Al een tijd van plan om een keer een reis
naar Amerika te maken, worden de plannen concreter als we op
internet reisverhalen lezen van mensen, die er al naartoe zijn
gegaan. Onze kinderen Jesse & Janne hebben nu een mooie leeftijd (15
en 11) om de reis te gaan maken: niet te jong, zodat ze het zich
niet zouden herinneren en niet te oud, zodat ze niet meer mee zouden
willen.
Het
eerste plan, om ook nog een paar dagen New York erbij te doen, laten
we al snel varen, omdat dat in 3 weken tijd niet haalbaar is. We
willen Zuid/West-Amerika bekijken:
Los
Angeles, San Francisco, Las Vegas en de natuurparken Bryce, Arches,
Canyonlands, Grand Canyon, Yosemite en Sequoia en ook nog door Death
Valley rijden!
Na
het uitgebreid lezen van verschillende reisverhalen, pikken we de
leukste onderdelen eruit en bedenken een route, die we in 3 weken
kunnen rijden.
Ons
oorspronkelijke plan om met een camper rond te rijden, laten we
zitten, omdat we vinden dat daar de nodige nadelen aan zitten. We
besluiten om een 4-wheel-drive te nemen, waarmee we ook door wat
ruigere gebieden kunnen rijden en te overnachten in hotels en cabins
op campings (dit zijn kleine primitieve blokhutjes, vaak met airco
en (stapel)bedden met matrassen, waarbij je wel zelf je slaapzak en
kussen mee moet nemen.)
November 2006 boeken we alvast de vlucht en de huurauto. Dit is
zeker niet te vroeg, want we kunnen nog net 4 plaatsen reserveren in
het toestel van LTU (nu Berlin airlines) rond de datum dat we willen
gaan. (8 juli 2007) De vlucht scheelt ons voor 4 personen zo’n 900
euro in vergelijking met de KLM vanuit Schiphol! En Dusseldorf is
niet veel verder rijden voor ons en een fijner vliegveld.
November/december 2006 hebben we de reisroute helemaal rond en voor
een groot deel alle hotels en campings rechtstreeks online geboekt.
Nu
alleen nog 9 maanden wachten… maar de voorpret is er niet minder om!
Als
Jesse & Janne de eerste week van juli 2007 schoolvakantie krijgen,
is het bijna zover.
We
hebben voor ons vieren voor elk een grote reistas gekocht, waar 90
liter in kan, zodat we niet met allemaal losse tassen lopen te
sjouwen. Daarbij heeft ieder een rugzak bij zich als handbagage in
het vliegtuig.
Niet teveel kleren en andere overbodige spullen mee en we kunnen op
reis!
De
route: (een grote 8)
Los
Angeles, Las Vegas, Bryce, Lake Powell, Moab, Page, Grand Canyon,
Sedona, Las Vegas, Bishop, Yosemite, Sequoia, via Palo Alto naar
Petaluma, San Francisco, via kustweg naar San Luis Obispo, Los
Angeles.
Zaterdag 7 juli
De
avond voordat we vliegen, brengt de vader van Steven ons vanuit
Doetinchem naar Dusseldorf, zodat we de auto in Doetinchem kunnen
laten staan.
We
overnachten in het Sheraton hotel, direct gelegen aan het vliegveld,
waardoor we die avond al onze bagage kunnen inchecken. Dit scheelt
de volgende ochtend de helft van de wachttijd. De vlucht duurt al
lang genoeg (11 uur!) om niet ook nog 3 uur van tevoren aanwezig te
moeten zijn.
Zondag 8 juli: vlucht naar Los Angeles, California
Het
is een rustige vlucht: we krijgen 2 keer eten voorgeschoteld en 2
films om te bekijken. Verder is de vlucht via de monitor helemaal te
volgen.
De
eerste helft gaat redelijk snel voorbij, maar de laatste uren zijn
best zwaar. Ik heb koppijn gekregen, waardoor ik ook wat misselijk
wordt en de landing zet een half uur van tevoren in met de nodige
turbulentie en luchtzakken, zodat ik behoorlijk bleek en misselijk
het toestel uit stap. De anderen hebben nergens lastig van. (Heb ik
weer…)
Er
staat een lange rij voor de immigratiedienst: alle ‘Non-Americans’
worden een beetje als vee bij elkaar gedreven (Welcome to America!)
om vingerafdrukken en een foto te laten maken. We vinden het nogal
overdreven allemaal, maar ja.
Met
de Hertz-shuttledienst worden we naar Hertz gereden door een soort
van Whoopi Goldbergtype als buschauffeur, die tegen iedereen
aankletst. Lache!
We
krijgen een grote, champagnekleurige Toyota 4Runner mee en moeten
daarmee dwars door Los Angeles rijden. Gelukkig hebben we onze eigen
navigatie meegenomen en komen na heel veel abrupt remmen en
optrekken heelhuids bij het Holiday Inn Express hotel aan.
Even bijkomen van alles en dan wat boodschappen doen bij supermarkt
Ralph’s: grote mooie supermarkt, die ook wat exclusievere producten
heeft.
Eten bij Vegan Express: een eenvoudige Thaise snackbar, vlakbij het
hotel. Lekkere curry en fruitsmoothies gegeten voor weinig geld.
Afgepeigerd (’t is inmiddels 2 uur ’s nachts
Nederlandse tijd) weer naar de hotelkamer, waar we om 19.00 uur
(lokale tijd) allemaal langzamerhand in slaap vallen.
Maandag 9 juli: Los Angeles Universal
Studios temperatuur: 26°C
Vanwege de jetlag is iedereen om ongeveer half 6 ’s ochtends al
wakker. We moeten wachten tot we kunnen gaan ontbijten. Er is keuze
uit donuts, kleine uitgedroogde croissantjes en allerlei zoete
koffiebroodjes of diverse ‘cereals’. Koffie best lekker.
Om
9 uur gaat Universal Studios pas open, dus we wachten op de
hotelkamer.
Vanwege de jetlag zullen we vandaag een beetje rustig aan doen.
Met
de VIP-passen mogen we overal vooraan staan voor de shows en
attracties.
Het
is een mooi park; overzichtelijk en niet te groot om te belopen.
We
gaan eerst de Universal Studio Tour doen: rondgereden worden in een
busje, waarbij we een kijkje achter de schermen krijgen: allerlei
filmsets en onderweg krijgen we ook een aantal verrassingen te
verwerken: aardbevingen, overstromingen, e.d.
Daarna het park weer in. Vooral de shows zijn erg leuk: ‘Waterworld’
is erg spectaculair met allerlei stunts door stuntmannen, ‘special
effects’ en 3D en 4D films van Shrek en Terminator. Echt de moeite
waard allemaal.
Terug naar het hotel en gaan eten bij een Wokrestaurant; prima
garnalen en kipschotels (halve porties; meer dan genoeg.)
Het
landschap bij Los Angeles doet ons erg aan Spanje denken; zelfde
begroeiing (oleanders e.d.) en rotsen. Ook wonen hier veel
‘latin-americans’: Mexicanen die Spaans praten, waardoor het gevoel
in Spanje te zijn, wordt versterkt.
Nog
naar een plek gereden waar we het ‘Hollywoodsign’ kunnen zien.
Een
restantje jetlag zorgt ervoor dat we rond 21.00 uur weer gaan
slapen.
Dinsdag 10 juli: Las Vegas,
Nevada temperatuur:
46°C
Uitchecken en op weg naar Las Vegas!
(Here we come!)
Het
duurt even voordat we Los Angeles achter ons hebben gelaten, maar
langzamerhand wordt het landschap kaler/woestijnachtiger en zien we
op de display van het dashboard dat de buitentemperatuur gestaag
gaat stijgen. Halverwege stappen we uit bij Barstow om koffie te
drinken bij Starbucks en merken dat het een stuk warmer is dan in
Los Angeles.
Vlak voor Las Vegas gaan we naar een mega grote outletstore:
‘Silverton’, waar je de meest vreemde artikelen kan kopen: van
vishengels tot jachtgeweren (handig midden in de woestijn…) We kopen
er een koelbox en batterijen. De temperatuur buiten is inmiddels
opgelopen naar 46°C!
Aangekomen bij het Luxor hotel moeten we eerst inchecken. Er staat
een lange rij en Janne valt bijna flauw van het lange staan. Het
hotel is enorm: een grote pyramide met een sfinx ervoor en ook
binnen is alles in egyptische stijl.
We
halen de bagage en sjouwen die naar onze kamer (Nr. 8147!) Daarna
lopen we het gigantische hotel door met de arcadespelen, winkeltjes
en restaurantjes, waar je ook afhaalmaaltijden kunt halen. Bij
MacDonalds halen we wat om op de kamer op te eten.
In
die hitte buiten hebben we geen zin om op zoek te gaan naar een
ander restaurant.
Zodra het buiten donker wordt (en dat wordt het hier ook veel
sneller dan in Nederland; om een uur of 8 al!) en alle neonreclames
aan zijn, gaan we naar de ‘Strip’.
Het
is inmiddels behoorlijk druk geworden. Via een doorgang komen we in
het volgende hotel terecht: ‘Excalibur’, een groot sprookjeskasteel
en verder naar ‘New York, New York’. Dit hotel heeft de leukste
sfeer binnen: gezellige New Yorkse straatjes nagebouwd met
live-bandjes e.d.
Het
valt ons op dat de hotels er alles aan doen om de mensen bij hen
binnen te houden. Voor eten hoef je nergens anders naar toe en de
uitgangen zijn moeilijk te vinden.
Uiteindelijk weer buiten worden we overvallen door een hete föhn,
dus lopen we niet veel verder en om ongeveer 22.30 uur gaan we weer
slapen, ook om alle drukte en indrukken te verwerken.
Woensdag 11 juli: Bryce,
Utah
temperatuur: 25°C
Na
het uitchecken rijden we over de ‘Strip’ om nog foto’s van alle
bezienswaardige hotels te maken, maar zijn blij om het hete Las
Vegas achter ons te laten.
De
eerste helft rijden we nog door de woestijn, maar langzamerhand
wordt het landschap iets groener en de buitentemperatuur een stuk
aangenamer. Af en toe krijgen we korte regenbuitjes. We rijden door
Zion-park, waar het eerste rood gesteente gebergte te zien is. Erg
mooi! We lunchen en nemen een gewone ‘thuna’ en ‘turkey’ sandwich
met salades erbij. Redelijk gezond.
’s
Middags komen we aan bij Bryce National Park, bij Ruby’s Inn. Een
camping met lodges, plekken voor campers en (mega!) caravans, tenten
of tipi’s en cabins. Wij hebben een cabin; een blokhutje met binnen
een 4-persoons stapelbed, tafeltje en bankjes.
Buiten een veranda en picknicktafel. Prima! Lekker contrast hier met
Las Vegas…
Er
is een klein zwembadje bij, maar Jesse & Janne hebben het al snel
bekeken: het water is niet verwarmd. Bij de Megastore halen we wat
boodschappen en als avondeten een gezinspizza bij de snackbar op de
camping.
Steven, Jesse en ik (Janne blijft in cabin) gaan ’s avonds nog naar
een uitzichtspunt van Bryce. Het is een erg mooi geërodeerd
gebergte met verschillende kleuren rood en wit gesteente, op een
hele bijzondere manier gevormd.
Donderdag 12 juli: Bryce,
Utah temperatuur:
25-30°C
Steven is al om 5 uur wakker; de rest staat om 6.30 uur op.
Ontbijten (brood en cereals) en na de koffie op weg naar Bryce om
een mooie trail te gaan lopen. Zo ’s ochtends vroeg is het best wel
fris en we trekken daarom onze dichte (wandel)schoenen aan. (Bryce
ligt op 2800 m. hoogte)
We
nemen een gecombineerde trail van ongeveer 5 km. Vooral de afdaling
is spectaculair en erg mooi: zigzaggend gaat het naar beneden.
Er
zijn nergens hekken geplaatst en de paden zijn aangestampt, niet
geplaveid, waardoor alles er heel natuurlijk uitziet. Wel zijn er
genoeg bankjes geplaatst om uit te kunnen rusten. De wandeling is
goed te doen en we hebben genoeg water en koekjes bij ons.
Onderweg komen we regelmatig ‘chipmunks’ tegen: een kleine soort
eekhoorn, die behoorlijk tam is.
Terug bij de cabin tegen het eind van de ochtend nemen we een lekker
ijsje (veels teveel!) en gaan wat lezen en uitrusten en later
afkoelen in het zwembad.
’s
Middags wat boodschappen doen en als avondeten 4 happy meals van de
snackbar.
Daarna gaan we alle viewpoints van Bryce langs, die we nog niet
gezien hebben.
Bij
de cabin kaarten (pesten) en een rondje over de camping lopen,
voordat we gaan slapen.
Vrijdag 13 juli: Bulfrog, Lake Powell,
Utah temperatuur: 38°C
Vandaag gaan we op weg naar Bulfrog, bij Lake Powell, als tussenstop
naar Moab.
Het
is een hele mooie route, we kijken onze ogen uit en hoewel ik veel
foto’s maak, besef ik ook dat deze uitzichten niet vast te leggen
zijn op foto: daarvoor moet je het echt meegemaakt hebben.
Halverwege de route nemen we de ‘Burr trail’, een ruige route, die
niet geschikt is voor campers, maar wel voor ‘onze’ Toyoya 4 Runner!
Het begin is nog geasfalteerd, maar op een gegeven moment wordt het
een zandweg… een ruige rit door een nog ruiger landschap! We zijn
onderweg maar
één
keer tegenliggers tegengekomen, dus wel een heel bijzondere rit.
Dan
verschijnt Lake Powell; een kunstmatig meer, gevormd door een
stuwdam bij Page. Heel vreemd om ineens zoveel water in een verder
kaal rotslandschap te zien.
We
checken in in ‘Defiance Lodge’. Buiten is het erg warm, binnenin de
kamer lekker koel.
(Leve de airco’s!)
Het
meer wordt vooral gebruikt door pleziervaartuigen: we zien niemand
zwemmen.
Het
water is zeker niet te koud om in te zwemmen: bijna 30°C!
We
gaan om beurten douchen en daarna eten in het restaurant van het
hotel. We nemen allemaal ‘fajitas’: tortilla’s met bijbehoren; een
enorm bord vol! Erg lekker, maar de helft is nog teveel. Janne neemt
nog een ‘Dutch applepie’ als dessert.
Na
het eten gaan we een beetje in de buurt van het meer rondlopen, maar
het is nog steeds te warm en gaan daarom naar de hotelkamer om
lekker te lezen en beetje tv kijken.
Volgende ochtend nemen we een lekker ontbijt: Steven neemt ‘oatmeal’
(pap), Jesse ‘french toast’ (wentelteefjes), Janne ‘pancakes’ en ik
spiegeleieren (‘sunny-side-up’) met bacon en toast.
Zaterdag 14 juli: Moab,
Utah
temperatuur: 35°C
We
nemen de ferry over Lake Powell en rijden dan een heel eind door een
uitgestrekt landschap. Aangekomen bij Moab’s KOA camping, krijgen we
een cabin met 2 kamers. Deze is zeker twee keer zo groot als de
vorige cabin en heeft een 2-persoonsbed en twee
2-persoonsstapelbedden. (totaal 6 personen!). Maar vooral de airco
is fijn, want het is hier ook behoorlijk warm.
Er
is een lekker zwembadje bij en het personeel bestaat uit bejaarde
echtparen, erg vriendelijk allemaal. Ook kun je hier ’s ochtends
‘pancakes’ krijgen. Ook weer door een echtpaar verzorgd en ’s avonds
‘social ice-cream’.
Als
we ’s avonds op zoek gaan naar ‘The Micro brewery restaurant’
(aanbevolen door het ‘Lonely Planet’ boek), valt het ook op dat in
dit stadje een hele gemoedelijke, relaxte sfeer hangt.
Na
het eten rijden we door naar het ‘National Parc Arches’ om de
beroemde bogen te bekijken. We zien niet veel bogen, maar de route
ernaartoe is al heel erg mooi met majestueuze hoge muren van rood
gesteente. Aan het eind van de route moet het hoogtepunt zijn:
‘Delicate Arche’. Daarvoor moeten we uit de auto en een wandelpad
van 2,4 km ernaartoe nemen. Ook al is het avond, de temperatuur is
zeker nog 30°C.
De eerste helft is nog goed te doen, maar dan
zien we dat we nog een hele klim moeten maken. Janne en ik haken af.
Steven en Jesse gaan verder en beloven mooie foto’s van de arche te
maken. Als ze terug komen vertellen ze dat er bij de arche heel veel
mensen zaten te wachten, totdat de zon onder zou gaan.
Zondag 15 juli: Moab, Utah
temperatuur: 35°C
Vandaag gaan we ‘raften’ op de
Colorado-river! Na het lekkere pancakes-ontbijtje, wachten we totdat
we om 10.40 uur worden opgehaald. Een busje brengt ons naar
‘Adrift’, het raftbedrijf. Daar krijgen we allemaal een zwemvest om
en nadat we papieren hebben ondertekend dat ze niet verantwoordelijk
worden gehouden voor evt. ongelukken, worden we met een oude
schoolbus naar de plek gebracht, waar de rafts aan moeten komen. Het
duurt even, voordat ze komen, maar dan kunnen we instappen. Onze
raftroeier heet Dallas (uit Texas!). In de zomer is de
Colorado-river niet heel erg wild, maar we komen wel wat
stroomversnellingen tegen. Daar waar de stroming rustiger is, mogen
we in het water zwemmen. Het is erg leuk en relaxt om met het
zwemvest aan, je te laten mee dobberen met de stroom.
Tussen de middag leggen we, met nog 2 andere
rafts, aan de kant aan, waar we een lekkere lunch voorgeschoteld
krijgen. Alle etenswaar was aan boord meegenomen!
Daarna weer verder, nog een paar keer zwemmen
tot ongeveer 16.00 uur, weer aanleggen en met de bus terug. Dit was
een hele leuke, relaxte manier om een warme dag door te brengen!
Bij het huisje aangekomen, douchen en ik ga
de was ook maar 'ns doen.
’s Avonds een snelle hap bij Burger King (met
mega-grote sundae shake!) en dan rijden we door naar ‘Dead Horse
Point’. We hebben geen tijd meer om naar Canyonlands te gaan, maar
dit is zeker de moeite waard. Van bovenaf hebben we een schitterend
uitzicht op de Coloradoriver, uitgesleten in het landschap.
Maandag 16 juli: Page,
Arizona
temperatuur: 35°C
Vandaag hebben we een rit van 5 uur voor de
boeg naar Page bij Lake Powell.
We rijden door een gebied met
indianenreservaten. Het ziet er triest en armoedig uit: een kaal
gebied met barakken als huizen en langs de weg krotten van
kraampjes, waar ze proberen ‘arts & crafts’ te verkopen. Je vraagt
je wel af, waarom de indianen hun levenswijze niet hebben kunnen
aanpassen aan de Amerikanen. We rijden ook nog een stukje door
‘Monument Valley’: een gebied bekend van veel cowboyfilms.
In Page hebben we weer een Holiday Inn
Express hotel. Na het inchecken gaan we naar de Glenn Canyon Dam bij
Lake Powell, waar we een rondleiding krijgen van een gids, maar niet
eerder dan dat we door de bewaking moeten en we gewaarschuwd worden
om het vooral niet te hebben over: ‘bombs, guns, threats’, ook niet
voor de grap.
Ook hier zijn ze bang voor terroristen..
We gaan daarna nog even naar de ‘Wal Mart’:
een idioot grote supermarkt, waar we voor de grap voor Lucca een
leuk roze hondenjurkje kopen.
’s Avonds eten bij een Indiaas restaurant.
Ja, ja, zelfs hier kunnen we Indiaas eten. Wel vreemd om in Amerika
Indiaas te eten en bediend te worden door indianen.
In het hotel sturen we even een snelle mail
naar de familie, dat alles oke is en we het prima naar de zin
hebben.
Dinsdag 17 juli: Antelope en Grand Canyon, Arizona
temperatuur: 25-30°C
We gaan om 11.30 uur mee met de ‘Antelope
Canyon Tour’, in een open bus en rijden door een zanderig gebied,
waardoor we stevig door elkaar gehobbeld worden. Dan gaan we met een
groep de Antelope Canyon in, onder begeleiding van een indiaanse
gids. Het zijn versteende zandduinen, waar door watererosie een
smalle kloof is gevormd, waar wij doorheen lopen. Het was erg mooi,
maar op de foto’s pakken de kleuren nog mooier uit.
Het was wel vrij druk; 4 groepen van ieder 15
personen moesten erdoorheen en ook weer terug. De gids gaf steeds
aan waar de mooiste foto’s gemaakt konden worden en zij heeft ons
ook 2 keer op de foto gezet.
Verder op weg naar de Grand Canyon.
We moeten nog zo’n 2,5 uur rijden en Steven
begint van het rijden door een zelfde soort landschap een beetje
genoeg te krijgen. We stoppen nog even in Cameron om te tanken en
gaan naar een ‘trading post’: een winkel met indiaanse ‘arts &
crafts’ om nog wat souveniertjes te kopen.
Het begint te onweren als we bij Grand Canyon
aankomen en doordat het zo heiig is van de regen valt de canyon een
beetje tegen. Ik had verwacht meer onder de indruk te zullen zijn,
maar we hebben inmiddels al zoveel indrukwekkende landschappen
gezien, dat we een beetje ge(ver)wend zijn geraakt.
Inchecken bij de ‘Bright Angel Lodge’. Het
hoofdgebouw is een mooie, grote lodge van 120 jaar oud en ook de
huisjes zien er gezellig oud uit. We hebben 2 kamers met een deur
ertussen. ’s Avonds eten in het restaurant en op de kamer kijken we
naar een cowboyfilm. De volgende ochtend is het opgeklaard en nemen
we nog een kijkje bij de ‘rim’. Er komen 2 condors voorbijvliegen!
Woensdag 18 juli: Sedona,
Arizona temperatuur:
38°C
We kunnen pas om 16.00 uur inchecken, dus
vertrekken niet te vroeg bij de Grand Canyon vandaan. Bij Flagstaff
gaan we maar weer ‘ns naar een Starbucks om lekkere koffie en ‘hot
chocolate’ te drinken.
Het laatste stuk route naar Sedona loopt
langs ‘Old Oak Creek’: een mooi beekje, waarbij je op verschillende
plekken kunt picknicken. Dat gaan we dus ook doen en het is heerlijk
in de schaduw onder de bomen. Jesse & Janne lopen over de stenen die
in het beekje liggen en vermaken zich daarmee prima. (Janne valt nog
met kleren aan in het water, natuurlijk…) Dan rijden we verder naar
Sedona.
De temperatuur is inmiddels naar zo’n 38°C
opgelopen en we zijn nog te vroeg om in te checken, dus gaan we in
het stadje wat rondlopen en een ijsje kopen.
Sedona is bekend om zijn spirituele vortexen
(energieplekken in het rotsgebergte). Onze lodge ligt in de bergen
en kijkt uit over Sedona. Het is het meest luxueuze huisje dat we
tot nu toe gehad hebben. Het heeft een kitchenette, zodat we nu 2
dagen zelf eten kunnen klaarmaken. (Wel een keer fijn na zoveel
restaurant-eten.) Ook zit er een lekker zwembadje bij en er is veel
aandacht besteed aan de aankleding: mooie tuin, waarin leuke
kleurige vogeltjes rondvliegen. Ook heb ik bij ons huisje een
kolibrie zien vliegen en een hele grote (tropische?) gele vlinder.
We gaan boodschappen doen bij Basha’s:
buritos met een salade erbij.
Donderdag 19 juli: Sedona, Arizona
(rustdag) temperatuur: 38°C
Vandaag houden we een rustdag. We zijn nu
over de helft van onze reis en het is wel fijn om een dag lekker te
luieren om alle indrukken een beetje te laten bezinken. Ook is het
voor Steven belangrijk dat hij een dag goed rust, want het rijden is
ook wel vermoeiend.
We hangen lekker bij het zwembad, dat we
lange tijd voor onszelf hebben, waardoor Jesse & Janne alle kunstjes
kunnen uitproberen.
We gaan wat boodschappen doen, eten ’s avonds
verse zalmmoot met rijst en broccoli (lekkere normale maaltijd) en
gaan daarna naar de film: ‘Harry Potter and the order of the
phoenix’. Het engels van Jesse & Janne is goed genoeg om de film
zonder ondertiteling te zien. Als enige Nederlanders zitten we in de
bioscoop met allemaal Amerikanen, die grote bakken popcorn en cola
bij zich hebben. Dan blijkt dat ze hier niet doen aan pauzes in de
film. We krijgen langzamerhand houten konten van de lange zit, maar
de film is spannend, dus de moeite waard.
Bij het huisje zitten we nog een tijd op het
terrasje met uitkijk over Sedona, want de temperatuur is inmiddels
heel aangenaam.
Vrijdag 20 juli: Las Vegas,
Nevada
temperatuur: 40°C
De route van Sedona naar Las Vegas is mooier
dan de route vanuit Los Angeles, die we vorige week hebben gereden.
Vlak voor Las Vegas rijden we over de ‘Hoover Dam’, bij Lake Mead.
Gelukkig is het dit keer iets koeler in Las
Vegas en het Barbary Coast hotel is heel wat kleiner (en
gemoedelijker) dan het Luxor hotel van de eerste keer.
Barbary Coast heeft een Victoriaanse sfeer en
straalt daarmee een ouderwetse gezelligheid uit. ’s Avonds gaan we
in de ‘Victorian Room’ chinees (!) eten.
Daarna over de boulevard lopen, op zoek naar
een Starbucks. Nog een film kijken op de hotelkamer en lekker
slapen.
Zaterdag 21 juli: Bishop, California
temperatuur:
35°C
Vandaag rijden we naar Bishop, een tussenstop
voordat we naar ‘Yosemity’ rijden.
We moeten daarvoor door ‘Death Valley’, waar
de temperatuur op het heetst van de dag 47 graden is! En dat valt
nog mee, want het kan nog heter worden.
Het laagste punt van Death Valley ligt op 75
meter onder zeeniveau. Daar liggen ook de (opgedroogde) zoutmeren,
die alleen in de lente een laagje water krijgen. Het is
onvoorstelbaar dat hier nog mensen wonen; niet veel, maar toch.
De man bij het ‘visitorscenter’ grapt: “but
we live underground”…
De reis gaat verder en we komen aan bij
Bishop, waar we weer overnachten in een Holiday Inn Express hotel.
Er is een binnenzwembad bij en J&J en ik gaan even zwemmen.
Voor de verandering (en om de kosten een
beetje te drukken, want ook al is uit eten gaan hier niet zo duur,
als je het elke dag doet, lopen de kosten wel op) gaan we naar de
lokale MacDonalds. Het personeel daar is erg geïnteresseerd in hoe
het in Nederland is en zijn helemaal onder de indruk dat je
Nederland in 1,5 uur kunt doorkruisen, dat je alcohol mag drinken
als je 16 bent en dat het zomers 25 graden wordt.
(“I wanna live there…”). In Bishop is een bakkerij: ‘Erick
Schat’s bakkerij’; een bakker van Nederlandse origine, waar we de
volgende ochtend een ‘volkoren’ brood kopen. Hij heeft zelfs de naam
‘volkoren’ getrademarkt.
Zondag
22 juli: Mariposa, Yosemity, California
temperatuur: 30-35°C
We rijden van Bishop door het Yosemity-park
naar de KOA-camping bij Mariposa.
Het Yosemity-park is erg mooi; zeker na al
het rood gesteente van Bryce, Moab en Grand Canyon, hebben we wel
even genoeg ruige woestijngebieden gezien.
Het landschap van Yosemity lijkt op de bergen
in Noorwegen en de Zwitserse Alpen. De temperatuur is er ook een
heel stuk aangenamer: ongeveer 25 graden. Het is er wel erg druk:
hoogseizoen en zondag. Tussen de middag gaan we picknicken bij een
mooi meer. Jesse & Janne plenzen een beetje in het water met
opgerolde broekspijpen, Steven leest in Harry Potter en ik mijmer
maar wat voor me uit.
Zo’n pauze is wel even fijn, want de route
gaat met de nodige bochten gepaard. Het is eigenlijk een pas om de
Sierra Nevada te kunnen oversteken. In de winter is de pas gesloten.
Het is er ook erg hoog: 3030 meter! We zijn nergens anders op land
zo hoog geweest!
De camping ligt buiten het Yosemity-park (in
het park zelf konden we niks meer reserveren.) We hebben weer een
cabin. Dit keer met een 2-persoonsstapelbed en een 2-persoonsbed.
Verder geen airco, maar dat is waarschijnlijk ook niet nodig.
Op deze camping zijn erg veel Nederlanders…
In het zwembad gaan Jesse & Janne en ik even
afkoelen, voordat we ’s avonds in Mariposa gaan eten bij de
‘Pizzafactory’. Boodschappen doen en bij de cabin nog wat lezen en
ansichtkaarten schrijven, in de hoop dat ze eerder aankomen dan dat
wij zelf zullen doen.
Maandag
23 juli: Mariposa, Yosemity, California
temperatuur:
25-30°C
Vandaag gaan we weer naar het Yosemity-park,
maar nu via de Yosemity-valleyroute.
We doen twee hikes: de eerste naar de
watervallen (omhoog en weer terug: ongeveer 2 km); de tweede naar de
‘Mirror Lakes’, een gemakkelijke wandeling die wij over het
paardenpad nemen. Om nog het uitzicht over de vallei te zien, rijden
we naar een ‘viewpoint’. Daarna weer terug naar de camping en wat te
eten halen bij de ‘Pioneers Market’. We hebben geen puf meer om naar
een restaurant te zoeken.
Dinsdag 24 juli: Sequoia,
California temperatuur:
20-25°C
Via een kronkelweg naar boven komen we in het
Sequoia-park, waar de reuzenbomen groeien. Het park is mooi, maar
zeker niet zo mooi als het Yosemity-park. Het gaat hier
hoofdzakelijk om de grote sequoia- en redwoodbomen die hier groeien.
Het duurt even, voordat we ze zien en het
weer wordt ondertussen slechter. Het wordt kouder en het begint
behoorlijk te regenen.
We gaan lunchen in een gebouw, waar
kampeerders zich ophouden bij slecht weer. Janne en ik nemen een
salade, Steven en Jesse een ‘cheese-sandwich’: geen broodje kaas,
maar een soort plat brood met gesmolten kaas en in Steven’s geval
jalopena-pepers erover. Heet! De ice-tea, die Jesse heeft besteld,
blijkt vieze, koude thee te zijn.
Ook al regent het, toch moet er een foto
gemaakt worden van de grootste en oudste boom ter wereld: de
‘Sherman tree’: met een enorme omvang en 3800 jaar oud! (Het oudste
levende ding op aarde… Ik had gedacht dat ze ook gigantisch hoog
zouden zijn, maar dat was niet zo.)
Dus: de regenjassen onder uit onze tassen
gevist (hebben we die tenminste niet voor niks meegenomen) en het
pad afgewandeld naar de ‘Sherman tree’.
We rijden ook nog onder een boom door, die op
de weg is gevallen en waar een tunnel uit is gezaagd, om er doorheen
te kunnen rijden.
Verder doorgereden naar ‘The Buckeye tree
lodge’ in Three Rivers, waar we overnachten en ’s avonds gaan eten
in het restaurant ernaast, die pretenderen de ‘franse keuken’ te
serveren: ‘Soup du jour’…
Woensdag 25 juli: Palo Alto en Petaluma,
California temperatuur: 25°C
Janne heeft er al een hele tijd naar
uitgekeken, maar vandaag rijden we dan eindelijk naar Palo Alto,
waar Lena, een oud schoolvriendinnetje, woont met haar familie. Zij
hebben een aantal jaren in Nederland gewoond, maar wonen nu
inmiddels weer 2 jaar in Amerika. Janne en Lena corresponderen nog
steeds met elkaar en omdat we deze reis door Amerika gingen maken,
wilden we ook langs hen gaan. Het is een leuk weerzien. We kletsen
wat bij en laten Janne daar voor 2 dagen achter om te logeren.
Vrijdag zullen we haar weer ophalen.
Steven, Jesse en ik rijden door naar
Petaluma, maar daarvoor moeten we in spitstijd door San Francisco en
dat valt niet mee. Het is erg druk en veel fileverkeer, maar
uiteindelijk belanden we dan toch op de KOA-camping in Petaluma.
Steven vraagt bij het inchecken gelijk of er
nog plaats is in de tourbus naar San Francisco de volgende dag, want
we zien het niet zitten om morgen weer in de file te staan als we
een dag San Francisco willen doen. Na enigszins schuiven lukt het om
ons een plek in de bus te geven.
Nadat we de cabin hebben bekeken (dezelfde
als op de vorige KOA-camping) gaan we naar een Dennys om wat te
eten. (De behoefte aan normaal eten begint nu wel een beetje te
komen.) De zon gaat onder en daarmee ook de temperatuur. We zoeken
in onze tassen de warme truien op (ook niet voor niks meegenomen) en
gaan wat Nintendo’en, filmpje kijken en schrijven in dit verslag.
Donderdag 26
juli:
San Francisco, California
temperatuur: 20°C
Voor vandaag staat de tour door San Francisco
op het programma. Om 8.45 uur staan we klaar. In onze ‘van’ zitten
we samen met 2 families Denen en de tourleider John, die heel veel
weet te vertellen over San Francisco en omgeving. We rijden o.a.
door Sausolito: een wijk aan de noordzijde van de Golden Gate Bridge
met veel woonboten. Het is in de zomer vaak mistig bij de brug en
ook dit keer kunnen we alleen de onderste helft van de brug zien.
We rijden verder door het ‘Presidio’, een
oude marinebasis, door het Golden State Park, waar we even
uitstappen om naar de ‘Japanese Teagarden’ te gaan. Dat vindt Jesse
vooral leuk, die heeft iets met Japan en China.
We nemen de ‘cablecar’ (oude tram) en hangen
aan de zijkant ervan. Geinig!
Verder door de stad, waar we uitstappen bij
‘Old Fisherman’s Wharf’ om te lunchen: ‘sourbread and clam chowder’,
een uitgehold zuurdesembroodje met een soort mosselsoep erin. Erg
lekker. We wandelen over ‘Pier 39’, maar dat is nogal een
toeristische kermis. De pier ernaast is veel rustiger.
We rijden verder door de verschillende wijken
en de heeele steile straatjes (Ahhh!)
Door naar ‘Chinatown’, waar we even
uitstappen om de leuke winkeltjes te bekijken.
Nog een leuk chinees bloesje gekocht. Weer
terug naar de camping.
Deze tour was erg leuk, een aanrader. Zelf
kun je nooit zoveel zien in 1 dag en krijg je nooit zoveel
achtergrondinformatie.
Vrijdag 27 juli: San Luis Obispo,
California temperatuur: 25°C
We gaan Janne weer ophalen bij Lena. Die
heeft het daar wel naar de zin gehad en veel dingen gedaan ( ‘a
professional nail job’, bowlen, zwemmen) en rijden verder via de
kustweg, de ‘Big Sur’ naar San Luis Obispo.
De kustweg is erg mooi, maar het is een lange
en daardoor vermoeiende route.
We komen nog langs ‘Hearst Castle’, maar het
is te laat om het te bezoeken.
Inchecken bij ‘Madonna Inn’: het hoogtepunt
van deze reis wat betreft hotel en restaurant! De Madonna Inn heeft
unieke kamers. Wij hebben de ‘Sir Walter Raleigh’ kamer, helemaal in
stijl.
Maar het restaurant is helemaal ‘over the
top’. Met roze leer beklede zitjes en alles in een mix van de
Efteling en Duits houtsnijwerk. We kijken onze ogen uit. Als je
jarig bent of iets anders te vieren hebt, krijg je een ballon aan je
stoel gehangen en een groot stuk taart met een kaarsje. De mannen wc
heeft een urinoir met een waterval.
Zaterdag 28 juli: Los Angeles,
California temperatuur: 25°C
De laatste dag in Amerika. Weer op weg naar
Los Angeles. We hebben het rondje gemaakt! Het hotel ligt aan
‘Marina del Rey’, een haven aan de kust, met een strandje waar we
nog even in de zee kunnen zwemmen. ’s Avonds even snel wat eten bij
‘Magic Wok’ (Het goedkoopste avondeten van de hele reis.) In het
hotel kunnen we DVD-films kijken op de kamer. We kijken naar ‘The
Illusionist’.
Zondag 29 juli: Oosterbeek,
Nederland temperatuur: 17°C
Vandaag weer naar huis! Na 3 volle weken is
het ook wel weer fijn om naar huis te gaan.
We hoeven pas om 12.00 uur op het vliegveld
te zijn: we vliegen om 15.35 uur.
Alles weer goed inpakken en nog tv kijken om
de tijd te doden.
De auto terugbrengen naar Hertz en met de
shuttle naar het vliegveld.
Daar blijkt bij het inchecken dat het
vliegtuig een uur vertraging heeft. We staan weer in een lange rij
om de bagage door de röntgen te laten gaan. (Het vliegveld van Los
Angeles staat bekend als het slechtste van Amerika.) Dan nog een
tijd wachten, voordat we door de douane gaan. Daar blijkt dat het
toestel nog langer vertraging heeft…
Uiteindelijk kunnen we dan toch instappen. De
vlucht verloopt verder prima. Het is wel vreemd om te zien dat de
nacht maar een paar uur duurt. We komen ook nog in onweer terecht,
maar ondervinden daarvan niet al teveel turbulentie. Zonder echt
geslapen te hebben, komen we om ongeveer 12.00 uur aan in
Dusseldorf, waar de vader van Steven ons weer ophaalt.
De jetlag valt in eerste instantie nog wel
mee, maar we hebben toch moeite om de ogen goed open te houden, als
we naar huis rijden. We vallen even een uurtje in coma op bed,
waarna we de katten weer op gaan halen bij het pension.
Nabeschouwing
We hebben een fantastische reis gehad! In 3
weken tijd bijna 6000 km afgelegd, maar alles wat we gezien hebben
was zeer de moeite waard om te bekijken. Van Bryce waren we erg
onder de indruk en het raften heel leuk om te doen. Dead Horse Point
vonden we zeker zo mooi als de Grand Canyon en San Francisco een
hele bijzondere stad.
Het rijden was heel relaxt in Amerika. Er
werd nergens hard gescheurd, maar op de 6-baans (!) rondwegen van
Los Angeles en San Francisco moest je opletten, want we werden van
alle kanten ingehaald. ‘De amerikanen’ in het algemeen vielen ons
erg mee. Ook al lijkt het misschien wat oppervlakkig, het is op
vakantie wel prettig als er gevraagd wordt “Hello, how are you?” en
er veel interesse is: “Where are you from?
Het leuke van deze rondreis was, dat we heel
verschillende landschappen hebben gezien: van de droge woestijn
rondom Las Vegas en het rode gesteente van Bryce/Arches tot het
groene berglandschap van Yosemity en Sequoia. En de temperaturen
lagen ook uiteen van 20°C
in San Francisco tot 47°C
in Death Valley. Hoe vaak maak je dat mee in één vakantie?
Kortom: een aanrader!
