In 2008 hebben wij, Henk en Annette Verhaaff, een rondreis van 3 maanden door de VS gemaakt. Ons vertrekpunt was Miami en ons einddoel Camano Island, ten noorden van Seattle in Washington State.

Dinsdag 8 april 2008

Miami

Na en het gebruikelijke oponthoud bij immigratie en douane in Atlanta, zijn we rond 21.30 uur plaatselijke tijd in ons hotel in Miami. Wat waren wij blij dat we ruim de tijd (5 uren) hadden om over te stappen op Atlanta! We hadden ruim 2 uur nodig om alle formaliteiten af te wikkelen. We maken vanaf Miami Airport gebruik van de shuttleservice van het hotel en hebben een mooie grote kamer. Het is behoorlijk warm.

Woensdag 9 april

Van Miami naar Key Largo

We zijn vroeg weer op en gaan ons op ons gemakkie voorbereiden op de dag van vandaag. Omhalf 9 worden we opgehaald door de camperverhuurder waarna ons RV-avontuur echt gaat beginnen. Na de overdracht en de nodige instructies, gaan we om ongeveer 11 uur op pad met onze villa voor drie maanden. Eerst rijden we langs Miami Beach en wandelen over een houten pier. Het is er zo warm dat we dat niet lang volhouden.

Daarna naar de Walmart waar we nogal veel tijd nodig hebben om onze eerste aanschaffingen te doen. Dan op naar Key Largo. De camping van John Pennekamp State Park is volgeboekt maar bij de volgende camping krijgen we een prima hook-up plaats. Er is  een eigen haventje en twee strandjes, erg mooi. Dan de camper inrichten met de boodschappen en spullen uit de koffers.

Donderdag 10 april

Key Largo - Key West - Gator Park

Om een uur of 8 gaan we op pad naar Key West. Het is fantastisch, als je ziet hoe de weg met al die bruggen van eiland naar eiland aangelegd is door het prachtige turquiose water. Aan de ene kant is de Atlantische Oceaan en aan de andere kant de Golf van Mexico. Vooral Seven Mile Bridge is indrukwekkend. In Key West parkeren we de RV in het centrum. Kost weliswaar $20, maar dat hebben we ervoor over. Het is er natuurlijk erg toeristisch, maar daarom niet minder pittoresk. We wandelen door de straatjes en over de pleintjes en komen langs het punt dat elke avond veel mensen trekt die hier de zonsondergang willen beleven. Wij maken dat niet mee omdat we vanmiddag naar de Everglades rijden.

Als we in Gator Park arriveren hebben ze nog een plaats voor ons. We kunnen gebruik maken van onze Passport America Card (lidmaatschap kostte $54) en hoeven maar $16 te betalen i.p.v. het volle tarief van $32. We zien een stelletje padvinders rondlopen (blijken parkrangers te zijn) en een van hen brengt ons naar onze plek. We zijn koud geïnstalleerd of in het water tegenover onze RV, wordt een alligator gesignaleerd. Gelukkig staat eer een hek om het meertje. Onze buren, een Amerikaans echtpaar uit Dalaware, komen even een praatje maken. Ze wensen ons een fijn verblijf en ze hopen dat we alleen de aardige Amerikanen zullen tegenkomen (wij ook).

 

Vrijdag 11 april

Van de Everglades naar Sarasota

Vanmorgen vroeg op en na het ontbijt meteen naar het VC (visitor center) van Gator Park om de kaartjes voor de boattour over de Everglades te kopen en een bakkie te doen. We zijn blij dat om een uur of 9 een blik vol Amerikanen arriveert voor de tour, want met te weinig mensen gaat het feest niet door. We hebben een leuke gids die de alligatorgrappen over afgebeten ledematen uit zijn korte mouw schudt. Hij wijst ons onderweg op de krokodillen die er genoeg te zien zijn. Dan racen we nog een tijdje met de boot over de Everglades. Na afloop van de tour krijgen we nog een alligatorshow. Na de show rijden we verder naar het VC van de Everglades. We maken een wandeling langs water, waar we ook weer krokodillen zien en gaan naar de ottercaves. Het zijn gaten in de rotsbodem waar otters het water in en uit kunnen. We rijden verder over de Tamiami Trail, ook wel Alligator Alley genoemd, naar Naples. Hier bellen we volgens afspraak nicht Agnes die in Sarasota woont, waar we 4 dagen gaan logeren. Om 17.45 arriveren we bij Agnes en Garland. Ze wonen in een parkachtige, gelikte wijk met allemaal mooie huizen. Gezellig dat moeder Agnes en Jan uit den Haag er ook zijn. We worden hartelijk verwelkomd door alle vier en bewonderen hun prachtige huis. De RV parkeren we op de oprit van de garage, waar hij de komende 4 dagen blijft staan. We mogen van een van hun royale logeerkamers gebruik maken, nog even genieten van de luxe dus. Algauw zitten we met z'n zessen met een wijntje aan het zwembad in de lanai en daarna aan een heerlijke maaltijd. (Een lanai is een hele grote 'kooi' met heel fijn gaas dat bijna niet te zien is, die over zwembad en terras heen gebouwd is tegen de muggen en ander ongedierte)  

Zaterdag 12 april 2008

Sarasota

Na een heerlijk ontbijt wandelen we door de wijk naar de rivier, waar we alweer een krokodil spotten. In de buurt zien we mensen die een garagesale houden, een verkoop vanuit de garage van oude spullen. Verwacht je niet in zo'n chique wijk! Met z’n allen gaan we naar de Farmersmarket in Sarasota. Parkeren doen we in het  centrum van Sarasota, in een parkeergarage: Gratis!!!! (hallo Nederland horen jullie dat?) De markt is heel gezellig, we gaan nog langs een paar Nederlandse kennissen van Agnes die een zaak in het centrum hebben. De een heeft een kunstgalerij en de ander een bloemen/bonbonszaak (wat een combinatie!). We wandelen naar de haven en gebruiken er de lunch met uitzicht over de haven. Daarna rijden we langs de kust naar St. Armands Key en diverse andere eilandjes noordwaarts en zien havens, stranden en weer het turquiose water in de baaien. Uiteindelijk komen we bij Anamarie Island waar we even het strand op gaan. Omdat het zaterdag is, is het er behoorlijk druk. Het zand is er heel fijn en bijna wit, maar voelt niet warm aan, zelfs koel. In Cortez stoppen we nog even voor een hapje en drankje en rijden vervolgens terug naar huis. 's Avonds een barbecue maaltijd aan de pool, wat een verwennerij!

 

Zondag 13 april 2008

St. Petersburg

Samen met Agnes en Garland gaan we via Sarasota over een heel hoge brug, waar ook zeeschepen onderdoor kunnen, naar St. Petersburg. Door het oude centrum van St. Petersburg rijden we naar de Pier. Het weer is wat minder, Garland noemt het meteen 'cold winterwetter'. Aan het eind van de pier verdringt een aantal pelikanen zich rond een dame die hen vis voert. In het gebouw aan het eind van de pier bevindt zich een aantal winkels en restaurants. Wij gaan naar het uitzichtterras met mooi zicht op de skyline van St. Petersburg. Met een gratis shuttlebusje rijden we terug naar de parkeerplaats en gaan via een wijk met prachtige huizen terug naar het centrum waar we lunchen in een soort bruine kroeg. Daarna weer terug naar huis waar we met z'n allen weer op het terras zitten tot aan etenstijd. Dit keer eten we binnen.

 

Maandag 14 april 2008

Ringling Museum Vandaag staat het Ringeling Museum op het programma. Het is het huis van de circusmagnaat John Ringling en zijn vrouw Mable. Het enorme palazzo is in Italiaanse stijl ingericht. We maken een guided tour door het gebouw en bewonderen de schatten van John en Mable. Ook wandelen we door het enorme park. Het is zo groot dat je ook met een busje terug naar de ingang kunt. In Venice wandelen we langs het strand en over een pier waar we zeekoeien zien. Dan naar het pittoreske oude centrum van Venice, daar gebruiken we de lunch. We lopen terug naar de auto en bezoeken onderweg nog een kerstwinkel waar alleen kerstspullen te kust en te keur te koop aangeboden worden. Dan richting haven van Sarasota waar we een boottocht maken bij zonsondergang. We vertrekken om 7 uur, gezellig met live muziek aan boord. We varen de haven uit de Golf van Mexico op en weer terug. Ondertussen hebben we mooi zicht op de brug en skyline van Sarasota. Omdat het bewolkt is, valt de zonsondergang een beetje tegen, maar het het wordt wel steeds gezelliger, waarschijnlijk dankzij de wijn.

Na de boottocht gaan we bij Applebee eten. We hebben ontzettend veel plezier en liggen voortdurend in een deuk, zal wel door de wijn komen.  

Dinsdag 15 april 2008

Sarasota Vandaag een was- en boodschappen dag. En wat tijd om weblog en dagboek bij te werken.’s Avonds een heerlijke afscheidsmaaltijd met gebarbecuede spareribs, aardappelsalade etc. en ijs toe.  

Woensdag 16 april 2008

Van Sarasota naar Tallahassee Vanochtend afscheid genomen in Sarasota en op weg naar Tallahassee. Het is alleen een kwestie van kilometers vreten vandaag.

We hebben onderweg een band op laten pompen omdat hij nogal zacht leek, we zijn echter bang dat hij lek is, dan moeten we de camperverhuurder bellen om het te laten repareren. Even afwachten. We vinden een camping in de buurt van Tallahassee en krijgen een plaats aan de rand van de camping, langs de grote weg. Hopelijk is er ’s nachts wat minder verkeer.  

Donderdag 17 april 2008

Van Tallahassee naar Bay St. Louis

Goed geslapen, maar de band is weer zacht, dus: lekke band! We bellen het nummer op ons contract want we mogen zelf geen band (laten) verwisselen. We krijgen een adres in Tallahassee waar twee chagrijnen ons na een tijdje vertellen dat zij de band niet in voorraad hebben. Op het volgende adres wordt de situatie weer bekeken. Eerst even de campingverhuurder weer bellen om toestemming. We laten hem zelf met de automonteur onderhandelen. Conclusie: de reserveband wordt erop gelegd en de opgepompte lekke band dient nu als reservewiel. Met hun snelheid van bandenwisselen zulen ze de formule 1 niet winnen, maar tegen 10 uur kunnen we op pad. Ik ben er best pissig van, maar als we in de camper stappen wordt meteen mijn favoriete countrysong van Alan Jackson gespeeld (op geattendeerd door Amerikaforum) en daar wordt je gelijk vrolijk van. Van de mooie route langs de kust komt nu niks, dus maar op de I-10 blijven en doorblazen naar ons volgende overnachtingsadres. We gaan nog door een tijdzone, waardoor we een uur meer hebben. Daarom besluiten we om bij Biloxi in Mississippi naar de kust te rijden en die te volgen totdat we op onze bestemming zijn. Langs deze weg zie je nog veel schade en wederopbouw, veroorzaakt door Hurricane Katharina. Omdat er overal aan deze weg gewerkt wordt is er veel oponthoud, daarom rijden we het laatste stuk weer via de snelweg. Het is weer een Passport America camping, dus voor de helft van de prijs ($20). Er staan hier veel Amerikanen uit andere staten, die hier in de streek werken aan de wederopbouw. We hebben meteen aanspraak met een buurman uit Texas, die ons een prachtig boek over Scenic Highways en Byways geeft en de buurvrouw van de andere kant uit Kansas biedt ons verse, zelfgevangen krab aan. Aangezien de beesten nog leven, doen we het maar niet. Gezellige camping in Bay St. Louis, echt tussen de werkende mensen die blij waren met de afwisseling wat toeristen te treffen.

Vrijdag 18 april 2008

Dag 1 in The Big Easy: New Orleans

En alweer dient zich een Camperprobleem aan: de wc, die steeds ontzettend stinkt, loopt niet meer leeg. Na een telefoontje gaan we op weg naar het servicepunt bij New Orleans. Daar blijkt dat beide tanks vol en verstopt zijn! Dan moeten ze al vol geweest zijn toen we de camper kregen, want wij hebben nog nauwlijks gebruik gemaakt van het toilet. De tanks worden doorgespoten en geleegd. Een van de monteurs merkt op: ‘I saw a lot of donuts coming by!’ Nou, dat waren niet onze donuts.

Eindelijk gaan we dus, in niet al te beste stemming, op weg naar New Orleans. Onderweg zien we veel ellende van Hurricane Katharina. Hele wijken liggen nog plat en er is veel wederopbouw gaande. De French Quarter RV Resort, die midden in New Orleans ligt, is een prima camping met zwembad, hottub en hele grote doucheruimtes.

Bij de vriendelijke campingbaas handelen we de formaliteiten af en krijgen AAA (Amerikaanse ANWB) korting. De Pasport America korting geldt helaas niet van vrijdag t/m zondag maar dat wisten we al. Hij geeft ons een plattegrond van New Orleans en wijst ons op de bekendste bezienswaardigheden. We sluiten de camper aan en af en gaan op weg naar het French Quarter. We komen langs een kerkhof met reusachtige graven die deels opgeknapt en deels nog getekend zijn door Katharina. Dan lopen we het centrum in, wat een vrolijke boel! In Bourbonstreet zie je mensen met bekers bier lopen, soms in elke hand één. Overal klinkt muziek, meestal live. Op een balkon staat een groep jongelui te feesten. Als ik een foto van hen maak, zwaaien ze en werpen ons een Mardi Gras ketting toe. Over het gezellige Jackson Square lopen we door een park naar de Mississippi. Natuurlijk gaan we de bekende Café au lait met overheerlijke beignets bij Café du Monde uitproberen en wandelen verder de French Market over. Een behoorlijk grote markt waar hoofdzakelijk souveniers en sieraden verkocht worden. We genieten van deze stad, het slechte humeur is helemaal vergeten. Als morgen het weer goed is, blijven we er een dag extra.

Zaterdag 19 april 2008

Dag 2 in New Orleans

Omdat het stralend weer is, besluiten we een extra dag in the Big Easy te blijven. Gelijk maar even een wasje draaien, dat is zo klaar met die Amerikaanse machines. Terwijl we wachten, zitten we lekker bij de pool in de zon. Na de lunch vertrekken we weer naar het French Quarter. Het lijkt nog drukker dan gisteren, maar het is danook zondag. We zien weer de meest uiteenlopende types lopen, je komt ogen tekort. Overal wordt muziek gemaakt en treden artiesten op. Op Jackson Square is het weer zeer levendig en aan tafeltjes wordt kaart, hand etc. gelezen, in ieder geval de toekomst voorspeld. We gaan naar de Moon Walk, een boulevard langs de Mississippi, daar staat een koor te zingen. Zo te zien gaan er nog meer koren optreden. We lopen naar de streetcar en stappen op naar World Trade Center. Daar stappen we op de ferry naar de overkant van de Mississippi: gratis! Aan de overkant wandelen we langs de rivier en genieten van het uitzicht op de skyline van NOLA (New Orleans Louisiana). Verder is er niet veel te beleven, dus nemen we de volgende ferry weer terug. Na even bij het WTC rondgeslenterd te hebben, gaan we weer met de streetcar naar de French Market. Hier ook weer overal optredens. We zijn van plan om op de terugweg naar de camping bij de beroemde Pat O’Briens een drankje te nemen, maar die tent zit zo vol en aan de balie is het zo druk, dat het wel een tijd gaat duren voor we wat te drinken hebben. Zitten is er ook niet bij en daar hebben we toch wel behoefte aan. Dan maar terug naar de camping, gaan we daar wel lekker buiten zitten met een koel drankje. Het was weer een geslaagde dag.

 

Zondag 20 april 2008

New Orleans - Plantageroute - Lake Charles

We verlaten New Orleans en het contrast is groot tussen het feestvierende centrum en het Katharina puin waar je langs komt in de buitenwijken van de stad. Op de vorige camping in Bay St. Louis werd ons verteld dat in de bossen nog boten liggen die daar door Katharina terecht zijn gekomen. We komen borden tegen dat je hier in de omgeving zgn. Disastertours kunt maken. Ze hebben wel gelijk om er geld uit slaan, ze hebben hier tenslotte genoeg financieel verlies geleden naast de andere ellende. De weg die we volgen heet de Plantage Route. Oak Alley is de bekendste plantage aan deze route en die gaan we bezoeken. We krijgen korting op de entreeprijs met de ANWB kaart! Waar in Nederland krijg je dat? Deze plantage heeft een prachtige oprijlaan en is bekend uit films. De 28 eiken van ongeveer 300 jaar oud zijn het pronkstuk. Het grote huis gaan we niet van binnen bekijken, dat geloven we wel. Wat ik mis zijn de slavenverblijven, niets meer van te zien! En dat had ik nou juist zo graag willen zien, er hangen alleen wat foto’s. Nu kan ik me voorstellen dat van deze houten krotjes niet veel meer over was, maar ze hadden er in ieder geval een paar kunnen reconstrueren. Het hoort tenslotte bij de geschiedenis van deze plantages. We rijden verder door de moeraslanden en bayous van Cajun Country waar rijst, sojabonen en suikerriet verbouwd worden. Bij de eerste camping waar we aankloppen krijgen we nul op het request, dus de volgende eerst maar even bellen. We zijn er welkom. Eerst even langs de Walmart en op naar de camping met de welluidende naam ‘Whispering Meadow RV Park’ in Westlake, in de buurt van Lake Charles, nog steeds in Louisiana.

Morgen rijden we Texas in, maar we moeten eerst nog naar een servicestation om de reserveband te laten vernieuwen.

 

Maandag 21 april 2008

Houston

Al om half acht vertrekken we naar de bandenspecialist. Door het hele bandengebeuren kunnen we om 9 uur op weg naar Houston. In Houston is de petrochemie overal duidelijk aanwezig. Ons doel is Houston Space Center. Na een drukke rit over wegen die op, langs, over en onder elkaar doorlopen vinden we dankzij Mamma Mio onze bestemming. Mamma Mio blijkt trouwens een zeer nuttige reisgenoot te zijn, blij mee. Nasa’s Johnson Space Center, zoals het officieel heet, wordt tegenwoordig beheerd door Disney, dat is in de eerste hal ook duidelijk te zien. De kinderen vermaken zich hier uitstekend. Wij maken de tramtour naar het echte NASA terrein. Voordat we naar binnen gingen waren onze tassen al gecontroleerd, maar als we in de tram stappen, moeten we ook nog door een detectiepoortje. Er wordt zeer goed opgelet dat je nergens onderweg op eigen houtje op pad gaat, we worden overal begeleid. Eerst bezoeken we het oude Mission Control. Hier werd o.a. de eerste bemande ruimtevlucht naar de maan voorbereid en begeleid. De apparatuur is nu natuurlijk verouderd, maar het kan nog bezocht worden. Een enthousiaste medewerker vertelt er zeer boeiend over. Dan gaan we naar een reusachtige hal waar een exacte kopie op schaal van de space shuttle staat. Hier worden/werden simulaties gedaan door de astronauten. In de volgende hal ligt een Apollo raket, compleet met alle trappen. Wat een enorm groot ding en dan te bedenken dat alleen het voorste stuk uiteindelijk de ruimte inging. Na de tour gaan we nog even door het winkeltje en daarna rijden we naar onze camping in Luling.

Richting San Antonio (San Antoon volgens de Texanen) begint het landschap wat heuvelachtig en aantrekkelijker te worden. Tegen 7 uur komen we aan, maar omdat ik al opgebeld had, worden we verwacht. Een mooie, royale camping ($12,50 met PA korting) met eenvoudig, maar net sanitair.

 

Dinsdag 22 april 2008

San Antonio

Het was weer genieten vandaag. We zijn al om 9.15 uur in San Antonio en de parkeerplaats die we gepland hadden ligt in het centrum, echter: er staat een kermis. O Jeee dat wordt zoeken! Dan komen we langs een oud station in Spaans/Zuid-Amerikaanse stijl, er is ook een parkeerplaats bij. We zetten onze RV daar neer, nog dichter bij het centrum en gratis! Bij het station staat een stoomtrein. We lopen ook even het station binnen: een prachtige hal met gebloemde vloerbedekking (!!!) op de vloer. We gaan er nog even naar het zeer luxe toilet (een en al marmer). Zou het nog wel in gebruik zijn als station, vragen we ons af (we zijn de enige gasten), maar niemand reageert op onze aanwezigheid.

Buiten vragen we een geuniformeerde dame de weg naar het centrum. Vriendelijk legt ze het uit en raadt ons aan om in het naastgelegen hotel een plattegrond van San Antonio te vragen. Geen probleem, ook al ben je er geen gast. Gewapend met kaart en camera op pad naar het centrum. Eerst naar La Villita, een aantal gerestaureerde oude panden. Het valt wat tegen, ze zijn er door de hele wijk heen een Franse markt aan het opbouwen met de nodige bonte versieringen. Het is lachen als ze ergens de Franse vlag op de kop hebben gehangen zodat het de Nederlandse vlag is geworden. Dan naar de San Antonio River waar de River Walk langs loopt. Dat is echt geweldig! We volgen de oeverpaden waar subtropische planten en bloemen, bruggetjes, terrasjes en winkeltjes zijn. Op de rivier komt af en toe een platte boot met toeristen voorbij. We komen zelfs bij een amphitheater, de zitplaatsen zijn aan de ene kant en het podium aan de andere kant van de rivier. Dan naar The Alamo, een van de bekendste historische plekken van de VS. Het gebouw wordt wel de ‘Cradle of Texas Liberty’ genoemd. David Crocket was hier de grote held, die naam kom je binnen overal tegen. Zijn het geweer, zijn vest etc. zijn hier uitgestald. Entree: gratis. Na nog even rondgelopen te hebben zoeken we ons rijdende huis weer op en vertrekken naar Del Rio, onze overnachtingsplaats.

 

Woensdag 23 april 2008

Van Del Rio naar Big Bend National Park

Het is erg mistig en miezerig als we wegrijden uit Del Rio. Via een dam gaan we over het Amistad reservoir, er is helaas niet veel van te zien, zo slecht is het zicht. Maar… in de verte wordt de lucht al lichter. We komen weer langs de ranches en zien waarachtig een paar cowboys op paarden over het ranchgebied rijden om de afrastering te controleren. Bij een Controlepunt van de Bordercontrol moeten we stoppen en worden onze paspoorten gecontroleerd. Je ziet ze hier overal rijden en mensen aanhouden, ja de Mexicaanse grens is erg dichtbij. Pecos High Bridge is een brug over de stijle canyon van de Pecos River. We rijden naar een plek waar we er een prachtig uitzicht op hebben. Dan verder over de long lonesome highways. In de kleine plaatsjes waar we af en toe doorheen komen, staan de meeste huizen leeg, het zijn bijna spookstadjes. In een wat groter en levendiger plaatsje zien we auto’s die meedoen aan de autoraces van Fort Stockton die vandaag plaatsvinden. Het canyonachtige landschap wordt schraler, hoger en ruiger. Hier en daar zien we aasgieren rondcirkelen. Het weer wordt steeds beter en de zon komt door. Er zijn overal afzettingen langs de weg vanwege de wilde buffels die hier nog voorkomen en we krijgen ze inderdaad te zien. Door een woestijnachtig land rijden we naar Big Bend National Park. Na binnenrijden van het park wordt het landschap mooier en mooier. Wat een kleurschakeringen, prachtig. Op de camping hebben we de laatste vrije hook-upplaats, wat een gelukje. Als we gehookupt zijn, snellen we de camper weer in en zetten de airco op volle pot, wat een hitte buiten! Wat later op de dag wandelen we er nog wat rond maar morgen gaan we het park verder bekijken. We hebben weer veel aanspraak van campinggenoten en we krijgen bezoek van een roadrunner. Het was vandaag 104 graden Fahrenheit, dat komt volgens mij neer op tegen de 40C.

 

Donderdag 24 april 2008

Big Bend National Park

Het is een heldere ochtend, Woody Woodpecker komt ook weer even buurten.

Eerst gaan we bij de Boquillas Canyon een korte trail lopen. De temperatuur is nog redelijk, maar het is al behoorlijk benauwd. We genieten van de wandeling, ineens staan we voor de Rio Grande River, die hier tevens de grens met Mexico vormt. Het pad daalt af naar de oever van de rivier, waar deze de Canyon instroomt. We zijn de enige wandelaars en plotseling horen we gezang: aan de Mexicaanse kant van de Rio Grande staat een Mexicaan te zingen en zijn verzamelbakje voor het geld staat aan Amerikaanse kant! Alle bekende Mexicaanse deuntjes komen voorbij. Het is geen geweldige zanger, maar het klinkt hier natuurlijk toch mooi in die Canyon en voor ons een heel speciaal moment.

Onze zingert roept ons ook van alles toe. Als we het pad onderlangs willen volgen, roept hij dat we beter dezelfde weg terug kunnen lopen want op het pad onderlangs zitten slangen. Dus: liever dezelfde weg terug.

Vervolgens rijden we naar de weg die de bergen invoert, maar helaas wordt het afgeraden voor RV’s die langer zijn dan 24 feet. De onze is 25 feet, jammer, maar we nemen geen risico’s.

Verderop besluiten we om een andere weg te proberen naar de Sotol Vista Overlook. Hier heb je een weids uitzicht over het westelijke deel van het park. Het uitzicht is echt adembenemend. We rijden het park uit, wat is het overal schitterend, het landschap verandert steeds. Het blijft wel nogal schraal met alleen de woestijnbegroeiing, maar dat maakt het ook zo speciaal.

Dan op weg naar ons overnachtingsadres. Op de camping komen we een kantoortje binnen, dat meer op een uitdragerswinkel lijkt. We zien de campingbaas in eerste instantie niet eens zitten tussen al die zooi. Het is een aardige man die ook in Nederland blijkt te zijn geweest. Hij heeft er zelfs een huis waar hij foto’s van laat zien en hij kent ook wat Nederlandse woorden. De temperatuur is vandaag een stuk aangenamer: 28 graden.

 

Vrijdag 25 april 2008

Carlsbad Caverns National Park

Na een paar scherpe bochten en flinke hobbels ligt alles in de camper weer op zijn plaats en kunnen we de reis vervolgen naar Carlsbad Caverns National Park over de wederom verlaten highway. Het eerste stuk is prachtig, een scenic route. Wat daarna volgt is het tegenovergestelde: een vlak desolaat geheel met heel af en toe een huisje of nederzettinkje, meestal verlaten. Auto’s zijn er gewoon achtergelaten, de planten steken eruit. Spookstadjes genoeg hier, gewoon langs de weg. Langzamerhand komt de olie-industrie meer en meer in beeld in de vorm van jaknikkers, boortorens en reservoirs. Als we New Mexico inrijden, kunnen we de klok weer een uur terugzetten, wat ons weer een uur extra geeft vandaag. Bijna tot aan Carlsbad Caverns NP (het enige National Park van New Mexico) is het vlak, dan rijd je plotseling de bergen weer in. De scenic route van de ingang van het park tot aan de ingang van het grottenstelsel is hier de enige verharde weg. Het park heeft een van de grootste grottenstelsels ter wereld. We sluiten aan in een rij om met de lift 275m naar beneden te worden gelanceerd. Het is beneden constant 13,5 graden dus we hebben een jasje meegenomen. We lopen de Big Room Tour, een wandelingen van ruim 1,5 km die je zonder begeleiding kunt maken en erg indrukwekkend is. De Big Room is een ruimte van 33.000 vierkante meter en zéér hoog, je ziet er de schitterendste druipsteenformaties.

Als we het park uitkomen, is de camping niet ver meer. Weer een Passport-America-camping, dus we betalen maar de helft van de prijs nl. $ 17,35 (incl. tax).

 

Zaterdag 26 april 2008

Cloudcroft

Eerst gaan we even Walmarten, we beginnen aardig door te krijgen hoe deze zaken in elkaar steken, zodat we er niet meer als een kip zonder kop ronddolen. We rijden over een troosteloze droge vlakte met alleen af en toe wat woestijnvegetatie. Na een tijd worden de heuvels hoger en rijden we door het vruchtbare dal van de Rio Penasco, dat ziet er een heel stuk beter uit. In het begin zijn de bergen nog kaal, maar ze worden steeds groener. Bij een tentje langs de weg kopen we verse appel- en kersencider: heerlijk! We rijden door het Lincoln National Forest naar het pittoreske bergstadje Cloudcroft dat op 2.600m hoogte ligt. De naam is gekozen omdat je je hier vaak in de wolken schijnt te bevinden, maar vandaag is het zonnig en helder, wel tamelijk fris. Je ziet veel rustieke houten huizen in dit houthakkersdorp in Western stijl, erg leuk. Nog even een ijsje en tanken en dan gaat het weer verder. Heel abrupt veranderen de groene bergen in een gelaagde rotsachtige canyon. We stoppen even bij een viewpoint voor het uitzicht. Even plotseling rijden we de vlakte weer op, kort daarna zijn we bij onze stopplaats voor deze dag in Alamogordo.

 

Zondag 27 april 2008

White Sands National Monument en Mesilla

Vannacht steekt er een flinke storm op, de camper staat ervan te schudden.

We gaan vandaag White Sands National Monument bezoeken, dat is eigenlijk niet te doen met zoveel wind en het is maar 24 km verderop. We rijden erheen en: wat een wonder, als we er aankomen is het windstil! Het is echt weer iets heel anders dan wat we tot nu toe hebben gezien. Een duinengebied van spierwit gipszand, je waant je in een wintersportgebied. We lopen tegen een duin op en maken een wandeling over een boardwalk, maar als we midden in het park zijn, klim ik natuurlijk ook tegen de duinen op om een hoog overzichtspunt te zoeken. Wat een geweldig uitzicht: naar alle kanten de witte duinen. Alweer een hoogtepunt van ons Amerika-avontuur. De volgende stop is in Mesilla, een goed geconserveerd historisch plaatsje. Hier is o.a. de rechtbank waar Billy the Kid in 1881 tot de galg werd veroordeeld. Het plaatsje valt wat tegen, staat helemaal vol met auto’s, zonde. We gaan even bij een Taco Bell langs en scoren een paar heerlijke taco’s. Nog even een beker koffie voor op het vuistje en karren maar weer. In de loop van de dag is de harde wind weer teruggekeerd. Omdat we hier weer niet ver van de Mexicaanse grens zijn, komen we weer bij een Border Patrol, dit keer mogen we doorrijden. Op de radio ontvangen we ook weer een aantal Spaanstalige zenders. We rijden wel tientallen kilometers langs reuzenlange goederentreinen, sommige hebben wel 5 lokomotieven. Bij een stopplaats langs de snelweg waar we even pauzeren, staat een waarschuwing voor ratelslangen! Maar gauw weg hier. Dit keer overnachten we op een KOA-camping in Lordsburg New Mexico.

 

Maandag 28 april 2008

Tombstone

Het was weer een koude nacht (we zitten hier op 1600m hoogte) en niet zover hier vandaan loopt de spoorlijn. Niet dat we daar last van hebben, dat zijn we wel gewend, maar die treinen hier toeteren aan de lopende band. Toch hebben we goed geslapen. Door een afwisselend landschap rijden we Arizona binnen. Plotseling doemen er rotsen uit het niets op, alsof ze hier zomaar neergekwakt zijn. ‘Tombstone, the town to tough to die’ is een levende legende, hier is echt geschiedenis geschreven. Bekend is het gevecht bij de OK Corral tussen Wyatt Earp, zijn broers en Doc Holliday tegen de Clanton gang. We bezoeken eerst de Boothill Cemetery die vol is met graven van al dan niet op geweldadige wijze (killed, shot, hanged, lynched, killed by Indians, killed playing cards) omgekomen Tombstoners. Sommige grafspreuken zijn doorspekt met spot of humor. We hebben een camping in Tombstone, een huizenblok van het historische centrum. We zijn bij Malle Pietje beland: in zijn kantoortje staat het vol ouwe zut en buiten niet minder. Pietje is heel aardig en geeft ons een prima uitleg over wat er allemaal te zien en te doen is met de plattegrond erbij. We krijgen ook hier weer een stapel folders mee. Na de hook-up en broodje gaan we op pad. Het is echt een leuke ervaring, de inwoners koesteren de historie en lopen vaak nog in traditionele kleding van weleer. Het autoverkeer is buiten het centrum gehouden en dat is een groot voordeel. Je kunt ongestoord rondwandelen en de gebouwen goed zien en zonder storende auto’s erbij fotograferen. We komen, voor het eerst sinds ons vertrek uit Sarasota, Nederlanders tegen. We merken dat we de klok weer een uur terug moeten zetten, want we zijn een uur te vroeg bij het nagespeelde gevecht bij de OK Corral. Een lachertje, vooral hilarisch als een van de acteurs het pistool niet uit zijn holster krijgt en tegen zijn tegenspeler roept: Hold on, hold on. We bezoeken twee saloons, waaronder Big Nose Kates Saloon. We keren naar ons huis op wielen terug om even te relaxen. Dan weer naar het centrum om ribs te gaan eten bij The Longhorn Restaurant: finger lick’n good!

Dinsdag 29 april 2008

Van Tombstone naar Tucson

Woehaa uit het Wilde Westen! Gisteren Tombstone, vandaag Tucson. Door het ruige land rijden we naar Tucson. Ineens zien we overal de Saguaro cactussen opduiken, de bergen zijn er hier mee bezaaid. Je verwacht ieder ogenblik Lucky Luke te zien opduiken achter een cactus vandaan. Deze cactussen komen in Noord Amerika alleen in de Sonora Desert voor, waar Saguaro National Park een deel van is. Eerst rijden we naar Saguaro NP, waar we een korte trail gaan lopen. Het is bij deze hitte (36 graden) net genoeg om kennis met dit park te maken. Er zijn enorm grote cactussen bij, ze kunnen wel tot 15 meter hoog worden. Dan bezoeken we het Sonora Desert Museum, een soort dierentuin. Een wandelpad voert langs planten en dieren waarvan de natuurlijke leefomgeving zoveel mogelijk is nagebootst. Als laatste bezoeken we Old Tucson Studios. Het is in 1939 speciaal gebouwd voor de film Arizona, maar sindsdien is het voor veel westerns als decor gebruikt: o.a. Little House on the Prairie en High Chaparral zijn hier opgenomen. Leuk om te zien, een stukje filmgeschiedenis. Dan rijden we naar onze camping, na de hook-up even een duik in het zwembad: zaaaalig! Dat frist op.

 

Woensdag 30 april 2008

Apache Trail

Gisteren waren het nog de cowboys, vandaag zijn de Indianen het onderwerp van onze trip. Eerst rijden we naar de camping in Apache Junction om een plaats vast te leggen, we komen er toch langs voordat we aan de Apache trail beginnen. Geen probleem, plaats genoeg. We rijden alleen het verharde deel van de trail, het onverharde deel wordt ten zeerste afgeraden voor campers. De weg is prima, zeer goed te rijden, beter dan menige bergpas in Europa. Het is een ruig, canyonachtig, onherbergzaam gebied met weinig begroeiing en de weg gaat via haarspeldbochten door de Sonoran Desert. Je komt langs de Superstition Mountains en bereikt eerst Goldfield Ghost Town, tegenwoordig een toeristengebeuren maar beslist de moeite waard om te bekijken. Alleen het ritje met het treintje om Goldfield heen zou ik niet meer maken. Het treintje rijdt bijna stapvoets en staat af en toe stil om de 20 minuten die het ritje duurt vol te maken. Verder gaat het naar het prachtig gelegen Canyon Lake, één van een serie meren op de Salt River. Het gebied rond het meer is rotsachtig met stijle kliffen en ravijnen. Bij een picknickplaats aan het meer eten we onze tussen-de-middaghap. Daarna bereik je Tortilla Flat dat in 1904 begon als postkoetsstopplaats. Het bestaat uit een paar houten gebouwtjes langs de weg, maar schijnt een echte plaats te zijn met wel 6 inwoners! Bij de ouderwetse Ice Cream & Candy Store nemen we een ‘scoop’ met het beroemde prickly pear cactus icecream, dat smaakt! Ongeveer 5 mijl na Tortilla Flat is een uitzichtspunt en hier houdt de verharde weg op, dus hier keren we om. Was een schitterende rit.

We gaan naar het RV-resort (camping) en zoeken er zelf een plaats uit. Weer een prima plek met eigen palmboom.

 

Donderdag 1 mei 2008

Outlet in Anthem

Vandaag zijn we weer vroeg op. Om half 8 zitten we al koffie te drinken in het zonnetje. Even niks bekijken vandaag, want we gaan een dagje outletten in Anthem, even ten noorden van Phoenix. We gaan op weg door de Sonora woestijn met bergen die vol staan met Saguaro cactussen.

We zijn al om kwart voor 10 bij de outlet en deze opent pas om 10 uur zijn deuren, dus gaan we even een cappuccino drinken met een warme cinnamon rol waar een soort warme vanillesaus overheen gegoten wordt: mmmmmmm! Dan kan het shoppen beginnen, we sjouwen alle straatjes door. Af en toe even tassen naar de auto brengen, hapje eten en verder gaat het weer. Om 3 uur zijn we moe en uitge-outlet (nou ja, voor vandaag dan, we komen er nog meer tegen). Als we verder rijden door het woestijnlandschap begint de weg steeds meer te stijgen. Plotseling zijn alle saguaro cactussen verdwenen, je komt er danook niet één meer tegen. We komen langs Agua Fria National Monument en rijden een hele tijd over een behoorlijke hoogte. Dan gaat het tamelijk heftig naar beneden, er is zelfs een uitwijkplaats voor vrachtwagens (voor het geval hun remmen het begeven). Het uitzicht is erg mooi en we rijden een groene vallei in.

We vinden weer een erg mooi plekje om te overnachten, aan een riviertje.

 

Vrijdag 2 mei 2008

Montezuma Castle en Sedona

Het was een frisse nacht en we zullen het nog wel kouder krijgen, want voorlopig gaan we steeds hoger (gelukkig hebben we een set extra dekens gevraagd). Overdag is het zeer aangenaam: zonnig en zo'n 23 graden. Montezuma Castle National Monument is een van de best bewaarde Indiaanse cliff dwellings (woningen in de rotsen gebouwd) van de VS. We maken er een rondwandeling, je kunt alleen van onderaf naar de buitenmuren kijken. Je snapt niet hoe ze dat toendertijd voor elkaar gekregen hebben op die hoogte te bouwen, moet jaren gekost hebben. Dan rijden we richting Sedona, een kunstnaarsstadje. Al van verre zien we de rode kliffen opdoemen. Als je ze nadert, weet je niet wat je ziet en waar je kijken moet. Wat een decor, geweldig! Eerst boeken we een plaatsje op de camping. De campingdame geeft ons een hele uitleg over Sedona, ook hier krijgen we weer een aantal folders en plattegronden mee. Ik vraag nog waar de Red Rock Loop Road is, want die willen we gaan rijden. Ze legt precies uit hoe we er moeten komen en geeft nog wat tips. We stoppen bij de uitzichtspunten en rijden naar de Crescent Moon Ranch. Hier wandelen we naar de Red Rock Crossing, dat bekend is om het watertje met de kliffen op de achtergrond dat in veel cowboyfilms gebruikt schijnt te zijn. We kunnen het ons goed voorstellen, prachtig plekje. We waden nog door het water (koud!) naar het midden van de rivier. Even later komt daar ook een Amerikaan aan die vraagt of hij een foto van ons moet maken: nou graag. Eenmaal terug aan de kant lopen we verder en komen bij een punt waar mensen allemaal torentjes van stenen bouwen en gebouwd hebben. Bij navraag naar de betekenis bleek dat het een manier van bidden is, je kunt al je wensen en gebeden in de stenen leggen. Ja, het is nogal een spiritueel gebeuren in Sedona! Om een uur of 2 zijn we weer op de camping. Na de hook-up en even relaxen, lopen we nog even Sedona in. We bezoeken Tlaquepaque, een soort openlucht shopping center waar, naast de kunstgalerijen, veel soorten winkeltjes en restaurantjes te vinden zijn. Alles met de sfeer en charme van oud Mexico.

 

Zaterdag 3 mei 2008

Van Sedona naar Flagstaff

Het eerste stuk wat we vandaag richting noorden rijden is adembenemend met weer veel kodakmomentjes. We stoppen bij een viewpoint net voorbij een brug over een diepe canyon. Het is er onbeschrijfelijk mooi. De weg klimt voortdurend en na 13 mijl kom je bij Oak Creek Canyon. Je gaat hier door een groene canyon. Het eerste stuk was mooier vanwege de veelkleurige kliffen. We stoppen aan het eind van de canyon bij een viewpoint. Voorbij de parkeerplaats zijn stalletjes, hier staan Indianen hun waar te verkopen. Ik koop er een paar souveniers voor de thuisblijvers. Dan rijden we verder richting Flagstaff, dat op een hoogte van 2130m ligt en in de verte doemen de San Francisco Mountains op, met hun besneeuwde toppen. Flagstaff ligt aan de gouwe ouwe Route 66, we gaan naar een camping die aan deze route ligt en krijgen er een mooi plekje, midden in het bos. Volgens de campingbaas is het een natuurcamping, er staan ook veel tenten. We hebben wel water en elektriciteit, maar geen internet. Dan gaan we nog even Flagstaff in en bezoeken daar het Downtown Historic District. We eten een goed gevulde pita. Behalve het vlees kun je ook de verdere ingrediënten en de saus uitzoeken die je erin wilt. Smaakt uitstekend. Nog even boodschappen doen en op naar de Woody Mountain Campground.

 

Zondag 4 mei 2008

Sunset Crater NM - Wupatki NM - Williams

Vanochtend gaan we richting noorden. We zien overal de besneeuwde toppen van de San Francisco Mountains rondom ons. We rijden een looptrail waarbij we eerst Sunset Crater NM (National Monument) bezoeken. Hier lopen we de Lava Flow Trail, die door het assige landschap vol grillige lavastolsels loopt. Terwijl we in White Sands door het spierwitte zand liepen, lopen we hier in het pikzwarte vulkanische gruis. We zien er veel dode gedraaide bomen, alsof ze zich in allerlei bochten hebben moeten wringen om te overleven en tenslotte toch het loodje hebben gelegd. Heel decoratief. Een mooie wandeling. Dan rijden we verder naar Wupatki NM door een gedeelte dat Painted Desert heet. Het is duidelijk waarom, we zien allerlei kleuren: het geelwitte gesteente, de rode kliffen, het groen van de begroeiing en de grijs tot zwarte kleur van het lavagesteente en in de verte zien we de Grand Canyon liggen. Bij het Visitor Center krijgen we de nodige informatie dan wandelen we rondom de Wupatki Ruin, een vier verdiepingen en 100 kamers tellende pueblo van de Sinagua Indianen. Indrukwekkend, beslist de moeite van een bezoek waard. Vervolgens rijden we naar Williams, net als Flagstaff aan de Route 66 gelegen. We wandelen rond in deze aardige plaats en zien nog wat overblijfsels, waaronder een oude benzinepomp, uit de glorietijd van Route 66. Niet ver er vandaan is onze camping. In tegenstelling tot de vorige camping die midden in de bossen lag, is deze op een soort kaal gravelveld gelegen. De voorzieningen zijn er prima.

 

Maandag 5 mei 2008

Grand Canyon National Park – Westrim

We hadden een koude nacht op deze hoogte, maar toch zit Henk om 7 uur al buiten aan de koffie in het zonnetje. We krijgen overal stapels folders mee en, hoewel het me wel aan het hart gaat, gooien we deze na gebruik meteen weg. Zouden we dat niet doen, dan kan ik wel een extra koffer aanschaffen voor alle documentatie. Over een heuvelachtige hoogvlakte rijden we naar de Southrim van het Grand Canyon NP, om 9 uur zijn we er al. We zetten de camper op een parkeerplaats en krijgen daar onze eerste Grand Canyon ervaring. Ik kan maar één ding zeggen: Wow! Je blijft maar kijken en ziet steeds weer wat anders, wat een natuurgeweld! We lopen een stukje van de Rim-trail, daarna haalt Henk de camper op en rijdt deze naar het volgende uitzichtspunt. Ik ga lopend en kom niet uitgekeken (en uitgefotografeerd). Daarna gaan we ons aanmelden op de camping: de Mather Campground, prachtig in de bossen gelegen. Geen hook-ups, maar toiletten vlakbij en een zeer royale plaats mèt picknicktafel en barbecue! Van hieruit kunnen we te voet op pad want bij de uitgang van de camping stopt de shuttlebus. Hiermee gaan we terug naar de Rim. Afwisselend lopend en met de shuttlebus gaan we van uitzichtspunt naar uitzichtspunt. Onderweg langs de rim heb je natuurlijk bijna constant zicht op de canyon. Het laatste stuk van de route is gesloten wegens wegwerkzaamheden, we kunnen maar tot aan Hopi Point. Toch hebben we een goede indruk van dit schitterende, indrukwekkende natuurwonder gekregen. Het is ondertussen helaas wel steeds bewolkter geworden, hoewel dat ook een apart effect geeft als steeds bepaalde delen van de canyon uitgelicht worden door de zon.

Terug op de camping is het weer zonnig en kunnen we buiten zitten. Na het eten gaan we nog even op pad voor de zonsondergang, maar helaas, de zon is weer achter de wolken verdwenen. Toch nog even wat foto’s gemaakt omdat ik er nog geen had…..Morgen rijden we de Eastrim, misschien is het dan zonniger. 

Dinsdag 6 mei 2008

Grand Canyon National Park - Eastrim, Meteor Crater

Geen zonsopkomst want het is zwaar bewolkt. We rijden langs de Eastrim en bezoeken de uitzichtspunten. Weer dezelfde wow-momenten, maar omdat het niet zonnig is, komen de kleuren niet mooi uit. Af en toe regent het, maar bij de uitzichtspunten treffen we het net even droog. Als laatste komen we bij Desert View, het hoogste punt van de South Rim, en nemen een kijkje in de 21m hoge Desert View Watchtower. Binnen is Indian Art op de muren geschilderd. Als we het park uitrijden is het nog steeds erg mooi. Aan onze linkerkant is de Little Colorado River Gorge, ook een prachtige kloof, en rechts de painted desert. We komen op diverse plaatsen langs stalletjes met Indiaanse koopwaar. Al vrij vroeg arriveren we bij ons geplande overnachtingsadres in Camaron, we besluiten om door te rijden naar de volgende overnachtingsplek in Winslow. Het weer wordt er niet beter op. Als we bij Camaron zuidwaarts draaien, zien we recht voor ons een enorm donkere lucht met regen- en onweersbuien. Af en toe flits en dondert het behoorlijk, maar we moeten er toch doorheen. Bij Flagstaff buigen we naar het oosten en nemen wat verderop de afslag naar Walnut Canyon, waar we een korte trail willen lopen. Het is inmiddels droog, maar als we er aankomen is de lucht alweer erg donker en het rommelt een beetje in de verte. Als we een klein stukje op weg zijn klinkt de donder ineens harder en vallen er grote regendruppels. Als de bliksem haasten we ons terug naar de camper. Verder oostwaarts slaan we af bij Meteor Crater. Aan deze weg ligt zowel de camping als Meteor Crater, die we eerst gaan bekijken. Inmiddels is het wat opgeklaard, maar er is wel een harde wind opgestoken. Meteor Crater is interessant om te bezoeken, het is tenslotte ontstaan door de inslag van een meteoor, maar landschappelijk is het geen hoogstandje. We zijn natuurlijk ook verwend na Grand Canyon.

Dan naar de camping met alle voorzieningen.

 

Woensdag 7 mei 2008

Winslow – Petrified Forest NP – Gallup

Eerst rijden we naar Winslow, weer een Route 66 plaatsje. We wandelen naar de beroemde Corner, die wordt bezongen in de song ‘Take it Easy’ van de Eagles (Well, I’m standing on a corner in Winslow Arizona). Onderweg weer de Indianenstalletjes, in alle gradaties: van in elkaar geflanste keetjes van afvalhout tot complete wigwamkampen. Bij Holbrook gaan we weer de snelweg af en komen langs Wigwam Village Motel, waar bezoekers een verblijf kunnen huren dat op een Indiaanse wigwam lijkt. Ziet er leuk uit, vooral omdat voor elke wigwam een oldtimer staat. We zijn op weg naar Petrified Forest National Park, waar je versteend hout kunt bewonderen. Nog voor we er zijn, komen we langs een Giftshop waar omheen het bezaaid is met versteende boomstronken. We gaan de shop even binnen en kopen er een paar brokken als aandenken. Als je uit het park maar het kleinste brokje meeneemt, wordt je daar zwaar voor beboet met minstens $ 325,-, dus dat laat je wel uit je hoofd. Eenmaal in het park zie je overal boomstronken. We lopen de Long Logs Trail, waar een behoorlijke concentratie van versteend hout ligt. Je loopt soms zo door de brokstukjes. De doorsnede van zo’n boom levert de prachtigste kleuren op, lijkt niet meer op hout maar op gekleurde natuursteen. We rijden nog langs diverse punten waar we even stoppen en rijden de Blue Mesa Trail met de blauwe, versteende bergen. Aan het eind van de weg gaan we een wandeling maken door deze badlands. Via een pad gaan we eerst een eind naar beneden waarna je onderaan de blauwgrijze heuvels loopt. Dat is genieten, mede omdat er bijna niemand anders is. Hier en daar tref je er ook nog stukken versteend hout aan. Verder rijden we langs de Tepees, piramidevormige rotsformaties, naar het Painted Desert gedeelte. Hier zijn diverse plekken waar je op de veelkleurige woestijn uitkijkt. We komen nog langs een punt waar de vroegere Route 66 aangegeven staat en rijden het park uit. Als we New Mexico weer inrijden, moeten we de klok een uur vooruit zetten, dus een korte dag vandaag. Het landschap rond de grens van Arizona-New Mexico is schitterend, beetje Sedona-achtig. Dan zijn we ook zo in Gallup waar we rondkijken in de winkels met Indian Art en gaan verder naar onze slaapplaats op een KOA-camping.

 

Donderdag 8 mei 2008

Van Gallup naar Albuquerque

Vandaag hebben we niet veel op het programma staan.

We rijden nog steeds langs de Route 66, er staat nog steeds een harde wind. In de plaats Grants gaan we Walmarten. De weg voert door het noordelijke gedeelte van de vulkanische woestijn van El Malpais NM. We zien inderdaad wat vulkanische stolsels langs de route, maar veel zie je er van de weg af niet van. De heuvels veranderen in tafelbergen, nog steeds alles in de mooie kleuren rood, geelachtig en groen. Ons doel vandaag is Albuquerque (wat een quetwoord!), de grootste stad van New Mexico. Eerst gaan we naar de camping, want die ligt nog voor de stad en meestal krijg je daar veel informatie. We checken in en krijgen inderdaad een plattegrond en informatie waar we het beste kunnen parkeren in de stad e.d. Eerst naar het Old Town District, dat schijnt het bezichtigen waard te zijn. De parkeerplaats rijden we per ongeluk voorbij en vinden een plek op de parkeerplaats van het Old Town Shopping Center (plaats genoeg en gratis). Je ziet echt de drie culturen terug die hier met elkaar versmolten zijn: de Indiaanse, de Amerikaanse en de Spaanse. Het district is helemaal in Spaans/Mexicaanse stijl gebouwd. Langs het hoofdplein staan Indianen die hun kunst en kitsch verkopen en er zijn diverse cantina's en winkeltjes waar we even naar binnen piepen. Ook lopen we even de San Felipe de Neri Church in. Het sfeertje is relaxed en het is erg leuk om er rond te wandelen. We komen op een plaza waar een Mexicaans trio speelt (een Italiaans nummer!) en gaan even bijkomen op een terras. Dan gaat het weer campingwaarts. De wind is nog harder geworden, er ontstaat een ware zandstorm. De camping is ook op zanderige grond, dus maar even niet buiten zitten.

 

Vrijdag 9 mei 2008

Van Santa Fe naar Taos

Gisteren waren we alweer een maand onderweg en we genieten nog steeds enorm van deze reis. Als eerste rijden we vandaag naar het historische centrum van Santa Fe. Een ontzettend leuke stad, alles is er in (oude of nieuwe) adobestijl gebouwd. We maken een wandeling door de straatjes rond de Plaza. We willen even gaan kijken bij een oud vrouwtje die met haar koopwaar langs de kant zit, maar ik maak eerst even een foto van haar. Nou, dat valt niet in goede aarde. Ze gooit een steen naar me omdat ze niet gefotografeerd wil worden! Maar gauw wegwezen dan. Onder de zuilengalerij van het Palace of Governors op de Plaza bieden de plaatselijke Pueblo-Indianen hun handgemaakte sieraden en aardewerk aan. We bekijken de San Miguel Church, geheel in adobestijl en het oudste huis van de VS dat ernaast staat. Je kunt goed zien of het om oude adobe gaat, want dan zie je het stro in de klei zitten. De Loretto Chapel is beroemd om zijn bijzondere wenteltrap. Deze heeft nl. geen steunpilaar in het midden. Natuurlijk is er een hele legende aan verbonden, als zou de heilige Jozef zelf deze trap gebouwd hebben. Je ziet in deze streek veel Spaanse namen en tweetalige uithangborden. Onderweg op de radio ontvangen we ook weer Spaanstalige zenders. We rijden verder richting noorden en komen onder veel viaducten door die met Indiaanse motieven beschilderd zijn. Dan rijden we de bergen in en arriveren in Ranchos de Taos. Dit dorpje ligt net ten zuiden van Taos en bestaat uit enkele oude, uit adobe opgetrokken gebouwen rondom een plein. Bekend is hier de St. Francis of Assisi Mission Church in adobestijl. Binnen hangt en staat alles er scheef. We rijden door Taos eerst naar Taos Pueblo, de pueblo van de Tewa-Indianen. Het is een soort openluchtmuseum, maar wordt ook nog gedeeltelijk bewoond. Een commercieel gebeuren, je moet een speciale permit kopen om te mogen fotograferen, maar het is zeker de moeite van een bezoek waard. Je kunt hier echt zien hoe de pueblo’s er vroeger uit hebben gezien en hoe de mensen er woonden. Als laatste gaan we nog naar het centrum van Taos, een van de oudste plaatsjes van de VS. Het heeft ook weer een centrale plaza, maar tegenover Santa Fe valt het geheel een beetje in het niet. We zoeken onze camping op, die uitzicht biedt op de Sangre de Christo Moutains. 

Zaterdag 10 mei 2008

San Luis en Great Sand Dunes

Een harde wind achtervolgt ons al enige tijd. Eerst rijden we naar de Rio Grande Gorge Bridge die een spectaculaire kloof  overbrugt waardoor de Rio Grande stroomt. Het is pas half 9, maar de Indianen zijn er hun spulletjes al aan het uitpakken en maken een praatje met ons. Verder langs de weg zijn veel boerenbedrijven en aan onze rechterkant zien we de met sneeuw bedekte Wheeler Peak die met zijn 4011m hoogte de hoogste berg van New Mexico is. Dan rijden we Colorado binnen, we zien al overal besneeuwde bergtoppen. We stoppen in San Luis, een dorp waar hoofdzakelijk Mexicanen wonen en waar de voertaal meest Spaans is. Het dorp stelt niet veel voor, maar ze hebben er een kruisweg gemaakt die de berg opgaat. Langs het pad staan manshoge beelden van de kruiswegstatie en bovenop de berg staat een kruis met daarnaast een aardig wit met terra kerkje. Het is een heerlijke wandeling en boven heb je nog mooi uitzicht ook. Heel bijzonder dat het hier nauwlijks waait, het ligt waarschijnlijk net in een luwte. Daarna rijden we over een vlakte waar het weer ontzettend hard waait, op weg naar het Great Sand Dunes National Park (foto). Het lijkt erop dat de duinen ons al tegemoet komen. Er komt een heel zandgordijn op ons af en even later zitten we midden in een zandstorm, dat belooft wat. Toch rijden we maar door naar het park, want niet geschoten is altijd mis en we kunnen er altijd even poolshoogte gaan nemen. Op de weg naar het park ben je de ergste zandstorm voorbij en de duinen liggen gelukkig nog gewoon op hun plek. Het park ligt aan de voet van Sangre de Cristo Mountains, die tot de Rocky Mountains behoren. Door de koude harde wind voelt het niet bepaald aangenaam aan. We zien mensen van hun wandeling in de duinen terugkomen alsof ze net op expeditie aan de Noordpool zijn geweest. Blijkt dat we eerst nog door een 10 meter brede stroom moeten waden voordat we bij de duinen kunnen komen. Het water komt maar tot kniehoogte maar moet erg koud zijn. We besluiten om onze duinexpeditie maar te kanselen, het moet wel leuk blijven. De camping die we uitgezocht hadden waren we al voorbij gereden en ligt midden in de zandstorm. Omdat we nu toch aan de vroege kant zijn, besluiten we nog een eind door te rijden en verderop een camping te zoeken. Af en toe waaien er van die droge struikbollen over de weg. Overal langs de weg zie je borden voor overstekende koeien, herten en elanden, maar voor overstekende struiken hebben ze ons niet gewaarschuwd. Als we de zandstorm voor de tweede keer getrotseerd hebben, rijden we de bergen in. We klimmen steeds hoger en gaan een pas over voorbij een skigebied. Boven ligt sneeuw en het is erg koud. Dan rijden we weer naar beneden en komen langs een uitkijkpunt met schitterend uitzicht en voorbij een waterval. De harde wind is gelukkig aan de andere kant van de berg gebleven. We gaan naar een camping in Pagosa Springs. Hij is prachtig gelegen aan de San Juan River en we kunnen kiezen of we een plaats aan de rivier of aan het meertje willen. De oude campingbaas heeft er duidelijk plezier in en sjeest met zijn golfkar voor ons uit naar de plaats. De mooiste camping tot nu toe en het sanitair ziet er ook prima uit. We gaan lekker in het zonnetje naast ons campertje zitten genieten. 

Zondag 11 mei 2008

Van Pagosa Springs naar Durango

Was weer een koude nacht: min 3 graden. De campingbaas had ons al gewaarschuwd dat hij ’s nachts het water af zou sluiten vanwege de vorst. Niet verwonderlijk, want de plaats waar we zijn, ligt op 2600 meter hoogte! De pas waar we gisteren overheen kwamen en waar sneeuw lag was ruim 3500 meter hoog. Vandaag hebben we een relaxed dagje. Als we uit onze camper komen zien we herten tegen de berg aan de overkant van de rivier. We ontbijten eerst uitgebreid met eieren en spek voordat we weer op pad gaan. In het prachtige bergland van het groene Colorado zien we veel boerderijen. We passeren Chimney Rock, inderdaad net een huis met een schoorsteen. Dan rijden we Durango binnen, we zijn hier qua afstand ongeveer op de helft van onze trip. Eerst gaan we weer een trail lopen bij de Wal Mart. Wat zijn die zaken toch groot, je loopt je het gompes. Je denkt dat je de indeling ongeveer kent, maar dan heb je ineens weer iets nodig wat je er nog niet gekocht hebt en dan is het weer zoeken geblazen en het staat altijd op een afdeling waar je het niet verwacht. Op de camping mogen we weer zelf een plek uitzoeken. We vragen of ze Wifi hebben. Dat is niet het geval, maar volgens de campingdame schijn je internet te kunnen ‘lenen’ van het hotel aan de overkant. Henk gaat dus eerst met zijn hotspot-finder rondlopen om te kijken waar de ontvangst het beste is en dan is de keuze snel gemaakt.

De camping is op 20 minuten lopen van station en centrum, dus gaan we te voet op pad. We hebben voor morgen een treinreis per stoomtrein van Durango naar het mijnstadje Silverton in het San Juangebergte geboekt. We gaan eerst de kaartjes ophalen op het station in Durango en kunnen hiermee ook het spoorwegmuseum bezoeken. We nemen nog even de favoriete ‘vanille latte’ (een soort zoete cappuccino met vanillesmaak) bij Starbucks en lopen het gezellig drukke centrum door. We komen natuurlijk weer niet met lege handen thuis. Gezien het heerlijk zonnig weer is, zitten we weer buiten als we terug komen.

 

Maandag 12 mei 2008

Durango-Silverton Narrow Gauge Railroad

Vandaag een fantastische treinreis met de stoomtrein van Durango naar Silverton gemaakt. We hadden de reis gereserveerd met de heenweg per trein en de terugweg met de bus. Het kost iets meer, maar dan maak je ook nog een prachtige tocht met een bus en, hoewel de treinreis geweldig is, hij duurt wel 3,5 uur en dan is één keer wel genoeg. De reis gaat door het San Juan Gebergte langs de Canyon van de Animas River, waarbij de trein vaak op een smalle rotsrand een heel eind boven de rivier rijdt, echt spectaculair. Hij stopt een aantal keren om water bij te tanken en klimt weer vrolijk verder. De roetdeeltjes vliegen je wel om je oren omdat we een open wagen geboekt hebben. Ik haal even een beschermingsbril, kost maar $3 en is nog een blitz ding ook. Hadden we het vantevoren geweten, dan hadden we de achterste open wagon geboekt, niet die in het midden. Op gegeven moment rijden we door de sneeuw en na 3,5 uur arriveren we in Silverton, een oud mijnwerkersstadje dat nu van het toerisme leeft. We duiken eerst een restaurantje in, om eerst ons gezicht en handen wat schoon te maken en dan een hapje te eten. Daarna wandelen we door het schitterend gelegen bergdorp. Twee uur later beginnen we per de bus aan de terugweg en ik zie dat Kabouter Plop bij ons in de bus zit, blijkt nog een Belg te zijn ook. De busrit is schitterend, we gaan over twee passen die beide boven de 3600 meter liggen en langs een aantal skigebieden en -resorts. We rijden langs stijle afgronden zonder vangrails. De chauffeur vertelt dat er al diverse malen vangrails geplaatst zijn, maar dat ze door de smeltende sneeuw meegesleurd worden. Dan zakken we weer af naar Durango.

Eenmaal op de camping gaan we eerst douchen en schone kleren aantrekken, want we voelen ons zo zwart als een tor, maar hadden deze reis zeker niet willen missen.

 

Dinsdag 13 mei 2008

Van Durango naar Monument Valley

We rijden door het bergland van Colorado naar Cortez en dan verder door een tamelijk onherbergzaam gebied Utah binnen. De weg voert langs een groen dal, dat er bijna onecht uitziet temidden van de woeste kale rotsen. Het gebied wordt langzaamaan roder en we rijden door een brede canyon. Bij het plaatsje Bluff zien we verrassende rotsformaties waaronder de Twin Rocks. We genieten weer van de fascinerende kleuren en gaan richting Goosenecks State Park. Hier heeft de San Juan River een diepe geul van 300m diep in het landschap uitgesleten en biedt een magniefieke aanblik. Dan komen we langs Mexican Hat, het is duidelijk waar deze rotsformatie op lijkt. De weersvoorspelling van vandaag was niet zo best, het is hier ook zwaar bewolkt en af en toe valt er een spatje regen. Dan komen we op de weg waar je Monument Valley zo mooi kunt zien liggen. De foto is al miljoenen keren gemaakt, maar ik maak hem ook nog een keer. Omdat het weer tegen zit en we hebben besloten om een dag extra hier te blijven en besluiten we om morgen terug te komen om de foto, hopelijk bij zonnig weer, over te doen. We gaan daarom ook morgen naar Monument Valley en rijden nu meteen door naar de camping. Het weer klaart echter helemaal op en het wordt stralend zonnig! Toch maar morgen naar Monument Valley en nu maar even tijd besteden aan huishoudelijke taken. De camping ligt helemaal tussen de rode rotsen en we kunnen de rotsformaties van Monument Valley hier zien liggen. Het is weer een prachtig plekje. Nog even te voet op pad met de camera op en rond de camping.

 

Woensdag 14 mei 2008

Monument Valley

Vanmorgen bij zonneschijn (er staat wel een frisse wind) eerst op weg naar het plekje vanwaar je Monument Valley vanaf de weg zo mooi kunt zien liggen. De zon staat staat nu precies aan de goede kant. Natuurlijk ga ik ook even languit middenop de weg liggen om een foto te maken, maar je kunt wel merken dat de rustige tijden van weleer voorbij zijn, want ik moet af en toe maken dat ik wegkom als er een auto in aantocht is. Dan rijden we Monument Valley National Monument in, maar hier zit je qua zon eigenlijk net aan de verkeerde kant van de buttes. We wandelen er wat rond en besluiten om eind van de middag terug te komen. Na een hapje te hebben gegeten, gaan we vanaf de camping een trail lopen die naar een natuurlijke stenen brug leidt. Deze had ik gisteren van een afstand gezien al wist ik niet goed hoe er te komen er is niet echt een wandelpad aangegeven. We zijn weliswaar geen padvinders, maar we hebben de weg er naartoe klimmend en klauterend toch gevonden. Geweldig om zo tussen en over de rode rotsen te lopen.  Om half vier rijden we terug naar Monument Valley NM. Waarschijnlijk weet iedereen dat de zon er dan beter op staat, want het is een stuk drukker als vanochtend. Even de foto gemaakt die op de camper staat, maar dan met ons erop. Er komt een Duits echtpaar waarvan de vrouw vraagt of ze een foto van ons moet maken, dus nog maar een keer samen op de gevoelige pixel. Nog even ronddrentelen en terug naar de camping even lekker relaxen.

Deel 1

Klik hier om naar deel 2 te gaan.