deel 1 van 2

Dag 1: Amsterdam – Los Angeles:

De vlucht van Amsterdam via Londen naar Los Angeles verliep op een klein mankementje na – één van de vliegtuigmotoren gaf een foutmelding op de boordcomputer – zonder problemen met British Airways. Wel vroeg uit het bedje, de vlucht naar London vertrok om 07.00 uur en na de overstap met de dikke 747 kon de lange zit beginnen naar Los Angeles. Na de douane formaliteiten in Los Angeles – met lange wachtrijen – de bagage oppikken en buiten stond toevallig de pendelbus van het geboekte Furama Hotel al te wachten en dan sta je na een ritje van 5 minuten voor de hotelingang. Dit hotel is bewust gekozen vanwege de gunstige ligging met het vliegveld, motor verhuurstation en de route om L.A. te verlaten.

Na een dergelijke lange vliegreis is het heerlijk relaxen onder het Californische zonnetje bij het fraaie hotelzwembad met bar. Het was nog vroeg in de middag met het tijdverschil van 9 uur, dus na het luieren even de benen strekken in de omgeving en bij het hotel gelegen supermarkt een paar inkopen doen voor onderweg, zoals een thermoskan met afschroefbare deksel waar ook de ijsblokjes goed inpassen, en daar heeft men een ruime keus in. Bijtijds het bed in, want op dag 2 ben je beslist vroeg wakker.

Dag 2: Los Angeles – Palm Springs:

Vroeg wakker, dit keer niet zoals in1997 door een naschok van een gewezen aardbeving, maar gewoon door het tijdverschil. Na het badkamergebeuren een kort telefoontje naar het verhuurstation om Dan, de Amerikaanse monteur, te melden dat wij na het uitgebreide ontbijt met de bagage klaar zullen staan om opgehaald te worden. Dan komt dan ook even later met een grote Range Rover om ons naar het verhuurstation te brengen waar de bestelde motoren klaar staan om het sein “hit the road” te krijgen. Na het verplichte papierwerk kon mijn gehuurde Honda Magna aangepast worden voor videocamera gebruik, dit tot grote maar positieve verbazing van monteur Dan.

Na alle bagage opgepakt te hebben kunnen wij vertrekken, helm op en na afscheid genomen te hebben van Dan, rij ik voorop richting Interstate 405 North die na een klein stukje kruist met de Interstate 10 East. Ik heb vandaag bewust gekozen voor een korte dagrit van zo’n 210 km naar Palm Spring om zwager Jan rustig te laten wennen aan zijn motor en zijn eerste kennismaking met de grote en brede Interstate’s van Los Angeles, en het is vandaag zondag, dus niet al te druk op de weg. Na een mijltje of  40 staat het verkeer op de I-10 helemaal stil, verd…., toch geen file? Nee een kettingbotsing die het verkeer even stillegt, maar hier komt het voordeel van de motor toch weer om de hoek kijken want wij kunnen er netjes tussendoor rijden. Ik laat de camera even wat beelden schieten van de ravage en het gas kan er weer op.

De I-10 slingert door Los Angeles en aangrenzende county’s en Jan voelt zich steeds beter thuis op zijn dikke 1100 Honda en maakt dat door duimpje omhoog gebaren kenbaar. Na een honderd mijl even de I-10 af voor een tankstop voor motor en berijder. Zo’n tankinhoud van maar 16 á 17 liter betekend regelmatig, vooral in de woestijn gebieden, de zaak bijvullen. De omgerekende literprijs laat bij mij altijd een grijns op mijn gezicht vertonen, ook nu weer. Mens en machine bijgevuld, dus de I-10 weer op richting Palm Springs. Voor de tweede keer verbaas ik mij bij de aanblik van het gigantisch grote windmolenveld dat buiten Los Angeles in de heuvels staat opgesteld. Velen verkeren in een erbarmelijke staat van onderhoud, maar ik laat de videocamera even een shot meenemen en richt mijn aandacht weer op hetgeen wat voor mij komt.

Aan de 111 ligt het fraaie Palm Springs als een groene oase in dit woestijnlandschap. Dit is mijn tweede bezoek aan Palm Springs en ik zoek na een kort ritje over de Palm Canyon Drive het Budget Host Inn motel weer op dat gerund wordt door wat oudere maar heel gezellige mensen. Ik vraag natuurlijk direct om een discount vanwege mijn tweede bezoek, en dit wordt onder gelach goedgekeurd.

Dit motel heeft een prima zwembad met bubbelbad en daar wordt direct gebruik van gemaakt. De buitentemperatuur heeft er nog een schepje bovenop gedaan en de luchtvochtigheid is abnormaal hoog. Vlakbij het motel een winkeltje met heerlijk koud Corona bier en dit wordt genoten bij het zwembad met uitzicht op het prachtige heuvellandschap op de achtergrond. Wat kunnen een paar simpele dingen een mens toch een heerlijk gevoel geven. Dinertime, dat is in ons geval makkelijk, aan de overkant ligt een restaurant van de Pizza Hut keten, en Jan die thuis geen pizza’s lust, eet hier een pizza type Meatlovers waar hij daarna bijna zijn bord aflikt. Onder het genot van diverse pitchers koud bier, staan inmiddels de bedienende dames zich te verbazen dat wij zulke grote formaten pizza’s zo gemakkelijk in onze magen laten verdwijnen. Tja, wij zijn Hollandse jongens nietwaar en de hele dag buiten maakt een mens hongerig.

Na een goede fooi achter te hebben gelaten zoeken wij snel het bed op want zwager Jan is de eerste die aangeeft dat de vermoeidheid toeslaat, hij is tenslotte ook de oudste, dus volgen wij zijn voorbeeld. Na wat napraten over wat vandaag allemaal de revue passeerde vallen snel de oogjes dicht.

Dag 3: Palm Springs – Gila Bend:

Zonder hulp van de wekker staat de eerste al om zes uur onder de douche, en komt er leven in de tent. Onze motelkamer heeft een koffiezetapparaat en die pruttelt al snel. Nog even met de videocamera een stukje Palm Springs opnemen en de motoren worden bepakt voor de volgende trip. Het motel biedt een Free Breakfast maar in de receptie is nog geen teken van leven, dus de sleutel maar in de keybox gedropt en wij ontbijten wel onderweg. See You!!

Wij rijden de 111 naar Indio en stoppen bij een McDonald’s restaurant die ook een ontbijt op de menukaart hebben staan. Na het ontbijt buiten een sigaretje draaien en dit wordt met veel belangstelling gadegeslagen door een Amerikaanse jongen, die er natuurlijk ook één wil draaien, en dat mag hij. Na hem een vuurtje gegeven te hebben, laat hij al hoestend weten dat het very good is en gaat weer zijn weg. Wij ook, het wordt nu toch wel erg heet en wij rijden via de State Highway 86 in zuidelijke richting en langs de fraaie Salton Sea naar El Centro. Dat we zuidelijker rijden is goed te merken aan de temperatuur, die nu al richting 40 graden gaat, de rijwind koelt absoluut niet meer.

De in L.A. gekochte thermoskannen doen hun werk, bij iedere stop worden vele ijsblokjes toegevoegd om het bronwater (het beste voor de dorst) lekker koel te houden. Ook regelmatig komt de zonnecréme uit de tas, en dat is hier gewoon een must, vooral omdat je behoorlijk “bloot”op de motor zit. Bij El Centro draaien wij de Interstate 8 op naar Yuma en na het passeren van de Colorado River – tevens een tijdzone = 1 uur later - zijn wij aangekomen in  de staat Arizona. Het is tijd voor een tankstop in Yuma, en daar gaat het mis, vriend John wil een leuke videoshot maken van ons en de heel vriendelijke pompbediende en stapt achteruit met zijn blote been tegen de blo ed hete uitlaat van zijn motor. Ai, dat is pijnlijk vooral met de bloedhete zon erop, dus koelen met heel veel ijsblokjes die ze hier genoeg hebben. Dit zeer pijnlijke akkefietje zou ons een paar dagen later nog opbreken. De videoshot is toch gelukt!.

Na dit hete incident moeten wij toch verder en besluiten om niet, zoals eerder gepland naar Tucson te rijden, maar te overnachten in Gila Bend om ook de vervelende wond te verzorgen.

Dag 4: Gila Bend – Prescott:

We vertrekken na de verzorging van John’s been en het altijd uitgebreide Amerikaans ontbijt via een binnendoor route naar Phoenix. Het is weer bloedheet aan het worden, maar dat wil je toch ook op de motor. Rijdend door Phoenix raakt Jan een beetje achterop en dat kwam door de behoorlijk drukke verkeerssituatie, maar snel rijden wij weer “wiel aan wiel”. Ik neem de Interstate 17 North en laat Phoenix verder voor wat het is.

Al noordelijk rijdend op de I-17 bemerk ik dat de lucht in de verte aan het betrekken is en ik zie zelfs al bliksemflitsen. Ik neem uit voorzorg de State Highway 69 richting Prescott om zo meer kans te hebben op een schuilplaats onderweg indien nodig. Na een paar mijl begint de temperatuur te zakken en de lucht wordt behoorlijk donker, ik krijg een stopkans op de weinig voorkomende rest area’s en wij pakken de bagage uit voorzorg in plastic. Een stukje verder rijdend gaat het mis met het weer, het begint te regenen en behoorlijk te onweren en het wordt zelfs fris. Ik rij bij een constructiewerkplaats zo naar binnen en leg de verbaasde werknemers uit dat het nu erg gevaarlijk wordt op de motor, en dat ik geen schietschijf wil zijn voor de bliksem. Dat vinden ze geen probleem en het werk wordt even stilgelegd voor een praatje en het bewonderen van de motoren. De bagagetas gaat open en voor het eerst trekken wij een lange broek en een wat dikkere kleding aan. Na een lange pauze durfden we de rit weer aan en ik bedankt deze mensen voor het schuilen en rijden nu met jas en handschoenen aan, en de helm zelfs op, verder richting Prescott. Bij een tankstop wordt besloten om deze dag niet te ver te rijden omdat het slechte weer rond de aanwezige bergen blijft cirkelen. In Prescott stop ik bij het eerste motel dat ik zie, en dat blijkt een goede zet te zijn, na het inchecken en het verwijderen van de bagage begint het te gieten, niet te zuinig. Zo zie je maar weer, in de ochtend prachtig weer in de korte broek op de motor, en in de middag rijden met alles aan wat je bij je hebt, ook dat is Amerika!.

Dag 5: Prescott – Page:

In de ochtend heeft de moteleigenaar de koffie al vroeg klaar en dat drinken wij buiten onder een redelijke blauwe lucht met een aardig zonnetje. We verlaten na een uurtje kletsen – die Amerikanen willen altijd een hoop weten – het motel en gaan in het centrum een paar winkels bezoeken en teven bij het grote postkantoor hier postzegels kopen voor de kaartjes naar huis. Postzegels zijn niet overal makkelijk te verkrijgen, maar hier in grote aantallen. Jan en John kopen bij een Pawnshop nog even een paar zilver dollars uit 1890 als souvenir en ik krijg zomaar op mijn verzoek een Smith & Wesson Magnum 44 in mijn handen gedrukt, ik zou deze zomaar kunnen kopen zonder enige vergunning, it’s a free country zegt de man achter de balie, maar ik geef de 44 toch maar weer terug. Na ook deze mensen weer uitgelegd te hebben waar de reis naar toe gaat, vinden ze allemaal te gek, rijden wij Prescott uit richting Jerome over de Higway 89 Alt. De natuur begint steeds fraaier te worden en wij rijden via de 89 door een prachtig heuvellandschap naar het oude mijnwerkersstadje Jerome. In de heuvels is het behoorlijk mistig en wij zijn er nu ook op gekleed . De camera op de motor doet braaf zijn werk als ik mijn Honda door de haarspeldbochten stuur en groet net als in Nederland de vele tegemoet komende motorrijders.

In Jerome eten wij een laat ontbijt met heerlijke koffie, die men bij navraag importeert uit Europa! In Jerome is het druk met toeristen die de vele winkeltjes bekijken en wij doen hier even aan mee. Daarna gaan de voorwielen richting Sedona dat in het prachtige Red Rock Country gebied ligt. Ben je geïnteresseerd in indiaanse kunstnijverheid of moderne kunst, dan is dit een eldorado voor liefhebbers en neem daar de tijd voor. Wij gaan de 89 A nog verder noordelijk langs Slide Rock State Park, een natuurlijke waterglijbaan is hier een belangrijke attractie. Na een korte rit komen wij door Flagstaff, een belangrijke tussenstop voor toeristen die op weg zijn naar de Grand Canyon, wij bezoeken deze later op onze reis. Rijdend over de Route 66 geven mij en de anderen een apart gevoel, dit is het “heilige” asfalt van deze oude Motherroad en ik krijg het gevoel op het verkeerde motormerk te rijden. Na Flagstaff  pik ik de Highway 89 weer op naar het mooie plaatsje Page. Op deze weg krijg ik het gevoel dat wij hier alleen zijn, slechts een paar automobilisten tegenkomend. In Page zoek ik snel het motel op dat ook in 1997 onderdak bood en er zijn kamers vrij en de koffie is zoals altijd klaar. Page ligt mooi centraal tussen de Grand Canyon en Zion Park en is een ideale overnachtingplaats in een fantastisch mooi gebied . De dag wordt afgesloten met een lekker etentje.

Dag 6: Page – Zion Park – Panquitch:

Opstaan met een strak blauwe lucht en het zonnetje hoog aan de hemel is voor de motorrijder natuurlijk een prima uitgangspunt voor een reisdag. Bagage er weer op, het wordt routine, we rijden het dal in over de Glen Canyon Bridge en maken hier even een stop om de Glen Canyon Dam te bekijken. Daarna via Kanab en Mount Carmel Junction, waar de benzinetanks worden bijgevuld, de State Highway 9 op, een fraaie Scenic Byway, naar de oostelijke ingang van Zion Park. Voor Jonh en mij het tweede bezoek en voor Jan het eerste. Rijdend door de (koude) tunnels valt het op dat automobilisten gewoon het grote licht aan laten ondanks de tegenliggers. Wij rijden met aangepaste snelheid het warme dal in en stoppen regelmatig om het prachtige natuurschoon te bewonderen, al kom je hier 10 keer, het blijft een prachtig park.

Einde weg gaan we rechtsaf de Zion Canyon Scenic Drive op die door het park loopt en ook weer de terugrij route is. Zion is een prachtig park met vele schitterende rotsmassieven met even toepasselijke namen. Voor de wandelaar ligt hier het één en ander te wachten, zorg voor goede schoenen en voldoende drinkwater als je de trails gaat lopen. Wij bekijken alles vanaf de motor en stoppen bij de fraaie plekjes, en laten de videocamera zachtjes zijn werk doen.

Er wordt bijna de hele dag in Zion Park rondgetoerd en gekeken en wij moeten nog een stukje rijden vandaag, dus dezelfde route terug en ik neem in mijzelf afscheid van dit mooie park en de rit gaat weer naar Mount Carmel Junction. Hier even koffie drinken en, dat is leuk, een touringcar vol Nederlandse toeristen doen even hetzelfde. Als ik hoor van deze mensen wat zij dagelijks afreizen – 600 tot 700 km en het liefst 3 parken – kijk ik goedkeurend naar onze motoren en vertel deze mensen dat wij alle tijd van de wereld hebben en verder ook niks te voren vastgelegd hebben, en dat wekt bewondering bij deze groep. Ik wens ze sterkte en wij vervolgen onze rit naar Panguitch om daar een kamer te zoeken wat zonder moeite lukt.

Dag 7: Panguitch – Bryce Canyon – Green River:

De dag begint gelukkig weer zonnig maar het is een beetje fris, en we besluiten na de koffie de motoren even af te spoelen, doe ik thuis ook dus waarom hier niet! Het is nog erg vroeg als we op pad gaan en ik deponeer de kamersleutel in de keybox en verlaat Panguitch over de 89 naar de State Road 12 naar Bryce Canyon. Voordat we in Bryce Canyon zijn passeren we al fraaie voorproefjes van deze mooie omgeving en staan versteld van de kleurenpracht, dat belooft nog wat. Fotorolletjes gaan er snel doorheen in dit soort omgevingen.

Bij Ruby’s Inn aan de toegangsroute een stop voor een ontbijt met koffie, dit is een aardig groot complex met zo’n 370 kamers die zomers lang van te voren al zijn volgeboekt. Wij volgen de State Road 63 zuidwaarts het park in en verbazen ons over de vormen van de vele kleurrijke rotsformaties bij de diverse uitzichtpunten en ook deze hebben toepasselijke namen, zoals Sunrise Point, Sunset Point, Farview Point, Rainbow Point en anderen. Bij Rainbow Point sta je al op een hoogte van 2778 meter en heb je een geweldig uitzicht over de omgeving. Het is opvallend rustig in het park in September en hebben zo bij de viewpoints alle rust en ruimte.

Voor de wandelaar is ook Bryce Canyon een waar eldorado, maar wij horen niet bij deze categorie en lopen kleine stukjes en de rest wordt afgelegd op de zacht ronkende motoren. Na een uitgebreid bezoek laten wij dit park achter ons in de hoop op een wederzien. Dezelfde route het park uit en wij gaan onze rit vervolgen via een fraai gebied door Capitol Reef Park.

In Capitol Reef Park rijden we alleen de doorgangsroute en stoppen hier even voor een pauze en nadat de motoren zijn afgezet is het muisstil, alleen het kabbelende geluid van de Fremont River is hoorbaar en ik besluit hier ook maar een plasje in te doen. In dit grote gebi ed vindt je maar weinig toeristen en de hele weg is van ons. Na de stop naar het plaatsje Green River aan de gelijknamige rivier en we checken in bij het Budget Inn Motel. De eigenaar is gek op buitenlands geld en ziet bij John een mooi briefje van tien gulden, deze heeft hij nog niet, maar geeft mij de aanleiding om eens lekker te onderhandelen over de kamerprijs. Dat gaat goed , er wordt ook direct verse koffie gezet en hij belooft ons donuts in de ochtend. Green River heeft niet veel te bieden maar maakt ons ook niet uit, wij willen alleen lekker eten en slapen.

Dag 8: Green River – Arches Park – Monument Valley – Kayenta:

Vroeg in de ochtend laat de eigenaar ons weten dat de bakker nog dicht is, dus géén verse donuts, maar dat lossen we zelf wel op. Na het oppakken rijden we via de I-70 en de Highway 191 naar Arches Park. Het is nog lekker rustig hier op dit tijdstip, maar dat veranderd later.

Arches Park is beroemd om zijn rotsbogen en die zijn hier in grote aantallen. Door het park loopt een fraaie weg die je bij de diverse arches brengt. Veel hiervan zijn alleen via een korte of langere wandeling te bewonderen en dat zijn dan ook de mooiste.

Veel van deze natuurspelingen vind je verspreid over dit grote park en ook hier weer veel wandelroutes voor de liefhebber. Wij bewonderen deze arches van een kleine afstand en rijden verder het park door. Bij een fraai viewpoint ontmoeten wij een Nederlands echtpaar, net als wij op doorreis door het zuidwesten. Na een gezellig babbeltje biedt één van beide aan om foto’s van ons te maken al rijdend vanuit zijn auto. Prima, leuk voor in het fotoboek, en deze foto’s zijn later keurig naar ons huisadres opgestuurd, sta je er ook eens met z’n drieën op.

Na veel stops en het bewonderen van het nog fraaiere landschap en de nodige foto’s te hebben gemaakt verlaten wij rustig rijdend het park over dezelfde parkroute. Eigenlijk moet je in dergelijke parken meer tijd uittrekken, maar er staat nog wat op het “programma”. Dus volgen wij wederom de 191 zuidwaarts en stoppen in Moab voor een lekker maaltje pannenkoeken met aardbeien en stroop. We kunnen er nu weer tegen en ik telefoneer even naar Nederland om te vertellen dat hier alles prima verloopt. Na Moab een fraaie route langs Wilson Arch en wij passeren aan onze rechterhand CanyonsLand Nat. Park. Na Blanding waar een Highway Patrol nog even, zonder gevolgen, mijn snelheid meet komen we door Bluff waar wij de Highway 163 oprijden richting Mexican Hat en Monument Valley. De weg die voor ons ligt is wederom geheel verlaten en roept bij Jan nog wel eens de vraag op  als je hier nou pech krijgt? Ik haal de schouders op en wil hier niet eens aan denken. Ik zie in de verte de contouren van Monument Valley opduiken en stop voor het maken van een foto.

Na het toegangsgeld te hebben betaald parkeren we de motoren op de parkeerplaats van het uitzichtplateau dat een schitterend uitzicht biedt over de vallei. Jan, die dit voor het eerst ziet wordt er even stil van, dit kun je thuis niet navertellen zegt hij en dat is ook zo. De zon staat laag maar op de juiste plaats om het dal met de West Mitten – East Mitten en de Merrick Butte de juiste kleuren te geven en ondanks mijn tweede bezoek ga ik er even rustig voor zitten. Het is hier rustig en wij genieten lang van dit prachtige uitzicht.

De tijd ontbreekt ons helaas om met een jeep met gids de vallei door te rijden, maar er wordt ter plekke afgesproken om dit in een volgende tour te doen, dus wordt wandelend een deel van dit park bekeken en snuffelen we nog even in de souvenirshop. Daarna wordt nog een laatste blik geworpen op Monument Valley en de motoren worden weer gestart voor het laatste stukje van deze mooie dag naar Kayenta. Daar aangekomen blijken wij bij de weinige motels/hotels niet de enige te zijn die willen overnachten, de eerste die ik binnenwandelde was reeds geheel volgeboekt, dus verder naar het nabij gelegen Holliday Inn waarbij ik zoveel haast maakte dat ik wederom door de plaatselijke politie met de speed gun gemeten werd. Ook deze keer geen gevolgen, het geluk was weer met mij en kon toch nog op tijd bij het hotel een (dure) kamer bemachtigen. In het chique restaurant zag ik iedereen in gepaste kleding dineren, dus kozen wij voor het minder chique Burgerking restaurant aan de overkant en de hamburgers met friet smaakten prima.  

Dag 9: Kayenta – Grand Canyon – Williams:

Ook in Kayenta worden wij in de ochtend met een lekker zonnetje verwelkomt, John’s eerder opgelopen brandwond begint nu erg vreemde kleuren te vertonen en het wordt ook steeds pijnlijker, tijd voor actie. Bij de hotelreceptie info rmeer ik naar een arts in de buurt, er is een medische kliniek in Kayenta zegt de receptioniste en wijst mij de weg. Bij deze kliniek wordt een compleet medisch dossier aangemaakt en ook drie jaar bewaart. De eerste vraag die de arts stelt is, heb je geld of een creditkaart bij je, anders geen hulp. De MasterCard van de Postbank neemt deze barrière direct weg en John’s wond krijgt alle aandacht en verzorging. Aan zijn gezicht te zien is de behandeling niet geheel zonder pijn. Er worden keurig een pakketje met zalf en verband samengesteld voor onderweg. De rekening die nu opgemaakt wordt deed ons even schrikken – ruim 400 dollar – voor een half uurtje werk, maar dat wordt thuis weer verrekend met de verzekering, dus in dergelijke gevallen bewaar de originele rekening goed !

Wij kunnen na dit gebeuren weer op weg, en verlaten Kayenta met gemengde gevoelens. Via de Highway 160 rijden wij door het woeste landschap van het Navajo Indian Reservation naar de Highway 89 en een stukje zuidelijker via de State Road 64 – de oostelijke ingang – naar de Grand Canyon. Eerst wordt een stop gemaakt bij één van de vele stalletjes van de Navajo’s die hun gemaakte sierraden e.d. te koop aanbieden. Na wat handelen met een Navajo dame krijg ik een fraaie zilveren halsketting voor mijn vrouw voor een acceptabele prijs, ook de anderen maken hun budget wat kleiner en wij rijden naar het eerste viewpoint van de Canyon en dat is Desert View. John en ik zien dit voor de tweede keer en Jan wordt even helemaal stil van zijn eerste aanblik van dit wereldwonder.

Ook John en ik staan weer verbaasd en met veel bewondering te kijken hoe moeder natuur dit in vele miljoenen jaren heeft bewerkstelligt. En vele anderen ook, want het is een stuk drukker als in Mei ’97, er wordt zelfs bijna strijd geleverd om een parkeerplek. De motoren vinden veel gemakkelijker een plekje. Twee Duitse motorrijders stoppen vlak bij ons en hijgend en puffend worden de motoren op de middenbok gezet. Van top tot teen in een leder pak gehuld, en wij staan in een T-shirtje, hallo Duitse collega’s het is hier ruim 30 graden, dus uit die hete handel! Ik wacht niet om te kijken of ze dit ook doen en rij in mijn “gepaste” kleding verder.

De parkroute beslaat zo’n 24 mijl van Desert View naar Grand Canyon Village, maar tussendoor wordt je getrakteerd op vele fraaie uitzichtpunten die keurig via borden worden aangegeven. Op enkele punten worden hordes Japanners uit bussen losgelaten en ik wacht geduldig tot deze hun vele foto’s geschoten hebben om vervolgens de bus weer in te haasten op weg naar de volgende sessie. Ik heb de tijd dus ga ik er maar eens rustig voor zitten en aanschouw de Canyon in al haar kleurenpracht en probeer zelfs verschillen te ontdekken met mijn vorig bezoek, nee dus, niet te zien.

Na diverse fraaie uitzichtpunten te hebben bewonderd vliegt de tijd voorbij en rijden wij door om een kijkje te nemen bij Grand Canyon Village. Het is hier tamelijk druk, vanwege de vele hotels die hier liggen en de route naar de West Rim, en deze is alleen met een shuttlebus te bezoeken. Wij nemen een ruime pauze alvorens de Grand Canyon te verlaten en relaxt naar Williams te rijden om daar te overnachten.

De rit naar Williams is niet echt fraai en zelfs eentonig, maar wij waren natuurlijk verwend. Ter plaatse is een motel snel gevonden en ligt aan de beroemde Route 66 en ik kom in de “Get Your Kicks On Route 66” stemming. In de avond wordt er heuse Shoot-out voorstelling gegeven door plaatselijke “cowboys” in de sfeervolle westernstraatjes van Williams.

Klik hier voor deel 2 van dit verhaal