Vandaag om half 9 ontbijten terwijl we naar het nieuws op de tv keken, ook checkten we onze e-mail. We gingen flappen tappen in de hal van het hotel. Daarna op zoek naar het verhuurbedrijf van Hertz, dit lag vlak bij ons hotel en zou a.s. zondag de hele dag open zijn. Daarna liepen we richting Times Square waar het gezellig druk was. Leuk om al die neon reclame te zien en mensen te bekijken, o.a. politie te paard, straatartiesten zoals The naked cowboy en jongens die je een bustour wilden verkopen. Er waren veel restaurantjes en allerlei soorten winkels. Er was zoveel te zien en te horen zoals remmende en toeterende auto’s en dan niet te vergeten al die geuren van uitlaatgassen, hitte van de metro, stalletjes met gebrande kastanjes of hotdogs.

We waren al eens eerder in New York geweest en het viel ons op dat de mensen vriendelijker en relaxter zijn. We dronken een cappuccino bij Cosi’s, de kinderen deelden cola en een cookie. We bekeken souvenir winkels en gingen naar binnen bij een Virgin megastore en de M&M store. Daar was buiten leuke reclame van te zien, o.a. M&M’s op het vrijheidsbeeld en Empire state building. De M&M store bestond uit drie verdiepingen met alleen maar merchandise van M&M. Nathalie liet zich scannen in een M&M scan. De uitslag was ORANJE, dat stond voor gemoed, ze was “stressed, too many M&M’s, too little time”. Omdat we trek kregen gingen we lunchen bij Ellen’s Stardust diner, een gezellig restaurant met zingende serveersters. Hier had ik in reisverhalen over gelezen en is een echte aanrader, je moet alleen even wennen aan de herrie bij binnenkomst. We liepen terug naar het hotel en keken rond op de 18^e verdieping, daar was een fitness ruimte en de balzaal waar vroeger de Glenn Miller band optrad. Ze hadden een lied wat “Pennsylvania 6-5000” heette, vernoemd naar het vroegere telefoonnummer van het hotel. Ik bleef op de kamer toen de anderen terug gingen naar het Empire state building om een penny te maken. Nathalie spaart penny’s van allerlei bezienswaardigheden en had gisteren een verzamelmapje gekocht. Deze munten maak je in een machine waar je een penny in een herinneringsmunt kunt veranderen. Ze hadden weer langs de beveiliging gemoeten terwijl ze alleen maar met de roltrap omhoog wilden.

We hadden in Nederland kaarten gereserveerd voor een wedstrijd van de New York Yankees en gingen met de metro naar het Yankee stadion.

We dachten dat we de juiste metrolijn hadden tot het een sneltrein werd en niet meer op alle stations stopte. Een man riep nog dat we voor de Yankees moesten uitstappen maar iedereen bleef eigenwijs zitten. We stopten een paar haltes verder en moesten toen aan de andere kant een metro terugnemen.

We haalden de gereserveerde tickets op bij een Will Call kantoor en gingen kijken bij Yankees merchandise waar ze belachelijke prijzen voor vroegen. De man bij de ingang van de shop had als grap gezegd dat we ook toegang moesten betalen. We zochten onze plaatsen op en kochten wat “dure” drankjes, 8 dollar voor een biertje en 6 voor frisdrank. Het was leuk om alles te volgen voor de wedstrijd begon en het stadion leek eerst niet vol te komen.

Het was prachtig om te zien wat al die Amerikanen allemaal aan het weg eten zijn, popcorn in kilo emmers, hotdogs, pretzels, doppinda’s, ijsjes, suikerspinnen, echt niet te geloven. Vooral niet als je bedenkt dat dit bijna iedere avond vol zit en zoveel kost. Voor de wedstrijd begon ging iedereen staan met de petten af om het Amerikaanse volkslied mee te zingen. De Yankees hadden geen beste avond want ze verloren van Tampa Bay met 13-4. De wedstrijd was niet echt spectaculair om te zien omdat er geen vaart in zat maar het was leuk om de sfeer te proeven. Halverwege de wedstrijd gingen we weg anders zouden we met al die duizenden mensen terug in de metro moeten. Het was nu al druk in de metro dus we waren blij dat we konden zitten. Op de kamer lezen en om half 12 gingen we slapen.
 

Dag 4	Zaterdag 21 juli
Vertrek 10.00 uur New York	Aankomst 17.00 uur New York
Km stand vertrek nvt	Km stand aankomst nvt
Hotel Pennsylvania	Kamer 1220A
Lunch TGI Fridays	Diner; Aoki

Bij het ontbijt aten we croissants en we zagen op het nieuws dat de Yankees uiteindelijk verloren hadden met 14-4 gisteravond.

We liepen naar de overkant van het hotel naar Madison Square Garden waar muzikale optredens plaatsvinden en er is een ijshockey stadion. Daarna naar warenhuis Macy’s waar Nathalie kleding en tassen wilde kijken. Daarna met een taxi naar Central Park, we hadden een Indiase Schuhmacher en reden met 50 mijl door de stad. Het was qua verkeer duidelijk rustiger want in het weekend gaan een hoop mensen de stad uit. We wandelden door Central Park en dronken wat op een terras bij de dierentuin. Het was leuk om al die mensen te zien joggen, zonnen en genieten van de ruimte. Er zaten verschillende mensen het nieuwste Harry Potter boek te lezen, dat was hier gisteravond op de markt gekomen. Het was erg warm in het park en het lopen was vermoeiend daarom liepen we er al snel weer uit en gingen naar de grote speelgoedwinkel FAO Schwarz. Er stonden daar mooie pluche beesten en er was een expositie van Harry Potter Lego figuren. Daarna liepen we 5th Avenue af met mooie luxe winkels, o.a. Tiffany’s, Prada, Gucci. We brachten een bezoekje aan de Trump Tower, dat er ook van binnen erg chique uitzag. Intussen was het half 3 en we gingen eten bij TGI Fridays. Iets kleins voor de lunch stond er niet op de kaart dus deelden we de porties, dat is normaal in Amerika. Wij deelden chicken quesadilla’s en de kinderen Fridays chicken; een broodje met kip en patat. We bekeken Rockefeller Center en de Public Library, een imposant gebouw dat we kennen van films. Ook hier moesten we waterflesjes inleveren bij de beveiliging. We keken naar straatartiesten die aan het break dancen waren op straat. Sebastian kocht bij een gamestore iets voor zijn X-box wat in Nederland veel duurder was. Nathalie had eigenlijk nog niet genoeg van het shoppen maar ik kon niet meer. In de lounge van het hotel zochten we het adres op van een sushi restaurant dat ik aanbevolen had gekregen en we checkten onze mail. Op Telegraaf.nl zagen we dat Lewis Hamilton was gecrasht in Duitsland.

Om half 8 namen we een taxi naar het Japanse restaurant Aoki. We hadden een taxichauffeur die uit Indonesië kwam en had gevaren op de Holland Amerika lijn. Hij had aan ons accent gehoord dat we uit Nederland kwamen en gaf ons een hand toen we uitstapten. Het sushi restaurant zag er strak uit. We namen mengschotels met verschillende sushi, sashimi en rolls. De vis was vers en het smaakte goed. Door het glas witte wijn wat ik erbij dronk stortte ik op een gegeven moment helemaal in, we waren moe geworden van het vele lopen en alle indrukken.

Ik stond om 7 uur op en begon de boel weer opnieuw in te pakken want we hadden al heel wat troep verzameld in een paar dagen. We ontbeten in de lounge en de kinderen gingen op MSN. Terwijl Tom en Nathalie naar het Hertz autoverhuurbedrijf liepen ging ik uitchecken, Sebastian bleef bij de bagage wachten. Ze waren rond 10 uur met de auto bij het hotel en na het inladen konden we op weg. Het was goed dat we op zondag de stad uitreden want het was rustig. We stopten op een parkeerplaats net buiten New York, in New Jersey, om de auto te bekijken.We hadden een nieuwe Ford Escape 4WD, met maar 160 mijl op de teller. De bekleding rook nieuw en het kenteken vond ik grappig, EAF 9788. Eigenlijk moest je er alleen een D voor zetten; ik ben doof, Nathalie heeft last van haar oren, Tom is “Oost-Indisch” doof en Sebastian vraagt steeds wat is er? We kochten wat te drinken in een winkeltje en Nathalie maakte een munt van een penny van 9-11. We moesten een paar keer tol betalen en stopten bij een scenic overlook in een gebied waar ’s winters geskied wordt. Sebastian zag veel hot-rods die waarschijnlijk naar een speciale dag geweest waren. We zagen Tioga Downs, dat is een plaats waar paardenraces aan de gang waren. We hadden willen stoppen bij Starbucks voor koffie maar deze kwamen we niet meer tegen, jammer want in Manhattan zijn al 171 vestigingen.

We hadden op tv gezien dat er afgelopen vrijdag een man een marathon had gedaan langs alle vestigingen in New York, na afloop stond hij te trillen van de cafeïne. Om 16 uur kwamen we bij het hotel aan in Corning waar we een ruime kamer kregen met nieuwe bedden en een rollaway bed. We gingen zwemmen in het overdekte zwembad, het water was heet en ondiep.

Daarna boodschappen doen in supermarkt Wegmans in Corning en eten bij een Italiaans-Amerikaans restaurant die de juffrouw van de hotelreceptie aanbevolen had. Sebastian had een soort antivegetarische pizza (er zat bijna een hele koe op), Nathalie lasagne, Tom tonijnsalade en ik kipfilet gevuld met spinazie. Wij vonden het niet zo’n gezellig restaurant.

Het ontbijt was tot 9 uur, we aten cornflakes en geroosterd brood en Tom nam een hamburger opgewarmd in de magnetron, waar die zin in heeft ’s morgens! Verschillende mensen vroegen waar we vandaan kwamen en verstonden dan in plaats van Holland, Poland! We moeten voortaan maar ‘The Netherlands’ zeggen of ‘We are Dutch’.

We belden naar oma en opa die in ons huis logeerden.

Oma vertelde dat ze gezien had dat er in Mengat (Manhattan) iets ergs gebeurd was, “maar dat was toch niet bij jullie in de buurt”!!

Om 10.15 uur gingen we op pad met routes die ik thuis uitgeprint had van mapquest, dit was handig want het stond goed aangegeven. We zagen mooie auto’s onderweg, sommigen hebben een lintje achterop, zoals gele met “Save our troops” erop maar ook roze en rode lintjes. We moeten opzoeken wat ze betekenen. Rond de middag stopten we bij een wegrestaurant. Sebastian had zin in een doughnut maar omdat ze die niet hadden nam hij kipnuggets. Het landschap werd groen en heuvelig en het was niet druk onderweg. We luisterden naar onze cd’s maar vonden later een leuke muziekzender, 91.7 Niagara’s hits fm. Bij de Canadese grens werden ons vragen gesteld; How much money do you have?, How long will you be staying?, Any food or alcohol?

We moesten alle 4 uitstappen en met een gele brief naar het douanekantoor voor een stempel in het paspoort. Aan de andere kant van Canada naar Amerika stond een file. In de buurt van het hotel reden we verkeerd en stopten bij een tourist information waar we combinatie tickets voor Maid of the Mist kochten en een plattegrond van Niagara Falls meenamen. Het bleek dat er 4 Days Inn hotels waren. Omdat het hotel overboekt was en de gereserveerde kamer niet meer vrij, kregen we een upgrade naar een 2 bedroom suite, deze had een aparte zitkamer en we konden van de zitbank een extra 2-persoonsbed maken.

We keken uit op Clifton Hill waar veel amusement is en het hotel ligt op loopafstand van de waterval. We dronken wat op de kamer en liepen naar de ondergrondse tunnel om de waterval aan de achterkant te bekijken, Behind the Falls, erg indrukwekkend.

In de tunnel moest je een gele regenjas aan, dat was wel nodig want beneden werd je erg nat, later begon het ook te regenen. We gingen eten bij een restaurant wat er aan de buitenkant leuk uitzag en waar een oud omaatje ons naar binnen lokte.

We zaten in een soort ronde privé box met rood skai bekleding op de zitting. We namen grote garnalen met kruidenboter met een gepofte aardappel en boontjes.

Doordat we geen andere mensen zagen zitten in onze privé box was het niet zo’n gezellig restaurant. We haalden in het hotel onze jassen op want het regende steeds harder. We kochten bij Starbucks frappuccino’s. Op de kamer tv gekeken, reisverhaal bijgewerkt, i-pods opgeladen en foto’s van de camera op de laptop gezet.

We gingen om half 10 ontbijten in de hal van het hotel. Het was druk maar er stonden mensen voor ons op zodat we hun tafel konden gebruiken. Nadat we bustickets en toegangskaartjes gehaald hadden wandelden we naar de boten van Maid of the Mist, waar we blauwe regenponcho’s aankregen.

Je werd dicht bij de waterval behoorlijk nat en vooral met een bril is het lastig. Het was imposant de waterval van zo dichtbij te zien, in totaal duurde de tour ongeveer een half uur. Bij de uitgang werd er weer een foto van ons vieren gemaakt, maar voor 25 dollar hoefden we die niet. Na een kop koffie reden we met de bus naar White water walk. Daar liep je langs de snel stromende rivier die van de watervallen afliep met een vaart van 35 km/u. Later gingen we verder met de bus naar Whirlpool aero car, de kinderen gingen daar met een karretje over een soort kabelbaan naar de overkant van de rivier. Weer op the “People mover” bus naar een vlinderexpositie waar wel 2000 vlinders vlogen, ook bijzondere soorten.

Het is opvallend dat Amerikanen zonder dat ze weten waarvoor, gewoon overal maar achter in de rij aansluiten, Nederlanders zijn veel brutaler. Na afloop liepen we naar een Hersheys chocoladewinkel waar we fudge konden  proeven. We maakten foto’s bij Clifton Hill waar het een gekkenhuis was, een en al vermaak, er komt steeds meer bij. Bij de supermarkt kochten we water en waspoeder.  

De wasmachine was vrij dus we konden gelijk een was draaien. Daarna deden we de was in de droger, behalve de t-shirts want deze grote machines worden erg heet. We gingen op pad om een restaurant uit te zoeken en zijn gaan eten bij The Keg, een steakhouse restaurant in het Marriot hotel. Het was een goede keuze want het eten was heerlijk. We zaten er lekker en hadden een aardige serveerster die van alles vroeg; “Do you want chips or baked potatoe?, What kind of dressing on your salad, Caesars, Thousand Island, Honey Mustard?

, How do you want your steak medium, rare?,  What kind of beer?,  What kind of wine?, overal hebben ze lijsten vol keuzes. Na afloop zijn we op ons gemak teruggewandeld langs de watervallen die nu verlicht waren en Nathalie maakte een herinneringsmunt van een penny. Om 10 uur terug op de kamer.

Vanmorgen toen we opstonden was het warm en zonnig. We ontbeten in de hal van het hotel, pakten alles in en vertrokken om 10.45 uur. We reden een andere kant Niagara uit en moesten bij de grensovergang even wachten. We zagen een ADULT SUPERSTORE onderweg, de kinderen zeiden voor de grap dat je daar ouders kon omruilen.

Onderweg hielden wij ons aan de maximum snelheid van 65 mph maar de vrachtwagens vlogen ons voorbij. Die zijn hoog en kunnen maar net onder de viaducten door, sommige met 2 aanhangers en wel 18 wielen aan één kant.Vervolgens stopten we in Erie, hier zaten een heleboel zaken aan beide kanten van de weg. We pinden geld en bij een Wallmart kocht ik Nordic walking stokken met een kompas in het handvat (hier noemen ze deze hiking poles). Deze stokken zijn inschuifbaar dus kunnen mee terug in de koffer. We gingen lunchen bij Panera bread waar Nathalie en ik een broodje deelden en Sebastian een croissant nam. Toen we in het plaatsje Chardon aankwamen barstte een onweersbui los. We waren precies om 4 uur bij onze vrienden zoals afgesproken en Emiel stond in de garage toen we aankwamen. Het voelde al snel vertrouwd ondanks dat we elkaar 10 jaar niet gezien hadden. We gingen koffie drinken en bijkletsen, de zoons Harold en Christiaan waren ook thuis. Sebastian ging met ze mee om te computeren en later met de auto het stadje verkennen en de muziekinstallatie uitproberen. Wij sliepen boven en de kinderen in de basement beneden. Sylvie kwam om 18 uur thuis van haar werk, het was zo leuk haar weer te zien. We gingen buiten op het terras bij het zwembad barbecuen. De kinderen speelden watervolleybal in het zwembad. Sylvie gaf ons namen door van winkels die populair zijn onder jongeren in Amerika, o.a. Abercrombie & Fitch, American Eagle, Hollister en Aeropostale. We mochten een was draaien en na opgeruimd te hebben gingen we naar de kelder waar de jongens pool speelden en wij aan de bar verder kletsten. Sylvie had gevraagd of we in het gastenboek wilden schrijven. Voor Emiel hadden we een cd van De vrienden van Amstel Live gekocht en voor de jongens een zak drop. Toen we hoorden dat Sylvie kikkers spaarde nam ik me voor om thuis een leuke kikker te kopen en die op te sturen als bedankje.

We gingen ontbijten in de keuken waar alles al voor ons klaarstond. We bekeken de mooie vogels en eekhoorntjes in de tuin, gisteravond hadden we een hert gezien. We waren van plan vandaag naar het pretpark Cedar Point gaan, die bekend staat om de hoogste achtbanen. We kregen lege blikjes cola mee, daar kreeg je $ 8 korting p.p. mee op de toegang. Om half 12 waren we er en de parkeerplaats was lang niet vol, er zaten veel meeuwen want het lag vlak aan het meer. De lucht zag er dreigend uit dus namen we de jassen mee en de rugzak met onze papieren stopten we in een locker bij de ingang. We liepen als eerste naar The Dragster, deze achtbaan is 430 ft hoog en gaat met een snelheid van 120 mph. Sebastian ging in de rij staan maar omdat het begon te regenen werd de attractie stopgezet.

Na 3 uur wachten kwam hij uit de rij en was er nog steeds niet in geweest, Nathalie en Tom waren intussen in een andere achtbaan geweest.

We liepen naar Millennium force waar de mannen ingingen. Deze achtbaan was 300 ft en ging 92 mph en ze vonden het allebei heftig.

Er was veel herrie in het park van de diverse attracties en de muziek schalde uit de luidsprekers. Later die middag ging Sebastian nog een keer in de rij staan voor de Dragster terwijl wij naar een ijsshow gingen van Snoopy. De liedjes waren leuk en het schaatsen was mooi om te zien, alleen die Snoopy figuren waren iets te kinderachtig voor ons. ’s Avonds aten we bij Panda Expres; nasi en mihoen met pittige kip en beef met broccoli. Ik had op een reisverhalensite gelezen dat dit een goede keten was, maar wij vonden het niet speciaal. De kinderen aten een ijsje van Ben en Jerry, dat was duur in het park, 11 dollar voor twee ijsjes. Nathalie en ik gingen ’s avonds in het hoge reuzenrad. Omdat hij hard rond ging moest je zelfs in de veiligheidsgordels. De jongens gingen ook in de Raptor, een supersnelle achtbaan die een paar keer over de kop ging en waarbij je benen los bungelen onder het karretje. Het weer was opgeknapt en het was nog licht toen we om 21 uur naar het Sleep Inn hotel reden. De ontvangst bij de receptie was hartelijk en de kamer was ok, er stond ook een rollaway bed.

Het ontbijt was tot 10 uur en er stond vers fruit zoals ananas, meloen en druiven. Omdat de ontbijtruimte al snel werd opgeruimd roosterden we vlug wat brood en bagels. De kinderen gingen op de kamer op MSN. We gingen rond half twaalf op weg en kregen direct een fikse regenbui. We moesten een paar keer tol betalen onderweg.

We zagen borden met “Animal present when flashing” en vroegen ons af welke beesten dit zouden zijn. Later stopten we bij een wegrestaurant waar wij cappuccino namen bij Gloria’s jeans en de kinderen fris met een panini broodje bij Fazoli’s. We tankten hier direct want er is veel verschil in brandstofprijzen. We hadden van de week diverse merken kauwgum gekocht om uit te vinden welke smaak het lekkerst was. Er was één soort die proefde naar wc-eend, echt vies. Sebastian had gevraagd hoe we dit wisten, hadden we wel eens een slok genomen? Het was goed dat wij Chicago in reden want de stad uit stond een file. Om 17.30 uur kwamen we bij het hotel aan wat er nieuw uitzag. In de liften hingen leuke bordjes, in één lift stond: Ice cream, you scream en in de andere lift; Here a moo, there a moo.

Onze kamer was netjes en de bedden zagen er heerlijk uit, het was weer een uur vroeger door de tijdszones. We gingen eten bij een Weber grill restaurant en voor de eerste keer deze reis kregen we een trilapparaatje mee omdat het druk was. Na een half uur begon het te zoemen en te knipperen en kregen we een plekje midden in het restaurant. Het was er gezellig, vooraf hadden we uienringen met een sausje, Tom had meatloaf, de kinderen hamburgers en ik spare ribs, lekker. We kregen doosjes lucifers voor onze verzameling! Erna hebben we nog even rondgekeken in een shopping mall.

Bij het ontbijt was het rustig want er was net een bus met Japanners vertrokken, je kon kiezen uit scones, brood en muffins. Op de computer in de hal printten we de route naar het John Hancock center uit. We reden Chicago binnen maar omdat het heiig was zag je de hoge gebouwen niet goed. We parkeerden in een garage en konden de auto achterlaten met de sleutels. Het was 23 ^oC buiten. Het meisje achter de balie van de Hancock toren zei dat er “no visability at all” was want de wolken hingen om de top heen. Het gebouw zou tot 11 uur vanavond open blijven dus we konden het later nog eens proberen. Op het terras buiten bij een Starbucks dronken we koffie en bekeken de vele mooie auto’s die voorbij reden.

We wandelden over de Magnificient mile waar een expositie was over mode op allerlei soorten paspoppen. We informeerden bij een meisje van trolleytours wat een tour zou kosten. Een rit van ongeveer 3,5 uur in een hop-on/hop-off tourbus kost 25 dollar per persoon. We kregen een kaartje mee met de route. Je kon ook een riviercruise maken maar wij gingen zelf lopen en rondkijken. We wandelden naar de Sears tower door het Theater district, zelfs de Mc Donalds was in stijl. De Sears tower gingen we niet op want ook hier hing de bewolking om de top. Het was toch een eind lopen geweest en intussen was het warm geworden dus namen we een taxi naar de Buckingham fountain in Grant Park. Deze fontein is bekend van de televisieserie “Married with children”. Er liepen bruidsparen rond met fotografen, de bruiden met jurken in allerlei kleuren. Nadat we foto’s gemaakt hadden gingen we lunchen bij Corner bakery, een keten met heerlijke broodjes. We deelden een broodje met Caesar salade. We waren nu in het Art District aangekomen en gingen een winkel binnen met allerlei snuisterijtjes. We kochten ansichtkaarten maar konden nergens internationale postzegels kopen. We liepen naar het Millennium park, daar stond een grote zilveren BEAN.

Een leuk monument, net een grote spiegel, je zag jezelf en de gebouwen eromheen gespiegeld in deze boon. Het was intussen een stuk drukker geworden op straat. De bewolking was wat opgetrokken dus we gingen terug naar het Hancock building en konden nu wel naar boven waar je een prachtig uitzicht had. We waren met een snelle lift naar de 94^e verdieping gebracht en maakten veel foto’s en weer een herinneringsmunt van een penny. Later keken we rond in de Water Tower shopping mall. Ik had gelezen dat je zo lekker kon eten bij Giordano’s pizza maar daar was het heel druk. De wachttijd was 1 tot 1,5 uur en in de wachtrij moest je al bepalen wat je wilde bestellen om tijd te besparen. Daar hadden we geen zin in en gingen naar een Benihana restaurant vlakbij ons hotel. Hier moesten we drie kwartier wachten maar konden wat drinken in de bar en werden eerder geroepen.

We kwamen aan de Tepanyaki tafel bij een Amerikaans stel met een dochter en een zoon die dik waren. Ze hadden sushi als extra voorgerecht. Wij bestelden allemaal filet mignon.

Je kreeg eerst uiensoep, dan salade, gebakken garnalen en fried rice met chicken en daarna biefstuk met uien en courgettes, het smaakte super.

We keken onze ogen uit naar het Amerikaanse stel, om de haverklap gingen de moeder en dochter naar buiten om te roken. De kok had bijvoorbeeld net kreeft en garnalen op hun bord gedaan toen ze weer naar buiten liepen. De kok keek ook raar op en wij vonden het onbeschoft. De zoon at alles op en nam tussendoor een extra portie grote garnalen met een dubbele portie rijst. Hij had een knalrood gezicht, net of hij ieder moment uit elkaar kon klappen. Ze vonden het “too much”, zeiden ze na afloop, terwijl de vrouwen van sommige gerechten geen hap genomen hadden!

Ze kregen drie volle bakken eten mee naar huis in een Doggy bag. Terug op de hotelkamer ruimden we alles op uit de auto en de kamer omdat we morgen de auto zouden omruilen.

Dag 12	Zondag 29 juli 2007
Vertrek 09.00 uur Chicago	Aankomst 18.30 uur Minneapolis
Km stand vertrek Ford 1266 Km stand vertrek Cadillac 16760	Km stand aankomst Ford 1291 Km stand aankomst 17186 Totaal gereden vandaag 426 mijl
Hotel Ramada	Kamer 196
Diner Taco Bell	Huurauto’s gewisseld Midway airport

We moesten vandaag vóór 10 uur op Midway airport in Chicago zijn om de huurauto’s om te ruilen, dit hadden we in Nederland al geregeld. De mannen wilden graag met een grote auto rijden en die was in New York niet voorradig maar in Chicago wel. We gingen om 8 uur ontbijten en konden op de bank bij de grote plasma televisie zitten. De rekening van de kamer hadden ze al onder de deur geschoven en klopte exact. Later bleek dat dit het goedkoopste hotel van deze reis was, een goede keus. Hotels in het centrum van Chicago waren onbetaalbaar, deze lag er een stukje buiten maar dat was goed te doen. Om 9 uur reden we bij het hotel weg met alle ingeladen spullen naar het vliegveld volgens de route die ik gisteravond had uitgeprint. We leverden de Ford Escape in bij het Hertz verhuurbedrijf.

We wilden graag weten of onze gereserveerde auto aanwezig was maar het meisje achter de balie was alleen geïnteresseerd in onze creditcard en rijbewijs. Toen belde ze naar beneden om onze auto naar boven te laten komen: gelukkig was het een ZWARTE CADILLAC ESCALADE! De jongens waren superblij, precies wat ze wilden, hier hadden ze naar uitgekeken. Doordat er 3 rijen stoelen instonden konden we de koffers niet goed kwijt, maar we zouden later wel kijken hoe dit anders kon. We gingen op weg maar ik had geen juiste route en wist niet precies hoe het Neverlost systeem werkte en dus kwamen we weer in de buurt van het hotel terecht. Hadden we dat geweten dan hadden we de bagage in het hotel kunnen laten en hadden we niet allemaal mee gehoeven, nou ja het is niet anders. We gingen koffie drinken bij Starbucks en de auto uitgebreid bekijken. Ik stelde het navigatiesysteem in, even een uitzoekerij, maar later erg handig. We gingen om 12 uur echt op weg en moesten verschillende tolpoorten door. Ergens moesten we 30 cent betalen maar het stoplicht ging niet op groen, we reden dus door rood. Tom zat er erg over in dat we later thuis een bekeuring zouden krijgen. Onderweg schreef ik de ansichtkaarten en werkte het reisverhaal bij op de laptop. Deze auto heeft veel snufjes en had een prima zitcomfort. We stopten in Wisconsin bij een Subway restaurant en bestelden een footlong broodje met tonijnsalade, die we doormidden lieten snijden. De route werd mooi onderweg, met leuke hotels, veel water en veel groen.

Onderweg getankt en om 18.30 uur waren we bij het Ramada hotel in Minneapolis aangekomen wat tegenover de Mall of America (Amerika’s grootste shopping mall) ligt. We moesten omrijden naar een andere ingang maar daar stonden geen bagagekarretjes.

Onze kamer lag vlakbij het binnenzwembad en was erg ruim. We gingen even zwemmen en in het hete bubbelbad. Daarna reden we naar een Taco Bell restaurant en bestelden nachos, burito’s met taco’s en chicken taquito. Het smaakte goed, de kinderen dronken er Mountain Dew bij om te proberen. Op de kamer gelezen en om half 12 gingen we slapen. Je hoorde de vliegtuigen overkomen want het hotel lag vlak naast het vliegveld.

We stonden om half 9 op en Sebastian tilde alle bagage naar de auto terwijl Tom inlaadde. Na het uitchecken reden we naar de shopping mall aan de overkant van het hotel waar we wilden we ontbijten. Het bleek dat alle grotere restaurants pas om 11 uur open gingen en bij de diverse ketens in de mall serveerden ze geen “breakfast’. We namen toen bij Subway een Subway melt (brood met kalkoen, ham, bacon en gesmolten kaas), niet verkeerd!

Daarna bekeken we verdieping voor verdieping, er waren er drie, met in het midden een kermis. Er was ook een midgetgolfbaan en een haaienbassin maar daarvoor hadden we te weinig tijd. We dronken koffie bij Caribou Coffee en vroegen in verschillende winkels om postzegels voor Nederland maar die hadden ze niet. Het postkantoor van de mall was recentelijk gesloten. Nathalie wilde allerlei kledingzaken in en kocht verschillende t-shirts, Sebastian kocht een zwarte winterjas met bont gevoerd. In veel kledingzaken was het een herrie en verschillende winkels hadden een doordringende parfumgeur in hun airco systeem. Na geshopt te hebben vertrokken we om 17.15 uur bij het winkelcentrum. De auto stond gewoon in de parkeergarage (met alle bagage erin) en stond koel. We hadden zelf een route via interstate 35 uitgeprint maar de routeplanner stuurde ons anders omdat we ergens verkeerd reden. We reden toen via de Highway 169, wel mooier dan een interstate maar niet zo snel. We tankten in Windom bij een typisch Amerikaans achteraf tankstation. Toen we net de interstate opreden zagen we een restaurant van Kentucky fried chicken wat Sebastian wel eens wilde proberen. We bestelden een bucket met 12 stukken kip, Nathalie nam een broodje kip. We kregen er coleslaw, gebakken aardappels en aardappelsalade bij. Ook zaten er 4 extra broodjes bij, het was veel te veel. Bij de afslag aangekomen bleek deze afgesloten te zijn en moesten we een stuk verder rijden en omkeren, alles bij elkaar duurde dit 20 minuten extra. Om 10 uur kwamen we bij het hotel in Sioux Falls aan. Van buiten zag het er aardig uit, maar de hal was oubollig. De kamer viel mee, we hadden zelfs een whirlpool op de kamer, een koelkast en een magnetron met een zakje popcorn. Uiteindelijk gingen we pas om half 1 slapen. Het was warm op de kamer, ondanks de airconditioning want buiten was het 30 ^oC. Wat wel fijn is dat je in bijna elk hotel gratis draadloos internet hebt op de kamer. Vanavond hadden we o.a. opgezocht welke liedjes Billy Ocean gezongen had, dit was natuurlijk “When the going gets tough” en “Suddenly”. Hij zag er vroeger wel anders uit. Leuk dat we hem ontmoet hadden in het vliegtuig, misschien ga ik alsnog zijn handtekening vragen via zijn site.

Dag 14	Dinsdag 31 juli 2007
Vertrek 10.55 uur Sioux Falls	Aankomst 18.45 uur Rapid City
Km stand vertrek 17460	Km stand aankomst 17840, gereden 380
Hotel Best Western Town & Country	Kamer 161
Diner Outback	Tussenstops Sioux Falls, Badlands NP

Ik stond om half 9 op, de rest was nog diep in slaap. Het ontbijt was tot 10 uur, we bakten zelf wafels met een wafelijzer, met aardbeienpuree erbij. Nathalie had oude t-shirts die te klein waren uit haar koffer achtergelaten om ruimte te maken voor de nieuwe kleding.

We wilden bij de waterval in Sioux Falls kijken voor we op pad gingen.

Onderweg zagen we een postkantoor waar we eindelijk postzegels konden kopen voor de ansichtkaarten en ze eindelijk op de bus konden doen.

De waterval was mooi om te zien, het was er warm. We maakten foto’s en stelden het navigatiesysteem in op het hotel in Rapid City, het zou 5 uur rijden zijn. We moesten via een detour rijden en kwamen daarna op de Interstate 90 waar we 336 mijl op moesten blijven. Het eerste stuk was wel afwisselend maar later werd het erg saai. Langs de kant stond allerlei reclame voor Wall drugs, dit ligt in het plaatsje Wall. De oorspronkelijke oprichters van Wall mart zijn daar ooit begonnen met een supermarkt wat later uitgegroeid is tot een enorme keten in Amerika. De lokale middenstand was daar niet blij mee maar kon er niets tegen doen. We stopten in het plaatsje Chamberlain waar we wat dronken bij een Coffeeshop.

We tankten en de kinderen wilden iets eten bij McDonalds. We zagen veel uitgestrekte velden met hooibalen. We dachten steeds dat we bizons zagen maar het waren zwarte koeien, die vaak met zijn allen in het water stonden. We stopten bij een scenic overlook, het was hier heet, 35 ^oC, net een warme föhn. De kinderen liepen naar een stapel hooibalen verderop in het veld maar dit was niet zo eenvoudig want er stonden cactussen.

Tom maakte een praatje met 2 motorrijders, die rijden hier veel. Zij vertelden dat de tijdzone weer veranderd was en dat het in Rapid City koeler zou zijn. We reden langs Badlands National Park en kochten een National Park pas voor 80 dollar.

Omdat het hier een uur vroeger was gingen wij vandaag al de Badlands loop rijden, dat was zeer de moeite waard. Er waren mooie vergezichten en aparte rotsen. We kochten een ijsje in het Visitor Centre, daar hadden we echt zin in want het was zo heet. We kwamen om 18.45 uur bij het hotel in Rapid City aan, waar de kamer een balkon met stoeltjes had.

We deden boodschappen bij een Safeway supermarkt en haalden een klantenkaart op voor korting. We kochten een vierkante koelbox met een tapkraantje en draagbeugel.

De koelbox paste mooi tussen de stoelen van de kinderen zodat ze nu onderweg koel drinken konden pakken.

’s Avonds gingen we eten bij Outback restaurant want ze hadden zin in biefstuk en ik bestelde pasta met garnalen in een roomsaus. Natuurlijk namen we een Blooming Onion vooraf, dit is een grote gepaneerde gefrituurde ui met een zalige saus.

Bij het hotel konden we niet voor de deur van de kamer parkeren want het was er vol, dus parkeerden we een stukje lager bij andere kamers. De kinderen vulden de koelbox met ijs.

Dag 15	Woensdag 1 augustus 2007
Vertrek 12.00 uur Rapid City	Aankomst 18.00 uur Rapid City
Km stand vertrek 17853	Km stand aankomst 17991, gereden 138 mijl
Hotel Best Western Town & Country	Kamer 161
Diner Pizza Hut

Nadat we vanmorgen uitgeslapen hadden ging Tom met wasgoed naar de laundrette van het hotel terwijl Nathalie en ik naar de ontbijtruimte gingen en alle spullen pakten voor ons viertjes. Het internet werkte niet op de kamer en bij navraag bleek dat het in het hele hotel niet geactiveerd was. We tankten en maakten de voorruit schoon want er zaten veel insecten op. Ik kopieerde de foto’s van de laptop op een dvd en ruimde de was weer op. We gingen om 12 uur op pad naar Mount Rushmore.

Je moest alleen 8 dollar parkeergeld betalen en geen toegang, dat viel mee. Met de parkeerkaart kon je vanavond terugkomen om de lichtshow te bekijken. Je zag de hoofden (smoeltjes) van de 4 presidenten al vanaf een afstand op een berg liggen. We dronken koffie en Nathalie maakte een herinneringsmunt. Het was mooi weer en niet druk. Je kon een trail onder en langs de “smoeltjes”lopen, we maakten veel foto’s en vonden het indrukwekkend.  Daarna gingen we op weg naar het Crazy Horse National Monument, maar stopten eerst op een parkeerplaats om te picknicken.

We stonden helemaal alleen op de parkeerplaats en de kinderen leefden zich even uit door rondjes te gaan rennen en elkaar achterna te zitten. Bij de ingang van het Crazy horse national monument bleek dat de toegang 25 dollar was, dat vonden wij te duur en draaiden om. Vanaf de weg kon je het monument zien liggen en we maakten daar foto’s. We reden door naar Custer State Park maar de toegang was 12 dollar. Als we morgen op weg gaan rijden we er doorheen en we besloten het vandaag te laten. We hadden bordjes gezien voor een helicopter tour voor $ 35 per persoon en gingen informeren in het kantoortje. We zouden een tour van 9 minuten doen langs Crazy Horse NM en bizons spotten in Custer State Park. Op verzoek plaatsten we een pin op Nederland op de wereldkaart, zodat de eigenaar kon zien waar de mensen vandaan kwamen. We hoefden niet te wachten en konden direct in de helikopter stappen. Tom zat voorin, maakte foto’s en kletste met de piloot. Het was schitterend om te zien, Black hills national forest is echt een mooi park met veel naaldbomen en ook het Crazy horse monument konden we goed fotograferen. De tour duurde in totaal zelfs 12 minuten dus we boften. Later keken we even rond in het cowboyplaatsje Keystone. Het stikte overal van de motorrijders want er wordt binnenkort een rally gehouden.

Bij ons hotel kwamen we de twee motorrijders weer tegen waar we al eerder een praatje mee hadden gemaakt, ze zaten in hetzelfde hotel. Zij zouden vanavond ook naar de lichtshow bij Mount Rushmore gaan.

We gingen eten bij een Pizza hut. Sebastian en Nathalie dachten dat het net zo iets was als McDonalds waar je aan de balie bestelt maar we konden in een hokje aan de kant zitten met twee banken (een boot). We bestelden een family meal, maar omdat het er druk was duurde het lang voor we iets kregen.

We hadden broodsticks vooraf besteld maar deze kwamen op tafel gelijk met de pizza’s al kregen. De broodsticks namen we mee in een doos, lekker voor de lunch morgen. We reden naar Mount Rushmore voor de lichtshow waar de tribunes al aardig vol zaten. Een vrouw begon een verhaal te vertellen maar eerst moest iedereen gaan staan (zonder pet) en trouw beloven aan de Amerikaanse vlag. Daarna vertelde ze over de 4 presidenten;  Theodoor Rooseveldt, George Washington, Thomas Jefferson en Abraham Lincoln. Er werd een film vertoond over de 4 presidenten en hoe goed Amerika wel niet was. Het geheel zou van 21 tot 21.30 uur duren, maar pas de laatste 5 minuten ging er licht aan gericht op de “smoeltjes”. We vonden het tegenvallen want hadden een hele lasershow verwacht. De kinderen wilden graag bij Sonic, een drive-in restaurant tegenover ons hotel, een ijsje halen en namen een Cookie dough blast. De kinderen keken tv terwijl wij buiten op het balkon genoten van een wijntje en een biertje.

Ik was snipverkouden geworden door alle temperatuurverschillen steeds met de airco en zo. In de ontbijtruimte zagen we op televisie dat er een brug ingestort was in Minneapolis, daar hadden wij van de week overheen gereden. Er waren 4 doden en 80 gewonden. Eerst al dat ongeluk in New York, de Yankees die enorm verloren en nu weer een ongeluk. We laten een spoor van vernielingen achter!

We vulden de koelbox met ijs en gingen om 11.15 uur op pad. We tankten aan de overkant van het hotel en reden richting Custer State Park. We zouden een loop rijden en daarna onze route vervolgen naar Sheridan.

In het plaatsje Custer dronken we koffie in een restaurantje met een “beroemde” papagaai, Tim, die we aan het praten probeerden te krijgen maar hij deed zijn bek niet open. Er stonden veel Harleys geparkeerd in het midden van de straat, dit allemaal voor de “Bikers week” die binnenkort gehouden wordt. Bij de ingang van het Custer state park kregen we een route mee en moesten we een kaartje op de voorruit plakken, deze was een week geldig.

We waren net in het park of Tom zag al een hert langs de weg. Ik zag later vlak langs de weg een bizon liggen. We zagen veel meer beesten o.a. prairiehondjes, buffels en een soort geiten. We gingen picknicken vlakbij een vijver, Walk-in fish area. We aten de broodsticks die we over hadden van Pizza hut en broodjes. Later bij een andere parkeerplaats deden we een plasstop, er stonden daar enorme wc’s die je niet door kon trekken. Het was een enorm gat waar je boven hing en je voelde de wind waaien.

We gingen het park uit via een mooie route naar de I-90. Onderweg zagen we afgebrand bos en we reden langs Jewel Cave national monument, maar gingen de grotten niet in. Onderweg lazen we en Nathalie had haar 5^e boek al uit, ik net mijn eerste. We zagen diverse treinen onderweg, met een locomotief achter, 134 wagons en 2 locomotieven voorop. Ze vervoerden vooral steenkool. De wegen waren erg uitgestrekt met mooie vergezichten.  Om half acht kwamen we bij het hotel in Sheridan aan.

De lobby was aan één kant van de weg en de hotelkamers aan de andere kant. Via een loopbrug over de weg kon je naar de overkant. Onze kamer was op de 2^e verdieping en er was geen lift. Het slot van onze deur was kapot en je kon zo naar binnen zonder sleutelkaartje. Een monteur kwam dit repareren. Al met al gingen we pas om 20.45 uur van de kamer af om te gaan eten. Ik had gelezen over een restaurant in Sheridan, Sanfords pub and grub, deze scheen leuk te zijn. We liepen er naar toe, maar voor de deur twijfelden we want het zag er niet uitnodigend uit. Maar eenmaal binnen was het erg leuk met rare dingen aan de muren en het plafond. De kaart was enorm uitgebreid met wel 180 gerechten, volgens de serveerster. Sebastian nam een enorme biefstuk, Nathalie pasta met garnalen, Tom een burger met jalopenos en ik een burger met bacon en nacho-kaas. Alles bij elkaar was het weer veel te veel. We waren om 22.15 uur terug op de kamer en gingen lezen.  Omdat ik zo verkouden was nam ik paracetamol.

Dag 17	Vrijdag 3 augustus 2007
Vertrek 13.30 uur Sheridan	Aankomst 20.00 uur Sheridan
Km stand vertrek 18295	Km stand aankomst 18333, gereden 38 mijl
Hotel Best Western Sheridan Centre	Kamer 279
Diner Perkins family restaurant

Vanmorgen om half 9 opgestaan, ik voelde me beroerd, had hoofdpijn en pijn in mijn longen bij het ademhalen. We dachten dat het misschien longontsteking zou zijn. We gingen met zijn drieën ontbijten, Sebastian wilde blijven liggen. Het was een beetje rommelig in het restaurant. Ik had geen trek en nam alleen wat vers fruit en cornflakes. Rond de middag gingen we op zoek naar een dokter. De apotheek naast ons hotel wees ons de weg naar een Urgent Care Clinic. We melden ons bij de receptie en toen we zeiden dat we een dokter nodig hadden vroeg de receptionist; All of you??? 

Ik moest mijn gegevens invullen op een lijst en werd gewogen, mijn temperatuur en bloeddruk werden gemeten. We moesten wachten in een ruimte met een gordijn wat ooit wit was, maar nu onder de bloedspetters zat. Er liep een herdershond rond, echt smerig. Het leek het programma Spoed wel, je hoorde precies wat er aan de andere kant gezegd werd. De dokter luisterde naar mijn longen en het bleek een infectie aan de luchtwegen te zijn waar ik een antibioticakuur en pijnstillers voor kreeg, die we konden ophalen bij een drogist in de naastgelegen supermarkt Andersons. We maakten broodjes op de kamer en daarna liepen wij samen de hoofdstraat door en dronken een cappuccino terwijl de kinderen tv keken, “Parental control”. Wij liepen langs winkels met western spullen, leuk om te zien maar niet om te kopen. We gingen even met de auto op pad om een beetje in de buurt rond te kijken, maar er viel weinig te beleven hier. We maakten foto’s van beelden die in de hoofdstraat stonden en gingen al vroeg eten bij Perkins, een family restaurant. Sylvie had dit aanbevolen als een goedkoop Amerikaans restaurant. Het eten was lekker maar niet speciaal. Bij Safeway kochten we een bak Ben en Jerry ijs, “chocolate fudge brownie” die we op de kamer opaten. Aan de overkant van het hotel werd een barbecue avond gehouden met live muziek, dit gaf best een herrie.

We gingen ontbijten aan de overkant van de straat en ik voelde me al een stuk beter. We hadden via de mail gezien dat het in Nederland nu eindelijk ook mooi weer begon te worden.

We laadden de bagage in en de kinderen haalden samen heel gezellig ijsblokjes voor de koelbox. Rond elf uur gingen we op pad en de route liep door Bighorn National Forest, dit was zo mooi. Er stond een caravan als snackbar waar buffalo en elk jerky werd verkocht, geen idee hoe het smaakt.

We zagen cowboys koeien bij elkaar drijven en later zagen we een hert. Soms waren er scherpe bochten in de weg en we stegen tot 7400 ft. Ik had behoorlijk last van mijn oren. We stopten bij The Passage Resort om koffie te drinken. Van buiten zag het er verlaten uit maar het personeel was zeer vriendelijk en de zaak was net geopend. Sebastian nam een energiedrankje, Rockstar energy, hij kreeg hier later in de auto veel praatjes door. Er stonden quad bikes die je kon huren maar helaas moest je hier minstens 18 jaar voor zijn anders hadden de jongens dit zeker willen proberen.

Later stopten we bij een picknickplaats bij een hard stromend beekje waar de kinderen met waterschoenen de boel gingen verkennen en verschillende beverdammen zagen.

Verderop in het park stopten we bij Shell Falls, hier zagen we het beekje van daarnet veranderen in een snelle stroom met waterval. Toen we het park uit waren begon het weer te veranderen, het begon hard te waaien en te regenen en de temperatuur daalde snel. Het was een soort tornado waar we in terecht kwamen. Om 16.30 uur kwamen we aan bij het Holiday Inn hotel in Cody, hier was het weer warm en 93oF. Het hotel was nieuw en er stond een klein omaatje in de hal in cowboykleding om mensen de weg te wijzen. We dachten eerst dat het een pop was. De kamer keek uit op een muur, maar was ruim en er stonden twee dubbele bedden. We liepen even naar de naastgelegen Buffalo Bill village shop. Omdat er dichtbij niets was gingen we met de auto op pad en reden naar het Buffalo Bill historical center.

Ik had willen rondkijken in het museum maar de anderen niet. We waren er om half 7 en je mocht nu zelfs gratis naar binnen (in plaats van 40 dollar per familie). Later had ik spijt dat we toch niet even zijn gaan kijken. De jongens wilden kijken bij een vuurwerkgroothandel, ze verbaasden zich erover hoeveel (zwaar) vuurwerk je gewoon het hele jaar door kon kopen. We keken binnen bij restaurant Cassies, een cowboy restaurant met live muziek, maar hier moesten we 40 minuten wachten. We gingen eten bij restaurant Maxwells fine foods, waar we maar 15 minuten moesten wachten op een tafel. We kregen een salade vooraf en toen de serveerster aan Sebastian vroeg of hij soup or salad wilde zei hij: Caesars. Hij dacht dat ze al vroeg welke dressing? Sebastian vond de serveerster wel een lekker ding vandaar dat hij verstrooid was. Ze kon alleen niet rekenen want de rekening zou 60 dollar moeten zijn maar ze had het opgeteld en kwam op 100 dollar. Op de kamer keken de kinderen tv terwijl ik het reisverhaal bijwerkte en Tom buiten even een sigaar rookte. Ik haalde bij de receptie een ontbijtvoucher op voor morgen want die hadden we niet gekregen bij het inchecken. Om 11 uur gingen we slapen.

De ontbijtvoucher was goed voor 4x buffet of 20 dollar tegoed voor het á la carte gedeelte, we kozen voor het buffet. Er stond vers fruit, croissants, roerei, worstjes, bacon en aardappelblokjes. Nathalie en ik deden boodschappen bij Albertsons en rekenden af bij een “do it yourself” kassa. We gingen direct flappen tappen terwijl we de auto voltankten. We haalden cappuccino bij een “drive thru” espresso hokje, het was het beste kop koffie tot nu toe. Die mevrouw had haar best gedaan goede schuim te maken.

We reden naar Buffalo Bill dam waar een oud dametje ons met een golfkarretje naar het visitor center bracht.

Het Buffalo Bill national forest was ook fraai en later reden we door Shoshone forest.

Om half twee waren we bij de East entrance van Yellowstone National Park.

We hadden van de week al een pas gekocht dus konden we doorrijden, anders had het nu 25 dollar gekost. We stopten bij Yellowstone Lake om te picknicken en hadden net alles uitgeladen op de tafel toen een enorme bui los barstte. We maakten snel broodjes klaar en aten dit maar in de auto op. We zagen het in de verte bliksemen, het was echt noodweer geworden en de temperatuur daalde snel. Toen het droog was zagen we in het park een groep bizons, wat een imposante beesten van dichtbij.

 Een bizon lag dicht langs de kant en die konden we goed fotograferen. Je hoorde zijn ademhaling grommen. We zagen verschillende herten, aparte ganzen en roofvogels. We bekeken wat geisers, indrukwekkend om te zien, maar het stonk, niet normaal meer! Een kruising tussen rotte eieren en een vies toilet. We wandelden langs mud pots en geisers. Het begon weer te regenen en onze regenjassen raakten doorweekt.

Om half 7 kwamen we bij het hotel in West Yellowstone aan. Gelukkig hadden we een reservering want het hotel zat overvol. Later stond een man te klagen bij de receptie dat het niet klopte dat zijn kamer al weggegeven was. We hadden een ruime kamer waar het raam open kon met een hor ervoor, fijner dan een airco. We liepen door de hoofdstraat op zoek naar een restaurant.

Voor het eerst deze vakantie hoorden we andere Nederlanders. We gingen eten bij McDonalds. Nathalie en ik hadden een vest meegenomen, dat was maar goed want het was een stuk kouder hier. We gingen bij het Imax theater een film kijken over Yellowstone. Later keken de kinderen tv op de kamer terwijl wij een was draaiden, want het had zich al weer aardige opgestapeld. Ik belde om half één ’s nachts naar mijn jarige moeder, in Nederland was het half 9 ’s morgens.

 We moesten voor 9 uur ontbijten en wilden vandaag veel zien in het park. Voor de ingang van Yellowstone Park stond een lange rij auto’s die allemaal het park in wilden. We bekeken diverse fonteinen en modderpotten. Ik nam mijn Nordic walking stokken mee omdat diverse wandelpaden best zwaar waren. Sommige mensen keken hier raar van op en de kinderen vonden het ook maar niks.

We kwamen rond 13 uur bij Old Faithfull aan en konden slecht een parkeerplek vinden. Onvoorstelbaar hoeveel mensen hier ineens waren, het leek wel een pretpark. In de rest van het park had je dit niet in de gaten. Er stond aangegeven dat er om 13.20 uur een ‘eruption’ zou zijn, dit kunnen ze goed voorspellen. We gingen buiten wachten en het was indrukwekkend te zien hoe hoog deze geiser spoot. De volgende eruption zou pas om 14.55 uur zijn, we hadden dus geluk gehad met onze aankomsttijd.

Daarna gingen we op zoek naar een plaats om te picknicken. We waren nauwelijks opgestaan of de chip munks zaten de kruimels al te eten. We hebben veel wild gezien, o.a.; een elk in het water, een heleboel bizons, diverse herten, een wolf die de weg overstak en een coyote. Jammer genoeg hebben we geen beer gezien dat hadden we wel gehoopt. Zodra je een ranger ziet staan in het park moet je stoppen want dan is er wild in de buurt.

Rond 18 uur waren we bij het hotel terug en gingen direct een restaurant proberen te regelen want gisteravond was het rond 20 uur overal erg druk. Bij restaurant Old Town konden we plaatsnemen aan een tafel bij het raam (in de etalage). We kregen salade vooraf en aten gepaneerde schnitzel met een soort jus en gepofte aardappel met maïs, het smaakte goed en het was veel. Aan de overkant bij de supermarkt haalden we direct wat boodschappen.

We besloten zo laat mogelijk te gaan eten want gisteren was het een chaos in de ontbijtruimte. We namen cornflakes mee naar de kamer en aten het daar op met melk uit de koelbox. We tankten in West Yellowstone en gingen op pad maar kwamen in een file terecht. Dat kon niets anders betekenen dan dat er een beest langs de weg stond. Dat was inderdaad zo; er liep een BEER.

Wat een machtig gezicht, hij trok zich niets van al die mensen en liep rustig langs de rand van de rivier. Soms verdween hij tussen de struiken maar een stukje verder kwam hij weer te voorschijn. Nathalie had al die tijd geroepen dat ze bang was dat we een beer zouden tegenkomen, maar toen we hem eenmaal zagen rende zij het hardst weg met het fototoestel om te fotograferen. We reden van parkeerplaats naar parkeerplaats en konden hem goed volgen. Sommige mensen werden zo gek dat ze de auto stopzetten en wegrenden om te gaan kijken, de auto stond dan gewoon open met alle spullen erin. Rangers van het park probeerden de verkeerschaos een beetje te regelen.

 Later maakten we schitterende foto’s bij Midway geiser. Toen we het park uit waren haalden we koffie op en een Ben & Jerry ijsje. Om half 3 waren we in Grand Teton park waar we gingen picknicken aan het Jackson Lake. We gingen bij het meer kijken en steentjes gooien. We zagen de Tetons liggen in de verte met sneeuw op de top. Later zagen we opeens een coyote de weg oversteken, we stopten langs de kant en riepen en floten hem, hij stopte en keek om naar ons en zo konden we hem mooi op de foto zetten.

Later kwamen we bij Jenny Lake, daar kon je met een ferry in 10 minuten naar de andere kant varen en een wandeling maken naar Hidden Falls. Ik nam mijn Nordic walking stokken mee. De boottocht alleen was al leuk. De wandeling was best pittig met een flinke klim, maar zeer de moeite waard, de waterval was mooi om te zien. Sebastian leek wel een berggeit en sprong van rots naar rots, hij heeft energie voor 10.

Voor 18 uur moesten we bij de boot zijn om terug te varen anders moest je lopen. De weg naar het hotel was een afgelegen bergweg en je kon goed zien dat dit een wintersportgebied was. Opeens stonden er weer auto’s langs de kant geparkeerd en hier stond een moose bij het water. Hij stond rustig te drinken en trok zich niets van de mensen aan, wat een mooi beest. Het hotel stond ingebouwd tussen allemaal nieuwbouw. Er was in Teton village weinig te beleven, dat zal ’s winters wel anders zijn. In het hotel zat een Japans restaurant waar we heerlijk sushi en maki gingen eten. De eigenaresse bediende ons en maakte een gezellig praatje. We bestelden een gemengde schotel met o.a. een Old Faithfull roll. We gingen nog even wandelen buiten en waren om 22.00 uur terug op de kamer.

Dag 22	Woensdag 8 augustus 2007
Vertrek 11.40 uur Teton Village	Aankomst 15.00 uur Rock Springs
Km stand vertrek 18878	Km stand aankomst 19064, gereden 186 mijl
Hotel La Quinta Inn	Kamer 233, toen 132, uiteindelijk 201
Diner Applebees	Reisdag

Om 9 uur opgestaan, we hadden goed geslapen onder dekbedden. De rekening van dit hotel was al afgeschreven dus we hoefden alleen de sleutels in te leveren.

Er hing een bord in de hal, “Watch your step”, nou ik maakte een leuke entree natuurlijk!

Omdat het ontbijt niet inbegrepen was gingen we ontbijten bij het naastgelegen RMO café in het Mangy Moose hotel waar ik over gelezen had in een reisverhaal.

Het was een gezellige ontbijtruimte met grappige muurschilderingen.

We bestelden aan de counter en alles werd aan tafel gebracht. We namen gebakken eieren op toast met kaas en ham. Na het ontbijt keken we rond in de giftshop en haalden een cappuccino op. We kwamen door het plaatsje Jackson, dit was een leuk stadje met wat meer restaurants. Na getankt te hebben gingen we op weg. Het eerste gedeelte was mooi, een slingerende weg door bergen met bos en een rivier naast de weg. Het laatste stuk werd eentonig en saai. Er stonden koeien samen met herten in de velden. Soms reden we door een gehucht waar maar 220 mensen woonden. Wat ons wel opviel is dat alle scholen, zelfs in de armste dorpjes, wel nieuw zijn en er netjes uitzien. Er stonden borden langs de weg bijvoorbeeld met  “Adopt a highway” deze waren bijna allemaal beschoten met kogelgaten.

De route zou volgens de planner 4 uur en een kwartier zijn maar we schoten zo hard op dat we er 3 uur over gedaan hebben. Bij het hotel aangekomen kregen we eerst kamer 233, hier stond maar één kingsize bed. Toen we dit melden bij de receptie, vroeg de receptioniste: TODAY???? Ja hoor, en morgen ook!

We kregen toen kamer 132 toegewezen, daar bleek dat de bedden nog niet opgemaakt waren. Een kamermeisje zou het in orde maken, maar toen bleek dat de kamer die avond nog in gebruik zou zijn. Toen kregen we een suite, kamer 201, deze grote kamer beviel ons prima. We draaiden wassen in de laundry van het hotel en stuurden mailtjes naar het thuisfront. De kinderen haalden popcorn in de hal en we keken op tv naar een programma over de beste waterparken in Amerika. Na het boodschappen doen gingen we op zoek naar een restaurant. Eerst liepen we binnen bij Applebees maar omdat het druk was werden we niet geholpen. In het hotel had ik iets gelezen over een restaurant met de beste steaks, Teds supper club, maar het restaurant zag er niet uit en was erg duur. Daarna keken we bij Arby’s, Golden Corral en Village Inn, dit waren meer een soort “vreetschuren”. We reden terug naar Applebees, nu werden we wel geholpen. We kozen allemaal voor een salade vooraf en biefstuk. Bij de supermarkt haalden we een bak Ben & Jerry ijs op met de smaak Smores die we op de kamer opaten. Dit was Chocolate ice cream with fudge chunks, marshmellow and pieces of Graham crackers. In het Engels klinkt het zoveel lekkerder. 

Ik stond als eerste op en streek de was. Het ontbijt was tot 9 uur en er stond bacon en kaas en je kon wafels bakken, het was erg verzorgd. We tankten in Fort Collins en haalden cappuccino bij een Starbucks drive-thru.

We moesten volgens de routeplanner 4 uur rijden maar omdat je 75 mph mocht rijden schoot het op en waren we al om 3 uur al bij het hotel in Fort Collins. Bij het Visitor center in Colorado stopten we en namen allerlei folders mee, het was snikheet, wel 37 ^oC. We aten onze broodjes op de hotelkamer want onderweg was er niks van gekomen. We reden naar Foothills shopping mall om te winkelen. Bij een Music Store zochten we een paar cd’s  uit, o.a. één van Anne Murray en cd’s met filmmuziek en cd’s met 50’s en 60’s hits. Dat was leuk voor onderweg want de cd’s die we meegenomen hadden kenden we intussen uit ons hoofd.

We hadden in een boekje een advertentie gezien voor een fondue restaurant en reden er via de routeplanner naar toe. Het was een moderne zaak en aan tafel werd uitgelegd wat het principe van de Melting pot inhoudt. We kozen voor The Big Night out; eerst kregen we 2 soorten kaasfondue met diverse groentesoorten en brood, daarna een salade en toen vleesfondue. Hier kregen we aardappels en champignons bij.

Als toetje chocoladefondue; vers fruit, marshmallows, brownies en cheesecake. We hadden een aardige ober, David, die iedere keer een praatje met ons kwam maken. Hij vertelde dat hij een art teacher was en liet foto’s zien van zijn twee dochtertjes. Hij wilde van alles over onze reis weten. De bediening was zeer goed en het was super gezellig en het eten erg lekker. We waren om 11 uur terug op de kamer waar we snel in slaap vielen.

We moesten voor 9 uur in de ontbijtruimte zijn maar dat viel niet mee want we waren moe van het eten gisteravond. Rond half elf vertrokken we en tankten bij een pompstation naast het hotel. Daarna deden we boodschappen bij Safeway en kochten verse broodjes. Bij Starbucks haalden we cappuccino op en we reden over College Avenue, Fort Collins uit en keken onze ogen uit naar alle ketens en autodealers.

Ik kreeg onderweg last van mijn oren door het hoogteverschil, we stegen tot wel 3900 meter. Toen we naar een uitzichtpunt werd ik zelfs duizelig van de ijle lucht, het was hier een stuk koeler. Vlak voor we Rocky Mountains National Park inreden maakten we een stop bij het Estes Park visitor center.

In Estes Park stonden vakantiehuisjes die je kon huren aan de rivier, dat zag er erg leuk uit. Soms was er geen vangrail en keek je zo de afgrond in. De weg slingerde door de bergen en we zagen sneeuw op de bergtoppen liggen.

Dit park had wel wat weg van Yosemite. We picknickten net buiten het park bij Grand Lake, aan het water. Sebastian begon het autorijden zat te worden en vond dat we steeds zo veel in de auto zaten. Het was wel leuk dat we nu nieuwe cd’s konden luisteren.

Vlak voor Denver waren er ongelukken gebeurd en kwamen we in de file terecht. We programmeerden de routeplanner voor een omweg en kwamen via een ventweg na het ongeluk de weg weer op.

Om half 7 kwamen we bij het hotel Embassy suites aan. Deze keten heeft fijne ruime kamers met een apart zitgedeelte en een keukentje. We gingen gratis drankjes drinken in het atrium van het hotel met zoutjes erbij tijdens het happy hour.

We liepen buiten naar het naastgelegen winkelcentrum omdat we gezien hadden dat daar een Benihana restaurant zat.

We moesten ongeveer 30 minuten wachten voor er een tepanyaki tafel vrij was en kwamen aan een tafel bij een Japans echtpaar met 2 dochters. We kregen uiensoep, salade, garnalen, gebakken rijst en als hoofdgerecht kipfilet en biefstuk. We kregen een ijsje toe en om 22.15 uur waren we terug op de kamer waar we een film keken en gingen lezen in bed.

Het ontbijt was in het weekend tot 10.30 uur en we konden omelet bestellen met bacon, gebakken aardappels en worstjes. Er stond vers fruit en je kon brood roosteren. We deden rustig aan en gingen rond de middag naar 16th Street, dé winkelstraat van Denver. Het was warm buiten, wel 35 ^oC. We hadden gedacht dat het druk zou zijn in het centrum, maar dat was het niet. Toen we langs het pretpark Six Flags Elitch Gardens reden zagen we dat hier de parkeerplaats niet eens half vol stond, dit kwam door de warmte zeker. We parkeerden in een garage bij het centrum en wandelden de straat door. Bij Starbucks gingen we buiten op het terras koffie drinken. Een meisje van Starbucks kwam buiten een nieuwe smaak frappuccino uitdelen, blueberry with cream. Nathalie zocht bij een Nike store een sportbroekje en t-shirt uit voor de gymles straks op school. Bij Virgin store kochten we een cd met de beste nummers van Billy Ocean. Er liepen gure figuren en er zaten bedelaars op straat, daarom liep er veel politie rond. Ik had last van duizeligheid, dit komt omdat Denver hoog ligt. Het heet niet voor niets Mile High City, het ligt een mijl boven de zeespiegel. We aten een tosti bij de Corner Bakery en reden naar Cherry Creek shopping mall waar het een drukker en koeler was. De mall had veel luxe winkels. Terug in het hotel haalden we gratis drankjes op in de hal. We bekeken folders over raften en probeerden een reservering te maken. Bij één firma kon dit alleen om 9 uur morgenochtend, dat vonden we te vroeg. ’s Avonds gingen we vis eten bij Red Lobster en op de terugweg kochten we bij Safeway twee soorten Ben & Jerry ijs, één in de smaak Americone Dream (vanilla ice cream with fudge covered waffle cone pieces and a caramel swirl) en één in de smaak Chubby Hubby (pretzel nugget covered in fudge, filled with peanut butter in vanilla ice cream). We aten een bak op in de kamer en bewaarden de andere in het vriesvak.

Om 10 uur waren we bij het ontbijt, we hadden intussen de wasmachine al gevuld. Op de kamer belden we naar een kantoor van een raft trip om te vragen of we vandaag nog mee konden met een tour. Bij Raft masters was er vanmiddag om 15.30 uur plaats in de beginnergroep bij Clear Creek dus we reserveerden direct. Nadat de was klaar was gingen we in Denver koffie drinken en bij een gift shop een penny maken. Het was weer warm buiten en we hadden in een parkeergarage gestaan. We dachten dat we 3 dollar moesten betalen maar het weekendtarief was standaard 8 dollar, we hadden dus niet goed opgelet. Bij het hotel deden we onze belangrijke papieren in de kluis bij de receptie en pakten spullen bij elkaar voor het raften. Om 15 uur waren we bij het kantoortje van Raft masters waar het een beetje een rommeltje was. Er kwamen net mensen terug van een tour en er stonden anderen te wachten en iedereen liep door elkaar. Je moest de autosleutels bij de balie achterlaten en je eigendommen in de auto bewaren want er waren geen kluisjes. De kinderen hadden hun gympen aan willen houden maar moesten waterschoenen aan en we kregen een jack en een zwemvest aan, waarin je gesnoerd werd alsof je een rollade was, met een helm op. We werden met een busje weggebracht, in ons groepje zaten twee vrouwen uit Arkansas.

Onze gids was Justin, een aardige man, hij zat achterop en bestuurde de raft. Een paar keer werd het heftig en voelde je de stenen onder je voeten in de raft. Het begon te regenen en in de verte hoorden we onweer. Dat vond ik best eng zo tussen die bergen. Niemand viel eruit gelukkig, want het water was maar 10 ^oC. Nathalie had eerst niet mee gewild maar zag er nu stoer uit en vond het leuk.

We deden een tour van 6 miles en waren hier een uur mee bezig. Terug bij het kantoortje was er geen gelegenheid om je af te spoelen of zo, we stonken een uur in de wind. Je kon foto’s bekijken van het raften en een cd kopen, dat vonden we wel leuk. Later bleek dat de cd in de laptop niets deed, hadden we een kat in de zak gekocht? Omdat we morgen weer die kant op moeten zullen we het navragen. We hopen dat ze de foto’s niet gewist hebben.

Na het douchen hadden we trek gekregen en wilden naar een Outback restaurant. We namen natuurlijk een bloomin’ onion vooraf met brood en als hoofdgerecht allemaal biefstuk met Aussie chips. Tom bleef even buiten bij het hotel roken en de kinderen gingen zich uitleven door rond te rennen. Op de kamer namen we het Chubby Hubby ijs maar deze smaak vonden we niet zo lekker.

Vandaag was het ontbijt maar tot 9 uur. Na de was gestreken en opgeruimd te hebben vertrokken we rond 11 uur bij het hotel. Het was fijn geweest om 3 nachten op één adres te kunnen blijven en Embassy suites is een fijne hotelketen. We tankten de auto vol naast het hotel en bij een Starbucks drive-thru haalden we cappuccino. We reden langs het kantoortje van het raften om te vragen of ze een andere cd hadden. Het meisje zei dat we de tweede al waren vandaag met deze klacht.

Ze gaf een andere cd mee met onze foto’s maar dit bleek ook een lege cd. Ze kwam erachter dat hun cd brander niet goed werkte en ze vroeg of we een uur wilden wachten tot er iemand anders kwam. We vroegen of ze de foto’s niet konden mailen. Dit zouden ze doen en de cd zouden ze in ieder geval per post naar ons opsturen. We moesten een eind rijden vandaag en het landschap veranderde steeds, eerst reden we door de Rocky Mountains met enorm hoge bergen. We maakten een stop in Breckenridge daar had ik altijd al eens willen kijken. Hier was een alpine slide, een hoge bobsleebaan. Nadat we kaartjes gekocht hadden gingen we met een stoeltjes lift mee, het was zonnig en warm. Er was een snelle baan en een iets langzamere. Boven had je een prachtig uitzicht op het plaatsje Breckenridge. Wel merkte ik dat we hoog zaten, ik was weer licht in mijn hoofd. De Main street van Breckenridge leek op de Main street in Disney, keurig onderhouden met gezellige bloembakken aan de gevels.

Later moesten we flink stijgen en vrachtwagens hadden daar moeite mee. De afdalingen waren soms steil en er waren voor vrachtwagens banen (ramps) gemaakt om in te rijden als de remmen zouden weigeren.

We zagen in de verte het onweer naderen en toen het regende rook het naar ozon. We zagen weer een locomotief met veel wagons erachter, een prachtig gezicht zoals dat slingert door de bergen en we zagen mensen raften op de Colorado rivier.

We konden goed opschieten en liepen op de aangegeven tijd van routeplanner in. Om half 6 kwamen we bij het hotel in Grand Junction aan en wilden al vroeg gaan eten. We hadden zin in Mexicaans en ik zocht op de computer naar een Chili’s restaurant, maar deze was niet te vinden. We zijn toen gaan eten bij een Texas Roadhouse omdat hier veel auto’s geparkeerd stonden en dus wel goed zou zijn.

We moesten ongeveer een kwartier wachten en aten doppinda’s waarvan je de dop op de grond kon gooien. We kregen warme broodjes met kaneelboter en aten overheerlijke spare-ribs met een “loaded baked potatoe”; gepofte aardappel gevuld met sour cream, kaas en bacon. Nathalie en ik gingen bij het hotel nog even zwemmen in het buitenbad.

In de hal van het hotel kon je tot 9 uur continentaal ontbijt pakken en buiten op de patio onder parasols opeten. Buiten was het nu koeler dan op de kamer. Sebastian had moeite met opstaan en we namen wat voor hem mee. We deden boodschappen, haalden een cappuccino op en reden naar Colorado National Monument. Het park was niet zo groot en weer anders dan andere parken. In de verte zagen we weer onweer aankomen. Daarna reden we naar Arches National Park en kwamen van de staat Colorado in de staat Utah. We stopten bij een visitor centre waar we folders ophaalden en buiten in de schaduw gingen picknicken. Het stikte er van de kleine vliegjes en het was 37 ^oC, Nathalie werd er gek van en ging in de auto met de airco aan eten.

Bij Arches National Park konden we onze parkpas weer gebruiken. Het was indrukwekkend om te zien want in die rotsen zag je allerlei figuren zoals olifanten, Elvis Presley en kabouters. We liepen een trail naar Landscape Arch maar het was zo heet, het was bijna niet te doen. Tom liep wel door tot het uitzichtpunt, kon hij mooi foto’s maken, zagen wij het later wel. We bekeken diverse uitzichtpunten. Er waren wel andere mensen in het park maar je kon overal goed terecht, het was niet superdruk. Wij reden rond 19.15 uur het park weer uit en de lucht kleurde mooi. We gingen eerst eten voordat we naar het hotel gingen. Ik had gelezen over een Mexicaans restaurant dat aanbevolen werd; La Hacienda. Aan de buitenkant zag het restaurant er niet leuk uit maar binnen hing een gezellig Mexicaans sfeertje.

Er stonden nacho’s op tafel met een tomaten/koriander prutje en we kozen voor quesadilla’s  en enchillada’s. Het smaakte goed. Tom dronk er Budweiser bij, in een rode aluminiumfles en later Corona, dat vindt hij het lekkerste bier.

Het hotel lag iets buiten het centrum van Moab en zag er in het echt mooier uit dan de foto’s op internet. We kregen een ruime kamer met aparte zithoek op de tweede verdieping.

 We hadden ons voorgenomen ons vandaag niet zo druk te maken en een rustdag te nemen. Omdat het ontbijt maar tot 9 uur was gingen we samen ontbijten.

We namen voor de kinderen wat mee naar de kamer. We zochten de foto’s op de laptop uit en ik brandde ze op cd. Tom was gaan tanken, boodschappen doen en wassen draaien. Om 12 uur gingen we op weg en haalden bij een koffietentje cappuccino’s en keken rond bij een Rock shop, waar allerlei mooie stenen te koop waren.

Nathalie wil als souvenir voor haar vriendinnen steentjes in een zakje kopen.

We reden naar Dead Horse State Park, de weg er naar toe was zeer bijzonder.

Het park was niet groot maar zeer de moeite waard met een mooi uitzicht aan het eind van het park over de Colorado rivier. We wilden picknicken op een prachtige plek maar het was bloedheet buiten. We zagen magere chipmunks voorbij schieten en op de terugweg zagen we een coyote.

In Moab parkeerden we de auto in de hoofdstraat en bekeken souvenir winkels.

We kochten bij een supermarkt een elektrische tandenborstel met Amerikaanse stekker, want de Nederlandse tandenborstel wordt niet meer goed opgeladen door het verschil in voltage.

We zochten kleine Ben & Jerry ijsjes uit en gingen op de kamer bijkomen.

We gingen al vroeg eten bij Eddy Mc’Stiff diner, die aanbevolen was. We waren er om 18 uur en het was rustig in het restaurant. Vooraf namen we uienringen en als hoofdgerecht Caesar salade. We keken op de tv in het restaurant naar een programma over mensen die in kajaks van watervallen afgingen. We kochten in een souvenirwinkel magneten van alle staten waar we tot nu toe geweest zijn in Amerika. Ik had in het begin van de vakantie daar al een magneetbord van zien hangen, daar stond Amerika op verdeeld in staten. Daar zijn we nu naar op zoek. Op de kamer gingen de kinderen tv kijken, ze volgen momenteel programma’s zoals: Parental control, The real world Sydney en Next. Er was een film met Chevy Chase, National Lampoons vacation, waarin die familie ook rondreist door Amerika, leuke film.

Vanmorgen wilden we op tijd weg en na het ontbijt laadden we alles in en gingen bij de naastgelegen supermarkt boodschappen doen. We vonden het wat vroeg voor koffie en zouden onderweg koffie halen. We stopten bij Wilson Arch, een “gat” in de rots op hoogte. We klommen naar boven om foto’s te maken dat was behoorlijk steil. Hier was het veel rustiger dan in Arches en nu konden we foto’s maken vlak bij een “window”.

Vandaag was het precies 30 jaar geleden dat Elvis Presley overleed (16-8-1977) en ze draaiden de hele dag Elvis muziek op de radio.

In Monticello was geen koffietentje en later in Blanding en Bluff ook niet, het waren echt gehuchten. Het viel ons op dat vandaag de scholen weer begonnen waren, er reden schoolbussen en er stonden signs langs de kant om te waarschuwen voor overstekende kinderen. Vlak voor Mexican Hat moesten we wachten voor road works waar vrouwen stonden met “stop en go” bordjes aan het begin en het eind. Wat een baan om zo de hele dag in de hitte te staan, het was zeker 30 graden en ze droegen handschoenen, een lange broek, een lichtgevend hesje en een veiligheidshelm.

In Mexican Hat maakten we foto’s van het monument en haalden een (slappe) koffie bij een tankstation. Daarna reden we naar Monument Valley wat we vanaf een afstand al zagen liggen, mooi om zo aan te komen rijden. Vlak voor de ingang was een stalletje van Navajo indianen waar ze souvenirs verkochten en Nathalie zocht een dromenvanger uit.

Bij de ingang van het park betaalden we 5 dollar per persoon en daarna kon je met je eigen auto een route rijden. Je kon ook kiezen om met een guided tour mee te gaan in een open jeep, kon je lekker stof happen in de warmte. Het was leuk om er zelf doorheen te rijden en het was goed dat we een 4-wheel drive hadden want het was echt off-road rijden.

Anderen reden met een camper door het park of met een cabrio.

Op stopplaatsen stonden kraampjes met Indianen die sieraden verkochten. We maakten in de auto broodjes klaar want buiten stuift het teveel. We vulden een buisje met het rode zand als souvenir. Bij diverse uitzichtpunten maakten we foto’s, het leek net of die monumenten speciaal voor toeristen neergezet waren met namen als; The Three Sisters, Elephant butte, The Thumb. Aan het eind van het park keken we rond in de giftshop en Nathalie maakte een herinnering penny. We vonden wel dat de Indianen die er wonen er een rotzooi van maken, het paste niet in het plaatje al die oude auto’s en hutjes.

Rond 4 uur reden we naar het plaatsje Kayenta en werden vriendelijk geholpen door een Indiaanse vrouw in het Holiday Inn hotel. We kregen een kamer met 3 dubbele bedden, met een aparte slaapkamer. De kinderen keken naar de film Madagascar op de kamer. We wilden vroeg gaan eten maar er was alleen een McDonalds, een pizza tentje en een Burger King.

Je kon wel eten in het restaurant van het hotel maar dat vonden we meer iets voor het ontbijt. We kozen voor Burger King en in de verte zagen we noodweer aankomen en het begon hard te waaien. We gingen de auto wassen in een autowasstraat omdat deze helemaal oranje was geworden van Monument Valley. Rond kwart over acht waren we terug op de kamer.

We hadden de wekker om half 7 gezet want we wilden vroeg op pad.

Vannacht had het gestormd en de auto was nu al weer vies door alle regen en zand.

Om half 8 waren we bij het uitgebreide ontbijtbuffet. De thee en jus werd aan tafel gebracht.

We hadden een ontbijtvoucher, 4forbreakfast en daarop stond dat het ontbijtbuffet complimentary was of als je a la carte bestelde het een waarde had van $ 20,00.

Het meisje achter de kassa wilde met ons afrekenen want het totaal kwam op $ 35,95.

Hier waren wij het niet mee eens. We vroegen of we de manager konden spreken en er volgde een discussie over de voucher en zij zei dat er duidelijk stond dat de waarde van de voucher 20 dollar was en dat dit bij andere Holiday Inn ketens zo is. Wij zeiden dat we in het Holiday Inn hotel in Cody achteraf niets hoefden af te rekenen. Uiteindelijk hoefden we niet bij te betalen en toen ik later ging uitchecken zei ze dat ze dit zou bespreken met een vertegenwoordiger van Holiday Inn. Ze maakte excuses en gaf nu toe dat het inderdaad niet duidelijk was en wenste ons een Good Day!

De route naar Page was mooi en we konden ver weg kijken, het leek wel of we de Grand Canyon in de verte zagen liggen. Om 12 uur waren we bij Antelope Canyon Marina en gingen informeren of we een boot konden huren. We moesten bij het loket de National Pas laten zien en de auto parkeren en werden met een golfkarretje bij de haven gebracht, het was snikheet. Vandaag konden we niets meer huren maar morgen wel. Als we een halve dag wilden was het first come, first serve. We moesten er dan zeker al om 7.30 uur zijn. Een hele dag kon wel, dan moest je reserveren en een aanbetaling doen. We wilden hier even over nadenken en gingen een cappuccino drinken in het havenrestaurant. We zouden dan toch vandaag alvast de Antelope Canyon route doen en morgen een boot met een jetski huren. We moesten alvast afrekenen en borg betalen. Tom nam de waterkaart alvast mee om de vaarroute te kunnen bekijken.

We reden naar Antelope Canyon en moesten daar betalen om te parkeren en daarna kaartjes voor de route kopen. Er stond een enorme rij en we moesten lang wachten in de brandende zon. Het duurde zeker anderhalf uur voordat we met een jeep mee konden. Sebastian en ik zaten in de bak van de jeep en werden door elkaar geschud, een paar keer kreeg ik mijn overbuurman op schoot. Nathalie en Tom mochten bij de eigenaar voorin de jeep meerijden en hadden een leuk gesprek gehad. We maakten de tour met de eigenaar David, een aardige Indiaan. Hij legde dingen uit over de verschillende vormen en speelde zo nu en dan op zijn blokfluit.

Het had vannacht geregend en hij liet buiten zien tot waar de waterlijn gekomen was. Er was veel zand weggespoeld en het water was tot 15 feet gestegen. Binnen in de canyon was het mooi, alleen stond de zon er niet meer loodrecht boven, daarvoor waren we iets te laat. De terugweg ging een stuk vlotter en we zaten nu allemaal in dezelfde jeep. We hadden trek gekregen en haalden bij Safeway een broodje wat in al vier delen verdeeld was, met ham, kaas, rosbief, kalkoen, mayonaise, mosterd en sla. We haalden in een tentje die Illy koffie verkocht twee espresso’s.

Daarna reden we naar Horseshoe Bend, daar had ik over gelezen. Via routeplanner GPS konden we het exact vinden, het was druk op de parkeerplaats en hier waren veel Italianen en Fransen. Je moest ¾ mile lopen naar het uitzichtpunt, dat leek niet ver maar het was 37 ^oC dus echt veel te warm. Er naar toe lopen ging nog wel maar terug was een hel. Het uitzicht was prachtig en we maakten mooie foto’s.

We reden naar het hotel en het was weer een uur vroeger. We gingen eerst wat drinken en bijkomen want we waren behoorlijk verhit. Daarna haalden we de spullen uit de auto en gingen zwemmen. Omdat het in de verte begon te onweren gingen we snel het zwembad uit.

We deden boodschappen bij Wall Mart waar Tom zijn paspoort moest laten zien omdat hij bier gekocht had en ze wilden checken of hij echt wel ouder was dan 16. Wat een compliment niet? We gingen eten bij Bella Napoli, ook een aanbevolen restaurant. We namen garlic bread vooraf en als hoofdgerecht een Kinda Large Pizza met enorm veel topping. Het was vers en erg lekker. Om 10 uur waren we terug op de kamer, we keken even tv en ik checkte de mail, in Nederland regende het pijpenstelen.

Om half 8 gingen we ontbijten in de hal van het hotel, het was er een drukte van belang en erg rommelig. De vuilnisbakken puilden uit met plastic bekertjes, bordjes en bestek. Wat dat betreft is Amerika een echte wegwerp maatschappij. Alles plastic bij het ontbijt en als je in de supermarkt wat koopt krijg je voor ieder artikel een eigen plastic tasje. Glas en blik worden gewoon in de vuilnisbak gegooid en hier rijden de grootste auto’s in het rond.

We haalden de zwemspullen op en de koelbox en reden om kwart over negen bij het hotel weg. Bij de ingang van de marina lieten we onze parkpas zien en parkeerden de auto. Met een golfkarretje werden we naar de haven gebracht, het was nu al warm. Bij het verhuurkantoor hadden ze onze boot al weggegeven maar om half 12 zou er een ander beschikbaar komen. Ze zouden ons dan een halve dag berekenen. Dit was niet wat we gisteren afgesproken hadden, maar een halve dag is lang genoeg dachten we. Omdat we moesten wachten gingen we koffie drinken en op een bankje in de schaduw de bootjes en mensen bekijken.  De mannen liepen door de haven om de house boats te bekijken. We kregen uitleg over de boot en de jetski en om 12.15 uur konden we op pad. Het eerste stuk moest je zachtjes varen en we vaarden door tot een soort privé strandje waar we de boot voor anker gooiden.

Sebastian vond het prachtig op de jetski en Tom ging er ook mee varen. Nathalie wilde graag meevaren en vaarde ook een keer zelf met haar vader achterop.

Ik lag te lezen op de boot die iedere keer van zijn plek afdreef en rechtgetrokken moest worden. Sebastian en Nathalie zwommen in het warme water van 27 ^o C. Om 5 uur moesten we terug zijn in de haven en de boot en jetski voltanken. Alles was in orde dus we kregen onze borg weer terug. Op de hotelkamer gingen we douchen en ons goed insmeren want we waren verbrand in de zon vandaag. Vooral Sebastians gezicht en armen waren rood en ook bovenop zijn voeten was hij verbrand.

We gingen eten bij Denny’s, daar hadden we een serveerster die wel 8x is komen vragen; Are you ready to order? Het voorgerecht kwam tegelijk met het hoofdgerecht. Het was geen gezellig restaurant.

In het hotel hadden we een was willen draaien maar het had geen laundry. We zouden het morgenavond in het volgende hotel gaan proberen. We hadden voor housekeeping een briefje achtergelaten of ze de sofa op wilde maken maar dat was niet gebeurd, we haalden lakens bij de receptie en maakten het extra bed zelf op.

 Ik stond om half 9 op en Tom iets later, de kinderen bleven liggen. We haalden beneden in de hal ontbijt voor ons viertjes. We schoven boven in de kamer de tafeltjes bij elkaar en gingen gezellig op de kamer ontbijten, echt zondagmorgen. We maakten de vleeswaren op uit de koelkastvoorraad want van picknicken zou nu toch niets meer komen.

Nadat we alles weer ingeladen hadden reden we om half twaalf bij het hotel weg. De route was erg mooi en we konden goed opschieten. Een vrachtwagen die ons met een rotvaart inhaalde sneed ons de pas af. Een heleboel vrachtwagens hier hebben op hun achterklep staan: “How is my driving?” , nou we zullen zijn baas wel eens opbellen om te zeggen dat zijn driving waardeloos is.

In Flagstaff stopten we bij een Safeway supermarkt waar we bij Starbucks cappuccino’s haalden. Bij Subway kochten we een “foot long tuna sandwich” die we in tweeën lieten snijden.

We reden naar Slide Rock State Park waar de parkeerplaats vol was maar langzaam aan mochten er auto’s op. We moesten10 dollar toegang betalen per auto en liepen naar de rivier. Nathalie wilde graag van de natuurlijke glijbaan af. Sebastian wilde ook maar had enorme spierpijn in zijn benen van de jetski van gisteren en kon amper lopen. Tom ging met haar mee nadat ze zich bij de auto omgekleed hadden. Sebastian en ik bleven wachten en mensen kijken. Een mevrouw dacht dat Sebastian een life guard was en bedankte hem voor de fijne dag die ze gehad had. Op een gegeven moment zat er een slang in het water, iedereen was in paniek tot een man de slang eruit pakte en naar de rotsen slingerde. Later reden we door naar het plaatsje Sedona over een slingerweg en zagen Red Rock State Park in de verte.

Sedona was een leuk plaatsje, ik had graag bronzen beeldjes willen zien van rennende kinderen, dit had ik ooit in een brochure van Jan Doets gezien. Jammer genoeg konden we ze niet vinden en hadden geen tijd om Red Rock State Park ook weer door te rijden, we hadden toch al veel tijd verloren.

We stopten bij een Safeway voor een plaspauze en kochten een Ranch dressing en Caesar salad dressing van Ken’s Steakhouse die ons aangeraden was door de ober uit de Melting Pot. We moesten een flink stuk rijden naar Kingman en op een gegeven moment begon het al donker te worden.

Om 9 uur kwamen we bij het hotel aan waar we zeer vriendelijk geholpen werden. Toen we vroegen of we nog ergens konden eten raadden ze ons het naastgelegen familierestaurant JB’s aan. We deden snel twee wassen in de wasmachines van het hotel en liepen naar het restaurant. Nathalie en ik wilden pasta maar dat hadden ze niet meer, we moesten wat anders kiezen. Het eten smaakte goed maar we konden niet alles op omdat het eigenlijk al te laat was. We waren tussendoor het restaurant uitgelopen en hadden snel de was in de drogers gedaan en konden dit toen we uitgegeten waren er weer uithalen.

We haalden alle spullen uit de auto en namen dit mee naar de kamer omdat we morgen in Vegas zouden aankomen en niet alles in losse tasjes wilden hebben. Tv gekeken en reisverhaal gemaakt en om half twaalf slapen.

Vanmorgen gingen we met zijn allen ontbijten in de hal van het hotel. De ontbijtruimte zag er gezellig uit met een muurschildering van de Route 66 want Kingman is een leuk plaatsje aan de Route 66.

Het ontbijt was goed verzorgd en er stonden verschillende soorten Belgisch pastries, je kon wafels bakken en er stond vers fruit.

We hadden alle spullen uit de auto gepakt en opnieuw in tassen gestopt, anders zouden we bij het hotel in Vegas met wel 100 tasjes aankomen. We tankten aan de overkant van het hotel en reden een stukje van de route 66. Daarna werd de weg kaal en bergachtig, weer anders dan we al gezien hadden.

Bij de Hoover Dam waren ze een nieuwe weg aan het aanleggen zodat het vrachtverkeer om de dam heen geleid werd omdat ze ook hier bang waren voor terreuraanslagen. In 2008 moet de nieuwe weg klaar zijn. We stapten uit bij een uitzichtpunt, daar was ook een souvenirwinkel. We konden daar de 4 ontbrekende magneetjes van de verschillende staten kopen en ik kocht jaarkalenders. Het was er nu 40 ^oC. Vorige keer toen we hier waren was het bijna 50 ^oC, het was heet maar je kon wel buiten lopen. We haalden in Boulder bij Starbucks een cappuccino en frappuccino. Het was een pracht gezicht om Las Vegas zo in de verte te zien liggen, ik maakte direct al veel foto’s. We reden eerst de Strip heen en weer voordat we gingen inchecken. Er werd veel nieuw gebouwd aan de Strip, overal stonden hijskranen. Het was druk op straat en er was ontzettend veel te zien. Ik maakte foto na foto.

Toen Tom het Wynn hotel zag had hij eerst spijt dat we niet in het Wynn zaten omdat dit midden op de Strip ligt, maar eenmaal aangekomen bij The Signature werden we zo gastvrij ontvangen. We kregen kamers in toren 1 en het was er helemaal niet druk. Alle bagage werd uit de auto gehaald en de auto werd door de bellboy geparkeerd in de garage. Ze hadden zelfs 2 bagagewagentjes nodig voor al onze spullen. Wij konden alvast inchecken en de receptionist zei dat we prachtige kamers op de 37^e verdieping zouden hebben met goed uitzicht. Hij legde van alles uit en we kregen de kamersleutels mee, we zaten op de penthouse afdeling.

We hadden zeer mooie kamers, die van ons bestond uit een zitkamer, slaapkamer, badkamer, apart toilet, een douche en toilet en een keuken met allerlei apparatuur. De kinderen zaten in een aparte kamer naast ons met ook een kingsize bed en mooie badkamer met jacuzzi. Er stond als verrassing omdat we 25 jaar getrouwd waren een schaaltje bonbons met bramen klaar op tafel en een vaasje met bloemen. Er zat een aardig briefje van de manager bij die ons feliciteerde, we vonden het geweldig allemaal en genoten volop. Tom ging bij Starbucks in het hotel cappuccino en frappuccino’s halen.

We maakten foto’s en bekeken alles uitgebreid, Sebastian vond de enorme tv’s geweldig. Er waren ook tv’s in de badkamer en de tv in onze slaapkamer kwam uit het bureau omhoog gegleden. We ruimden de tassen leeg en probeerden niet te veel kasten te gebruiken want er was zoveel bergruimte.

Daarna gingen we op onderzoek uit in het hotel en het naastgelegen MGM hotel. We liepen via een verbindingsweg met roltrap naar MGM Grand waar we rondkeken bij de leeuwen, bij Rainforest Café en de verschillende restaurants. In MGM was het enorm druk en we waren blij dat het in het Signature een stuk rustiger was. Wat wel opviel was dat er veel gerookt werd in de casino’s en overal luide muziek klonk. We waren van plan vanavond de auto al terug te brengen naar Hertz op het vliegveld dan hoefden we ons morgen niet te haasten. We zouden voor de show van David Copperfield alvast gaan eten en na afloop zouden de mannen de auto terug brengen. We wisten niet goed waar we wilden eten want een hoop restaurants in het hotel waren erg duur en we konden niet uitgebreid dineren omdat de show al om half 8 zou beginnen. We gingen eten bij Wolfgang Puck en kregen een tafel waardoor je niet zag dat het in het hotel zo druk was. Het eten was lekker, we hadden allemaal wat anders. Tom at er een hamburger met patat, die hij de lekkerste burger van de vakantie vond.

Op de kamer gingen we ons snel omkleden voor de show van David Copperfield.

We zaten helemaal vooraan tegen het podium aan, ik had liever meer in het midden willen zitten. Bij sommige trucs vroeg je je af hoe hij dat deed, ineens stond er bijvoorbeeld een auto op het podium uit het niets. Ook liet hij 12 mensen verdwijnen. Een meisje dat naast ons zat, werd uitgekozen voor een kaarttruc met een schorpioen, jammer dat hij Nathalie niet gekozen had. We zagen de tekst die hij moest zeggen voorbij komen, er was dus niks spontaans aan.

David Copperfield zag er niet uit met zijn haarstuk. De show begon om half 8 en om kwart voor 9 was het al afgelopen. Jammer, we hadden er meer van verwacht.

Achteraf zeiden we dat we misschien beter naar de show van Hans Klok met Pamela Anderson hadden kunnen gaan, daar werd enorm veel reclame voor gemaakt. Sebastian wilde, omdat we nu toch vroeg waren, graag bij het Wynn hotel de Ferrari’s bekijken. We kochten kaartjes voor de metro en reden tot aan Harrah’s omdat de metro naar Wynn na 8 uur ’s avonds niet meer reed.

Het was best een stuk lopen door de warmte en daar aangekomen bleek dat je 10 dollar entree moest betalen om de auto’s te zien en je mocht geen foto’s maken. Het was nu gesloten dus dat was jammer. Het hotel was zeer indrukwekkend en veel potsierlijker dan MGM.

We waren om 11 uur terug op de kamer en de mannen gingen op pad naar Hertz op het vliegveld om de auto in te leveren.

De kilometerstand bij inlevering was 21150 mijl. Totaal hebben we met de Cadillac Escalade 4390 mijl gereden.

Met de andere auto 1131 mijl, dus totaal  5521 mijl, omgerekend is dat 8833 kilometer.

Nathalie en ik gingen ieder in ons eigen bad en daarna in badjassen lopen, heerlijk.

Om half 1 waren ze terug want de autoverhuur was verder op het vliegveld dan ze gedacht hadden en ze hadden moeten zoeken. Gelukkig hoeft dit morgen niet meer.

Tom ging op het balkon een sigaar roken en de lichtjes van Vegas strip bekijken.

Dag 35	Dinsdag 21 augustus 2007
Vertrek 10.00 uur Las Vegas	Aankomst 14.00 uur
Km stand vertrek nvt	Km stand aankomst nvt
Hotel; The Signature	Kamers 37.619 en 37.621
Diner; Mortons Steakhouse

Vanmorgen om kwart voor negen opgestaan en de kinderen geroepen die diep in slaap waren. We gingen ontbijten bij het Grand Buffet in MGM, dit zou tot 11 uur duren. Tegen de tijd dat wij aan tafel zaten was het bijna kwart voor elf en gingen ze de schotels van het ontbijt al vervangen door schotels voor de lunch. Er stond heerlijk vers fruit met o.a. aardbeien, ananas en meloen. We namen allemaal gerookte zalm met roomkaas en bagels.

Nathalie en ik bestelden een omelet die ze voor je bakten met ingrediënten die je zelf kon uitkiezen. Er stonden lekkere taartjes, we probeerden van alles en nog wat. Toen we op de kamer terugkwamen was deze al schoongemaakt. We gingen geld pinnen in de hal en bij de receptie vragen of we de kamer langer mochten gebruiken woensdag. De kamer van de kinderen kunnen we tot 13 uur woensdag gebruiken maar de eigenaar van onze kamer heeft hem woensdag na 11 uur nodig.

Op de mail zag ik een berichtje van de makelaar dat er mensen zijn die voor een tweede keer willen komen kijken bij ons huis wat te koop staat. Ik antwoordde dat we vrijdag weer thuis zouden zijn.  We gingen met de monorail kijken bij het Mandalay Bay hotel. Ik wilde graag het Shark Reef zien maar je moest $ 15,95 p.p. entree betalen en dat vonden we te duur. Daarna liepen we naar de M&M superstore om rond te kijken.  Buiten op de strip was het heet en we waren het al gauw zat. Eerst hadden we langs Caesars Palace gewild en Flamingo Hilton maar we besloten terug te gaan naar de kamer en bij het zwembad te gaan liggen relaxen. We gingen in de schaduw zitten maar het bleef heet. We lazen wat en zwommen een paar baantjes. Tom ging met de kinderen mee naar de Lazy River van het zwembad van het bijbehorende MGM hotel om rond te dobberen in banden.

Vandaag had ik een reservering gemaakt bij Mortons Steakhouse voor 7 uur vanavond.

We lieten ons met een taxi brengen en namen allemaal biefstuk. Het smaakte erg goed maar het was wel duur. Niet zo gek als bij de restaurants in het hotel want daar vroegen ze soms 75 dollar voor een biefstuk. Bij één restaurant hadden we een menu gezien voor 220 dollar pp of 360 dollar pp.

Tijdens het diner bespraken we de vakantie en hadden er allemaal erg van genoten. We bespraken het beste ontbijt, leukste restaurant, slechtste hotel en veel meer.

We gingen met een taxi terug naar het hotel waar Tom en de kinderen even naar de Arcade gingen om te spelen. Ik werkte het kostenoverzicht en het reisverhaal bij aan het bureau in de kamer met uitzicht op de lichtjes van Las Vegas!  Om 10 uur waren ze terug op de kamer met veel tokens die ze gewonnen hadden. Tom ging even naar beneden met Sebastian om te proberen wat vakantiegeld terug te verdienen en een sigaar te roken. Helaas hadden ze geen geluk.

Vanmorgen stond ik eerder op om alle spullen van onze kamer naar die van de kinderen te brengen. We gingen ontbijten bij het Grand Buffet en moesten in een rij wachten tot we aan de beurt waren. Er waren rijen voor 1-2 personen, 3-4 personen, 5-6 personen en groepen groter dan 7. We wilden in een ‘boot’ zitten, dit was wel lastig met in- en uitstappen met spullen van het buffet, maar het zat lekker en je kon het restaurant mooi overzien. We arresteerden alle gerookte zalm en namen er geroosterd brood en bagels bij met cream cheese. We namen veel vers fruit, zoals meloen, aardbeien, ananas en ik had pannenkoekjes met kersen. Daarna gingen wij op de kamer de bagage in de koffers en tassen doen terwijl de kinderen spelletjes speelden in de Arcade. Rond 13 uur waren we klaar met pakken en ik wilde koffie halen. Tom zei dat ik beter de kinderen kon halen en dat we tijdens het wachten op de taxi wel koffie zouden drinken. Ik liep naar de Arcade en was bang dat ik ze onderweg misgelopen was, maar ze waren in de Arcade bezig hun gewonnen tokens in te leveren voor prijsjes. Ze kozen een glaasje van Las Vegas, een stuiterbal en een frisbee. Terug in de hal van het hotel stond Tom al bij het loket om uit te checken en was alle bagage al beneden.

We wachtten op een taxi die ons naar het vliegveld zou brengen, wat maar een klein stukje bij het hotel vandaan was. Daar aangekomen hoorden we mensen zeggen dat onze vlucht 3 uur vertraagd zou zijn. Balen. We checkten de koffers in en we probeerden om de vlucht van London naar Amsterdam te wijzigen, omdat we die door de vertraging zouden missen. We vroegen het Virgin personeel te helpen maar zij konden er niks aan veranderen omdat de tickets niet via hun geboekt waren. Pas na 4 ½ uur vertraging zou Virgin verantwoordelijk zijn voor eventueel gemaakte kosten. 

Al die tijd zaten we in de hal van het vliegveld bij de ingang te wachten en gingen rond 3 uur door de douane, die streng was. Schoenen uit, alle losse dingen in bakken, riemen af en uit mijn rugzak moest een flesje water weggegooid worden en de twee lekkere dressings die we gekocht hadden! We hadden er nooit meer bij stilgestaan dat dit vloeistof was en niet in de handbagage mee mocht. Jammer, anders hadden we het wel in de beauty case gedaan, maar we waren bang geweest dat ze stuk zouden gaan. Op de terminal was weinig te doen er was een Burger King, een Pizza hut, een souvenir winkel en een duty free shop. Je kon wel zien dat je in Las Vegas was want er stonden zelfs hier gokkasten. We hingen maar wat rond en waren zelfs te onrustig om te lezen of zo. We baalden enorm want je keek vanuit de terminal zo op Las Vegas en hadden het erover wat we hadden kunnen doen als we dit van tevoren geweten hadden. Het vliegtuig uit Londen kwam veel later binnen dan verwacht en later hoorden we dat er “serious mechanical problems” waren. Ze hielden ons maar aan het lijntje en gaven amper informatie door. Eerst leek het alsof we om 20.30 uur zouden vertrekken maar al gauw werden er vouchers uitgedeeld voor gratis eten bij Pizza Hut t.w.v. 15 dollar per persoon. Er stonden direct enorme rijen. Er gingen allerlei geruchten rond, o.a. dat we pas middernacht zouden vertrekken want we moesten wachten op een vliegtuig uit Los Angeles. Of dat we morgenochtend vroeg pas zouden vertrekken als het vliegtuig gemaakt was met onderdelen die binnen moesten komen.

Net toen wij een pizza en wat drinken gehaald hadden, intussen was het al 23 uur, zagen we alle mensen van onze vlucht richting uitgang lopen. Bleek ineens dat er busjes klaarstonden die ons naar een hotel zouden brengen, het Las Vegas Hilton werd er gezegd.

Eerst moesten we alle bagage weer ophalen van de band en buiten in de rij wachten waar het erg warm was. Wij zaten in een van de laatste busjes die vertrok en er kwam een man vertellen dat we naar het hotel Excalibur gebracht zouden worden, dat we diner-,  ontbijt en lunch! vouchers zouden krijgen en dat we morgenochtend via de receptie op de hoogte gehouden zouden worden. We kwamen rond middernacht aan bij het hotel waar weer een hele rij stond bij het inchecken. Ik bleef in de hal wachten bij alle bagage.

Omdat alle bellboys het ineens druk hadden, zeulden we de koffers zelf naar de 22^e verdieping, gelukkig was er wel een lift. We zaten in toren 2 die onlangs gerenoveerd was. Het hotel hadden we vanuit het Signature hotel zien liggen en hadden steeds gezegd dat we daar nooit zouden willen zitten.

Maar de kamers waren best aardig en Nathalie en ik bleven op één kamer met twee bedden en De mannen hadden een kamer tegenover ons.

Ik ging de laptop opladen maar had jammer genoeg geen internetverbinding op de kamer en kon dus niemand op de hoogte brengen aan het thuisfront. ’s Middags op het vliegveld had ik wel een berichtje gestuurd dat we vertraging hadden en niet wist wanneer we aan zouden komen op Schiphol. We gingen lekker douchen, hier waren we wel aan toe. Daarna onrustig slapen maar de bedden lagen wel lekker. Nathalie werd ’s nachts niet lekker van de late pizza.

Ik had onrustig geslapen want was bang geweest dat we de telefoon niet zouden horen.

Om 9 uur belde ik naar de andere kamer om te horen of zij al meer wisten over onze vlucht. Tussen half 10 en 10 uur zou iemand van Virgin Atlantic in de hal staan om informatie te verstrekken.  Daar hoorden we dat het vliegtuig gerepareerd was en waarschijnlijk rond 13 uur zou vertrekken. De busjes reden al heen en weer naar het vliegveld en zouden dit nog 1½ a 2 uur blijven doen. We hoorden geruchten dat het vliegtuig pas vanavond om 19 uur zou vertrekken, ik hoop het niet. We haalden bij de conciërge vouchers op voor het ontbijt en kregen ze ook voor de lunch!!!  Bij het ontbijtbuffet moesten we in een lange rij langs het eten en daarna werden we pas aan een tafel gezet, een raar systeem. Na het ontbijt liepen we naar de ingang van het hotel voor informatie en er werd gezegd dat we konden vertrekken want de vlucht zou om 13 uur zijn. We regelden een bellboy die de koffers van de kamer zou halen. Nathalie en ik gingen uitchecken en omdat ik naar Nederland gebeld had ivm de vertraging kreeg ik een rekening van 28 dollar. Toen ik zei dat dit wel veel was zei ze, oh, ik kan u ook de helft berekenen. Toen hoefde ik maar 12 dollar te betalen, vreemd. We haalden snel cappuccino en reden even over twaalven weg bij het hotel. Op het vliegveld konden we snel inchecken maar zaten jammer genoeg nu niet naast elkaar in het vliegtuig, wij zouden op rij 78 zitten en de jongens op rij 74. Gisteren zouden we plaatsen hebben gehad op rij 74 naast elkaar, waarom dit vandaag niet kon, snapte ik niet.

De douane was ook weer een verhaal apart, ze hadden in mijn tas een ‘tube’ gezien en mijn rugzak moest onderzocht. Met een speciaal papiertje ging ze langs alle vakjes in mijn tas om te kijken of er explosieven in zaten. Ik mocht mijn tas absoluut niet zelf aanraken, die ‘tube’ die ze gezien had was waarschijnlijk het Vegas glaasje dat Sebastian gewonnen had in de Arcade. Zelfs mijn plastic tas met folders, werd folder voor folder nagekeken want the bad guys could have put explosives in it. Niet te geloven wat een onzin. Daarna moest mijn rugzak weer door de scan. Ik had in de terminal net mijn laptop opgestart toen we met bussen naar het vliegtuig gebracht zouden worden.

We zaten om half 2 in het vliegtuig, het begon te taxiën om half 3 en we vlogen om half 4. Je kon Vegas mooi zien liggen en later de Grand Canyon. We keken de film Vacancy, Wild Hogs en Are we done yet? en lazen en doezelden wat. Sebastian voelde zich de hele reis niet lekker. We verzamelden alle kotszakjes die er waren in het vliegtuig en er waren verschillende keren luchtzakken waar we door moesten en dan schudde het vliegtuig enorm. Om 8.30 uur (Engelse tijd) kwamen we op het vliegveld van Gatwick aan.

Dag 38	Vrijdag 24 augustus 2007
Vertrek 14.00 uur Gatwick	Aankomst 20.00 uur Vledder
Km stand vertrek nvt	Km stand aankomst nvt
Hotel nvt	Kamer
Diner thuis	Tussenstop Schiphol

Om half 9 waren we geland, we moesten wachten bij de douane maar de bagage was er snel. We namen twee trolleys mee en probeerden bij de balie van Virgin Atlantic tickets te regelen naar Nederland. Ze wilden niet meewerken omdat we de tickets niet via hun geregeld hadden. Ze konden wel bij British Airways tickets voor ons reserveren voor 300 pond per stuk.

Mijn mobieltje werkte weer en ik liet de familie weten dat we niet wisten hoe laat we op Schiphol zouden aankomen. Ik belde Easypark om te zeggen dat we vertraagd waren en dus een dag later onze auto zouden ophalen, dat was geen probleem. Tom was even buiten een sigaar gaan roken en daarna liepen we naar de balie van Easy Jet om daar tickets naar Nederland te regelen. Er ging een vlucht om 13.15 uur en was wel duur, maar we wilden nu echt naar huis. We konden vanaf 11 uur inchecken en gingen eerst boven in een restaurant koffie drinken. Bij de incheck balie aangekomen van Easy jet bleek dat we maar 4 stuks bagage mochten inchecken. We hadden 26 kilo overgewicht en moesten bijbetalen.

Daarna moesten we door de douane en daar mochten we per persoon maar één stuk handbagage meenemen. Omdat we een tas teveel hadden, de fototas gingen we alles overpakken in de rugzakken. Daarna moest Toms rugzak weer onderzocht worden en kon hij  weer alles terug stoppen in zijn tas. We moesten weer schoenen uit, riemen af en alles in bakken door een scan, je werd niet goed van al die controles. Als je zag wat er in de afvalcontainers lag aan flessen drank, shampoos en geurtjes, niet normaal. We moesten een poos wachten tot de gate bekend was en we maakten de resterende ponden die we hadden op aan Bendicks munt chocolade. De vlucht van 13.15 uur werd vertraagd want we vlogen om 14 uur weg uit Gatwick. In het vliegtuig moest je zelf je stoelen uitzoeken, dus wie het eerst komt, het eerst maalt. De bediening bestond uit twee mannen en Nathalie dacht dat het mannen van het onderhoud waren die nog naar buiten moesten. De drankjes of eten moest je aan boord kopen.

We kwamen om 16 uur Nederlandse tijd aan op Schiphol en moesten een eind lopen naar de douane. We wisselden de dollars om bij het wisselkantoor en haalden de bagage op, gelukkig was alles aangekomen. Sebastian voelde zich vreselijk en was blij dat de vluchten en het wachten erop zaten. We werden opgewacht door familie, dat was leuk en we kletsten even bij. Ik liet op mijn laptop direct wat foto’s zien. Daarna belden we Easypark om te vragen of ze ons op kwamen halen. Met moeite kregen we de bagage in mijn auto en de auto leek zo klein nu we al die weken in zo’n grote bak rondgereden hadden. Onderweg werd Nathalie niet lekker en we waren blij dat we eindelijk om 20 uur thuis waren. We haalden lekker vers brood, ham en kaas bij de supermarkt en we maakten tosti’s, dat smaakte goed. De vakantie zat erop, snik snik! We hebben in totaal bijna 1400 foto’s gemaakt, dus dat wordt een hele uitzoekerij. De kinderen willen een eigen plakboek met stukjes geknipt uit de folders en de bonnetjes die we bewaard hebben. Dat wordt een hele klus maar wel leuk. Het is een SUPER vakantie geweest en pas als je thuis bent ga je alles steeds opnieuw herbeleven.