat dit versteende hout helemaal niet zo zeldzaam is. De stukken die hier verkocht worden, komen allemaal van privé-terreinen hier in de buurt. Aan dit Park mag door mensen totaal niets veranderd worden. Toch gebeurd dit wel! Met name de wind "verplaatst" nogal wat zand, ook de regen doet dat, en daardoor "verdwijnen" er bomen onder een nieuwe laag zand, maar er "verschijnen" ook nieuwe bomen. Dat dit alles niet in een week gebeurt, is duidelijk, maar parkrangers vertellen, dat ze elk jaar wel nieuwe objecten ontdekken. En ondanks een "ZERO LOSS TOLERANCE policy verdwijnt er in de diverse achterbakken van auto's toch een 10-12 ton aan "hout".  Zoals al geschreven, de wandeling is groots, je kunt  de jaarringen nog tellen, alles glimt in de zon, en in sommige opengebarsten stukken boom groeien bloemen. Dat geeft een heel aparte dimensie aan het geheel. Ook worden hier veel botten van dinosauriërs gevonden, en men heeft ontdekt, dat er in de grond, tientallen  meters diep, nog veel meer zit. Onder de indruk van hetgeen we gezien hebben, gaan we verder, Crystal Forest, Jasper Forest, ook een paar prachtige punten om te gaan kijken, The Teepees, een aantal heuvels, plotseling oprijzend uit het landschap, in de vorm van, uiteraard, teepees. Ze zijn opgebouwd uit een aantal, gekleurde, lagen, en die verschillende lagen vertegenwoordigen miljoenen jaren geschi ed enis. Dan komen we bij een ander hoogtepunt van dit indrukwekkende Park, Newspaper Rock. Daar stappen we natuurlijk uit, en na 100 meter kun je een meter of 20 naar beneden kijken. Daar liggen een aantal grote rotsen die gedeeltelijk overdekt zijn met petroglyphen of rotstekeningen. Met de krachtige Busnell kijker en de al even krachtige zoomlens op de Minolta, ontwaren we hert-achtigen, ook duidelijke mens-achtigen, en er staan ook een paar spiralen op, die we later terugvinden in het boek Rock Art Symbols. Dit bewijst dat er hier mensen hebben rondgelopen zo rond 1300-1400 AD. Ook dit maakt het Park zo interessant. Weer diep onder de indruk gaan we verder. We rijden over een grote hoge brug die hier over de I-40  loopt, dwars door het smalste gedeelte van het Park loopt hier die Interstate en een spoorbaan, waarover we regelmatig treinen zien rijden. Er liggen nu ook praktisch geen versteende bomen meer, maar we komen in een ander interessant gedeelte van het Park, The Paint ed Desert. Ook dit is weer een machtig stuk natuur, later toegevoegd aan het originele Petrifi ed Forest, en de naam is heel toepasselijk! Ook hier weer spelen de zon en het tijdstip wanneer je hier bent een grote rol, maar dat is in veel parken in deze regio zo. Vanaf een aantal viewpoints, Lacy Point, Whipple Point, Nizhoni- Pintado en Chinde Point heh je een fantastisch uitzicht over een golvend landschap, vol grote rotsen, en varierend in allerlei kleuren, er groeit niets, het is een fantastisch gezicht. Bij het Visitors Center aan de North Entrance hebben ze een goed restaurant, wij hebben daar een prima lunch, en watdenkiewat, 4 nederlanders, die heerlijk lopen te stunten, veel engels kennen ze niet, ze zijn er serieus van overtuigd dat ze alle vier hetzelfde besteld hebben, maar als het allemaal wordt gebracht, hebben ze alle vier iets anders… Marja geeft ze nog wat tips mee voor onderweg, hebben ze beslist nodig. De weg terug, nu over de I 40 west, gaat snel, voor een aantal zelfs te snel, en die krijgen een smokie achter zich aan, en een fikse boete, tot nu toe, hebben  we dat elke dag minstens 1 keer gezien, en het zijn zonder uitzondering allemaal jongelui, Je ziet ze niet, maar ze zijn er beslist, de jongens en meisjes van de Highway Patrol!  Morgen willen we naar de Grand Canyon, daarom zoeken we een plaatsje dicht in de buurt. Een blik op de kaart leert ons, dat Williams redelijk in de buurt ligt, in het bonnenboekje vinden we weer een bonnetje, dus wat let ons om naar Williams te gaan? Niets, Williams is een leuk, heel klein, kneuterig plaatsje aan de Route 66, ter plekke is het vinden van het motelletje geen p rob leem, en hebben we voor 24.95 $ een kamer, auto pàl voor de deur, dit is Amerikaans reizen in optima forma. Middels een foldertje, weggeplukt uit de ook hier aanwezige infstand, weten we, dat Williams ook een leuk klein stationnetje moet hebben, en een toeristentrein naar de Grand Canyon. Daar gaan we even kijken, verdomd, er staat een prachtige grote zwarte locomotief, erachter een dieprode Caboose, dat allemaal voor een ouderwets aandoend station. Mooie foto's zijn het resultaat. Volgens grote borden moet Williams ook een zgn. Historical District hebben, klopt, maar Amerikanen geven vaak grootse namen aan iets, wat in 't "eggie" niets voorstelt, wederom is dit daar een prima voorbeeld van. Wel zijn er hier veel Route 66 motels en eethuisjes, ook dat doet allemaal leuk aan, veel mensen brengen hier de nacht door, en gaan met de al eerder genoemde trein de volgende dag naar de Grand Canyon. Wij pakken morgen de auto wel. Om half zes die middag, zou deze trein aankomen, en dat is altijd een leuk gezicht, wij erheen, maar we zijn absoluut niet de enigen, veel trein-enthousiastelingen staan gewapend met teletoeters en videocamera's, de aankomst af te wachten. Volgens de folder moest dit een stoomlocomotief zijn, maar tot onze verbazing komt er een grote groene diesellocomotief het emplacement oprijden, dat is toch wel een klein beetje een teleurstelling. Stoom is nu eenmaal véél en véél mooier. We gaan lekker eten,  daarna kun je in Williams, in de "hoofdstraat", lekker genieten van een leuk aanbod van verschillende winkeltjes en kroegjes. We gaan vroeg slapen. Dit alles is geschreven vóór we gingen slapen, nu had het miepje bij het inchecken al gevraagd, of we het eerste uur geen water, dus douche en toilet, niet wilden gebruiken, er was een plummer bezig met reparatiewerkzaamh ed en, vandaar. Tuurlijk, geen p rob leem, maar nu is het normaal, dat mensen hun behoefte doen, keurig gezegd, niet? Bij Marja ging het lichamelijk en technisch allemaal prima, bij mij lichamelijk ook machtig, maar de techniek liet me in de steek, de pot zat verstopt!

 

dag 9, 15 oktober 1999

Dat moésten we die ochtend bij het uitchecken wel melden, dat deden we ook, maar we moesten het twee keer vertellen, voordat het niet zo slimme miepje doorhad wat we bedoelden. Dat ze daarbij niet blij keek, konden we ons goed voorstellen, wij werden er die ochtend ook niet bepaald vrolijk van, toen wij vanochtend het deksel van het voor kleine Amerikaanse kontjes gemaakte potje optilden. Een gistende hoop drab lag ons droevig aan te staren. Het besluit om een poging te wagen, om een en ander zelf "op te lossen" werd niet licht genomen! Dat moge duidelijk zijn. Met een plastic zak bij wijze van handschoen, grabbelde schrijver dezes de ergste harde stukken bijeen, dit in een poging het gat weer open te krijgen. Dat daarbij óók harde stukjes zaten van vorige bewoners, is méér dan waarschijnlijk! Dat daarna de afvalzak met gezwinde spoed naar een tegenover dit etablissement staande afvalbak werd gebracht, details! Zoals gezegd, het miepje was er niet blij mee, maar we vertelden het zachtjes aan haar, toen de receptie vol stond, ze kon geen kant op. Dat wij daarna, alle snelheidsrecords brekend met onbekende bestemming vertrokken zijn, ook details. We hebben en route heerlijk ontbeten, en dan is het gewoon een kwestie van de weg volgen, richting Grand Canyon. Nèt voor Valle, aan de 64/180, zien we ineens een C121A Constellation staan. Dat we hier gestopt zijn, is natuurlijk duidelijk. Wat wij totaal niet wisten, hier staat het Grand Canyon's Planes of Fame Air Museum, met als grote blikvanger de reeds gememoreerde Connie. Er hoort een klein winkeltje bij, de altijd aanwezige gift-shop, en er staan een paar hele mooie vliegtuigen buiten. Die Connie uiteraard, maar ook een Ford Trimotor, een Thunderbolt, een T-Bird, een Grumman F11F in de kleuren van de Blue Angels alsmede een Messerschmidt Bf109G. Ook een B-25 en een P-51 ontbreken niet. In het winkeltje vinden we een prachtig boek over de Constellation, onze dag kan niet meer stuk. We noemden net: aan de 64/180, misschien dat dit toch enige uitleg behoeft. De 64 is een zgn. State Highway, de 180 is een US Highway. De 64 loopt van Williams tot aan de Grand Canyon. De 180 loopt van Flagstaff, in feite het verlengde van de Interstate 17, tot aan halverwege de 64, tussen Williams en de Grand Canyon. Vanaf dat punt is het dus de 64/180. Dat kom je op veel meer plekken tegen, dat een weg meerdere nummers heeft. Ook een Interstate kent dit verschijnsel. Om bijvoorbeeld in Arizona te blijven, de US Highway 93 van Phoenix naar Las Vegas, loopt in de buurt van Kingman gedeeltelijk over in de Interstate 40. Laat je dus niet van de wijs brengen, gewoon goed opletten en tevoren even op de kaart kijken. Dan zien we een verschrikkelijk ongeluk, een wagen die een paar keer over de kop geslagen is, en dit op een weg, kaarsrecht, en zo plat als een dime. Bij de ingang laten we onze Golden Eaglepass zien, en kunnen we door. Het wordt ook steeds drukker, logisch, het weer is prachtig, het loopt tegen 't weekend, en we zijn vlakbij een van de drukst bezochte Nationale Parken van de VS. Marja heeft weer een helder moment, we gaan eerst een kamer reserveren, zegt ze, dit terwijl het pas 10 uur is. Maar als je, zoals wij, reist op een manier van: "we zien wel", dan moet je in dit soort parken zo snel mogelijk een kamer reserveren, het alternatief is om dit vèr van tevoren te doen, of niet in het park zelf slapen. We proberen de Bright Angel Lodge, maar die zit dus mudvol japanners, het vriendelijke tootje achter de receptie geeft ons een tip, en verdomd, 10 minuten later hebben we een kamer in de Mastwick Lodge, niet goed koop en niet gelijk beschikbaar, maar we kunnen vannacht in 't Park ronken. Ook hebben we nog de pech dat het een "rook"kamer is, een kwestie van jammer, maar helaas. We gaan koffie halen in het Shopping Center, het bleef niet bij koffie, ze verkochten er ook mooie kleding… Om de enorme stroom bezoekers, met name in het hoogseizoen, in goed e banen te leiden, hebben ze hier het volgende bedacht. Laat de auto staan! Dat zal de gemiddelde Amerikaan niet gauw doen, tenzij er een heel goed alternatief is. Hier hebben ze dat voor elkaar gekregen, gewoon één opstappunt, en om de paar minuten komt er een bus voorrijden, die een groep mensen meeneemt voor een tocht langs de Canyon. Op diverse punten mag je eruit, kun je een beetje rondkijken en foto's maken, pak de volgende bus en laat je afzetten op het volgende punt. Je kunt dit doen vanuit het Grand Canyon Village, je hebt een West Rim Drive en een East Rim Drive. Je mag de twee drives niet met eigen auto doen, tenzij je "handicapped " bent, dan krijg je een speciaal pasje. Het systeem is gratis, maar heeft als groot nadeel, dat iedereen zijn of haar auto zo dicht mogelijk bij die bushalte wil zetten, ons lukte dat aardig, in het hoogseizoen is dit een regelrechte ramp! Ja, wat moet je over de Grand Canyon vertellen, we hebben allebei al eens aan de noordkant gestaan, en ik ben zelf al eens op het punt waar we nu staan, geweest. Het is allemaal  groot, diep, verschrikkelijk mooi, dit moet je gewoon zien, misschien als beste voorbeeld een citaat uit het boek "USA Zuidwest, The Rough Guide"

Hoewel jaarlijks ruim 5 miljoen mensen naar de Grand Canyon of the Colorado komen kijken, blijft dit gebied buiten het bereik van het menselijk voorstellingsvermogen. Foto's noch cijfers kunnen een idee van de werkelijke omvang geven. De Coloradorivier stroomt door een onvoorstelbare afgrond van een mijl diep. De Canyon, die vier tot 18 mijl breed is, vormt een eindeloze uitgestrektheid van verbijsterende vormen en kleuren, verblindende schittering en ondoordringbare schaduw, grimmige bergen en hoogoprijzende zandsteenpieken. De Canyon is ongenaakbaar en afstandelijk - niemand vertrekt teleurgesteld, maar veel bezoekers houden een leeg gevoel over. Eigenlijk kan niets wat u daarna nog onderneemt, op, tegen die eerste verbijsterende kennismaking met de kloof.

Hier is geen woord van gelogen, het is inderdaad verbijsterend! Als je op de rand staat, voel je jezelf héél klein, vanaf diverse viewpoints kun je andere viewpoints zien, maar zelfs onze krachtige Bushnell kijker heeft moeite met het ontwaren van menselijke figuren. De eerste blanken die hier kwamen, een detachement van de beroemde exp ed itie van Fransisco Vasquez de Coronado, onder leiding van García López de Cárdenas, zag de Grand Canyon, maar was eigenlijk op zoek naar de beroemde zeven steden van Cibola, probeerde hier de Canyon over te steken, maar dat mislukte. Ze vonden dit gebied maar niks, en daarom werd het allemaal een klein beetje vergeten. In 1850 nam de VS dit gebied over van Mexico, het had niet eens een naam! De bedenker van de naam "Grand Canyon" is John Wesley Powell, maar dat is weer een heel ander verhaal. Wij besluiten om niet de East Rim Drive te doen, maar met onze eigen auto de 64 east te nemen, tot aan de East Entrance van de Canyon. Ook dan kom je langs mooie punten, Grandview Point, Moran Point en Lipan Point, zodat je nog eens een blik in- en over de Canyon kunt werpen. We eten onze meegebrachte bammetjes en route, en het is weer een kwestie van genieten. Op sommige punten zie je, heel ver in de diepte, een klein stukje van de Colorado Rivier, het loopt nu tegen het eind van de middag, dit is een van meest mooie tijden om hier dan te zijn, de nu laagstaande zon werpt lange diepzwarte schaduwen door de Canyon, steenmassa’s die een half uur geleden nog grijs waren, zijn nu dieprood gekleurd, het is fantastisch. Vlakbij de East Entrance staat de Desert View Watchtower, een taps toelopend cylindervormig gebouw, je kunt naarboven klimmen, maar het uitzicht is niet spectaculairder als 10 meter lager. We gaan dezelfde weg terug, dat moet ook wel, er is geen andere. Eenmaal terug in de Village, zouden we het toch wel leuk vinden, als er eens wat wild passeerde. Deze gedachte is nog niet uitgesproken, of we zien een aantal herten, op een meter of 4 van onze auto, vlàk langs de weg. Het langsrijdende verkeer doet ze niets, even verderop weer een paar, en vlak daarna zien we een grote bok met een behoorlijk gewei. De geiten die wij net gezien hebben, behoren waarschijnlijk tot zijn kudde, hij houdt ze natuurlijk goed in de gaten, ze mochten eens "vreemd gaan" naar een andere kudde. We komen langs het leuke stationnetje van de Grand Canyon, hier komt de trein aan, die 's-morgens uit Williams vertrekt. Uiteraard maken we foto's, dan gaan we eens kijken wat onze, dure, kamer voorstelt. Nou, meer dan prima! Als we het gordijn openmaken, dan kijken we naar een fraaie bosrand, het raam gaat open, we horen de bomen ruisen, de roep van een uil, we schenken ons een drankje in, en gaan gewoon zitten genieten, dit is productbeleving! Maar de tijd dringt, een van de mooie dingen die je hier kunt zien, is een zonsopgang en een zonsondergang, dus pakken we de auto, we gaan naar Yaki Point. Daar aangekomen, zijn we niet de enige. Met een hoop geluk raken we de wagen kwijt, lopen naar de rand van de Canyon, en daar zit, staat en hangt al een paar honderd man. Met de kijker zien we, dat ook de andere viewpoints in de buurt een méér dan grote belangstelling hebben. De zon staat nog iets boven de horizon, als je nu een blik in de Canyon werpt, figuurlijk dan, zie je absoluut niets, maar het gedeelte wat door de zon nog beschenen wordt, is vlammend rood, prachtig donkergeel en allerlei "tussen" tinten. Wij hebben al een aantal dingen op dees aardkloot gezien, die we nooit meer zullen vergeten. Daar hoort dit vanaf nu óók bij! In het pikkedonker gaan we terug naar de Lodge. Er hoort een eetgebeuren bij, geheel en al zelfbediening, snel, goed en duur. We gaan ook nog even kijken in de grote gift-shop, maar dat is knudde, om een bekende tv-commercial te citeren: het kóst een paar centen, maar dan hèb je ook niks. Een paar voorbeelden, er staan Mugs te koop, als je ze beetpakt, dat doen Nederlanders altijd, dan blijft de afbeelding aan je vingers plakken, maar het moet wèl 12.95 $ kosten! Er zijn truien en t-shirts te koop, zéér slecht b ed rukt en tegen topprijzen. Ook voor simpele sleutelhangers en pennen, knuffelbeesten en Americania worden prijzen gevraagd die in geen enkele verhouding staan tot de kwaliteit. Jammer. We gaan naar buiten, laten onze ogen wennen aan het donker, en kijken dan naar boven! Je weet niet wat je ziet, het is koud, er is geen bewolking, geen straatverlichting oid. en daardoor is de sterrenhemel heel erg mooi. Ook dit zullen we niet gauw vergeten.

 

dag 10, 16 oktober 1999  

We staan laat op, deels een beetje verslapen, deels omdat we toch vakantie hebben. We doen gewoon lekker waar we zin in hebben. Dat heeft wel nadelen, als we willen ontbijten in de eetzaal van de Maswick Lodge, zijn we eigenlijk een beetje te laat, en daardoor is bijna alles al opgevreten. Geen ramp, we gaan naar de Javapai Lodge, daar is nog genoeg, maar er staat een lange rij voor de counter. Daar we trek hebben, nemen we dat voor lief, we wachten een stief kwartiertje, dan hebben we ons ontbijt op tafel staan. Het is allemaal redelijk van smaak, maar echt denderend? Nee! Wel duur, 15.78 $ voor een simpel iets. Maar ja, je zit wèl in het Grand Canyon National Park natuurlijk. Dan gaan we weg, de National Park Service heeft in al haar wijsheid besloten om juist nú de hoofdweg tussen de Village en de uitgang op te gaan knappen. Prima. Maar ze zijn vergeten een omleidingsroute aan te geven. Hele volksstammen rijden verkeerd, en ook wij rijden doelloos enkele rondjes. Dan proberen we op goed geluk een afslag, en verdomd, we zijn eruit. Al heel snel zitten we weer op de I 40 west richting Kingman, en ook dit is een gedeelte van de Historic Route 66. iedereen weet natuurlijk, dat deze Motherroad liep van Adams Street in Chicago (Illinois) tot aan de Santa Monica Boulevard in Santa Monica (California), en loopt door maar liefst 8 Staten: Illinois, Missouri, Kansas, Oklahoma, Texas, New Mexico, Arizona en California. Dit geeft toch wel een klein kickje, meer ook niet. De weg blinkt niet uit in landschappelijk schoon, daarom rijden we ook in een hoog tempo, we willen vandaag naar Las Vegas, dat moet lukken. Bij Kingman pakken we de 93 naar Las Vegas, ook deze weg stelt niet zo gek veel voor, het is wel verschrikkelijk druk, wat wil je, het is zaterdagmiddag. Vlak voor Boulder City ligt de beroemde Hooverdam, en daar staan we gewoon in de file! We gaan wel even kijken, maar al vlug rijden we verder. Las Vegas lokt. In 't MBB (= Marja's Bonnen Boekje) vonden we een bonnetje voor een Days Inn lekker dicht in 't centrum. We hebben een hele mooie aanrijroute Downtown Las Vegas, en voor we er erg in hebben staan we 6 rijen dik tussen het Flamingo Hilton en Bally's, het is verschrikkelijk druk, het gaat allemaal in een rap tempo, natuurlijk rijden we verkeerd. We zoeken even een rustig punt op, even goed op de kaart kijken, even oriënteren, en dan staan we binnen no-time op het enorme parkeerterrein van het Days Inn. Het eerste wat we daarna zien, is een golfkarretje met een groot bord "Security" erop. De knakker die erin reed , doet niets anders als heen en weer rijden tussen de honderden auto's, om zo de veiligheid min of meer te waarborgen. We gaan naar de receptie, maar kunnen die in eerste instantie niet vinden! Dat klopt, want, helemaal verscholen achter een 20-tal slotmachines en een 10-tal Black Jack tafels was deze verstopt. "No coupons" is het eerste wat die dikke toverkol achter de balie zegt. Dat scheelt ons toch mooi 10$! Maar we hebben geen zin meer om verder te zoeken, "ik hou het wel in op je zakgeld", zegt Mar, ik berust daar gewoon in, ik krijg tóch al geen zakgeld meer tot 2017! Deze Days Inn heeft een paar honderd kamers, en dat is wèl even iets anders, als de leuke kleine motelletjes die we gehad hebben. We krijgen een plattegrond mee, succes! Moe maar voldaan, ploffen we in de stoel, maar wijs geworden door ons vorige plophok-avontuur, proberen we eerst het toilet! En wat denk je? Inderdaad. Hij loopt vól, maar niet léég, en dat is shit! We gaan even terug naar de receptie, leggen het p rob leem uit, we komen terug van die heks, en verdomd, er staat een pipootje van housekeeping. We leggen het nog een keer uit, de stortbak doet het wel, maar het toilet loopt niet door, het water staat dus tot aan het randje, en wat doet die pipo? Juist, een druk op de stortknop, heerlijk, tot op z'n enkels was die nat, maar, dat moeten we hem nageven, hij zei niets. Ging wel een mop halen, en binnen een paar minuten was de badkamer weer droog. Er werd ook nog even met een plopper gewerkt, het was net of er iemand een stevige oprisping had, maar het toilet werkte weer. Dit hotel had ook een laundry, wel een dure, maar voor een paar $$ was alles weer schoon. We zien dat karretje met security nog steeds rondrijden, dat geeft niet ècht veel vertrouwen, we zetten de auto onder een dikke lantaarn, dan staat ie goed in het zicht. We drinken een klein drankje, dan gaan we in het centrum kijken. Wij hebben ons hotel op de hoek van Flamingo Road en Kaval Lane, dat betekent, dat we de Flamingo Road uitlopen richting The Strip, en dan links of rechts kunnen gaan voor het cenrum. We gaan eerst eens kijken bij het Bally's hotel, het ziet er allemaal prachtig uit, het is verschrikkelijk druk, ook op straat, maar als je de grote speelhal van zo'n hotel binnenkomt, dan weet je niet wat je ziet, en hoort, want het lawaai is oorverdovend. Een kleine schatting is, dat er zeker een-duizend slotmachines staan, minstens ¾ is bezet, en het gaat in een moordend tempo, kwartje in de spleet, trek aan de handle, floep, floep, floep, kwartje kwijt, nieuw kwartje erin, een tempo van 4-5 kwartjes per minuut is makkelijk haalbaar, en dat doet men dan ook! In de kleinere casino's kun je kwartjes halen in een ouwe versleten colabeker, de grote Casino's hebben "eigen" bekers, veelal met fraaie opdruk, je moet je iets voorstellen als een klein ijsemmertje,  er gaat voor ongeveer 100$ aan kwartjes in, daarmee kun je ongeveer 1½ uur spelen. Maar er zijn ook andere slotmachines,  daar gaan 4 kwartjes per keer in, dan ben je binnen een kwartier door je 100$ heen. Geen p rob leem, elk Casino heeft kwartjes genoeg!  Die bekers brengen ons op een idee, we nemen er een paar mee, het zijn prachtige pennebakjes voor op kantoor! We zoeken wèl schone uit, want de meeste bakjes zien er niet uit. Normaal gesproken is het al leuk om mensen te kijken, hier is het helemaal prachtig! Verhitte koppen, soms spreekt er totale verslagenheid uit, als men dus écht alle geld kwijt is. Soms hoor je wat rammelen, dan "geeft" een machine een paar kwartjes terug, die er met dezelfde rotgang weer ingepropt worden, mensen praten ook tegen die machines! Dat is op zich niet zo vreemd, want dat doen de meeste mensen ook tegen hun computer, maar hier is het allemaal wel leuker natuurlijk, sommigen schelden, en gaan flink tekeer, een wat oudere dame, bij wie het allemaal niet zo best wil lukken, geeft een enorme schop tegen het apparaat, "shit, fuck" roept ze, maar ze wil de kwartjes er het liefst met twee stuks tegelijk inrammen, ze staat zich suf te duwen en te trekken, ze wint niets! Wij gaan weg, naar de volgende happening. Als we buiten komen is het helemaal donker, en dan is Las Vegas op zijn mooist. Men heeft hier nog nooit van een eventueel energie-p rob leem gehoord, wat er hier allemaal brand aan reclames en verlichting, dat is écht ongelooflijk! Naast het Bally's staat het Paris Las Vegas, Men heeft daar voor het gemak maar een iets kleinere copie van de Eiffeltoren naast gezet en prachtig verlicht, daarnaast wordt er een nieuw hotel neergezet, het Aladdin, en daarnaast staat het MGM Grand, ook zo'n kast met duizenden kamers. Van dat MGM Grand kun je, middels een voetbrug, naar het er tegenovergelegen New York New York hotel, en daar hebben ze voor het gemak een enorm Vrijheidsbeeld in een vijver gezet. Dat je midden op die voetbrug een fantastisch uitzicht hebt op het razenddrukke verkeer, én op het prachtige Exalibur hotel en het Luxor, dat is alleen maar mooi meegenomen. We lopen langs het Monte Carlo, daarnaast staat wellicht het mooiste hotel van Las Vegas, het Bellagio. Niet het chiqueste, dat is het Desert Inn. Als je naar binnen wilt, dat willen we natuurlijk, dan hoef je niet te lopen! Je gaat gewoon op een soort beweegbaar trottoir staan, en ben je binnen een paar tellen in de enorme lobby van dit hotel. Het is er razend druk, er staan een fiks aantal verlengde Lincoln Towncars, in een ervan zien we bruid en bruidegom stappen, die hebben hier een receptie gehad, en dat is vast verschrikkelijk duur! We gaan naar binnen, maar eigenlijk, als je één speelhal gezien hebt, dan heb je ze allemaal gezien. Overal zie je dezelfde verhitte koppen, overal hoor je hetzelfde lawaai, het enige dat "anders" is, zijn de bakjes voor de kwartjes, en de meisjes die de drankjes rondbrengen. Als je speelt, dan heb je in de meeste Casino's vrij drinken, logisch, want hoe bezopener jij bent, hoe meer je uitgeeft, en daarom zien die meisjes die die drankjes rondbrengen er allemaal gewoon goed uit! Niks geen dikke en vette McDonalds miepen, niks geen toverkollen met zwetende oksels en kwijlende bekken! Gewoon lekker strak in 't vel, hoge hakken, een pittige korte rok, een strakke bloeze, en een stralende glimlach! Die meisjes verdienen goed , ze krijgen links en rechts een fooi, mogen af en toe eens gooien met de dobbelstenen, of een kaart aanwijzen, en als er dan iets gewonnen wordt, dan krijgen zij er ook iets van. Elk casino heeft voor die meiden een ander "uniform", er zitten hele mooie bij. Het is onvoorstelbaar, wat er allemaal wordt vergokt. Achter een Black Jack tafel staat een meisje met een enorme boezem, en dat allemaal in een laag uitgesneden bloesje. Zij is de bank, en ze "speelt" met 4 mannen, die meer oog voor haar borsten hebben, als voor het spel, en da's heel gevaarlijk! De minimum inzet is 5000$… Toch is gokken niet het enige dat je hier kunt doen. Uitgaan, en/of een hele goeie show gaan kijken, dat kan hier heel goed ! Elk zichzelf respecterend hotel heeft wel een show. Heel bekend zijn natuurlijk Siegfri ed & Roy met de witte tijgers in The Mirage,  maar er is meer! In Ceasars Palace tre ed t David Copperfield op, het Bellagio heeft zich over het Cirque du Soleil ontfermt, het Las Vegas Hilton heeft Wynonna Ryder, het Mandelay Bay heeft de musicall Chicago, het MGM Grand, daar spelen Tom Petty & the Heartbreakers, in het Monte Carlo doet Lance Burton z'n act, in New York New York laat Michael Flatley zijn voeten over het podium klapperen, The Orleans heeft Ann Burton, en ga zo maar door. Ook (vrij veel) incidenteel komen hier grote namen op artistiek gebied naar toe, hier zit het grote geld natuurlijk, en als hotel moet je toch wàt, om het uiterst verwende publiek te trekken. Een paar optr ed ens voor de maand oktober, Tom Jones, hier nog een superster, komt naar het MGM Grand, The Four Tops in het Desert Inn, The Pet Shop Boys en Sting in het Hard Rock, Ricky Martin in het Mandelay Bay, of een belangrijke bokswedstrijd tussen Evander Holyfield en Lennox Lewis, basketball, natuurlijk, LA Lakers vs Phoenix Suns. Dit zijn allemaal super attracties, die worden omlijst met veel show, glitter en glamour. Dat kunnen die Amerikanen wel, een show maken! Daar komt altijd veel publiek op af, en kaarten moet je vaak lang tevoren bestellen. Dat is ook allemaal niet goed koop, Siegfri ed & Roy doen 90$, Wynonna is goed koop, die kost 80$, maar het Cirque du Soleil kost weer 100 van die $$. David Copperfield is even duur als Wynonna, en dit zijn dus prijzen per persoon en per ticket. Wil je Ricky Martin gaan zien, very hot op dit moment, dan moet je zomaar 150-200$$ neerleggen in 't bakje. De wat minder bekende hotels hebben ook goeie shows, maar dat zijn vaak "aftreksels" van Parijse shows, het Tropicana heeft iets wat lijkt op de Folies Bergere, In The Stardust kun je gaan kijken naar Enter the Night, The Hottest Show in Town staat er ook nog bij, maar daar moet je mee oppassen, niet dat de show slecht is, maar als je daarvoor een goed koop kaartje kunt bemachtigen, dan wordt er wèl van je verwacht, dat je daar ook eet! Neem dan je extra dikke creditcard maar mee, want dan hebben ze je bij je staart. Het is buiten nog steeds verschrikkelijk druk, maar dat is allemaal best leuk om naar te kijken. Je moet jezelf gewoon een limiet stellen, als je uitgaat, mag het best iets kosten, vergok gewoon 100$, heb je verloren, dan heb je toch een leuke avond gehad, heb je gewonnen, mooi! Incasseren, en wegwezen. Maar laat het bij die 100$. Er zijn hier mensen genoeg, die hun gehele bezit vergokken, het aantal pawn shops is heel erg groot! Ook leuk om daar eens rond te neuzen trouwens, maar in Las Vegas verwisselen hypotheken van eigenaar, autosleutels liggen de volgende morgen op een andere plaats, veel spaarsaldo's staan weer gewoon op 0, en re ed s lang geplande vakantie gaan op het laatste moment niet door, dit wegens een acuut gebrek aan vlottende middelen. Heel triest allemaal, maar er is niemand die medelijden met je heeft. Het leuke meisje met het strakke goud lamé bloesje-met-inhoud, in haar korte strakke leren rokje en haar hoge hooggehakte laarzen, wat zo lekker tegen je aan stond, heeft op hetzelfde moment dat jij blut bent, allang weer een ander. Die meisjes worden gewoon ingehuurd, dit om de snelheid van het geld uitgeven te bevorderen. Leuk om naar te kijken, hoe mensen worden "ingepakt" om maar meer geld te spenderen, men jut elkaar óók op, op het moment dat de automaat naast iemand, geld uitspuugt, zie je gelijk dat de kwartjes er bij een ander nog fanatieker in worden geduwd, "doe maar" knikt een bejaard stel elkaar toe, en weer gaat er een dikke handvol jetons over de roulettetafel. Met trillende handen wacht het stel af, in welk vakje het balletje rolt, mis, wéér niets, maar het spel gaat door, vijf minuten later zijn ze alles kwijt. De bank wint uiteindelijk altijd! We lopen weer buiten, langs het Bellagio, die hebben een hele mooie attractie gemaakt. In de enorme vijver voor het hotel, staan een aantal fonteinen. Op het hele uur draait men een plaat van Andrea Bocelli, dat is op zich niets bijzonders natuurlijk, maar men doet dit in de openlucht, terwijl die plaat speelt, spuiten die fonteinen het water de lucht in, dit alles onder een feeërieke verlichting en als apotheose, op de slotaccoorden van de muziek, jaagt men het water tot zo'n 30 meter de lucht in. Er stonden een paar duizend mensen te kijken… Het kan nog gekker natuurlijk, The Mirage heeft z'n eigen vulkaan, die het hele verkeer vastzet, als deze tot uitbarsting komt. Treasure Island heeft continue piratengevechten in de "vijver" voor het hotel, het Desert Inn heeft in de tuin een eigen golfbaan, om maar eens iets te noemen. Er is een stelling: alles wat met geld te betalen is, staat, hangt of ligt in Las Vegas. Volgens ons klopt het. Maar wij zijn het zat, het is allemaal zó groots, zó overdonderend, zó massaal, wij gaan terug naar ons hotel. We hebben misschien 10% gezien, we zijn niet eens in Fremont Street geweest, daar staan een aantal van de bekendste hotels en casino's, Sassy Sally's, The Horseshoe, Lady Luck, The Golden Nugget en de Pioneer Club, dit zie je altijd op plaatjes. We hebben geen bezoek gebracht aan de vele W ed ding Chapels, we zijn niet op de Stratosphere geweest, eigenlijk hebben we alleen maar wat rondgekeken. Toch hebben we genoten. De kwartjes-bekers die we hebben meegenomen doen nu dienst als pennenbak en ijsemmer. We drinken nog een drankje, zien de golfkar van de security onvermoeibaar z'n rondjes over het parkeerterrein rijden, we gaan slapen.

 

dag 11, 17 oktober 1999 

Die nacht hebben we een fiks aantal malen de sirenes van diverse politiewagens gehoord, maar we hebben wel goed geslapen. Toch zijn we laat op, om 8 uur checken we uit. Het Casino van het Days Inn was al, of is nog steeds, goed gevuld met mensen, die flink gokten, maar ook de aanwezige grote bar werd al stevig gefrequenteerd. Nu zijn ook wij niet vies van een goeie slok, maar om nu om 8 uur al aan een dubbele whisky te zitten? Ontbijten moeten we en route doen, Ons hotel heeft wel een ontbijtmogelijkheid, maar daar stinkt het zó verschrikkelijk naar rook, zweet en verschaalde drank, dat is niet normaal meer. De plannen waren, om hier twee nachten te blijven, maar wij zijn geen stadsmensen, we hebben Las Vegas gezien, ervan genoten, we hebben ons verbaast, we gaan heel vlug weer weg. Uiteindelijk hebben we een lekkere brunch vèr buiten Las Vegas. We konden al wel eerder gaan ontbijten, maar we waren bij het Nevada Landing hotel & Casino, daar zijn we weggegaan. Wachttijd voor het ontbijt bijna een half uur! Wat wèl weer leuk was, de enorme speelhal, we waren daar om ong. 10 uur, het was er hartstikke druk, met voornamelijk gezinnen! Kindertjes, keurig in hun zondagse jurkjes en pakjes, maar ze liepen nèt zo hard met bakjes vol kwartjes te rennen als pappa en mamma. Vlak voor de grens met Californië staat een enorm Casino, van Whisky Pete, die richt zich helemaal op truckers! Hij heeft er een hele grote garage naast laten zetten, benzine- en diesel pompen, een enorm parkeerterrein, dat moet ook wel er staan er, op zondagmorgen om 1100 uur, wel 400! We rijden door een bijzonder imponerend landschap richting Shoshone, want we willen natuurlijk naar Death Valley. In Shoshone stoppen we, de tank is half leeg, en wanneer er weer een pomp komt? De benzine is hier duur, 1.79 $ per gallon, dat komt natuurlijk doordat dit plaatsje zo afgelegen ligt. Shoshone heeft een heel klein, zéér kneuterig motelletje, The Shoshone Inn, er is vacancy, en als we vanavond niet in Furnace Creek kunnen maffen, dan rijden we terug. Van de bijzonder vriendelijke pompmiep krijgen we een kaart mee van dit gebied , uitgave 98/99, maar dat veranderd natuurlijk niets aan de ligging van de diverse plaatsen. We krijgen nog wat goed e raad mee, dan gaan we op pad. Het landschap is bizar, mooi, afschuwelijk en beangstigend, alles bijelkaar is het fascinerend! Via twee passen, de Salsbury Pass en de Jubilee Pass, zijn we plotsklaps in Death Valley, geen bord, niets. De bewijzering van de wegen is wonderbaarlijk, je mag overal 65 mph, voor amper een heel klein knikje in de weg wordt 30mph geadviseerd, en voor plotseling opdoemende praktisch haakse bochten wordt in het geheel niet gewaarschuwd! Als we stilstaan voor een foto, vallen ons twee zaken op, het is dood- en doodstil, geen zuchtje wind, en de scherpte van het licht! We hebben een hele oude Canon AE1, die gebruiken we voor de 28 mm groothoek, er zit een 100 ASA film in, we maken foto's met F22/1000e! We komen bij Badwater, dat is het laagste punt van de VS, 282 ft/86 meter ónder zeeniveau. Hoog op de erachter liggende rotsen ontwaren we een bordje: sealevel, staat er op. Voor zover ons bekend, zijn er op aarde twee van zulke punten, Badwater en de Dode Zee in Israel, mocht iemand een ander punt weten, graag. Het is gelukkig nu niet zo heet, maar als het hier warm is, dan is het ook warm, en zijn temperaturen van 55° eerder regel dan uitzondering. Het landschap blijft heel mooi, de begroeiing, in de vorm van allerlei soorten gras, valt ons nog heel erg mee. We hadden het "kaler" verwacht! De Artist Drive, een self-guided tour langs imponerende rotsen, doen we niet. Ook de Devils Golf Course laten we voor wat het is. Het landschap is al zo verschrikkelijk mooi, en de wegen er naar toe, zijn allemaal zandpaden waar een hoop stof ligt. We zien niemand, alleen wij, de weg en de auto, da's alles! Maar wel mooi, we zien spierwitte, droge, zoutmeren, aan de ene kant van de weg, en dreigende rotsen in allerlei kleuren aan de andere kant. We komen vast in de buurt van de Furnace Creek Ranch, want het wordt steeds groener. Dat klopt, even later zien we de Ranch in al zijn glorie. We gaan vragen of ze nog een slaaphok voor ons hebben, dat hadden ze, we worden ingecheckt door een afschuwelijke dikke miep met een knalrode kop, het was net, of ze op het punt stond om uit elkaar te barsten! Ook krijgen we hier een kaart mee, met daarop gemarkeerd, het plekje waar onze kamer is, dan gaan we eerste even rondkijken. Er staat uiteraard een Visitor Center, daar kopen we eindelijk een boek, wat gaat over de Memorials, Monuments & Historic Sites in de US, de oude baas is zichtbaar verheugd, als blijkt dat er een paar Europeanen interesse hebben in dit soort zaken. Hij begint gelijk allerlei wetenswaardigheden te vertellen, en wijst ons op een boekje, heel commercieel natuurlijk, dat gaat over de ritten, die men maakte met muilezel karavanen, om de borax uit Death Valley te halen. iedereen weet natuurlijk wat Borax of Na2B4O7.10H2 is, voor alle duidelijkheid, het wordt o.a gebruikt voor de uitroeiing van reismensen/insecticiden. Vlak voor de ingang van de ranch, staat nog zo'n kar, we gaan straks wel eens goed kijken. Eerst drinken we een verdiend koud drankje, en als we onze handen wassen, blijkt, dat het "koude" water hier 30° is! We gaan verder rondkijken, men heeft hier zelfs een eigen airport(je), men noemt dat hier een "Lighted runway for small aircraft", een bijzonder groene golf-course, en dat is heel apart, het gras gaat gelijk over in woestijn, dat hadden we in Egypte al eens gezien, het blijft heel bijzonder. Maar er is hier een bron, waar water genoeg uitkomt, dus waarom zul je geen golfbaan aanleggen? Men heeft het hier gewoon goed voor elkaar, de kamers zijn ondergebracht in een aantal gebouwen, die er goed onderhouden uitzien, er zijn tennisbanen, een zwembad, je kunt er benzine krijgen, de re ed s gememoreerde 18 holes golfcourse, je kunt er paardrijden, wat wil je nog meer? Het kan ook nóg luxer, wij zitten nu in de Furnace Creek Ranch, je kunt ook ronken in de Furnace Creek Inn, maar die is alleen in season open. Nee, we zitten hier goed . Onze kamer heeft zelfs een terras(je), daar zitten we heerlijk in de schaduw te genieten, we laten een lekkere Keystone Premium naar binnen glijden. Dit is wederom productbeleving in optima forma. Er zijn een paar restaurantjes, waarvan wij er eentje wel leuk vinden, het 49er Cafe. Die kent het principe "first come, first serve", dat betekent, dat wij om 1830 uur achter een heerlijke trout, gevangen ergens in Idaho, zitten. Men serveert er een prima huiswijntje bij, een heerlijk toet(je), daar was allemaal niets mis mee. Als je de rekening krijgt, moet je er maar bij denken, dat je voor dit b ed rag wèl in Death Valley zit. De temperatuur is heerlijk, we gaan eens kijken bij de al genoemde muilezel wagen. Dit moet je beslist niet onderschatten! Even verderop liggen de Harmony Borax Works, daar werd dit spul gevonden, maar het moest wèl naar Mojave! En dat ligt 165 mile verderop! Zo'n mule-train bestond uit 2 wagens waar de borax in werd vervoerd, een waterwagen en dit alles werd getrokken door 18 muilezels en twee paarden. De wielen van die karren, waren extra breed en manshoog, men moest af en toe wel eens door het zand, de wagens wogen, als ze vol zaten, bij elkaar een 30 ton, en dan zijn br ed e en hoge wielen een stuk makkelijker te trekken. Men de ed over die afstand 12-15 dagen, afhankelijk van het seizoen, ik heb het boekje "20 Mule Teams Days in Death Valley" gelezen, wat een ontberingen hebben die mensen doorstaan! Naderhand hebben ze die muilezels vervangen door een soort tractor, Old Dinah, gewoon vier wielen, een plateau erop, en daarop een stoommachine die dit alles aandrijft, ook hiervan staat een exemplaar voor de poort. Je moet je eigen niet voorstellen dat je met dit soort apparaten door de desert moet scheuren, toch zal het allemaal best wel een mooi gezicht geweest zijn. We genieten wederom van een prachtige sterrenhemel, ook dàt moet je in dit soort streken niet vergeten, kijk eens naar bóven!

 

dag 12, 18 oktober 1999 

Geslapen als blokken, logisch, je hoort niets, en er gebeurt hier ook niets. Het weer is wederom heel erg mooi, de temperatuur is heel erg goed , kortom, dit is een prima tijd om door dit soort streken te reizen. We hebben een goed ontbijt, en in N ed erland gaat ook alles naar wens, da’s mooi. We verlaten dit fraaie oord, uiteraard pakken we de verkeerde afslag, gelukkig hebben we dit snel door, anders kost het je gewoon een paar uur, dat is op een vakantie als deze altijd zonde van de verloren tijd. Het landschap blijft boeien, beslist niet vergelijkbaar met een Colorado of Wyoming, maar wel heel bijzonder. We zien geen kip, als we twee auto’s per uur tegenkomen, is het veel. Daar het nog vroeg is, trilt de lucht door de warmte nog niet, de rondom aanwezige bergen, hebben allerlei fraaie kleuren, en de woestijn, wat dit in feite toch is, maakt weer een overweldigende indruk. Als we op ons benzinemetertje kijken, zien we, dat we nog maar een halve tank hebben, dus…  Koffie, peut en een prettig geprijsde fles Makers Mark, vinden we in Stovepipe Wells, dan hebben we een punt als Salt Creek al gehad! Toch rechtvaardigt ook dit punt een bezoek! Er zijn natuurlijk veel méér punten die dit doen, maar dan moet je vaak een heel eind omrijden, of, erger nog! omlopen, of de beschikking hebben over een 4WD. Dat hebben we niet, daarom laten we een punt als "The Racetrack" ook gewoon voor wat het is. Heel interessant, maar veel te ver om. Toch jammer, we hadden er een paar weken geleden een heel interessante reportage over gezien op het National Geographic Channel. Overal zien we witte vlekken in het landschap, dat zijn gewoon opg ed roogde zoutmeren. In feite is heel Death Valley een heel machtig gebied , in het boekje “Wild Flowers of Death Valley National Park”, dat we gekregen hadden, omdat we voor meer als 25$ aan boeken kochten in het Visitor Center, lezen we, dat er ruim 1000 verschillende soorten planten groeien in het Park. Natuurlijk is Death Valley op z’n mooist als er velden vol bloemen bloeien. Om een paar voorbeelden te geven: half februari tot half april, dan bloeit alles tot een hoogte van 2000 ft. Begin april tot begin mei, dan bloeit alles op een hoogte van 2000-5000 ft, en nog hoger, eind april tot begin juni. Dieren komen ook voor, en meer als je zou denken! Slangen, natuurlijk, maar ook schildpadden, hag ed issen, coyotes, en, heel wonderbaarlijk, in sommige meertjes en stroompjes zit zelfs een kleine vissoort, terwijl het water bijna even zout is als de Dode Zee! Ook leven er tientallen vogelsoorten, waarvan we er af en toe eentje zien. Regelmatig moet men ook half verwilderde paarden en ezels vangen, die zijn bij een of andere boer in de omgeving ontsnapt, zijn aan het fokken geslagen, maar worden gevangen, omdat ze teveel zeer kwetsbare vegetatie vernielen. Genoeg natuurkunde, we fotograferen en passant ook nog een stokoude brandweerwagen, die hier nog gewoon dienst doet, dan gaan we verder. Twee prachtige passen, o.a. de Towne Pass, maken, dat we geen meter opschieten, het landschap is fantastisch mooi! Je blijft fotograferen en uitstappen om te kijken. Maakt allemaal niet uit, we hebben vakantie. Dan zijn we plotsklaps toch het park uit. Jammer, want ook dit is een park, wat een meerdaags bezoek absoluut rechtvaardigt. Wij hebben daar niet voor gekozen, dus rijden we door. De gehele weg, tot aan de 395, blijft een Scenic Drive, dan komen we bij Olancha, een plaatsje wat Marja een “doorblaasgat” noemt! Drie huizen, zes pompen en nog wat ondefinieerbaars, en je hebt het plaatsje helemaal gehad. Maar we kunnen er tanken, ze hebben een nieuwe krant, wat hapvoer en men is heel vriendelijk. Ook de peut is er veel “menselijker” geprijsd als in Death Valley, wat willen we nog meer! De 395 voert ons langs Loco, dat zijn we natuurlijk allemaal, wat doen we anders in deze maffe reiswereld?, en even onder Pearsonville vinden we een Official Rest Area. Daar laten we ons het meegebrachte hapvoer goed smaken. Bij Freeman Junction pakken we 178 west, vlak daarachter ligt ook weer een bloed mooie Pass, de Walker Pass, wel niet spectaculair hoog, maar weer een plaatje. Via Onyx en Weldon komen we in Lake Isabella, daar draaien we de 155 west op, en krijgen al snel een waarschuwing middels een groot bord, dat we 18 mile een bochtige weg krijgen. Nou, dat klopte! We hebben die 18 mile geen recht stuk weg gehad, langer dan 100 meter! Daarna wordt het allemaal wat beter, maar bij Glennville en Woody is het weer verschrikkelijk. We hadden een andere route in gedachten, maar we waren al die bochten zó verschrikkelijk zat, dat we ons plan omgooien, en de 65 north nemen naar Porterville. Eindelijk hebben we een recht stuk weg voor ons, we rijden allebei erg graag in een auto, maar dit was echt heel verschrikkelijk! Het stuk waar we nu rijden, is heel bekend om de enorme citrusboomgaarden, wel niet het allerfraaiste landschap, maar we schieten op, en dat telt, we zijn het zat. Bij Lindsay de 137 west op, bij Tulare de 63 north, dan rijden we Visalia binnen, twee tellen later staan we bij een EconoLodge voor de deur. Dankzij weer een bonnetje uit Marja’s fameuze boekje, hebben we daar een prima kamer voor 39.95 $. Heerlijk centraal, vlakbij de Visalia Mall. Daar hebben ze een goed e Food Court, en in die Court vinden we een vestiging van Panda, dat betekent dat we daar een prima maaltijd hebben voor een b ed rag van 9.56 $ We hebben er nog genoeg aan ook! Als toetje bij Dairy Queen een lekkere Sunday met dubbele scoop en nootjes, dan zitten we plotsklaps midden in de IJstijd. We zien een Mammoet! Een volwassen wijfje met jongen! We poetsen driftig onze brillen, omdat we eerst niet geloven wat we zien, maar als we een klein beetje van de verbazing zijn bekomen, menen we er toch enige menselijke, vrouwelijke, vormen in te herkennen. Het waggelt naar een stevig uitziende stalen stoel, als het gaat zitten, en alles hangt stil, kraakt de stoel hoorbaar… We gaan uiteraard niet met open mond zitten kijken, maar als we achter haar langs lopen, express natuurlijk, zien we, dat haar dikke kont absoluut niet op de toch ruime zitting past. Helemaal niet zelfs! Als een soort zadeltassen op een paard, hangt aan beide kanten van de stoel ruim ¼ kont als een zak vet naar beneden. Aan het uiteinde van haar kerkzuilen (lees: benen) zitten merkwaardig kleine voetjes, ze moet een enorm gevoel voor evenwicht hebben, anders dondert ze zó om. Voor haar, op tafel, staan twee enorme troggen met voer, ernaast staat een “beker”, wij hangen daar een plastic zak in, en gebruiken het vervolgens als vuilnisemmer, maar zij drinkt daar cola uit! Dit moet uiteraard helpen, om alles weg te spoelen en te verdunnen. Schrijver dezes krijgt daar altijd vieze gedachtes bij, zo van: moet je je voorstellen hoe dat zit te poepen! Als een ouwe grijze bouvier, die een dikke bak yoghurt leegslobbert, zo zal het ook wel klinken. Vetkwabben over de rand van de pot heen, en hopen dat het ene gat ongeveer boven het andere zit. De smurrie zal ook allemaal best wel de ongetwijfeld krachtige sluitspier passeren, maar of het dan ook alle vetplooien door is?  Het is allemaal heel wel mogelijk, dat er na een paar dagen een klein, achtergebleven hard geworden drolletje “zomaar” uit een vergeten vetplooi valt. Maar ik dwaal af, we gaan terug naar ons hotel, heerlijk een dikke krant, een goede documantaire op tv, een lekker drankje, goed gezelschap, we bekijken de mogelijkheid en voor morgen, we gaan pitten. We dromen over de familie van die dikke, een hele kudde mammoeten…

dag 13, 19 oktober 1999

Weer hebben we zwaar en diep geronkt, weer was er een complimentary breakfast, en weer stelde ook dit niets voor. Maar 500 meter verder, hebben ze alles wat we maar willen. Twee mooie parken wachten op ons, maar eerst rijden we bijna verkeerd. Het is verbazingwekkend hoe slecht men in de VS soms een wegomleiding aangeeft, en weer is het heel belangrijk dat iedereen even “meekijkt” hoe er gereden moet worden. De eerste paar mile buiten de stad zijn saai, heel saai, maar dan wordt het allemaal héél erg mooi. Heel bochtig allemaal, heuvelachtig, maar bloed mooi. We komen langs een paar magnifiek gelegen hotelletjes. In de parken zijn er uiteraard logies-mogelijkheden, maar niet zo gek veel, dan bieden deze hotelletjes uitkomst. Ze liggen vlakbij de ingang van een park, zijn vaak vriendelijker geprijsd, en minder gauw vol. De entrance van het Sequoia National Park, vernoemd naar een Cherokee Native American, Se-Quo-ya, is beslist niet groots te noemen, eenvoud is het kenmerk van het ware, denken we maar… Volgens een paar folders, gehaald in het Visitor Center, moeten hier beren, coyotes, bighorn sheep en cougars zitten, wel niet veel, maar toch…  We turen ons allebei drie slagen in de rondte, niets! Giant Forest, een verzameling enorme bomen, staat helemaal in de hekken, de wegen er tussendoor, worden hersteld, het houdt in, dat alles niet toegankelijk is, jammer. Toch komen we wel nog enorme “reuzen” tegen, we stoppen uiteraard, pas als je ervoor staat, dan heb je pas een idee hoe reusachtig groot deze jongens wel niet zijn. Dit zijn Red Woods, de hoogste soort, Sequoia’s zijn qua volume wel veel groter, maar zeker niet hoger, straks wat cijfers. Men heeft, heel Amerikaans, veel van deze grote bomen namen gegeven. De weg waar we nu op rijden, heet de Generals Highway, en dus is het logisch, dat veel bomen namen hebben van beroemde generaals uit de American Civil War. Een van de bekendste bomen is de General Grant, een enorm apparaat, beter bekend als de Nations National Christmas Tree, maar natuurlijk gaat onze belangstelling uit naar de grootste, en dat is de General Sherman Tree. Eenmaal aangekomen op de plek waar deze jongen staat, bekruipt je toch het gevoel, dat wij als mens maar heel erg klein zijn. We kunnen de boom niet eens helemaal op de 28 mm groothoek krijgen, wàt een enorm geval! Volgens een bordje is dit het grootste leven ed e object ter wereld, we geloven het onmiddellijk. 275 ft hoog, een diameter aan de voet van 36 ft, een geschat gewicht van een 1400 ton en een ouderdom van 3500 jaar. Moet je voorstellen, toen deze boom al 1000 jaar oud was, liepen wij in ons landje nog in berenvellen rond te rennen, en sleepten we onze vrouwen nog aan de haren ons hol in, om, na het drinken van teveel m ed e, nog vlug even een klein barbaartje te maken. De aanblik van deze boom is enorm, de impact ervan is zéker te vergelijken met het gezicht op de pyramide van Cheops, of de Taj Mahal of de Borobudur, om maar eens iets te noemen. Zoals gezegd, wel de grootste, maar niet de hoogste. De hoogste boom is een Red Wood, 367 ft hoog, de hoogste Sequoia is 311 ft hoog. Over die General Grant is ook nog wel iets leuks te vertellen. Bekend moge worden geacht, dat er in 1977 twee Voyagers zijn gelanceerd, met als doel het Grote Onbekende, de Ruimte dus. Deze Voyagers verkennen nu gebied en vèr buiten ons zonnestelsel. Mochten ze ET -achtige figuren ontmoeten, dan hebben zij 118 foto’s bij zich, waarop een aantal kenmerkende aardse zaken staan afgebeeld, zodat “men” een goed e indruk kan krijgen van aardbewoners. Dit. mits “men” dit kan interpreteren natuurlijk. Wij weten wat een foto is, ET kan wel denken dat het eetbaar is, ik bedoel maar…    Een van die foto’s is er een van de General Grant in een winterse omgeving. Er staan op die foto een paar mensen voor deze boom, maar of ET dan weet dat mensen mensen zijn en een boom een boom? We blijven een tijdje staan kijken, laten de enorme omvang goed op ons inwerken, en zijn diep onder de indruk van deze machtige omgeving. Dit is weer iets, dit moet je eigenlijk zelf gaan zien, dit is allemaal zo groots, dit kun je niet vertellen, dit doe ik danook niet, we gaan verder. Maar we hebben wèl oog in oog gestaan met het grootste levende organisme op deze aardkloot. We hebben diep respect voor deze complexe levensvorm. Schitterend, we zijn een enorme ervaring rijker. Genoeg superlatieven, we gaan nu ècht verder. We rijden naar Grand Cove, een klein winkelgebeuren, daar doen we leuke aankopen, en proberen een kamer te krijgen in de glo ed nieuwe John Muir Lodge, dat lukt! Als we wat bagage op de kamer zetten, ruiken we de nieuwigheid, het is een hele mooie lodge, een enorme open haard in de openbare ruimte, een grote leestafel vol met natuurboeken en oude nummers van de National Geographic, dat spreekt mij altijd aan. We herinneren ons, dat ons benzine-slurpend snelheidsmonster nog maar een halve tank heeft. Dat vraagt om volgooien, maar dit park kent maar op een paar plekken een pomp, dat is hier ongeveer 7 mile vandaan. De rit erheen is er een, alsof je naar een hele lange prachtige natuurfilm zit te kijken, eenmaal bij die pomp aangekomen, is het allemaal een heel kneuterig gebeuren. Je gooit je auto vol, dan moet je maar onthouden welke pomp je gehad hebt en hoe hoog het b ed rag was, dan ga je maar naar binnen om af te rekenen. Of het allemaal klopt, dat hangt af van de eerlijkheid van de mens, maar alles maakt zo’n overweldigende indruk, dat je niet eens op het idee komt om de boel te flessen. Wel moeten we even slikken, als we de prijs zien, 1.80$ per gallon. Even verderop staat een klein gebouwtje, daar zit een klein, popperig winkeltje in helemaal gespecialiseerd in Gods Woord. Ook hebben ze een klein hoekje met speelgoed , en laat ik nu juist dààr m’n verzameling Pick Up miniatuur autootjes uit kunnen breiden! Dan gaan we toch nog even terug naar de General Grant, de zon staat nu wat lager, daardoor wordt het licht mooier. In de buurt ligt een enorme omgevallen Sequoia, helemaal hol van binnen, ik kan er helemaal rechtop doorheen lopen. Dit hout verrot ook heel moeilijk, hout van een dode Sequoia van 600 jaar oud, is nog steeds prima timmerhout. We gaan terug naar de Lodge, halen een paar koude biertjes in de Store, in het zonnetje smaken die heerlijk. Dit is gewoon genieten! Een blik op de kaart leert ons, dat de weg naast de Lodge, naar een Panorama Point gaat, dat doen we, het uitzicht over een prachtig deel van het Park, is de grootse beloning voor een lange rit. Heel langzaam rijden we de weg terug, genietend van een fantastisch landschap. Vlakbij de Lodge is een restaurant, daar laten we een lekkere trout zwemmen in een karaf heerlijke rode wijn. We ontmoeten een paar Nederlanders die hier ook onderdak hebben gevonden, in een tent!! Er was niets anders meer! Deze mensen “deden” California in een week! Zonde! We wandelen heel rustig terug naar de Lodge, in het pikke-donker, er is geen beer-waarschuwing, maar als we iets groots in een vlakbij gelegen struikpartij horen rommelen, dan lopen we toch even stevig door. Het is doodstil, de sterrenhemel weer prachtig, we horen een paar uilen, en als we een klein stukje het pikdonkere bos inlopen, horen we allerlei nachtdieren rondscharrelen, het is fascinerend! De Lodge is helemaal van hout, dat merken we, als we in bed liggen, alles kraakt en piept, we slapen als beren…

 

dag 14, 20 oktober 1999

Weer hebben we heerlijk rustig geslapen, het uitzicht vanuit de lodge is nog steeds heel mooi, we ontbijten, dat is goed , maar het duurt allemaal heel lang. Men heeft ook hier gewoon gebrek aan personeel, het lijkt de Nederlandse reiswereld wel. Het lieve miepje rent zich de kerkzuilen uit d'r dikke kont. We geven haar een dikke fooi. Even bellen met Marjolein, alles gaat gelukkig goed . Dan gaan we het laatste stukje van Kings Canyon doen, we komen langs bijzonder fraaie overlooks, en men is overal met de weg bezig. dat is natuurlijk wel een nadeel van het voor- en naseizoen, men moet natuurlijk wel eens aan de weg werken, dat gebeurd niet in het hoogseizoen, en daarom hebben we er nu last van. Ook kan het hier begin november al flink sneeuwen, dan is er niet te werken, dus daarom doet men het nu. We halen koffie bij een klein hotelletje, die hebben ook een paar benzinepompen uit de tijd dat er amper auto's r ed en, maar dit terzijde. De koffie is gloeiend, daarom besluiten we om dit op een mooi punt op te drinken. Dat punt vinden we, maar de koffie pleuren we weg, die is absoluut ondrinkbaar! We rijden door de Canyon van de Kings River, bloed mooi, dat wel, maar het is een doodlopende weg, daarom gaan we maar terug, het is natuurlijk leuk om te kunnen zeggen, dat je helemaal tot het eindpunt geweest bent, maar het heeft weinig zin. Het hele eind weer terug is ook niet echt een straf, het enige wild wat we zien, zijn een paar vogels en een aantal bloed snelle eekhoorns, ook zien we vaak resten van dieren die de oversteek over deze weg niet gehaald hebben, en de ongelijke strijd met een groot stalen monster niet gewonnen hebben. We rijden richting Fresno, en ook dat is een mooie rit, de schoonheid van een park houdt niet gelijk bij het hek op. De weg is in feite een hele lange afdaling, en regelmatig betrappen we onszelf op veel te hard rijden. In Fresno zelf, halen we een burger als lunch, hier spreken ook meer mensen Spaans als Engels, en het aantal "dikkerds" zit hier vèr boven het landelijk gemiddelde, maar ook dat blijft leuk om naar te kijken. Dan maken we bijna weer de traditionele fout, door te denken dat we er al moeten zijn, we rijden op Chestnut, die moet op een gegeven moment de 41 kruisen, we zijn twee keer gestopt om te kijken of we goed zaten, beide keren zaten we goed , de afstanden zijn ook hier langer als ze lijken. Eenmaal op die 41 zijn we al heel rap in Oakhurst, daar moeten we zijn, want Mar heeft in d'r befaamde boekje wederom een bon, en wel voor het Best Western Yosemite Gateway Inn. Voor 49,95$ hebben we wederom een prima kamer. De tank gooien we weer vol in Fresno, koffie bij de Yosemite Coffee Roasting Company en info bij het Visitor Center. We hebben al een kamer, maar we gaan eens kijken wat de concurrentie doet. Tegenover dit BW zit een Comfort Inn. Er is vacancy, er wordt gegoocheld met cijfers, en er komt een prijs uit van 69$! Maar dan heb je ook een riant uitzicht op een parkeerplaats en een fabriek. Onze kamer heeft een groot balkon en mountain view, er worden een paar blikjes uit het koelvak getrokken, we gaan heerlijk "bieren" op het balkon. Die mountain view wordt ernstig onderbroken door zwaar geboomte, who cares voor die 49$? Dan lezen we, dat ook dit hotel een coin laundry heeft, da's mooi, 5 minuten later draait de machine de was voor ons, en weer een kwartier later zit alles in de droger. Dan moeten we boodschappen doen, het is even zoeken, maar dan vinden we een superstore, VONS heet deze tent, daar vinden we alles wat we nodig hebben. Alles wat we niet nodig hebben trouwens ook! Even later zitten we weer achter een koude gele rakker op het balkonnetje, een grote eekhoorn zoekt wintervoorraad op een meter afstand, dan lezen we in een boekje een advertentie van die koffiehut van vanmiddag. Men serveert er ook chili en salads, da's mooi! We genieten van de omgeving, en daar we geen andere plannen hebben, gaan we "dineren" bij die koffietent. Een prima chili, een heerlijke koolsalade, en daar men geen liquerlicence heeft, drinken we er melk bij, je schijnt er niet van dood te gaan, dus vooruit maar…  We eten goed , snel en goed koop. De route voor morgen wordt doorgenomen, we zappen nog even, een lekker drankje, de laatste van vandaag op het balkon, pitten.

 

dag 15, 21 oktober 1999

Vroeg op, goed geslapen, vandaag een hoogtepunt uit de reis. Even bellen met Holland, snel even naar VONZ voor verband en zalf voor de voet van Mar, dan gaan we eerst even ontbijten. We worden naar onze plaats gebracht door een enorme dikke jongen, we hebben zoiets nog niet gezien deze vakantie, nog dikker als die mammoet. Hij loopt, nou loopt, hij schuifelt naar een tafeltje, de snelheid zal nog geen 2km/uur zijn, ongelofelijk, wat was die gozer dik. Vol verwachting klopt ons hart, Yosemite is waiting. De weg erheen is mooi, bloed mooi zelfs, maar toen we het bord zagen van Yosemite, waar veel parken een machtig kunstwerk van maken, moest er bij ons al een licht gaan branden. Het was een niets voorstellend bord, en zeker niet iets, wat er bij het drukst bezochte park van de VS eigenlijk hoort. Wawona moet een leuk plaatsje zijn, best mogelijk, maar het meeste stond in de steigers, natuurlijk is El Capitan een machtig gezicht, maar aangekomen bij Yosemite Village begon de ellende. Ook hier is de overheid met van alles tegelijk bezig, wegomleggingen worden ook hier slecht aangegeven, het is verschrikkelijk druk, we horen meer japans als engels en we moeten een heel eind lopen. Dat bevordert de stemming uiteraard niet, ook in de Village staat alles slecht aangegeven, we maken een kleine busrit door het park, we bezoeken een grote shop, we kopen niets! Dat is nog nooit gebeurd! Wat ze wel hebben, is hele goeie koffie, maar het meisje dat ons hielp, maakte de klassieke fout, dat zij leuteren met haar collega's belangrijker vind als het helpen van klanten die eventueel een fooi kunnen geven. Het moge duidelijk zijn, ze kreeg niets! Uiteraard kijken we ook bij een van de beroemde watervallen van Yosemite, maar dat was vergeefse moeite, helemaal hartstikke droog, geen druppel, niets! Hadden we kunnen weten, natuurlijk, nee, dit park is voor ons geen succes! We kijken op de kaart, we willen absoluut de Tioga Pass "doen", dat is nog een heel eind, dus breken we op. Tanken doen we bij Crane Flat, dat is een van de weinige tankmogelijkheden in dit park, en dan begint gewoon weer een bloed mooie rit. Dieren zien we niet, wel fraaie overlooks, het wordt ook kouder, logisch, we gaan van 7000 naar 9000 ft. Een prachtig klein meertje, Lake Siesta, daar maken we mooie foto's. De weg gaat verder, het is een prachtig rotslandschap, grote boompartijen, het is een genot om doorheen te rijden. We hebben een machtige stop bij Tenaya Lake, een mooi meer, een leuk strandje, een paar bankjes, een lekker zonnetje, en een prima lunch. Reizen en genieten in de overtreffende trap. Verder gaat he