De voorbereiding
Midden 2003
namen we het besluit om in de zomer van 2005 een reis naar Amerika
te plannen. Ik wil ons eerst even
voorstellen. Ons gezin
bestaat uit vier personen, moeder Sjan (49 jaar) ,
zoon Hein
(19 jaar) ,
zoon Rob
(15 jaar)
en vader ,
tevens auteur van dit
verslag, Ben ,
48 jaar. De reden van deze trip is het feit dat we
in dat jaar 25 jaar
getrouwd zijn en omdat
onze jongens de
afgelopen 19 jaar trouw met ons mee op vakantie
zijn gegaan.
We zien het als een afsluiting van hun jeugd. Gezien
hun leeftijd en ervaring van de laatste jaren zullen ze niet vaak
meer met ons op vakantie gaan, en zo hoort het ook. Echter een
reisje naar Amerika door je ouders betaalt
dat sla je niet
zomaar af.
Het is
natuurlijk niet nodig om twee jaar voor vertrek aan de voorbereiding
van een reis naar Amerika te beginnen. Maar het geeft je wel de
gelegenheid om van tijd tot tijd wat te lezen en zaken uit te zoeken
die je van pas kunnen komen. De basis voor de reis was al snel
gelegd, aangezien mijn
zus in Davis California
woont. Dat
wordt dan ook een van
onze langere stops
daar.
Daarnaast werkt een
nichtje
van ons op een
reisbureau en
zij heeft zelf
West - Amerika
al aangedaan. Van 2003 tot
november 2004 hebben we ons bezig gehouden met het lezen van
algemene informatie over Amerika en
hebben we onszelf
lekker gemaakt met het lezen van reisverhalen op
internet. Het opstellen
van een begroting is zeker geen overbodige zaak. Als je in grote
lijnen weet wat en hoe je het een en ander wilt gaan doen
dan kun je een
indicatie
maken van de kosten.
Belangrijk daarbij is hoe gaan we vliegen, rechtstreeks of met
overstap. Zoeken we de goedkoopste
vliegmaatschappij of
mag het iets
kosten. Gaan we een camper
of
een auto huren,
slapen we in motels of
hotels
en vlakbij het doel van
die dag
of er ver vanaf,
is een zwembad belangrijk of niet.
Zo zijn er een aantal keuzes te maken die je beter
maar ruim van de voren kunt doen.
In november
2004 hebben we onze vliegtickets gekocht ,
snelle beslissers kopen
namelijk tegen een
flinke korting bij KLM.
Boeing 747-400 combi
Als je bekend
maakt dat je naar je Amerika gaat blijken er in je omgeving ineens
veel meer
‘Amerika - gangers’
te zijn.
De westkust
blijkt zeer geliefd te
zijn, men
bezoekt vrijwel dezelfde bezienswaardigheden.
December
2004,
vanaf nu zijn we ons
wat meer op details
gaan
richten. Zoals, wat
willen we
graag zien en wat
kunnen we dan niet gaan zien. Reizen is plannen en rekening houdend
met de tijd die we tot onze beschikking hebben
moeten we keuzes maken.
Hoever
moeten we op een
bepaalde dag rijden en wat is
er onderweg te zien,
hoeveel tijd heb we om bepaalde zaken te bekijken. We hebben ons
voorgenomen om vooral ook vakantie te
vieren , dus
we willen niet racen
van hotel naar hotel. Nee, we willen de tijd hebben om onderweg te
stoppen en te wandelen
zodat we achteraf niet
zeggen “ach, daar zijn we geweest maar
we hebben
het niet gezien”.
We kregen van
het reisbureau een Rand Mc Nally atlas van Amerika wat een grote
steun bleek te zijn bij het plannen van de reis.
Op de
web site van Rand Mc Nally
kun je jezelf met een
code uit de atlas
aanmelden ,
dat geeft je de
mogelijkheid om op
deze site een route te
plannen waarbij je gelijk kunt zien wat de afstand is
van plaats A
naar B.
Een
huurauto
reserveerden we bij
Hertz ,
in eerste instantie
zou dit een
‘ Ford Mini Van ’
worden, geschikt voor zeven personen.
Dit zou betekenen dat we
met ons vieren ruim genoeg kunnen zitten.
En n iet te vergeten,
er zou een
‘ Never Lost
System’ (navigatiesysteem)
in de huurauto
zitten , dit leek ons
een goed hulpmiddel om de diverse hotels
etc. te kunnen vinden.
Onze
rondreis
zal midden in de
vakantieperiode vallen , dus om er zeker van te zijn
dat we dat kunnen doen
wat we
hebben gepland leek het
ons zinvol e.e.a. vooraf te bespreken. De vooraf gereserveerde
hotels hebben we geselecteerd
op aanwezigheid van een zwembad. Voor de Universal Studios hebben we via
internet een
‘ Front of Line Pass ’
(toegangsbewijs) gekocht ,
e n
voor de rondvlucht
boven de Grand Canyon
( met
een helikopter )
hebben we ook vooraf
geboekt. De tickets voor Alcatraz (de beruchte gevangenis)
heeft mijn zus in
Amerika
via
internet voor ons
besteld.
De Reis
(een verslag van dag tot dag)
Zondag 17
juli 2005.
Deze dag
hebben we 11,6 mijl gereden,
dat is ongeveer 19km.
Eindelijk
is het zover !
De koffers worden gepakt en
onze buurman is zo vriendelijk om ons
vandaag om 06:30 uur naar Schiphol
te brengen. Daar
aangekomen verloopt het allemaal
op rolletjes. Koffers
inchecken, door de douane en wachten tot het vertrek. Bij het
inchecken kregen we een formulier uitgereikt (groen - I-94 visa
waiver) waarop we naam en relevante gegevens moesten invullen. Ook
werden op dat formulier vragen gesteld zoals: hebt u een crimineel
verleden, hebt u een gevaarlijke ziekte en meer. We moesten al deze
vragen invullen. Als een van de vragen met ja wordt beantwoord kun
je een probleem hebben bij binnenkomst in het land. Onze antwoorden
waren alle nee.
Met een kleine
vertraging die onderweg ingelopen
zou worden vertrekken
we naar Los Angeles
(L.A.) Met de KL 601
leggen we de vliegafstand van
9.800
km op een hoogte van
9.100 m met
gemiddelde snelheid van
900 km/h in ruim 10 uur af.
las Vegas vanuit de
lucht
Het passeren
van de douane in Amerika gaat voorspoedig en we staan snel bij Hertz
om onze huurauto op te halen.
Het
‘ Never Lost System ’
bleek niet in de gereserveerde
auto te zitten. We kregen dan ook een gratis upgrade
naar een SUV
(Sports Utility Vehicle)
een ‘ Ford Explorer ’. Daar waren we zeer tevreden over.
Inladen en rijden maar. Het eerste doel
is West Coast Customs, ook wel bekend van MTV. Daar aangekomen blijken ze
gesloten te zijn dus even over de schutting gluren en dan maar
richting hotel, wat met een GPS
(navigatiesysteem)
natuurlijk
heel gemakkelijk is.
Met de Vouchers van Euram gaat het inchecken
heel vlot en
kunnen we al snel gaan
wandel en
in L.A.
Eerst verkennen
we Pico Boulevard,
vergeleken met de rijkdom van Beverly
Hills blijkt deze Boulevard daarin een beetje
achtergebleven te zijn. Dus na het eten
gingen we maar eens de
rijke buurt in. Een wandeling over Rodeo Drive laat zien dat het
hier aan luxe niet ontbreekt.
Rondkijken op Rodeo Drive
De winkels
langs deze weg vertegenwoordigen de duurdere merken
deze zijn helaas niet geschikt
voor onze portemonnee. Op de terugweg naar het hotel lopen we
nog even bij een supermarkt
binnen waar we
een koelbox aanschaffen ,
naar later blijkt oooh zo onmisbaar! Na deze lange eerste
dag gingen we naar bed om vervolgens ‘s-nachts nog een paar keer
wakker te worden omdat we nog niet aan het tijdverschil gewend
waren.
Maandag 18
juli 2005.
Deze dag
hebben we 24,9 mijl
gereden,
dat is ongeveer 40km
Na een goed
ontbijt
genuttigd te hebben in
het hotel gaan we op pad, eerst water en ijs in de koelbox doen en
dan naar Universal Studio’s. Met zijn 168 ha is Universal
Studio’s de grootste film- en televisiestudio ter wereld. Het lijkt
nu nog één groot pretpark, maar de studiotour laat zien dat, en waar
er opnames worden gemaakt van series en films.
Universal Studios
Met
de door ons in
Nederland aangeschafte
‘ Front of Line Pass ’
stappen we richting de kassa’s. Snel worden we
doorverwezen naar een plaatst waar we een kaartje omgehangen krijgen
zodat we bij alle attracties front of line mogen gaan. Meteen
door lopen en dus niet in de rij hoeven te wachten. Bij alle
attracties zijn er aparte ingangen te herkennen aan de ‘A’ in een
ster, en bij de shows zijn er gereserveerde plaatsen.
Door deze
pasjes
waren we in de
mogelijkheid om in één dag alle shows en attracties te
zien.
Het is dus zeer aan te
raden
om deze passen
(vooraf) aan te
schaffen ,
voor het geval het druk is in het park. Dit park
verdiend het om bezocht te worden als je in
L.A. bent. We maakten
daar kennis met de Amerikaanse vriendelijkheid en gastvrijheid.
We werden keurig te
woord gestaan en geholpen door de medewerkers van het park ,
zonder dat ze daarbij ook maar enigszins opdringerig waren.
Deze dag bezochten we alle attracties van het park en geen
show werd overgeslagen, sommige
shows hebben we zelfs
twee keer bezocht.
Tijdens onze
terugreis naar het
hotel
hebben we hier en daar
nog wat rond gekeken en genoten van de ruime maar ook drukke wegen
in LA.
’s-Avonds hebben we in
Beverly Hills
gegeten. V oor weinig
geld
kreeg je heel veel eten
op je bord. En het is even wennen dat de
fris drank b.v.
c ola gratis bijgevuld
mag worden als je het
glas leeg
gedronken hebt. Nog
niet helemaal gewend aan het
tijdverschil gaan we ook nu weer redelijk vroeg naar
bed.
Dinsdag 19
juli 2005.
Deze dag
hebben we
211,7 mijl gereden
dat is
ongeveer 339
km.
Vanmorgen
waren we allemaal weer
redelijk vroeg wakker, dus
gingen we ontbijten en
daarna weer op pad.
Eerst
gingen we naar
Hollywood Boulevard ,
w ie kent
het niet, het is zeker
één van de beroemdste
straten van de wereld. Honderden meters voetpad zijn er bezaaid met
sterren. Het met grote zwarte tegels belegde trottoir met om de paar
meter een tegel met een rood bruine ster met daarin een afbeelding
(filmcamera,
draaitafel, microfoon, e.d.) en de naam van de filmster of artiest.
Hier aan
dankt de straat zijn bijnaam
‘ Walk of Fame ’.
Daarna hebben we rond gekeken
bij het Mann’s Chinees Theather, het
filmtheater waar films
uit Hollywood in première gaan.
Op het plein voor het theater zie je
grote betonnen tegels met daarin de
hand- en voet afdrukken
en
een handtekening van
diverse grootheden op het gebied van film. Achter een groot zeil
stond een
‘ Stealt ’
straaljager
verstopt die gebruikt
was in de gelijknamige film. Deze stond klaar voor de première van
de film die begin augustus zou zijn. Na een laatste blik op de
Hollywood Sign reden we richting Venice Beach.
We parkeerden de a uto
en
gingen naar het strand.
N iet om te zonnen maar
om even de sfeer te proeven en een wandeling te maken.
En ja hoor, je zult het niet geloven
maar je ziet
de mensen echt, met skate s
aan achter de kinderwagen ,
zoals we van tv
kennen.
Natuurlijk
even een bezoekje
brengen aan Muscle Beach.
Muscle Beach
Enkele
gespierde mannen deden daar hun dagelijkse
opdrukoefeningen of
ze waren met gewichten
aan het sjouwen. Na nog een wandeling over strand en
over de boulevard en
een
smakelijke hotdog reden
we richting Palm Springs.
Over ruime
snelwegen reden we de stad
L.A. uit,
dit leverde een
mooi uitzicht op downtown
L.A. op.
Onze volgende
stop was de Aerial Tramway bij Palm Springs.
Dit is een
kabelbaan die je
1.790 meter naar boven
brengt in een hoek van 50o, naar een hoogte van
2.500 meter. Boven
bevindt zich de Mountain Station van het Mount San Jacinto
Wilderniss State Park.
Na deze
bezichtiging reden we naar het hotel in Palm Springs.
Het zwembad
zou een heerlijke
verkoeling
geven na een dag met
temperaturen van rond de 40oC.
Echter h et
water was wel lekker,
maar het mocht best wat kouder zijn.
We gingen e ten bij de
Burger King en
als toetje namen we nog
een heerlijk ijsje bij
Ben & Jerry’s.
In de nacht
bleef het nog altijd 36oC.
Woensdag 20
juli 2005.
Deze dag
hebben we 237,4 mijl
gereden
dat is ongeveer 380 km
is.
We begonnen
deze dag met een ontbijt bij Denny’s ,
dat is echt een aanrader. Ook hier
was weer
volop lekker eten voor
weinig geld.
Daarna
gingen we langs de
plaatselijke bibliotheek waar we gratis gebruik konden maken van de
pc’s die er stonden. Een tip voor toekomstige reizigers.
Daar had i k even wat
mailtjes verstuurd en de jongens
hadden even ge-msn’t.
Voor vandaag stond h et
eerste park op het programma Joshua Tree National Park.
Dit park werd
in 1936 gesticht om de bijzondere Joshua Tree (Yucca brevifolia). De
bomen hebben hun naam te danken aan de Mormonen die in de kromme
takken de uitgestrekte armen van de bijbelfiguur Jozua zagen.
Vanaf ons hotel
zijn we via de 62 (Twentynine Palms Highway) naar de West Entrance
Station gegaan.
Bij de ingang
van het park kochten we gelijk een
‘ National Parks Pass ’,
geldig voor alle parken die we
wilden gaan bezichtigen.
Naast
ons
hoorden we mensen
Nederlands praten.
Toen we een gesprek met
hen waren aangegaan,
bleken deze mensen uit onze omgeving te komen. Ze woonden in een
straal van 15 kilometer van ons
vandaan.
In het park
bezochten we Hidden Vally,
waar reusachtige
rotsformaties
afgewisseld met
de grote Joshua Trees
een mooi decor vormden. De tweede stop was bij Keys View. Een
motorrijder die een groep
personen begeleidde, en
dus vaker
hier kwam, zei dat
er op dat moment een erg slecht
uitzicht was. Volgens hem was de smog vanuit Los
Angeles hier
naartoe gezakt en
dat zou het slechte zicht
veroorzaken. Het was
deze dag
dan ook heel warm en
windstil dus het
was niet onwaarschijnlijk.
Daarna
vervolgde we onze route door het park naar de North Entrance
Station, waarna we via
Highway 62 richting
Parker en later Lake Havasu City gingen. Hier maakten we kennis met
de
kilometerslange, kaarsrechte
wegen. Mijlen aan een stuk kaarsrecht en niemand te zien,
niet voor of achter je.
Dit was voor ons zo onwezenlijk, in Nederland kun je
dit jezelf niet
voorstellen. Onze GPS
(navigatiesysteem) bracht ons vroeg in de avond netjes
naar de Best Western Lake Place Inn in Lake Havasu City.
Sjan en ik
waren even wat boodschappen gaan doen in een grote supermarkt
Albertson genaamd. Terwijl de jongens zwommen in het zwembad, dit
keer in water wat wel
heerlijke verkoeling
bracht. Na wat opgefrist te zijn reden we naar de London Bridge waar
we vlakbij aten in een
Chinees
buffetrestaurant. Na een wandeling langs Lake Havasu gingen we vroeg
naar bed om de volgende morgen weer fris en gezond op te staan.
Donderdag 21
juli 2005.
Deze dag
hebben we 378,2
mijl gereden
dat is ongeveer 605 km.
Ons ontbijt
kochten we deze morgen bij Albertson.
We
werden vriendelijk
geholpen door een medewerkster die ons hielp met het uitzoeken van
ons ontbijt.
Via Highway 40 richting
King man ,
bij afslag 52 verlieten we de vervanger van de Route 66 en gingen we
naar de
‘ Historic Route 66 ’.
Deze Route 66 was oorspronkelijk aangelegd van Chicago naar Santa
Monica. In 1937 was de weg klaar die ook wel
‘ The Mother Road ’
of
‘ The Main Street of
America ’
werd genoemd.
Rijden over de
legendarische Route 66,
dat was een lang gekoesterde droom
van me, eindelijk is het dan zover.
Onze eerste
belangrijke stop was in Hackberry. Wat een enorme belevenis voor mij
en mijn mede reisgenoten om hier rond te mogen lopen.
Het lijkt alsof je in
een Amerikaanse documentaire of film loopt.
In het schuurtje in
Hackberry
Een bezoekje
aan de authentieke benzinepomp met
alles er omheen
dat is werkelijk een
belevenis. En in het oude schuurtje achter het winkeltje
hebben we eveneens rondgekeken. Vergeet
vooral je
fototoestel
niet mee te nemen.
Bij deze mensen viel ons een
enorme gastvrijheid ten deel.
We vervolgeden onze weg
over deze prachtige route naar Seligman. Ook hier
komt de gemoedelijkheid
en rust je tegemoet. Een straatje versierd met
etalagepoppen en
allerlei andere snuisterijen en ook een Barbershop die je niet mag
missen zijn hier te zien. Vergeet niet je
visitekaartje mee te
nemen en daar achter te laten.
Als je daar bent begrijp je wat ik
bedoel.
N a
een
kaarsrechte weg gereden
te hebben richting Ash Fork
verlieten we de Route 66.
We hadden
afgesproken bij Ash Fork te beslissen of we
rechtstreeks naar de
Grand Canyon zouden gaan of
dat we via een omweg ,
richting Prescott,
zouden rijden, om dan
via Jerome en Sedona naar de Grand Canyon te gaan.
We hadden nog tijd genoeg, zo leek op
dat moment, dus we besloten de langste route te nemen.
Gaande
weg de dag
kreeg Rob uitslag over
zijn gehele lichaam wat leek op een allergische reactie. In het
plaatsje Chino Vally zagen we een Medical Center. Een stop daar
leverde Rob een flinke spuit in zijn bil op,
en
inmiddels hadden we
anderhalf uur vertraging.
Maar
deze route
was toch zeker de
moeite waard. De plaatsen Jerome en Sedona doen cowboyachtig aan.
Een weg met veel haarspeldbochten bracht ons over de bergen bij de
Red Rocks. Even voorbij Sedona kwamen we langs Slide Rock. Dit is
een natuurlijke waterglijbaan aan een rivier. De rotsen zijn er zo
mooi glad dat
je in de snel stormende rivier
er
makkelijk
vanaf kunt glijden.
Bij Flagstaff
weer de
Highway 40 op richting
Williams waarna
Highway 64 ons naar
Tusayan en de Grand Canyon bracht. Door het wachten in Chino Vally
en de omweg
waren we later dan gepland
in het hotel, dus snel inchecken en eten ,
want reizen maakt hongerig.
Vrijdag 22
juli 2005.
Deze dag
hebben we 30,8 mijl
gereden
dat is ongeveer 50 km.
Deze ochtend
hebben we zeer goed
ontbeten in het hotel, Best Western Squire Inn in Grand Canyon. Daarna hebben even we
rustig aan gedaan ,
want we hadden deze
ochtend een
helikopter rondvlucht
maken boven de Grand Canyon.
Deze vlucht
hadden we via Internet
geboekt het inchecken verliep
dan ook soepeltjes. Met
de videocamera en het
fototoestel in de hand
stegen we op om onze eerste blik op de Grand Canyon te kunnen
werpen.
O ver een redelijk vlak
bebost
gebied vlieg je
richting de
Grand Canyon. En dan
gebeurt het....
In één keer kijk je over de rand de diepte in. Dit is
werkelijk adembenemend, je wordt er
gewoon even stil van.
Dit moet je echt
‘ live ’
gezien hebben om
het te kunnen
begrijpen, het is niet in woorden te beschrijven.
Helicopterview boven
de Grand Canyon
De
Grand Canyon is
gemiddeld
16 km breed en
1.500 meter diep. De
kloof is
in de
afgelopen 6 miljoen jaar
gevormd door de Colorado river. Het totale oppervlak van het park
bedraagt
4.930 km2.
Na de
rondvlucht zijn we naar het
bezoekerscentrum
gereden waar we de gratis shuttlebus namen.
Deze vervolgde de route
over de 13 km lange Hermits Road.
In de zomer
is deze namelijk
gesloten voor particuliere voertuigen. De rit voerde ons langs
diverse uitzichtpunten waar uitgestapt kon worden. Om de paar
minuten
kwam er een bus langs,
je kunt
dus zo weer verder of
terug naar het Visitor Center. Wij
zijn doorgereden naar
Hermits Rest aan het eind van Hermits Road.
Het bouwwerkje
wat je daar aantreft is gebouwd door Mary Colter.
Mary Colter,
een ex-lerares en architect, die hier Indiaanse en Spaanse
invloeden vermengde. Zij ontwierp veel van de historische bouwwerken
die de South Rim van de Grand Canyon sieren. Binnen bevind t
zich een authentieke openhaard en meubels uit de tijd dat
Mary er woonde.
Nu is het een
souvenirwinkel.
Op de terugweg
zijn we nog een paar keer uitgestapt om te genieten van de
vergezichten. We werden verrast door een fikse onweersbui die
aangename verkoeling bracht.
Door deze onweersbui
bracht de zonsondergang
aan de Grand Canyon niet wat de vele n
aanwezige n
ervan
verwachtten ,
dichte wolken zorgden
voor deze teleurstelling.
Het diner
genoten we nu in een restaurant vlakbij het hotel.
Het was heerlijk, zeer uitgebreid, en niet te duur.
Zaterdag 23
juli 2005.
Deze dag
hebben we 254,1 mijl
gereden
dat is ongeveer 407 km.
Ik was om 5 uur
opgestaan om naar de zonsopgang te gaan kijken. Rondvraag bij mijn
kamergenoten leverde geen reisgenoten op dus ik reed alleen naar
Yavapai Point.
Daar was ik
niet alleen.
Ik zocht een rustig plekje voor mezelf
op om
in alle rust van de
zonsopgang te kunnen genieten. Gezeten op een rotspunt met alleen de
wind om me heen zat ik daar te wachten.
Je
kijkt eerst een hele tijd
richting de zon
totdat deze zich boven
de horizon laat zien. Als de zon dan
opeens de
Grand Canyon gaat
beschijnen lijkt het of er zich een show van licht en kleur
afspeelt. De stilte die je ervaart, de natuur die je ziet ontwaken,
de kleuren, met tranen in mijn ogen,
genoot ik van dit
moment. Dit was voor mij een
hoogtepunt van deze
reis.
Zonsopgang aan de
rand van de Grand Canyon
Vooraf had ik aan
een vrouw beloofd
dat ik aan haar en haar
overleden man
zou denken als we bij de Grand Canyon zouden zijn. Dit
omdat ze elkaar hier voor het eerst ontmoet hadden. Ook gingen mijn
gedachten uit naar anderen die het niet
makkelijk gehad hebben
de laatste jaren. Als je daar zit, alleen met de opkomende zon, dan
zou je dit aan al die mensen willen schenken. Daarom wil ik de
mooiste zonsopgang die ik ooit heb gezien aan hen allen opdragen.
Na het ontbijt
deden we water en ijs
in de koelbox en
we gingen weer op pad.
De
eindbestemming van deze dag zou Brice Canyon zijn, maar voor dat
we daar aankwamen moesten nog wel een aantal bijzonderheden
worden ervaren.
Over
Highway 64 langs de
Grand
Canyon naar Desert
View. Dit is een
uitkijktoren gebouwd
door dezelfde Mary Colters. De toren is in Hopi-stijl
(indianen stam)
gedecoreerd.
Vanaf
Highway 64 op
Highway 89 richting
Page. Voor we in Page aankwamen zijn we eerst gestopt bij de Horse
Shoe Bend. Dit staat
overigens niet erg duidelijk
aangegeven langs de weg,
maar
het is
zeker een bezoek waard.
Je auto
moet je ongeveer 50
meter van de weg
parkeren en
daarna moet je nog
ongeveer
één mijl lopen naar de
rand van een diepe kloof. Als je daar staat kijk je ongeveer 800
meter naar beneden naar de Colorado River. Die loopt in de vorm van
een hoefijzer in de diepte.
Even voor Page
zijn we
Highway 98 opgereden
richting Kayenta om een bezoek te brengen aan Antelope Canyon.
Antelope Canyon is iets bijzonders, dat weten de Navajo Indianen als
geen ander. De
Antelope Canyon ligt in
hun gebied, en het zijn dan ook deze Navajo indianen die de
Antelope Canyon
exploiteren.
Om er te komen
moet je parkeren op de parkeerplaats van de Navajo Indianen, daar ga
je met
terreinwagens van de
Indianen naar de
Antelope Canyon.
Als je besluit
om Antelope Canyon
te bezoeken zorg dan dat je tussen 12:00 uur en 14:00
uur daar bent.
Op dat tijdstip kun je
genieten van de prachtige kleuren die
ontstaan door de
zoninval. Het is heel apart en de kleuren zijn wonder mooi ,
dus vergeet je fototoestel niet. Dit bezoek aan de
Antelope Canyon is niet
goedkoop maar uiteindelijk
is het zeker het geld
waard, dit wil je niet missen.
Na een korte
bezichtiging van de Glen Canyon Dam en Lake Powell wacht ons nog een
beproeving voor Brice Canyon.
Een
stuk voorbij Big Water
zijn we rechts gegaan.
Dit gebied heet de
‘ Grand
Staircase-Escalante National Monument ’.
De weg die we bereden is de Cottonwood Canyon Road Scenic Backway.
Sjan vond deze rit verschrikkelijk, de jongens en ik
hadden genoten.
Het
is een onverharde weg
van ongeveer 75 km
(inschating). De weg
loopt door een prachtig geaccentueerd gebied. Maar veel auto’s kom
je er niet tegen, dus als je om wat voor reden strand heb je echt
een probleem. Aan het eind van de route als de auto flink onder het
stof zit moet je nog door een heuse rivier,
dit zorgt
ervoor dat het stof de
rest van
de reis op
de auto geplakt zit.
Maar de goden waren ons in ieder geval goed gezind en we kwamen ruim
op tijd in Bryce aan.
Dezelfde avond
bezochten we nog een Rodeo en keken naar schitterend vuurwerk.
Zondag 24
juli 2005.
Deze dag
hebben we 36,8 mijl
gereden
dat is ongeveer 59 km.
Na de
overnachting in Best Western Ruby’s Inn met ontbijt buffet zijn we
met de shuttle naar het park gegaan. In het Visitor Center hebben we
eerst naar een film over het park gekeken,
hierin werd verteld hoe
het
park is ontstaan en hoe
de grillige rotsen zich
zodanig hebben gevormd.
Bryce Canyon
National Park is
145 km2
groot en de hoogte varieert van
2.500 tot
2.800 meter. Bryce
Canyon
lijkt op een ravijn, maar is dit
niet, in feite is het een serie van vreemdsoortige,
natuurlijk gevormde
amfitheaters. De wanden
daarvan bestaan uit zestig verschillende lagen zand-, kalk- en
leisteen. In de
amfitheaters staan
talloze zeer grillig gevormde rotsformaties in allerlei kleurschakeringen ,
variërend van wit, pastelroze, vurig oranje en rood tot knalrood.
Deze rotspartijen (hoodoos genaamd) zijn door erosie ontstaan.
Vandaag was het
niet
zo warm, er
was zelfs wat
bewolking. Het weer zorgde
ervoor dat we zin
hadden in een stevige wandeling. En wandelen kun je
zeker in Bryce Canyon.
Door op
verschillende plaatsen uit de shuttle te stappen en te wandelen
kregen we een goede indruk van de Canyon. Dit is weer een heel
ander gebied
dan we tot nu toe
hadden gezien.
Prachtige kleuren en
(rots) vormen wisselen elkaar in snel tempo af.
Lopend in dit gebied
blijf je foto’s maken en wil je
het liefst alles op de
video
vastleggen. Prachtige
en niet te moeilijke trails lopen door dit park.
De shuttle gaat
niet verder dan Bryce Point dus in de middag
zijn we met eigen auto
naar het verste punt gereden ;
Rainbow Point. Van daaruit zijn we teruggereden en zijn we uiteraard
bij diverse uitzichtpunten gestopt. Het is moeilijk aan te geven ,
waar je wel of niet moet stoppen, want elk punt heeft zijn eigen
schoonheid. Maar in het bijzonder wil ik de volgende stops toch even
noemen, Ponderosa Canyon, Natural Bridge, Farview Point en Swamp
Canyon. Het Bryce Amfitheater bij Sunset Point mag ook zeker niet
vergeten worden. Bij Sunrise Point hebben we een flinke afdaling en
klim gedaan in de Canyon. Het wordt misschien een beetje afgezaagd
maar ook dit park is weer om niet te missen zó mooi, echt prachtig !
Na weer een heerlijk avondmaal hebben we uitgerust en tv gekeken
vanuit bed , waarbij we in slaap gevallen zijn.
Maandag 25
juli 2005.
Deze dag
hebben we 243 mijl
gereden
dat is ongeveer 389 km.
Een prachtige
route bracht ons bij Zion Canyon Visitor Center.
Omdat de
noordelijke Zion Canyon Scenic Drive in de zomer gesloten is voor
particuliere voertuigen vertrokken we met de park shuttle naar de
Temple of Sinawava, het verste punt wat de shuttle
aandoet.
Hier begint de
Riverside Walk op weg naar The Narrows.
Het eerste
gedeelte gaat over geplaveide wandelpaden.
Daarna begint
het eigenlijk pas echt. Als je verder wilt moet je door het water
lopen van de snel stromende Vergin River.
Riverside Walk
De wanden
verheffen zich aan weerszijden tot 600 meter en bestaan uit hoekige
pieken en veelkleurige formaties. Op een gegeven moment moesten wij
terugkeren omdat het
water te diep
werd en
het dus te riskant
werd. Met een foto -
en videocamera om je nek over de keien
lopen die op de
rivierbodem
lagen dat werd te link
en dus
gingen we terug naar de
verharde paden.
In de shuttle
spraken we een gezin uit Baarn die ons adviseerde ook de trail bij
de Emerald pools te doen.
Die tijd hadden we nog
wel dus ook deze
tocht werd door ons
beslecht. De wandeling bracht ons onder en op de waterval die in
deze tijd niet
zo veel water
op de rotsen liet
kletteren maar toch de wandeling was zeker de moeite waard en goed
te doen.
Na een flink
stuk
Pizza om de honger te
stillen gingen we terug naar het Visitor Center.
Op mijn
verlanglijstje staat nog de trail genaamd Angels Landing. Deze duurt
vier uur en gaat steil omhoog over smalle paden langs diepe
afgronden. Wie weet misschien later nog eens.
Via
Highway 9, La verkin en
Hurricane naar
Highway 15 richting Las
Vegas.
Binnen
een niet al te lange
tijd zagen we midden in de woestijn een stad
opdoemen. Een
rare gewaarwording.
Daar lag Las Vegas !
Deze stad
werd in 1905
gebouwd, met in het
gedeelte wat nu Downtown
wordt genoemd, de
wereldberoemde Fremontstreet.
De Strip is de
bijnaam van de Las Vegas Boulevard ( Highway
604), een 6 kilometer lange straat met links en rechts
de meest prachtige hotels.
Bij het Circus Circus hotel was het even
zoeken om de auto te parkeren.
Daarna in de rij om in
te checken en
op zoek naar
de
hotelkamer.
Alles in Las Vegas is
groot
het is een hectisch e
omgeving.
Op de eerste
avond in Las Vegas stond een bezoek aan de Stratosphere Tower
gepland. Een stevige wandeling in de
avondhitte bracht ons
aan de voet van deze 350 meter hoge toren. Wij
bleken niet de enigen
die de toren
wilden beklimmen dus
moesten we een uur
wachten.
Echter het uitzicht
over de Strip vergoedt veel. De miljoenen lichtjes van deze
bruisende stad nodigen uit tot het maken van vele foto’s.
Dinsdag 26
juli 2005.
Deze dag
hebben we 19,5 mijl
gereden
dat is ongeveer 31 km.
Na
een eerste enerverende
avond in Las Vegas
hebben we de tweede
hele dag in deze
gokstad
doorgebracht. In de
ochtend hadden we inkopen
gedaan. Vijf mijl ten
zuiden van de Strip ligt namelijk een groot Outlet centrum. Hier
hebben we de nodige spijkerbroeken en T-shirts ingekocht.
Voldaan en
tevreden reden we terug naar Las Vegas, waar we stopten bij het
legendarische
welkomstbord wat
evenzo beroemd is als
Las Vegas zelf.
Daarna
zijn we een keer
langzaam over de Strip gereden om te kijken waar
de beroemde hotels
liggen en hoe ze er overdag uitzien.
De middag
hebben we besteed aan
het bekijken van
deze beroemde hotels ,
zowel van binnen als van buiten. Overal mag je zo
binnen en
vergaap je jezelf aan
de specifieke details
in het hotel. Het gaat
te ver om alle namen te noemen maar
iedereen weet wel wat
namen te verzinnen.
E n wij hebben ze
in het echt gezien.
Een bezoekje
aan een Harley Davidson Café mag niet ontbreken de motoren
zijn opgehangen en worden zo
aan het publiek
geshowd.
Eigenlijk
wilden
we nog naar het Hard
Rock Café wandelen om daar een T-shirt te
kopen met het opschrift
‘ Hard Rock Café Las
Vegas ’.
Maar dit was te ver lopen. Dus terug naar het hotel en
we besloten met de auto
naar
het Hard Rock Café
te gaan.
Nu we er toch waren gingen we natuurlijk
nog een
keer met de auto over de Strip.
Na het
avondeten
gingen we weer op pad.
De dagkaarten voor de bus,
die we in de middag gekocht hadden,
brachten ons naar Downtown Las Vegas.
Hier gingen we
naar toe voor de
lichtreclames en
natuurlijk
voor de met een
Videowall overdekte Fremontstreet.
En natuurlijk ook om
een blik werpen op het beroemde Golden Nugget Hotel.
Daarna namen we weer
de bus naar de Strip en
stapten uit bij
Bellagio, hier
hebben we de fonteinen
bekeken.
Vervolgens
zijn we naar Mirage
gewandeld. Hier lijkt het ,
door
het licht en vuur,
alsof er een
vulkaanuitbarsting
plaatsvindt.
Als afsluiting van deze
avond
hebben we nog de
piratenshow bij
Treasure Island
bijgewoond.
Met de bus en wandelend
hebben we daarna nog
wat
rondgekeken en daarna zijn we
teruggegaan naar ons hotel Circus Circus. Bij de
hoofdingang hebben de
videocamera gestart om
te laten zien
hoe lang het duurt voordat
we bij onze hotelkamer
arriveerden.
Als we de kortste weg namen duurde
dit 8 minuten.
Op de route
er naartoe passeerden we
enorme gokhallen,
dit om je maar te
kunnen
verleiden tot een
gokje. Nou
wij trapten hier niet in. Alleen,
Pa aan het gokken,
dat levert toch een mooi plaatje op
voor het fotoboek.
Gokken aan mij
niet besteed.
Dat is dan ook het enige kwartje wat
ik er aan gewaagd heb.
Maar tot overmaat van ramp gooide ik
dit kwartje in de gleuf
waar de creditkaart in moet, dus
gokken bleek voor mij
niet weggelegd. Gelukkig maar !
Rond één uur in de nacht vielen we vermoeid maar voldaan in slaap in
deze dolle stad.
Woensdag 27
juli 2005.
Deze dag
hebben we 341.7 mijl
gereden
dat is ongeveer 547 km.
Na weer een
stevig Amerikaans ontbijt waar we
inmiddels aardig aan gewend raakten gingen we deze dag
richting Death Vally.
Zoals gewoonlijk gingen we eerst
inkopen
doen en zorgden we voor
voldoende gekoeld water voor deze warme, zeg maar gerust ,
hete tocht.
We verlieten de
stad in westelijk richting over
Highway 95 tot aan
Amargosa Vally. Daar na
gingen we zuidwaarts over de 373 tot Death Vally
junction. Vanaf hier
Highway 190 op
de Death Vally in.
Onze eerste
stop zou eigenlijk Dantes View zijn maar helaas was
deze weg af gesloten.
Dus reden we verder.
De temperatuur
liep ondertussen flink op, tot even boven de 120o F wat
overeenkomt met 50o C. Er bleven voldoende plaatsen over
die een stop meer dan waard zijn. Ik noem daarbij, Zabriski Point,
Devils Golf Course, Badwater Basin, wat zich 85,5 meter onder de
zeespiegel bevindt.
Badwater Basin 85,5
meter onder de zeespiegel.
Daarna
zijn we nog even
gestopt bij Stovepipe
Wells en de Sand Dunes. De tocht richting Bishop waar we de volgende
overnachting geboekt hadden bracht ons nog vele prachtige uitzichten
over hoge bergen en door lange vlakke valleien. En in een dag het
laagste punt en het hoogste punt van California zien is ook
bijzonder. Mounth Whitney trok onze
aandacht zodra we
richting Lone Pine reden.
Met aan onze
linker hand
de bergen van de Sierra Nevada reden we richting Bishop.
Bishop is een
gezellig dorpje met een beroemde Nederlandse bakker
‘ Erick Schats Bakkerij ’
een ruime sortering siert zijn winkel,
het is
zeker een bezoekje
waard.
Die avond
hadden we goed gegeten
in een
plaatselijk
restaurant.
Het was niet het
goedkoopste
restaurant maar dat
bracht ons dan ook net
iets meer dan
we in de restaurants
van de laatste dagen
gewend waren.
De jongens
zwommen nog wat in het zwembad
bij ons hotel en Sjan
en ik zijn nog naar de plaatselijke K-mart gegaan, een winkel waar
je zowat alles kunt kopen van zeep tot fietsen, voor....ja. je raad
het al, water !
Donderdag 28
juli 2005.
Deze dag
hebben we 214 mijl
gereden
dat is ongeveer 342 km.
Deze ochtend
hebben we maar weer
eens ontbeten bij Denny’s,
dat was altijd een goed
ontbijt.
Een van de
mooiste wegen van California is zeker
Highway 395. Deze
bracht ons richting de Tioga pass. Reizen is keuzes maken, graag
zouden we enige tijd rond Mammoth Lakes
doorgebracht hebben,
maar omdat we deze dag ook nog de Sequoia’s in Mariposa Grove wilden
zien konden we hier
helaas niet stoppen.
Op de Tioga Road zouden
we de volgende dag weer rijden dus hier
besloten we vandaag ook niet te
stoppen.
We reden door naar het
Visitor Center. Omdat we goed opgeschoten waren hadden we voldoende
tijd om El Kapitan, de Yosemite Falls, en de Half Dome te
bezichtigen. Daarna
zijn we naar Wawona en
Mariposa Grove
gegaan. Prachtige
vergezichten
trokken telkens onze
aandacht en
we zijn daarom
wederom regelmatig
gestopt. Het uitzicht bij Tunnel View
was echt een topper.
Het dal bedekt met groene dennen en met aan de rechterkant Bridalveil Falls is
gewoon prachtig, een
plaatje.
Tunnel View met
Bridalveil Falls
Als laatste
gingen we die dag terug
naar
Highway 140 waar we
overnachtten in El
Portal. Ook hier
hadden we een goed
hotel waar we
in de avond kunnen eten
en de volgende dag kunnen ontbijten.
Vrijdag 29
juli 2005.
Deze dag
hebben we 351,8 mijl
gereden
dat is ongeveer 563 km.
Aan al het
mooie komt een keer een einde.
Vandaag rijden we door naar Davis,
waar we de laatste 5
dagen van ons verblijf in Amerika afsluiten bij mijn zus
Betsie en haar man Chris.
We wisten toen
nog niet dat het verblijf in Davis een ander hoogtepunt van onze
reis zou worden.
Wederom reden we de
Tioga Pass over, deze dag met voldoende tijd om te stoppen en
foto’s te maken in de sneeuw.
Deze dag hadden we verder geen vaste
planning.
We zouden
Highway 395 naar het
noorden nemen en dan
op de kaart bekijken in welke
richting we verder
zouden rijden. We
bleven op
Highway 395 tot aan
Highway 89. Daar gingen
we de Monitor Pass over
waarna de Luther Pass
volgde.
Op
een gegeven moment
moesten we kiezen, naar
het noorden omrijden langs Lake Tahoe, of west via
Highway 50 richting
Sacramento en Davis. De keuze viel op de kortste route ,
dus naar het westen.
We kwamen vroeger
dan verwacht bij de familie
Van Kessel aan.
Gelukkig was mijn zus
thuis en
ze maakte snel een
lekker
kopje koffie. De
verhalen kwamen
direct los en het was voor ons een soort van
thuiskomen. Toen Chris
(mijn zwager) thuis
kwam zijn we nog even de
auto op gaan halen die
voor reparatie in de garage stond. Bij terugkomst draaide de
wasmachine volop en was de barbecue al op temperatuur.
Er was volop vlees
dus smullen maar.
Na het eten
zijn we naar Home Depot gegaan om een nieuwe keukenkraan te kopen ,
die ik tijdens ons verblijf zou monteren. Home Depot
is te vergelijken met
de Gamma en de
Praxis zoals wij die in Nederland
kennen. Na nog een heerlijk pilsje
genuttigd te hebben, besloten we
naar bed
te gaan.
Zaterdag 30
juli 2005.
’s Ochtends hadden we eindelijk w eer
eens gewoon Hollands ontbeten. Die morgen
hadden we met de fiets
door Davis, eerst een bezoek
gebracht aan de school
waar Betsy
als lerares werkzaam is. Daarna zijn
we naar de markt
gegaan waar de
plaatselijke boeren hun producten verkopen.
Tenslotte hebben we de
Universiteit
bekeken waar Chris zijn
dagen doorbrengt
in de functie van hoofd van een
faculteit die zich op het gebied van landbouw bezig houd.
Terug bij de
van Kessels
aten we de koeken
op die we zojuist op de
markt gekocht hadden, en
lékker dat ze waren!
Werk aan de winkel
Met vereende krachten werd de
keukenkraan verwisseld.
Dit had
noga l wat voeten in
aarde omdat de afvalmixer
die onder de afvoer zat
moeilijk terug op de plaats wilde.
Maar ook deze klus werd door ons geklaard. Vandaag
moest en
we afscheid
nemen van onze
huurauto. Ik was er in die 14 dagen aan gehecht geraakt. Mijn Ford
Explorer moest weer terug naar Hertz. Met 813 mijl op de teller
kregen we hem mee
aan het begin van de vakantie ,
en met
3.276 mijl op de teller
leverde we hem in. 2.363 mijlen gereden dus.
De auto was zo goed als
nieuw,
en nu
zat hij helemaal onder
het stof.
Hij was erg vies, maar
wel
een trouwe reisgenoot
en daar
zijn we hem
zéér dankbaar voor !
Dus Fordje bedankt, je
was een geweldig maatje op onze reis.
Ons Fordje
Om de dag zwommen
Betsy en Chris één mijl in het
zwembad bij
hen in de buurt.
Volgens Chris
een niet te volbrengen opgave voor ons. Vlak voor vertrek zei hij
een bonus uit te loven voor diegene die met Betsy en Chris de mijl
zouden
zwemmen.
Tien
dollar! Néé twintig
dollar !
Wat ik loof
vijfentwintig dollar uit voor
iedereen die de mijl
volbrengt, want dat lukt jullie toch niet,
aldus Chris. Het viel
hem dan ook enorm tegen dat Hein en ik
hen met gemak bijbleven
en de mijl volbrachten.
Na het
avondeten sloten we de
avond af met een Frappuchino bij Starbucks. Frappuchino’s (soort
milk shake) kenden we nog niet maar na deze avond zouden er nog
meerdere Frappuchino’s volgen.
We maakten de afspraak
dat
we elke dag als de
temperatuur boven de 100o F zou
komen we een
Frappuchino zouden gaan halen,
maar naar zo bleek later,
zo niet dan toch.
Zondag 31
juli 2005.
Chris, Hein,
Rob en ik waren deze morgen om 07:00 uur opgestaan om de
Blue Ridge Canyon walk te gaan
lopen. Dit is een stevige wandeling van drie uur met in het begin
een steile lange klim. Boven aan de rim aangekomen heb je een
prachtig uitzicht over Lake Berryessa. Gelukkig hadden we voldoende
water bij
ons
wat ook wel nodig is
tijdens
een dergelijke tocht.
Na de
zware inspanning waar
we
de nodige calorieën
zijn
verloren ,
hebben we
ontbeten
in het plaatsje Winters, in het ontbijtrestaurant genaamd Putah
Creek.
Winters met op de achtergrond Putah Creek
Na
thuiskomst zijn Chris en ik
in de buurt
nog naar een paar huizen in aanbouw
gaan kijken.
Het is leuk
om te zien hoe men in Amerika huizen bouwt. Op verschillende vlakken
toch wel
heel
anders dan we in Nederland gewend
zijn. In de
middag zijn we
ook nog naar Davis centrum gefietst
en
hebben daar wat
rondgekeken.
Toen de achterband van
de fiets van
Rob klapte hebben we deze maar
meteen laten vervangen. Na
het genot van
weer een Frappuchino
gingen we
terug naar ons logeeradres.
Deze
avond
hadden we
een Pizzaparty met de buren.
Maandag
1 augustus 2005.
Voor vandaag stond een bezoek aan
San Francisco op
het programma. Via Highway
80 en
Highway
37
reden
we richting de noordzijde van de Golden Gate Bridge. Hier zijn we
een bergje
opgegaan
om
van
een prachtig uitzicht te
genieten
over de Golden Gate Bridge en de San Francisco Bay met daarin
Alcatraz Island. Tenminste, dat dachten we, maar
niet dus.
Door
de dikke mist konden we de vlakbij gelegen brug zelfs niet zien. Dan
maar te voet
over
de brug, je
kon slechts
met vlagen de andere oever zien. Daarna zijn we verder
gereden naar een van de vele parkeergarages in San Francisco en
zijn we
te voet op verkenning
gegaan
door deze bijzondere stad.
Bijzonder
is deze stad zeker omdat de stad gebouwd is rondom de San Francisco
Bay. Daardoor is de stad enorm uitgestrekt, voor de toeristen is het
gedeelte ten zuiden van de Golden Gate Bridge het belangrijkste.
Alcatraz onze
hotels waren beter!!
We hadden eerst
de kaartjes opgehaald bij The Bleu & Gold Fleet voor de tocht naar
Alcatraz die
we via
Internet
hadden
besteld. Daarna bezochten we Pier
39
hier
zijn vele
gezellige
winkeltjes en terrasjes
en
de zeehonden
liggen op de
pontons. Deze zeehonden zijn
tijdens een aardbeving de San Francisco Bay in gezwommen en
ze zijn
er nooit meer
weggegaan.
Na een heerlijk kopje koffie zijn we richting Alcatraz Island
vertrokken. Alcatraz diende als gevangenis tot 21 maart 1963.
Nu is het
een bezienswaardigheid geworden met
meer dan één miljoen bezoekers per jaar
die de overtocht per boot maken.
Aangekomen
op het eiland krijg je aan het begin van de rondleiding een headset
omgehangen met daarop verhalen van bewakers en gevangen. De geluiden
van de tralies en de borden in de eetzaal klinken zo natuurlijk dat
je geneigd bent om even je koptelefoontje af te zetten om te
luisteren waar de geluiden vandaan komen. De rondleiding is zeer
interessant en geeft een duidelijk beeld van hoe het
er
hier
in die tijd
aan toe gegaan is. Na ongeveer 2
uur voeren we weer terug naar de kade.
Vanaf de
boot heb je een mooi uitzicht op de stad met zijn steile straatjes
en
je
zie t
de Coit Tower op de Telegraph Hill en de Transamerica Pyramid die in
belangrijke mate de skyline van de stad bepalen.
We hadden
afgesproken bij de Silver Mann.
Op de
achtergrond de htergrond de Silver Man
Hier werd
onze volgende route besproken, waarna we weer ieder onze eigen weg
gingen. Onze route liep door Chinatown, door de straten waar de
Cable Cars lopen, langs mooie Victoriaanse huizen naar Lombard
Street. Na
wederom
een mooi uitzicht op het eiland Alcatraz zijn we uiteindelijk naar
Ghirardelli Square gegaan. Hier hebben we genoten van een heerlijk
Ghirardelli ijsje en
daar zagen
we Betsy en Chris
ook weer. Daarna
zijn we
nog langs het keerpunt van de Cable
Cars
gegaan
en
hebben we
nog even over Fishermans Wharf
geslenterd.
Vermoeid
maar voldaan na een drukke maar mooie dag reden we weer richting
Davis. Onderweg
zijn
we nog aangeschoven
in
een
buffetrestaurant.
Daar hebben we veel
gegeten
voor weinig
geld. Dit is hét voorbeeld van waarom
de gemiddelde Amerikaan zo dik is.
Dinsdag
2 augustus 2005.
Vanmorgen
hadden we
eerst de laatste foto’s op de CD
gezet. Daarna
zijn we
naar het winkelcentrum
gegaan
om bij de één uur service foto’s
af te laten drukken.
Voorlopig hadden we 326 van de
bijna 600 foto’s af laten drukken. In de middag
hadden we
de foto’s in albums gedaan en
verder
hadden we
deze dag lekker geluierd. En o ja,
ik heb ook
nog de waterfilters vervangen en
nog wat kleine reparaties
in en om het huis
gedaan. In de avond
hadden we
nog een Quilt op de slaapkamer
opgehangen, waarna het volgens weer de hoogste tijd was voor een
Frappuchino.
Woensdag 3 en donderdag 4 augustus 2005.
Om half
elf stond de taxi voor ,
om ons naar de
luchthaven van San Francisco te brengen.
Dit was
het begin van onze terugreis.
We zouden
Amerika en
de tijd
bij ons Betsy en Chris
zeker
nog wel enige tijd vol kunnen
houden maar aan alles komt een eind en zo ook aan deze mooie
vakantie.
Tijdens
het wachten op de
luchthaven
en tijdens de vlucht hebben we de teksten bij de foto’s in de albums
gezet.
Sjan en ik hadden het geluk dat we drie plaatsen in de middelste rij
voor ons tweeën hadden,
we zaten dus lekker ruim.
Het
toestel op de terugreis was een Boeing 777. Iedere stoel
had
zijn eigen videoschermpje en keuze
uit 80 films en uit honderden cd’s. Tel daarbij de perfecte service
van KLM op en je begrijpt dat de terugreis goed verlopen
is.
Op
Schiphol stond onze buurman ons alweer op te wachten en een kort
ritje bracht ons weer veilig thuis. Onze mooie
herinneringen, onze foto’s en video vertellen een verhaal wat ons de
rest van ons leven bij zal blijven. Deze reis was
één
en al genieten,
van het begin tot het eind.
