Deel 2

Klik hier om naar deel 1 te gaan

Donderdag 15 mei 2008

Canyon de Chelly South Rim

De omgeving is hier echt onvoorstelbaar mooi. Overal om je heen zie je de rotspartijen van buttes, mesa’s en canyons. We verlaten het gebied van Monument Valley en gaan op weg naar Canyon de Chelly National Monument.

De wind heeft ons weer gevonden, dat merkten we gisteren in Monument Valley al waar we bijna van onze sokken geblazen werden. Al gauw verandert het landschap en rijden we langs de Black Mesa, een tafelberg van een vrij donkere steensoort. Hier en daar duikt nog een grillige rotspunt op en we zien veel eenvoudige, armoedig aandoende Indianen nederzettingen.

We komen door Kayenta, een verlopen plaats met benzinepompen en wat winkels. Er is wel een hele nieuwe wijk met stenen huizen. Volgens Henk de Schuytgraaf (in Arnhem) van Kayenta. We komen langs grasvlaktes en langzaamaan kleurt het landschap weer roder. We worden aangehouden door politie. Blijkt een ‘buckle up control’ te zijn: controle of je je veiligheidsriem wel draagt. Wij zijn allebei braaf ingegespt en krijgen een compliment, de agent wenst ons verder een goede reis. We bekijken de camping vlakbij het Visitor Center van Canyon de Chelly. Ziet er prima uit, een geasfalteerd weggetje en campingplaatsen voor campers, prachtig temidden van een bos, nog gratis ook. Er is geen beheerder, maar er zijn wel (schone) toiletten en elke plaats heeft een barbecue en picknicktafel. We zoeken een plekje uit en zetten er een stoel neer. Er komt een Frans echtpaar langs voor een praatje en volgens hen wordt dat door iedereen gerespecteerd als zijnde een bezette plaats. Dan rijden we naar de South Rim van het park (kost ook al niets) en we stoppen bij de uitkijkpunten. In de verte voor ons uit komt een donkere lucht aan, we zien letterlijk en figuurlijk de bui al hangen. De uitzichten zijn subliem, je kijkt in een honderden meters diepe canyon van rode zandsteen en op sommige plaatsen zie je de ruïnes van de oorspronkelijke bewoners. Op de meeste plaatsen moet je nog een klein stukje lopen over gladde rotsen voordat je bij het uitzichtspunt bent. Maar dan is er de beloning, wat een schoonheid, zeer indrukwekkend. Door het dreigende weer durven we de wandeling de canyon in niet aan, wel jammer. Als we naar het voorlaatste punt rijden begint het te regenen. We rijden gelijk door naar het laatse punt en eten daar (in de camper) eerst een hap. Het wordt droog en we gaan op weg naar de verbazingwekkende Spider Rock. Hier rijzen de twee 250m hoge rotsen op die op een afstandje van de canyonwand staan. Volgens de Navajo huist Spider Woman daar. Aan de overkant van de canyon zien we bliksem en we horen het ook rommelen. Op de terugweg bezoeken we nog het punt dat we overgeslagen hadden en rijden naar de camping. Hier zitten we nog een hele tijd in het zonnetje.

Er komt nog een Italiaans echtpaar langs voor een praatje, kon ik mijn Italiaans ook nog ophalen!

 

Vrijdag 16 mei 2008

Canyon de Chelly North Rim

Na een goede nachtrust gaan we bij stralend weer op pad naar de North Rim van Canyon de Chelly. Deze wordt ook wel Canyon del Muerto genoemd vanwege de bloedige gevechten die hier plaatsgevonden hebben tussen Indianen en de mannen van de Spaanse Narbona’s expeditie. Na een korte wandeling bereiken we Antelope House Overlook, waar twee uitkijkpunten zijn. Hier zien we weer een ruïne van een cliff dwelling (rotswoning) aan de voet van de rotswand en tevens het groene, vruchtbare dal tussen de enorme roodgekleurde rotswanden.

Bij het volgende uitzichtpunt zien we de grootste ruïne, die halverwege de rotswand ligt. Als we alle 'viewpoints' gehad hebben, vervolgen we onze weg richting Blanding, waar we een camping opzoeken. Onderweg zien we koeien, paarden, geiten en schapen die gewoon langs de kant van de weg staan te grazen. Dus rustig aan rijden hier.

We komen door een roodgekleurd gebied: gesteente en zand zijn rood alleen de begroeiing is spelbreker. Ook weer de Indianennederzettingen overal. Voor ons doet dit wat armoedig en rommelig aan, maar hen schijnt dat niet te storen. Voor de Indianen zijn andere zaken waarschijnlijk belangrijker en hoeft hun leefomgeving er niet zo gelikt uit te zien.

Eenmaal in Blanding bekijken we de twee campings die er zijn en maken onze keuze. We mogen er zelf een plek uitzoeken. De camping ligt langs de doorgaande weg, valt mee qua drukte. We zien aan een kant in de verte Monument Valley liggen en aan de andere kant de Blue Mountains. Verder ligt daar tussenin nog een vliegveldje waar we af en toe, kleine vliegtuigen zien landen of opstijgen.

 

Zaterdag 17 mei 2008

Natural Bridges National Monument – Moab

De dag begint stralend: zonneschijn en weinig wind. Al vroeg voel je de warmte van de zon, het wordt eindelijk een echt warme dag. We rijden de weg naar Natural Bridges NM die ongeveer 60 km naar het oosten gaat, we moeten een keer stoppen voor koeien op de weg. Na ongeveer 16 km bereik je Comb Ridge, een 300m hoge richel die door de Navajo werd beschouwd als de ruggengraat van de aarde. Op de top zitten ook uitsteeksels alsof het rugwervels zijn. Op een bepaald punt doorsnijdt de weg deze richel en rijd je tussen 2 reusachtige rode wanden door. In Bridges rijden we de 15 km lange loopdrive om de 3 natuurlijke bruggen te gaan bekijken. Daarvoor stoppen we bij de uitzichtspunten en zien de bridges van bovenaf liggen. Je moet goed kijken, omdat de achtergrond ook rotsachtig is vallen ze bijna niet op. Sipapu Bridge is met een hoogte van 67m en een breedte van 82m de grootste van de drie en de op een na grootste natuurlijke brug ter wereld. De tweede is de Kachina Bridge en de jongste van de drie. De derde en laatste is Owachomo Bridge die je van bovenaf erg moeilijk kunt zien liggen. Hier maken we een wandeling naar beneden om de brug van onderaf te bekijken. Onderweg schieten de hagedisjes voor je voeten weg. Het is een geweldige ervaring om onderaan zo’n enorme stenen brug te staan en er onderdoor te lopen. Dan rijden we de weg weer terug en gaan naar het noorden richting Moab, onze overnachtingsplaats. We zien steeds meer rood gesteente in allerlei ronde vormen, het lijken soms enorme rood stenen iglo’s. In de grote rotspartijen zijn ronde uitsparingen, alsof de iglo’s daar eruit gesneden zijn. Ook passeren we Church Rock, deze lijkt echt op de ronde koepel van een barokkerk. Wilsons Arch is een geweldig mooie arch, zomaar langs de weg. Nog wat verderop is Hole ’n The Rock. Het is een huis, dat door één man uitgehouwen werd in de rots. Buiten is het er een mengeling van uitgestalde kunst en kitsch en de giftshop ontbreekt natuurlijk niet. We rijden Moab binnen en zoeken onze camping op. Geen geweldige plek, Henk gaat zich beklagen. Even later komt de campingdame en stelt een andere plek voor. Iets beter, heeft tenminste een picknicktafel. Het sanitair ziet er keurig uit en we hebben mooi uitzicht.

 

Zondag 18 mei 2008

Dead Horse Point State Park en Canyonlands NP

Qua tijd zijn we nu op de helft van onze vakantie. Als we vanochtend in het zonnetje onze koffie zitten te drinken, is de Amerikaan naast ons bezig om zijn enorme slagschip rijklaar te maken. Als we vertrekken richting Canyonlands National Park, is hij nog steeds bezig. We rijden door Moab, een gezellig stadje en wat een omgéving! We komen langs donkerrode rotsen wat wel reliëfsculpturen lijken en passeren even later Arches. Vlak voor Canyonlands bereik je Dead Horse Point State Park. Het park geeft een fantastisch uitzicht op de meanderende Colorado River die zich diep in het landschap heeft ingesleten. Het is een soort Grand Canyonachtig geheel en er zijn diverse uitkijkpunten. In Canyonlands gaan we eerst naar het Island in the Sky District, vanwaar je spectaculaire vergezichten hebt. We lopen de trail naar Mesa Arch, door de boog kijk je op het prachtige landschap erachter. De Colorado River en de Green River stromen door het park en hebben ook hier weer canyons in het landschap gemaakt, ziet er toch weer heel anders uit als het vorige park. Volgens Henk is het net een legpuzzel waaraan een aantal stukken ontbreken. Heel bijzonder. Dan gaan we naar Grand Viewpoint overlook. Onderweg passeren we een aantal uitzichtspunten, naar de meeste moet je nog een stuk lopen om ze te bereiken. Bij het laatste schitterende punt lopen we nog een korte trail en keren weer terug naar Moab. Nog even boodschappen doen bij The Village Market en natuurlijk met een beker koffie in de hand naar buiten.

Het was een warme dag: 32 graden.

 

Maandag 19 mei 2008

Arches National Park

We rijden lekker vroeg Arches National Park binnen denken we, maar er staat al een hele rij auto’s bij de ingang. De weg die daarna het park in klimt langs de steile rotswanden is al indrukwekkend. Er zijn in Arches niet alleen stenen bogen te bewonderen, maar ook rotsformaties in de meest bizarre vormen. Er schijnen bijna 2000 ‘arches’ in het park te zijn, maar die hebben ze goed verstopt. We zijn van plan om eerst naar het eind van de weg die door het park loopt te rijden om daar de trail naar landscapearch te gaan lopen, nu is het nog niet zo warm. Bij een paar uitzichtspunten langs de weg stoppen we even en het valt ons op dat andere auto’s met een noodgang verder sjesen. We komen langs Balanced Rock, een enorm rotsblok dat op een voetstuk balanceert. Vanaf de weg die we volgen zien we alleen skyline arch, verder zijn alle arches alleen via een trail te bekijken. Dan komen we aan het eind van de parkweg en zien we waarom al die auto’s zo’n haast hadden. De parkeerplaats is tjokvol, landscapearchtrail blijkt de populairste trail van het park te zijn. Gelukkig vinden we nog een plek en uitgerust met voldoende water beginnen we de wandeling. Het is geen zware trail, maar door de warmte toch behoorlijk vermoeiend. Je krijgt een mooie blik op landscapearch, maar je mag er niet onderdoor lopen omdat er regelmatig stukken af vallen. De bovenkant is danook behoorlijk fragiel voor zo’n grote boog. Vervolgens rijden we naar het viewpoint van Delicat Arch, dit is de bekendste boog van het park en staat ook symbool voor de staat Utah. Hij is alleen via een zeer zware trail te bereiken, maar de wandeling naar het uitzichtspunt is ook een behoorlijke klim in deze hitte. Je ziet hem alleen van een tamelijke afstand. Dan gaan we de weg naar de Windows Section in en aan het eind van deze weg zien we eindelijk een aantal bogen om ons heen. Jammer dat we hier niet eerst heen gegaan zijn, dan hadden we een trail kunnen lopen waarbij we een paar bogen van dichtbij hadden kunnen zien. Was een heel mooi, maar tamelijk druk park en weer een warme dag: 34 graden.

Terug in Moab nog even een lekkere ijscappuccino halen bij The Village Market en terug naar de camping.

 

Dinsdag 20 mei 2008

Goblin Valley State Park

Eerst even met onze slobberbak tanken in Moab en dan richting noorden. We rijden door een vrij dor, desolaat stukje Utah waarin Green River de enige groene oase is. We bezoeken Goblin Valley State Park en vinden dat er inderdaad rotsen zijn die op kabouters (goblins) lijken, maar de meerderheid lijkt op paddestoelen. Het leukste is dat je zelf in de vallei tussen de ‘paddestoelen’ door mag lopen, niks te zien van uitgezette trails. We volgen een tip: achter de rotswand zouden nog mooiere formaties staan. We lopen tot aan de rotswand, en klimmen en klauteren op diverse plaatsen naar boven, maar vinden nergens een doorgang. Het is wel een mooie wandeling en we zien veel mooie ‘paddestoelen’, dus niet geklaagd. Volgens Henk is dit het Kabouter Plop bos. Gelukkig hebben we deze wandeling tamelijk vroeg gemaakt, ik denk dat het later op de dag niet meer te doen is qua temperatuur. Je loopt er nl. in een vallei op een zanderige rotsvlakte die ook nog eens hitte uitstraalt en waar geen zuchtje wind staat. Tot slot zitten we nog een tijdje onder een afdakje aan een picknicktafel te genieten van het uitzicht. We rijden verder naar het gehucht Hanksville, waar we overnachten. We checken in bij de camping, zoeken een plaats uit en gaan in het bijbehorende restaurant lunchen. Niet zo’n grote hap denken we. Henk neemt een of andere burger en ik neem de Navajo Taco. Ik krijg eerst een kop soep, hoort bij de Navajo Taco. Het is een heerlijke verse groetesoep. Daarna wordt de rest gebracht, natuurlijk grote borden vol. En allemaal vers bereid (zelfs het brood is vers), het smaakt ons uitstekend en dat voor $16,50 samen. We hebben hier geen internet op de camping, maar Henk ontdekt dat het motel aan de overkant het wel heeft. Even gaan vragen of hij er ook gebruik van kan maken en voor $2,- is hij de man.  

Woensdag 21 mei 2008

Capitol Reef National Park

We verlaten Hanksville met een stuk lagere temperatuur als toen we er kwamen. We rijden tussen de wit-gelig gelaagde bergen en de grijze versteende duinen richting Capitol Reef NP. Uit de vele sporen tegen de kalkachtige hellingen blijkt dat er met quads en motoren overheen wordt gecrost. Het wit-grijze landschap verandert naarmate we Capitol Reef naderen in grijs-geel-rood-groen geschakeerd berggebied. De indrukwekkende rotsmassieven van Capitol Reef zien we al van verre. Wat een kleuren in dit park, fantastisch. Al vrij vooraan in het park is een waterval. Ik doe de moeite om naar beneden te lopen, het is maar een kort stukje, maar je kunt het beter een watervalletjè noemen. Verderop lopen we een trail naar een natuurlijke stenen brug. Niet alleen voor de brug, maar je schijnt tijdens de wandeling een goede indruk te krijgen van het park. Henk begin in zijn t-shirt, ik neem voor de zekerheid een vest mee omdat er een frisse wind staat. Zodra we wat hoger komen ben ik blij met deze beslissing en trek graag mijn extra kledingstuk aan. Het wordt ook steeds bewolkter en het lijkt erop dat de weinige centimeters regen die ze jaarlijks in Capitol Reef krijgen, vandaag gaan vallen. We lopen eerst langs een rotswand met aan de andere kant de rivier en klimmen omhoog. Hierbij komen we langs zwarte stenen, die bedekt zijn met een lavalaag, over een open gebied en door een nauw ravijn. Het is een prachtige wandeling en de klim valt absoluut niet zwaar omdat het vrij koel is. De wind wordt wel steeds harder en af en toe waait het stof ons om de oren. Uiteindelijk komen we bij de Hickman Bridge, een flinke stenen brug met een hoogte van 40m, en lopen er onderdoor. Als we terug lopen, begint het te druppelen en als we terug in de camper zijn, regent het goed door. Het is een stuk afgekoeld, gisteren hadden we nog 36 graden, nu nog niet de helft. We bekijken, hoofdzakelijk vanuit de camper, een aantal van de bezienswaardigheden. Bij Fruita Schoolhouse stap ik nog even uit om door het raam het interieur van een schoolgebouwtje dat uit één kamer bestaat te bekijken. Het is nog volledig ingericht met het oude meubilair. Bij het Visitor Center begint de Scenic Drive en we verbazen ons over de verschillende kleuren van het gelaagde landschap en de rotsformaties. Langs de weg liggen brokken rots die net gatenkazen zijn. Aan het eind van de weg zien we nog diverse auto’s de onverharde weg die verder loopt door Capitol Gorge op gaan. Wij eten hier in de camper onze lunch: warme worstjes met hete cappuccino erbij om warm te worden. Als we terugrijden is het inmiddels droog. Nadat we het Visitor Center weer gepasseerd zijn, gaan we westwaarts en bij Panorama Point stappen we nog uit en lopen naar het uitzicht, maar de Gooseneck trail laten we maar achterwege, niet leuk meer met deze wind en kou. Als we het park verlaten rijden we algauw Torrey in, onze verblijfplaats voor de nacht. Het is een goede camping, mooi gelegen, maar we blijven voor de rest van de dag maar binnen. Het is 9 graden, gisteren was het 4 maal zo warm!

 

Donderdag 22 mei 2008

Highway 12 – Anasazi State Park – Kodachrome Basin State Park

Als we van de camping wegrijden, is de koude wind wat afgenomen. Vandaag rijden we via de mooie Highway 12, een van Utah’s mooiste ‘Scenic Byways’, naar Bryce Canyon National Park. Door Dixi National Forest gaat we eerst over een pas van ongeveer 3500m hoogte. Boven sneeuwt het en er liggen ook hele plakken sneeuw. Wat een contrast, eergisteren waanden we ons in de tropen en nu in het poolgebied! Er is een aantal uitkijkpunten, maar daar boven zitten we in de wolken en hebben we geen enkel uitzicht. Dan gaat de weg weer een stuk naar beneden waar het helder en zelfs zonnig wordt. In het plaatsje Boulder bezoeken we het Anasazi State Park, waar overblijfselen van een oud Indianendorp te zien zijn. Dat was een beetje zonde van het geld, er is één gereconstrueerd huisje, wat gerestaureerde muurtjes van zo’n 30 cm hoogte en nog een soort ondergrondse hut. Dat is het hele park! We zijn er zo weer uit, maar wat dan volgt is werkelijk spectaculair. Eerst gaat de weg over de Hogsback, een smalle rotsige bergkam, zonder vangrail met steile hellingen aan weerszijden, dan weer is hij diep ingesneden tussen hoge bergwanden. Het is werkelijk een schitterende route met een uitbundigheid aan kleuren en vormen. Door Escalante rijden we verder naar Canonville, waar we de afslag nemen naar Kodachrome Basin State Park. Het is bekend om de vele rotspilaren die er zouden staan. Ik dacht dat we hele groepen van die pilaren te zien zouden krijgen, maar er staat er hier en daar één verspreid door het park. Desondanks is het toch een schitterend park, we lopen er twee mooie trails. Als we omhoog rijden richting Bryce begint het weer te sneeuwen, maar eenmaal aan de andere kant van de berg, schijnt gelukkig het zonnetje weer. Vervolgens rijden we naar Ruby’s Inn waar we de de camping voor twee nachten geboekt hebben. Het is te koud om buiten te zitten, er wordt zelfs nachtvorst verwacht.

 

Vrijdag 23 mei 2008

Bryce Canyon National Park

Het was een koude nacht met nachtvorst en sneeuw. Vanochtend ligt er hier en daar nog sneeuw. Het zonnetje schijnt, hopelijk loopt de temperatuur daardoor snel wat op. In Bryce Canyon National Park rijden we eerst helemaal naar het eind. Eenmaal op weg trekt de lucht weer aardig dicht en begint het zelfs weer iets te sneeuwen. Als we aan het eind van de parkweg zijn, hebben we bij het viewpoint nog net even uitzicht en daarna zitten we in de wolken. Dit is het hoogst gelegen uitzichtspunt van het park. We rijden de weg terug naar beneden, de zon komt af en toe weer even door, en we bekijken de uitzichtspunten. Het is onvoorstelbaar wat je daar ziet: dit kan gewoon niet echt zijn, dit is de Efteling! Hoe kan het bestaan dat de natuur zoiets creëert! Die vormen en kleurschakeringen van roze, oranje, geel, wit, rood en het groen van de bomen die ertussen staan. De bewolking neemt weer toe maar af en toe schijnt er nog een straaltje zon op de hoodoo’s, zoals de stenen torens genoemd worden. Het is ontzettend koud, we lopen gewoon te blauwbekken en weten niet hoe gauw we na ieder viewpoint de auto weer in moeten. Dan begint het ook weer te sneeuwen. We besluiten om naar Ruby’s Inn te rijden en daar eens rond te kijken, het is naast onze camping. Als het opklaart, kunnen we altijd ’s middags nog terug gaan het park in. Bij Ruby’s Inn bekijken we de kunst en kitsch die er te koop is, je kunt er je tijd in ieder geval goed doorbrengen. Dan gaan we een hapje eten en bekijken de western winkeltjes aan de overkant, waar ook een aantal versteende boomstronken liggen. Nog even wat uitzoeken bij de Rock Shop en weer campingwaarts. Het is steeds harder gaan sneeuwen en een poos later staan we in een wit wereldje. Ik ga maar even een wasje draaien en vast mijn verhaaltje maken en foto’s uitzoeken. Dan begint zo rond half 4 ineens de zon weer te schijnen, er is een heel stuk blauwe lucht. Gauw de boel aan kant en weer het park in. We waren duidelijk niet de enigen met dit idee. Het ziet er toch een heel stuk mooier uit als de zon op dit sprookjesland schijnt. Bij de Navajotrail lopen we een stuk naar beneden, ik wil toch graag even tussen deze hoodoo’s gestaan hebben. Henk bekijkt het eens en besluit niet verder te gaan. Ik loop tot bijna onderaan en ga dan ook terug, want het blijkt een looptrail te zijn, dan kom je dus via een andere weg weer terug en Henk staat hier boven op me te wachten. Toch even tussen de torentjes gelopen. De zonneschijn blijkt ook niet van lange duur, want als we bij het volgende uitkijkpunt zijn, betrekt de lucht alweer en rijden we terug naar de camping. Even later sneeuwt het weer. We blijven optimistisch. Henk’s motto van vandaag: we hebben hier in ieder geval geen last van muggen.

 

Zaterdag 24 mei 2008

Van Bryce naar Page

We verlaten het koude Bryce. Onvoorstelbaar, dat bezoekers hier een paar dagen geleden nog liepen te puffen van de warmte. Het eerste stuk weg voert door de Red Canyon, de kleur laat zich makkelijk raden. Dan houdt de weg geruime tijd gelijke tred met een riviertje. We komen door rommelige gehuchten waar de oldtimerliefhebbers hun hart zouden kunnen ophalen. Na Kanab, waar in de omgeving meer dan 80 speelfilms zijn opgenomen, rijden we door het Kaibab National Forest, over de Kaibab Mountains en door Jacob Lake dat midden in het bos ligt. Als we de bergen uitrijden, zien we de stenen wand van de Vermillion Cliffs al liggen. We rijden langs deze indrukwekkende rotswand waarvan het tweede gedeelte het mooist is. Bij Cliff Dwellers zien we een paar rare stenen huisjes, met een enorm rotsblok er bovenop en bij Marble Canyon stoppen we om te lunchen. Even voorbij dit plaatsje overspant de Navajo Bridge de Colorado River. Er zijn in feite twee Navajo Bridges de oorspronkelijke uit 1929 is nu alleen voor voetgangers. De brug hangt ruim 100 meter boven de rivier. Een paar kilometer stroomopwaarts van de rivier wordt als het begin van de Grand Canyon beschouwd. Dan klimt de weg langs de Echo Cliffs naar de Antelope Pass. Bij de afdaling zien we van verre ons doel Page al liggen. We boeken vast een Tour naar de Upper Antelope Canyon voor maandag en rijden naar de camping. Weer een prachtig plekje en de temperatuur is nu ook een stuk verbeterd, we kunnen in ieder geval weer buiten zitten.

Van een Duitse buurman horen we dat er op 10 minuten lopen van hier een rodeo gehouden wordt. Dat willen we ook wel eens meemaken, dus wij op pad. Inderdaad, na een stukje gelopen te hebben horen we de luidspreker al over de prairie schallen. Het is een echte rodeo (niet speciaal voor de toeristen), er wordt in een soort competitieverband gereden. We kopen de kaartjes en nemen op de tribune plaats tussen het enthousiaste publiek. Het is de bedoeling dat de deelnemers 8 seconden op een stier blijven zitten, terwijl het beest er alles aan doet om ze eraf te knikkeren. Het lukt maar weinigen. Er komen ook nog een paar mannen die het op een paard proberen, zij houden het wat langer vol. De locals worden natuurlijk het hardst aangemoedigd, maar voor de anderen gaan de handjes ook op elkaar als ze het goed doen. Wat leuk is om te zien, zijn de ‘cowboys’ te paard die daarna de stier weer terug in zijn hok moeten zien te krijgen. Het publiek en de plaatselijke deelnemers bestaan hoofdzakelijk uit Indianen. We zijn hier natuurlijk in Indianengebied. Een vleermuis kwam ook nog even de show stelen door de hele tijd bij de schijnwerpers te gaan rondvliegen. Was leuk om een keer mee te maken.  

Zondag 25 mei 2008

Lower Antelope Canyon – Horseshoe Bend

Vandaag rijden we eerst naar de Lower Antelope Canyon. Na een tijdje wachten bij de poort komt een dame de poort openmaken en kunnen we het terrein op. Bij de kassa de kaartjes kopen en daarna een klein stukje lopen naar een gat in de grond, waar je met ijzeren laddertjes inkruipt. Een krappe bedoening, echt kruip door sluip door werk, maar wat een schitterende slotcanyon! Het is echt genieten. Deze canyon is 400 meter lang (de Upper maar 90) en je kunt hier zo lang inblijven als je wilt, er is ook geen begeleiding bij. Er zijn natuurlijk meer liefhebbers, maar we houden netjes rekening met elkaar bij het fotograferen. Af en toe gaat het nog verder naar beneden met een laddertje of wat daarvoor doorgaat, soms kun je je voeten amper kwijt in de krappe ruimte (zou niets zijn voor Teletubbies). Het is ook best een gedoe met het statief, daar is nauwlijks ruimte voor, maar je hebt het wel nodig. Aan het eind van de canyon kun je de weg terug door de canyon gaan, of met een ijzeren ladder naar boven klimmen en boven langs de weg terug aanvaarden. Wij kiezen voor het laatste. Weer een unieke belevenis! Even uitblazen in de camper en dan lopen we weer een Walmarttrail, lekker op ons gemakkie. Na de lunch gaat het richting Horseshoe Bend. Vanaf de parkeerplaats lopen we naar het uitkijkpunt waar de Colorado River een hoefijzervormige meander van 300m diep in het Navajo Sandstone geslepen heeft. Je hebt een fantastisch uitzicht op de rivier, maar moet griezelig dicht bij de rand gaan staan om de hele bocht te zien. Sommigen zijn op de rand gaan liggen om er overheen te kijken. We wandelen weer terug en gaan nog even Page in. We beginnen bij de ijssalon waar we een lekkere iceblend mocha nemen en op het terrasje gaan zitten. Eindelijk weer lekker weer om buiten te gaan zitten in een t-shirt. En wat een leuke plaats is Page!

 

Maandag 26 mei 2008

Upper Antelope Canyon – Glen Canyon Dam – Lake Powell

Vandaag maken we de trip door de Upper Antelope Canyon. Om kwart over 10 staan we bij Chief Tsosie voor de deur met een heleboel anderen voor de toer van 10.30 uur. Er staan diverse voertuigen gereed, wij mogen met 8 personen plaatsnemen in een luxe gesloten auto en onze gids Vera rijdt en begeleidt ons op onze excursie. Vera blijkt een bron van informatie te zijn en vertelt tijdens de rit naar de canyon honderduit. O.a. over de krachtcentrale en over de 9 kerken die op de Lake Powell Boulevard naast elkaar staan. De laatste 3 mijl gaan over een onverhard terrein, deels door los zand en we zijn blij dat we niet in een open jeep zitten. Dan gaan we de canyon in: wat een pracht! Schitterend gewoon. De kleuren van Upper Antelope Canyon zijn nog uitbundiger dan die van de Lower. Hoofdzakelijk door de inval van de zonnestralen die in de Lower niet tot op de bodem komen. Het nadeel van de Upper is dat je er alleen onder begeleiding in mag en dat het er vele malen drukker is! Je moet steeds bij je groepje blijven, je kunt niet zo lang blijven staan fotograferen op één plaats als je graag zou willen. Het is natuurlijk ook de favoriete tijd van de dag om de toer te maken verklaart Vera, dan heb je de mooist invallende zonnestralen. Zij gaat ook nog twee keer (een keer halverwege de canyon en een keer aan het eind buiten de canyon) op een fluit spelen, dat klinkt hier natuurlijk geweldig. Dan weer de weg door de canyon terug waar we ook nog een paar prachtige stops hebben. Veel te snel is de toer voorbij en rijden we terug naar Page. We staan nog een tijdje na te praten met Vera. Het was genieten en we hadden ons geen betere gids kunnen wensen, wat een schat van een mens. We gaan naast Chief Tsosie bij de Taco Bell even een paar tacootjes scoren en gaan dan op weg naar Lake Powell en de Glen Canyon Dam. Eerst nog langs een viewpoint waar we al een mooi uitzicht hebben en dan richting brug. Henk zet me voor de brug af en ik ga te voet de brug over. Vanaf de brug kijk je op de dam: wat een indrukwekkend bouwwerk. Henk komt me vanaf de overkant tegemoet lopen. Het Carl Hayden Visitor Center ligt aan de andere van de brug en als je naar binnen gaat, moet je door een detectiepoortje en mag je geen tas meenemen. Hier is infomatie over de dam te zien en je hebt er uitzicht op dam en brug. Dan rijden we naar Lake Powell, maar dan moet je eerst langs een huisje met slagboom waar betaald moet worden, maar met de National Parks Pass kunnen we er zonder betaling in. Na enkele plaatsen aan het meer te hebben bekeken rijden we tenslotte nog naar Antelope Point, ook een plek aan het meer, maar dat valt een beetje tegen.

 

Dinsdag 27 mei 2008

Van Page naar Springdale

Vanochtend nemen we met een beetje weemoed afscheid van Page en gaan op weg naar Zion National Park. We rijden van Arizona Utah in en moeten de klok weer een uur vooruit zetten. In Page is het een uur vroeger omdat de Indianen niet meedoen aan de zomertijd. Het mooie landschap waar we door rijden, wordt weer steeds kleurrijker. Kanab wordt weer gepasseerd en dan duurt het niet lang of we komen aan de parkgrens van Zion NP. Een fantastische weg voert van de oostgrens van het park naar de zuidgrens. Er zijn twee tunnels en net voor de tweede tunnel willen we een trail gaan lopen, maar geen kans want het hele parkeerplaatsje is overvol, we moeten dus doorrijden. Bij de tweede tunnel moet het verkeer van de andere kant stilgelegd worden omdat hoge voertuigen, zoals het onze, in het midden van de tunnel moeten rijden. Als we door de tunnel zijn, daalt de weg af naar Zion Canyon Junction. Na bij diverse uitkijkpunten gestopt te zijn, rijden we richting Springdale. Het ligt net buiten het park, daar hebben we onze overnachtingsplaats. De camping ligt midden in het Zion-landschap aan een riviertje. Er rijden gratis shuttlebussen door heel Springdale en van Springdale het park in. We sluiten de camper aan, eten eerst een boterham en gaan dan met de shuttlebus naar het centrum(pje) van Springdale. Het is een lief plaatsje in adobestijl, temidden van een decor van rood-geel-witte bergen. We wandelen er rond, bekijken wat winkeltjes, zitten met een ijs (kun je echt geen ijsje noemen), op een terras en nemen de shuttlebus weer terug. In de campingwinkel nog even een bakkie koffie halen en van het mooie weer genieten bij ons huis op wielen. Het is de bedoeling om morgen met de shuttlebus de hele dag naar Zion te gaan. Ik lees vast de folder en de krant die je altijd bij de ingang krijgt om een keuze te maken welke wandelingen we gaan maken.

 

Woensdag 28 mei 2008

Zion National Park

De camper blijft vandaag een dagje staan. Met de shuttlebus, die voor de camping stopt, gaan we tot aan de ingang van Zion National Park. Als we door de ingang zijn, lopen we naar de opstapplaats voor de parkshuttlebus. Ze rijden om de 6 minuten dus lang hoef je nooit te wachten. Bij een uitkijkpunt waar je na een korte klim zicht hebt op drie bergtoppen die zijn vernoemd naar de drie bijbelse stamvaders Abraham, Isaac en Jacob stappen we uit. Bij onze tweede stop lopen we naar de Middle Emerald Pools en via de Lower terug. Een mooie wandeling naar een nog mooiere plek, vooral het gedeelte met de waterval waar je onderdoor gaat. We raken nog aan de praat met een Duitse jonge vrouw die als missionaris in de Witte Tempel van de Heiligen der Laatste Dagen in St. George bij de Mormonen werkt voor anderhalf jaar. Zij bezoekt op haar vrije dag met een aantal collega's het park. Vervolgens rijden we met de bus tot aan de laatste stop: de Temple of Sinawava. Je bent hier echt helemaal omgeven door reusachtige rotsbergen. We lopen de Riverside Walk. Een wandeling door de canyon, langs de Virgin River tot je uitkomt bij de Zion Narrows. Je voelt je echt nietig tussen de enorme rotswanden. Enkelen wagen zich aan de wandeling die verder door de rivier gaat, maar wij besluiten het droog te houden. Op dit mooie plekje eten we onze meegenomen boterhammen op. Het is schijnbaar wel de populairste trail, want het is er druk, volgens Henk is het net de Lentse Dijk tijdens de Vierdaagse van Nijmegen en die vergelijking is wel treffend. Op de terugweg stappen we nog uit bij Weeping Rock en lopen ook deze korte, maar steile trail. Hier sijpelt water langs een rots waar je onderdoor loopt, er is echter niet zoveel water op dit moment. Tenslotte weer met de shuttlebussen terug naar de camping.

 

Donderdag 29 mei 2008

Van Zion naar Las Vegas

Kort na ons vertrek uit Springdale gaan we op zoek naar het spookstadje Grafton. Het blijkt een ècht spookstadje te zijn, want we vinden het niet. De Virgin River Gorge waar we vervolgens doorheen rijden is indrukwekkend. Dan door de woestijn, waarbij we hele legioenen Joshua trees passeren. We rijden voor de laatste keer een stukje door Arizona en dan Nevada in, hier krijgen we weer een uurtje cadeau. We zien Las Vegas in de verte al liggen. Zoals rond alle steden van een beetje formaat zijn ook hier wegwerkzaamheden gaande. We vinden onze camping Circus Circus gemakkelijk en we worden in de achterste hoek geplaatst. Het is een hele grote camping, er rijdt zelfs een golfkarretje om mensen van hun plaats naar het Casino van Circus Circus te brengen, dat naast de camping ligt. Halverwege de middag gaan we vast een stukje van de strip verkennen. We gaan eerst het Circus Circus in, wat meer wegheeft van een Kermis Kermis. Natuurlijk vormen de gokautomaten en speeltafels de hoofdmoot van zo’n casino, maar in een ander deel van het gebouw zijn velerlei kermisattracties: achtbaan met 2 loopings, wildwaterbaan, diverse draai- en schudapparaten en de bekende spelletjes die je ook op de kermis tegenkomt. Het deel waar de winkeltjes en restaurants zijn heeft veel weg van het winkelgebied van een luchthaven. Je ziet er nl. veel hotelgasten met koffers lopen. Er is nog een deel waar een circusvoorstelling gegeven wordt, maar daar wordt meer gepauzeerd dan opgetreden. We gaan op weg naar het Venetian, wat een eind verder op de strip ligt. We passeren hierbij een aantal winkeltjes en kunnen het weer niet laten…. Dan het Venetian in: niet te geloven! Binnen zijn allemaal kanaaltjes en bruggen gemaakt waar constant (deels zingende) gondoliers doorheen peddelen met hun met toeristen beladen gondels. Het plafond ziet eruit als blauwe lucht met wolkjes, waardoor het lijkt of je buiten bent. Het San Marcoplein is er nagebootst, compleet met terrasjes (alleen de prijzen zijn hier redelijk in tegenstelling tot het echte San Marcoplein). Buiten is nog meer Venetië te bewonderen: het Dogenpaleis, de Rialtobrug, de Brug der Zuchten en nog meer kanalen en gondels. Je kunt zelfs met een loopbrug over de weg heen, waar het nog verder gaat. Binnen zijn hele winkelstraten, met zaken als van Cleef, Dior, An Taylor, Burberry. Dan wandelen we weer langzaam terug richting Circus Circus. Onderweg zien we diverse verlengde limousines en Hummers. Er komt een dubbeldekkerbus langs waarvan de bovenkant open is, met een zingende Elvis erop. ’s Avonds gaan we nog even op pad om wat avondfoto’s te maken van de lichtshow. Wat een wereld van verschil met al hetgeen we hiervoor gezien hebben! Maar erg leuk om mee te maken.

 

Vrijdag 30 mei 2009

Las Vegas

We vinden het maar niks dat we hier op de camping zo achterin de hoek weggestopt staan. Het blijkt regel te zijn bij de KOA-campings dat, wanneer mensen per internet boeken, ze in de verste hoek geplaatst worden! Vreemd! Henk gaat vanochtend naar de registratie en regelt (met bijbetaling van $7) een plaats vlakbij de ingang. Aan het eind van de ochtend gaan we richting strip om met de bus naar het einde te rijden en van daaruit de diverse themacasino’s te bekijken. We hebben alweer geluk dat het golfkarretje ook net die kant opgaat. We worden afgezet bij Circus Circus. Vandaag maken we een wereldreis. We beginnen in Luxor, Egypte. We bekijken de pyramide en sfinx, lopen nog even naar binnen en gaan langs Excalibur, een Disneyland-achtig gebouw, naar New York waar we lunchen in de straatjes van Manhattan. Via MGM en Planet Hollywood gaan we naar Parijs. Hier gaan we de Eiffeltoren in om Las Vegas van bovenaf te bekijken en wandelen door Mont Martre. Dan bekijken we de fonteinen van het Bellaggio en gaan naar het Rome van Julius Ceasar in Ceasars Palace. Hier wandelen we over het Forum Romanum, langs de winkels van Gucci, Armani, Prada, etc. Het is niet te bevatten hoeveel gokkende mensen er zijn. Het blijkt dat de bezoeker van Las Vegas gemiddeld zo’s $ 500 vergokt. Vandaag moeten er twee geweest zijn die $ 1000 vergokt hebben, want wij hebben er geen dollarcent aan besteed. Mensen van jong tot oud van alle klassen der maatschappij zitten met fanatieke koppen achter de apparaten. Ook de kaart- en roulettetafels zijn meestal goed bezet. Wat een gekke wereld, tot ’s avonds laat lopen mensen met kinderen door de casino’s. Op de gokafdelingen mogen kinderen niet komen, maar daar is op ingespeeld door hele afdelingen speciaal voor kinderen te maken. Dan raken ze er vast vroeg mee vertrouwd, ze denken vooruit! ’s Avonds gaan we uit eten bij Riviera en laten het ons goed smaken. Je kunt hier in Vegas voor weinig geld goed eten in de casino’s, ook kan men bij de casino’s gratis parkeren in de parkeergarages, allemaal om mensen naar binnen te lokken. Het was leuk om mee te maken, maar morgen verlaten we de drukte weer. Twee dagen vonden we genoeg, want het is wel vermoeiend.

 

Zaterdag 31 mei 2008

Lake Mead - Hoover Dam

We verlaten het knotsgekke Las Vegas en rijden richting Lake Mead en Hoover Dam. Voordat we bij de dam zijn wordt de camper gecontroleerd. Er wordt alleen gekeken op plekken waar zich eventueel mensen schuil zouden kunnen houden. We stoppen op een uitkijkpunt en rijden daarna de dam over waarbij je van Nevada Arizona inrijdt. Het ziet er hier meer uit als één grote bouwput aangezien er een snelweg hoog over de dam aangelegd wordt. Maar het is natuurlijk een enorm knap kunstwerk. Bij het plaatsje Searchlight houden we even een koffiepauze, dit keer met donuts. Ze hebben hier verse en we kunnen de verleiding niet weerstaan, ze zijn heerlijk. Plotseling komen er allemaal oldtimers de parkeerplaats oprijden en stellen zich daar in rijen op, fantastisch gezicht. Ze zien er allemaal even goed onderhouden uit. Niet lang daarna rijden we Californië in, het landschap blijft woestijnachtig. We rijden na een klein stukje de snelweg af. In Californië doen ze niet mee aan de Rout-66 gekte, maar er staat toch aangegeven dat je hier op de ‘Historic Route 66’ bent. Deze vervolgen we een stuk, het is weer een long and lonesome road waar de spaarzame bebouwing echt oud en vervallen is. Op de zandheuveltjes die parallel aan de weg lopen zijn met stenen namen, kreten en symbolen gelegd. We komen langs een boom waarin bh’s hangen en verderop is een boom die overladen is met schoenen. De betekenis hiervan is ons helaas onbekend. Later horen we dat die schoenen door afgestudeerde jongeren in de boom gegooid worden. Bij het plaatsje Amboy komen we langs een krater en wat verderop langs zoutvlaktes. Dan arriveren we in Twentynine Palms waar we onze camping geboekt hebben. Het is er echt een met alles erop en eraan, tot een golfbaan toe. We nemen ook hier maar weer eens een lekkere duik in de pool, want het is knap warm.

 

Zondag 1 juni 2008

Joshua Tree National Park – Pioneer Town – Doheny State Beach Al vroeg gaan we op weg naar Joshua Tree National Park dat algauw is bereikt vanuit onze standplaats. In het begin zien we niet één joshuatree, alleen rotsen en daar hebben we er al genoeg van gezien, hoewel deze rotsen er toch weer anders uitzien, wat afgeronder en gladder. Na een paar kilometer beginnen de eerste joshuatrees in zicht te komen en daarna zien we hele bossen. De joshuatree is, anders dan de naam doet vermoeden, geen boom maar een plant die behoort tot de familie van de yucca. Ze kunnen wel 12 meter hoog worden. Het is een zeer fotogenieke plant en ik leef me uit op de mooiste exemplaren. Als we het park uitrijden gaat de rit naar Pioneer Town. Het is een kunstmatig westernstadje dat in 1947 werd gebouwd als filmdecor en voor tientallen westerns, zowel voor film als tv, werd gebruikt. Het is wat kleinschalig en kneuterig en daardoor juist erg leuk. De planken van de bordessen zien eruit of ze ook uit die tijd zijn en het niet lang meer zullen maken. Er zijn veel Harley rijders en er vindt ook een muziekfeest plaats: Chuckwalla Fest. Vreemd soort muziek, we vinden het niet om aan te horen. Voorbij Palm Springs kom je langs enorme windmolenvelden en het is duidelijk waarom die hier staan, de wind blaast ons bijna van de weg. Aan de weg (4 banen in elke richting) en het verkeer is te merken dat je Los Angeles nadert, maar het rijdt goed door. Op het stuk tolweg dat we rijden is het een stuk rustiger, maar dan komen we weer in de drukte van de normale freeway. We rijden Doheny State Beach op en hebben hier een mooie plaats. We staan aan het strand en gaan meteen even een stuk langs de zee lopen. Doordat we een kreekje oversteken halen we allebei een paar natte broekspijpen. In een waterplas zien we een heleboel pelikanen en diverse soorten meeuwen. Het is hier door de zeewind gelijk een stuk frisser, en overdag aangenamer, dan in het gebied waar we vandaan komen.

 

Maandag 2 juni 2008

Los Angeles Via Pacific Coast Highway 1 rijden we in Los Angeles naar het noorden. We denken een mooie kustweg te volgen, maar dat valt tegen. Het is een gewone drukke doorgaande weg en er is niet veel van de zee te zien, alleen heel af en toe een klein doorkijkje. We rijden door stadsdelen van Los Angeles met veelbelovende namen als Laguna Beach, Newport Beach, Long Beach, maar als we proberen naar de kust te komen, stuiten we op slagbomen van afgesloten wijken of komen we bij een State Beach waar we $10 moeten betalen. Eindelijk kunnen we bij Huntington Beach even de camper aan de kant zetten om een kijkje aan het strand te nemen, het is niet bepaald boeiend. We besluiten om de snelweg maar te nemen en zo snel mogelijk naar onze camping aan het strand in Playa del Rey te rijden en er een rustige strandmiddag van te maken. Bij Dockweiler RV Park kunnen we nog kiezen uit de plaatsen en we nemen er een aan het prachtige brede strand. Deze camping ligt wel onder de rook van LAX, de internationale luchthaven van Los Angeles, maar dat is best een mooi gezicht, alleen hopen we dat er ’s nachts niet gevlogen wordt. De verkeersleiding van LAX belt af en toe Henk op om te vragen het bovenluikje van de camper dicht te doen, zodat de vliegtuigen kunnen opstijgen…. De rest van de dag brengen we lekker rustig aan het strand door. Henk kan het niet laten om een duik in de Pacific te nemen, maar ik blijf liever aan land. De zonsondergang nog even op de gevoelige pixel gezet, maak je tenslotte niet elke dag mee aan de Pacific.

 

Dinsdag 3 juni 2008

Hollywood – Malubu Goed geslapen vannacht, de luchthaven hield zich koest. Omdat we nog kans willen maken op een parkeerplaats in Hollywood, vertrekken we al voor 8 uur in die richting. We raken in het drukke Los Angeles verkeer en doen een uur over 34 km. We rijden via de Santa Monica Boulevard langs Downtown LA om in Hollywood te komen. Na wat zoekwerk vinden we er een parkeerplaats vlakbij Kodak Theater, achter de Hollywood Boulevard, dichterbij kan niet. We moeten er wel even $40 voor neertellen! De achterkanten van de straten (b.v. waar we de camper geparkeerd hebben) is maar een gribus, niks glamour en glitter. De Hollywood Boulevard zelf is ook veel  vergane glorie, deze heeft een hoop van zijn allure verloren. Alleen rond het Kodak Theater, waar de jaarlijkse Oscaruitreiking plaatsvindt, ziet het er onderhouden uit. Hier wordt geleurd met allerlei kaartjes voor shows. Ons wordt nog een free-card aangeboden om als klapvee te dienen voor een tv-opname. We nemen er niet de tijd voor. Ook lopen er allerlei ‘beroemdheden’ rond: we komen 2 Marilyn Monroe’s tegen, enkele Supermannen, Micky Mouse en andere grootheden. Bij Mann’s Chinese Theater is het een drukte van belang. In het beton van de voorhof zijn de hand- en voetafdrukken te bewonderen van tal van beroemde filmsterren. Je ziet mensen op handen en voeten op de foto gaan en hele groepen bewonderen de afdrukken. We lopen verder Hollywood Boulevard af, in de hele straat is aan beide kanten een zgn. Walk of Fame gemaakt, een trottoir met tegels waarin namen van beroemdheden op film-, tv- en muziekgebied in een ster zijn aangebracht. We gaan op zoek naar het beroemde Hollywoodsign, de reuzengrote letters tegen de heuvels. We vragen het een mevrouw. En zij is, volgens haarzelf, precies de goede persoon die we dat vragen, want zij heeft de gouden tip. We moeten eerst met een bus een stuk de Hollywood Boulevard afrijden, dan overstappen op een klein wit busje wat ons dan tot een punt brengt waar we de letters goed kunnen zien. We proberen het en terwijl we in het kleine witte busje zitten, zien we de letters inderdaad steeds dichterbij komen. Echter, als we bij het eindpunt zijn, zien we ze niet meer, we moeten eerst weer een stuk teruglopen om er weer zicht op te krijgen. Later blijkt dat je bij het winkelcentrum naast het Kodaktheater de letters ook kunt zien. Wel van wat verderaf, maar daar hadden we het ook wel mee gedaan. We komen op Hollywood Boulevard nog langs opnames van (waarschijnlijk) een videoclip. Een stukje verder nog eens, waarschijnlijk van dezelfde productie. Dan rijden we langs Beverly Hills naar onze volgende bestemming: Malibu. We hebben hier weer een prachtig plekje met aan de ene kant de oceaan en aan de andere kant de bergen. Ik ga nog even op pad en wandel een stuk langs het strand waar ik dolfijnen in de oceaan spot.

 

Woensdag 4 juni 2008

Highway 1 van Malibu naar Pismo Beach

Met bewolkt weer vertrekken we uit Malibu, de wind is hier aan zee tamelijk fris. We rijden nu een mooi, rustig stukje kustweg, hier en daar zien we surfers in de oceaan. In Ventura gaan we boodschappen doen en tanken. Het is inmiddels zonnig geworden, maar de frisse wind blijft. We doen het Deense plaatsje Solvang aan, volledig in de Scandinavische stijl gebouwd. Wel leuk, erg toeristisch. De goudgele/roodbruine heuvels waar we langs rijden zien er gortdroog uit, maar de kleuren zijn mooi. We komen langs velden waar hele hordes mensen aardbeien aan het plukken zijn. Die zijn hier op heuveltjes geplant, zodat men niet zo diep hoeft te bukken, handig. Bij een Restarea komt een Nederlands echtpaar naar ons toe met de vraag of wij het ook zo lastig vinden om hier campings te vinden. Dat is inderdaad ook onze ervaring langs de kust van Californië. Er zijn wel State Beaches en State Parks waar je kunt kamperen, maar die hebben zelden hook-up plaatsen. Eind van de middag arriveren we op ons adresje in Pismo Beach. Het ligt net achter de duinen. De camping heeft diverse toegangen naar het strand, waar ik weer een wandeling ga maken.

 

Donderdag 5 juni 2008

Highway 1 van Pismo Beach naar Big Sur Verder trekken we langs de kust van Californië. Er staat een venijnige koude wind, die later op de dag wat afneemt. In het begin is het wat mistig langs de kust. In San Luis Obispo stoppen we bij de Missiepost, die in het centrum van de plaats ligt. We lopen er door Bubblegum Alley, een steegje waar voorbijgangers aan beide kanten wel miljoenen kauwgums tegen de muren hebben geplakt! Bij Morro Bay rijden we naar de Morro Rock, een rotsblok dat 176m oprijst net even uit de kust. Hearst Castle slaan we over, kastelen kunnen we in Europa genoeg bekijken. De kust is mooi, we zoeken naar plekken waar de zeeleeuwen zich ophouden maar vinden ze in eerste instantie niet. Dan komen we bij een uitzichtspunt dat Elephant Rock Beach heet. We denken dat het ‘Elephant’ op de lichtgrijze rotsformaties in de oceaan slaat, het schijnt echter naar de zee-olifanten hier op het strand genoemd te zijn. Het hele strand ligt echt vol met luierende, zich met zand bestrooiende dieren, een geweldig gezicht. Aan eekhoorns is hier langs de hele kust ook geen gebrek, je moet gewoon uitkijken dat je niet op ze trapt. Ze mogen niet gevoerd worden, er schijnt een overpopulatie te zijn, maar sommigen kunnen er niet aan weerstaan. Ziet er ook schattig uit, zo’n beestje dat op zijn achterpootjes staat te schooien. Verderop wordt de kust echt spectaculair. Hier komen de bergen tot aan de kust en Highway 1 slingert zich langs de bergwanden. Er zijn hier en daar uitwijkplaatsen, maar voor echt grote uitkijkterrassen is bijna geen plaats. We zien de mooie baai liggen van het Julia Pfeiffer Burns State Park met de waterval op het strand en komen langs Big Creek Bridge. Dan zijn we al gauw bij de Riverside Campground in Big Sur. Een leuke, kleinschalige camping met wat hook-ups, tentplaatsen en lodges. De zeer aardige campingdame vraagt of we een plaats aan de rivier willen. Deze zijn eigenlijk duurder, maar we mogen er een uitzoeken voor dezelfde prijs. Dit keer staat onze camper aan de rivier, tussen de Coastal Redwoods. Het voordeel van dit zwervende bestaan is dat je elke dag een andere tuin om je huis hebt.

 

Vrijdag 6 juni 2008

Highway 1 – Monterey

Weer die harde snijdend koude wind vandaag. Als we even uitstappen bij de uitkijkpunten tijdens onze rit langs de kust, vluchten we snel weer de warmte van de camper in. De uitzichten zijn prachtig en algauw zijn we bij Bixby Creek Bridge, de grootste van een aantal bruggen waarover Highway 1 loopt. Dan arriveren we bij Carmel (in deze plaats was Clint Eastwood ooit burgemeester) waar de 17-Mile Drive begint. Het is een rondweg op de Monterey Peninsula. De weg gaat door bossen, langs golfbanen en langs de zee. Er zouden hier en daar zeeleeuwen en zeehonden te zien zijn, maar die zullen het wel te koud vinden om op het strand te liggen. Op de enige plek waar ze inderdaad (niet al te dichtbij) te zien zijn, sta je achter een hoog hekwerk. De weg voert langs pittoreske inhammen, pijnbomen en cipressen, we komen langs Bird Rock en bewonderen natuurlijk de bekende Lone Cypress, die zich eenzaam vastklampt aan een rotsformatie. Verder gaat het langs Pacific Grove, de vuurtoren kunnen we niet vinden. Daar hebben we in de VS vaker mee te maken gehad, wij verwachten een hoog bouwwerk dat boven alles uittorent. Die dingen zijn hier echter maar klein en dus niet zo makkelijk te vinden. Hieruit blijkt maar weer dat niet alles groot is in de VS. In Monterey doen we de Cannery Row aan. Vroeger waren hier conservenfabriekjes die gebouwd werden voor het inblikken van sardientjes, nu zijn deze gerestaureerd en omgebouwd tot winkels en restaurants. Dan rijden we alweer campingwaarts, dit keer in het gehucht Aromas.

 

Zaterdag 7 juni 2008

San Francisco I – Sausalito – Larkspur

Vandaag zijn we van die nare koude wind bevrijd en is het lekker zomerweer. Door de goudgele heuvels met hier en daar wat groene bomen rijden we richting San Francisco. Algauw maken de bomen plaats voor bebouwing. Van San Jose tot San Francisco liggen diverse steden aaneengeregen. Dan rijden we San Francisco binnen, komen langs rijen pastelkleurige huizen en naderen de Golden Gate Bridge. We rijden deze imposante brug over en stoppen aan de andere kant bij een aantal uitkijkpunten om de brug goed te kunnen bekijken en fotograferen. We doen Sausalito nog even aan, een heel leuk plaatsje aan de Baai van San Francisco en rijden naar Marin Park waar we voor 4 dagen een plaats hebben gereserveerd. Van hieruit kun je nl. goed per veerboot of per bus naar San Francisco en heb je geen gedoe met rijden in die drukte en parkeerplaatsen zoeken. Op de camping krijg je de gebruikelijke informatie, de veerboot en de bus zijn op loopafstand. We gaan nog even boodschappen doen bij een heel gezellig winkelcentrum in de buurt met allerlei leuke winkeltjes, terrasjes en overal klinkt muziek. Door het hele winkelcentrum staan bankjes, tafels en stoeltjes om even te relaxen. We eten hier een hapje en zitten weer eens heerlijk buiten.

 

Zondag 8 juni 2008

San Francisco II

Met de ferry vertrekken we naar San Francisco. Op de boot is het nog wat fris, maar na aankomst is de temperatuur lekker. Op de ferry-terminal in San Francisco kun je twee gratis kaartjes voor de tram uit een automaat halen waarmee je naar je eerste doel en terug naar de ferry-terminal kunt reizen.

We waren van plan om een 3 dagen kaart voor het openbaar vervoer in SF te kopen, maar dankzij de gratis kaartjes en aangezien we vandaag alles lopend afkunnen en morgen naar Alcatraz gaan, hebben we die niet nodig. Wij gaan met de tram naar Fisherman’s Wharf en van daaruit wandelen we langzaamaan langs de pieren, ondertussen rondkijkend en winkelend. Wat een leuke stad is dit. Heel gezellig met een echte grote stad sfeer. Bij een van de pieren eten we een lekker vismaaltje. We halen onze tickets vast op voor de boottocht van morgen naar Alcatraz en komen langs de pier waar de zeehonden liggen te luieren en blaffen. Het is hier een drukte van belang: niet alleen met zeehonden, maar ook met mensen. We wandelen langs een pier waar allemaal historische schepen liggen en we kunnen met onze National Parks Pass (!!) gratis zo’n historisch zeilschip bekijken. In plaats van met de tram besluiten we om terug te wandelen naar de ferry-terminal. We komen er wat vroeg aan en zitten nog even op een terras met een drankje/ijsje. Dan is de eerste dag San Francisco alweer om.

 

Maandag 9 juni 2008

San Francisco III – Alcatraz

Ga naar de gevangenis, ga niet langs af en…… Alcatraz is vandaag ons doel. We bezoeken deze (ex) gevangenis waar beruchte lieden als Al Capone en Robert Stroud (The Birdmand) gevangen hebben gezeten. De boot vertrekt om 10.30 uit San Francisco en twintig minuten later ben je al op het eiland. We krijgen eerst informatie over de regels op het eiland. Er heerst toch nog een beetje een gevangenisregime met allerlei voorschriften en regeltjes, al is het als gevangenis niet meer in gebruik. We volgen de audiotour in het Nederlands, heel interessant, dat hebben ze echt heel boeiend in elkaar gezet. Na de tour lopen we nog verder over het eiland waar je een uitzicht hebt op San Francisco en de Golden Gate Bridge. Je kunt er nergens iets te eten kopen op het eiland. Op het laatste moment op de boot bedenkt Henk dat we niets te eten bij ons hebben, dus hadden we gauw een paar broodjes op de boot gekocht. Maar de meegebrachte broodjes mag je niet zomaar ergens opeten. We zitten na de audiotour lekker buiten op een bankje onze bammetjes op te peuzelen, komt er zo’n padvinder naar ons toe, dat het niet mag. Je mag alleen eten (en roken) in het deel waar je aankomt met de boot. Dat vinden we wat al te zot, dat je helemaal terug moet lopen naar beneden om even je zelf meegebrachte broodjes op te eten! Dan maar wandelen met het broodje op het vuistje en af en toe stiekum een hapje nemen. We voelen ons net een paar kleine kinderen die iets stouts doen en bang zijn om betrapt te worden. Een poos later weer met de boot terug en even langs de Starbucks voor een bakkie. We gaan ook nog even kijken hoe het met de zeeleeuwen is. Het is leuk om te zien hoe sommige beesten vechten voor hun plaatsje op de drijvende pieren en geen ander dier naast zich tolereren. Ze duwen elkaar steeds het water weer in, wat het publiek natuurlijk zeer waardeert. Dan vinden we het wel weer genoeg voor vandaag en aanvaarden de terugtocht. Eerst met de tram naar de ferry en dan met de boot in 3 kwartier terug naar Larkspur waar we deze dagen wonen. Op de heenweg hadden we de snelboot, die doet er maar een half uur over, ze varen om beurten.

 

Dinsdag 10 juni 2008

San Francisco IV

We gaan weer met de ferry naar San Francisco, we hebben geen zin om uit te zoeken hoe het met de bussen zit. Die doen er in ieder geval langer over omdat ze vaak moeten stoppen. We rijden met een tram naar het Powell Station van de Kabeltram, daar kopen we dagkaarten. Er staat een heel lange rij mensen te wachten om in de kabeltram te stappen, gelukkig komen ze aan de lopende band aanrijden. We gaan mee tot Chinatown om er lekker de buurt eens te gaan verkennen. Het is echt alles Chinees wat je ziet aan mensen, winkels en restaurants. Er wordt hier niet veel en goed Engels gesproken. Na een tijdje zoeken we een eettentje op, het wordt een Italiaan! De broodjes en cappuccino zijn er heerlijk. Dan gaan we weer naar een tramhalte en rijden naar de California lijn. Deze lijn is een stuk rustiger en de straatjes zijn net zo steil. We stappen over op een andere kabeltram omdat we naar Lombardstreet willen. We hebben de verkeerde tram genomen die onderlangs Lombardstreet loopt, want nu moeten we een stuk de straat omhoog klimmen en steil issie! Een bepaald stukje van de Lombardstreet bestaat uit allemaal bochten, het geldt als het bochtigste straatje ter wereld. De auto’s die hier rijden, doen dit alleen voor de fun. Je ziet toeristen in taxies het straatje afkomen alleen om een keer de Lombardstreet gereden te hebben. Tussen de bochten is het helemaal beplant met bloemen, dat ziet er best mooi uit. Aan beide kanten van de straat zijn trappen waar voetgangers omhoog of omlaag kunnen. We lopen dit stuk ook nog omhoog om beloond te worden met een prachtig uitzicht. Bovenlangs rijdt ook nog een Kabeltram, dat is degene die we hadden moeten hebben om dit fenomeen te bezoeken. Het volgende ritje met de tram gaat alweer richting ferry. Eerst nog met een trolleybus, dan nog een stukje lopen richting Pier 1, onze laatste stappen op San Francisco bodem. Met de snelboot zijn we een half uur later alweer terug in Larkspur.

 

Woensdag 11 juni 2008

Van Larkspur naar Yosemite

We verlaten de nogal troosteloze camping van Larkspur en rijden over de Richmond Bridge. De camping is weliswaar een prima uitvalsbasis naar San Francisco, hij heeft zelfs een zwembad en het sanitair is ook OK, maar je staat op een smal strookje beton met grind eromheen. Je hebt nog net een paadje om langs de camper te lopen. De hele dag hoor je het geluid van de snelweg die erlangs loopt en dan hoor je van mensen dat ze hier al 15 jaar een vaste standplaats hebben! We rijden een heel eind door het drukke stedelijke gebied rond San Francisco en komen daarna door een industriegebied. Dan volgt een stuk waar weer veel windmolens staan, met de bijbehorende wind en dan neemt de drukte zo langzaamaan af. We komen door het plaatsje Oakdale wat bekend is om de jaarlijkse professionele rodeowedstrijden, het Cowboy- en Westernmuseum en de Hershey Chocolate Plant, de fabriek van Amerika’s bekendste chocolademerk Hershey. Maar bij de ATWT-kijkers is de naam Oakdale bekend omdat zich daar het grootste deel van de soap afspeelt. Ik weet dat er veel Oakdales zijn in de VS, maar ik kom nu eenmaal door deze en als ATWT-fan moet ik even een paar foto’s maken. Voor onze tussen de middag hap rijden we naar de picknickplaats van Moccasin Point, een mooi plekje aan een stuwmeer. Dan verder naar Groveland, waar we nog even uitstappen omdat het een leuk plaatsje is. Dan arriveren we op de camping in Groveland en krijgen een mooi royaal plekje in de bosrijke omgeving.

 

Donderdag 12 juni 2008

Yosemite National Park – Mono Lake

Wat een schitterend National Park is Yosemite! Het is een van de meest bezochte parken van de VS, hoe zou het komen….? We rijden het park aan de westkant binnen en komen langs heel veel naaldbomen en wat uitzichtspunten die wel aardig zijn. Ons eerste wow-moment ervaren we als we bij Bridalveil Fall komen: een heel hoge waterval en mooi hoe het water gedeeltelijk verstuift, waardoor het op een bruidssluier lijkt. Tunnel View is ook nog een aardig punt. We moeten de keuze maken of we Yosemite Valley of Glacier Point gaan bekijken. Aangezien we lezen dat Yosemite Valley het drukst is, valt de keuze op Glacier Point en daar hebben we geen spijt van. De route is prachtig en het uitzicht aan het eind is werkelijk adembenemend. Je hebt er zicht op Halfdome en drie watervallen. We raken aan de praat met een Ami-echtpaar. De gebruikelijke vraag “Where are you from” wordt natuurlijk gesteld en als ik ze daarop vraag waar zij vandaan komen vertellen ze dat ze nog geen 100 mijl van Yosemite vandaan wonen en dat ze het park regelmatig bezoeken. Ze hebben de Halfdome al eens beklommen en dat is niet niks! Dan vragen ze of we Yellowstone nog gaan bezoeken. Ik ontken en vraag of dat mooier is. Dan zegt de man: “Kun je je een mooier plekje ter wereld voorstellen dan hier?” Nou nee, op dat moment eigenlijk niet. We rijden terug en gaan de Tioga Road op. In het begin weer weinig uitzicht door de bomen, maar dan komen we bij Olmsted Point, wederom een juweeltje van een uitzichtspunt waar we nog bevers zien. Dan volgt nog Tenaya Lake, de Tuolumne Meadows en zo gaat het maar door totdat we het park weer uitrijden. Onze overnachting hebben we geboekt op de camping Mono Vista in Lee Vining aan Mono Lake. We checken eerst in en vragen de weg naar de tufsteenformaties en rijden erheen, het laatste stuk weg blijkt onverhard te zijn dus: hobbelen maar. Het vreemde is dat het wandelpad naar de bizarre tufsteenformaties aan het meer wel helemaal geasfalteerd is. Dan weer naar ons mooie campingplekje om alle indrukken van deze dag te verwerken.

 

Vrijdag 13 juni 2008

Lake Tahoe - Quincy

Vanuit Lee Vining volgen we de Eastern Sierra Scenic Bwy en na enkele kilometers worden we als afscheid van Mono Lake getrakteerd op een uitzicht over het meer. Het is een mooie weg die gaat door groene bergen met besneeuwde toppen op de achtergrond. We komen nog door een canyon langs een rivier en langs weiden met koeien en schapen. In een van de eenzame plaatsjes waar we doorheen rijden wordt een benzineprijs van $ 5,29 gehanteerd (in Florida hebben wij nog $ 3,29 betaald). Nou is dat natuurlijk geen richtprijs, in zo’n dorp heeft zo’n benzinestation een monopoliepositie en profiteert daar schandalig van. Als we Nevada binnenrijden zijn de benzineprijzen meteen een stuk lager en we tanken voor $ 4,07. Een mevrouw spreekt ons aan en adviseert ons om beslist Lake Tahoe en Virginia City, een heel leuk authentiek plaatsje, te gaan bezoeken. Lake Tahoe ligt op onze route, maar voor Virginia City moeten we een eind omrijden en aangezien we vandaag een behoorlijke afstand af te leggen hebben en geen camping besproken, laten we dit plaatsje voor wat het is. We komen langs Topaz Lake en het mooie, grote Lake Tahoe. Dan rijden we Californië weer in en gaan algauw richting Quincy waar we de overnachting gepland hebben. Eerst even inchecken bij de camping en dan nog even Quincy in voor boodschappen. Het is stralend zonnig weer met een temperatuur van tegen de 30 graden.

 

Zaterdag 14 juni 2008

Lassen Volcanic National Park

Door een groen bergland met veel hoge naaldbomen gaan we op weg naar Lassen Volcanic National Park. We komen door een mooie vallei waar een riviertje langs stroomt en stoppen nog even in Indian Valley waar het kleine plaatsje Greenville ligt. Al klimmend rijden we Lassen binnen. Er ligt, evenals in Yosemite, nog veel sneeuw langs de wegen. In de winter is deze weg danook gesloten. Na enkele kilometers komen we bij Sulphur Works, dat dicht bij de weg ligt. Je kunt er nog een korte trail volgen, maar die is afgesloten. Je ziet hier en daar een modderpoeltje borrelen en er zijn een paar gaten waar stoom uit ontsnapt. De zwavellucht is goed te ruiken. De meren waar we langskomen zijn nog bevroren en bedekt met sneeuw, we hebben eerst niet eens in de gaten dat het meren zijn. We willen de Bumpass Hell Trail lopen, maar ook deze is nog gesloten door de sneeuw. Dat is wel een teleurstelling, want dat is het punt waar de vulcanische werking van de aarde goed zichtbaar is. Er is een soort basin waarover een houten wandelpad aangelegd is over stomende heetwaterpoelen en borrelende en bruisende modderpoelen. Door de zwavelwerking heeft de aarde er allerlei kleuren gekregen. Ze hadden bij de ingang wel kunnen vertellen dat diverse trails nog gesloten zijn. Dit is juist hetgene waar je in dit park voor komt en dan kun je het niet bezoeken! Verder is dit park wel mooi, maar niet zo bijzonder (maar misschien zijn we verwend door al het moois dat we hiervoor gezien hebben). We rijden de hele weg door het park en bekijken de uitzichtpunten. Bij Devastated Area lopen we een korte trail. Hier kun je nog de schade zien die de uitbarsting van Lassen Peak in 1915 heeft aangericht, in de vorm van de grotere en kleinere rotsbrokken die er liggen. Een eind verder langs de weg ligt Hot Rock, een 30 ton zwaar rotsblok dat na de uitbarsting van Lassen Peak dagenlang gloeiend heet in een beekje heeft liggen sissen. Manzita Lake en Reflection Lake zijn de volgende stops. Dan rijden we het park alweer uit naar ons overnachtingsadres in Redding. Hier is de camping vanwege het hoogteverschil terrasvormig aangelegd.

 

Zondag 15 juni 2008

Mount Shasta – Crater Lake National Park

Algauw na ons vertrek passeren we het mooie groenblauwe Shasta Lake en niet lang daarna zien we de machtige Mount Shasta opdoemen met zijn eeuwig besneeuwde top. Mount Shasta is, op Mount Rainier in Washington na, de hoogste top van de Cascade Mountains. Hij is ook, net als Mt. Rainier, overal in de wijde omgeving te zien. Onze weg voert voor wel driekwart om de berg heen, waardoor het lijkt dat deze ons blijft achtervolgen. Op laatst komen we bij een Vista Point waar we een prachtige blik op Mount Shasta hebben. Omdat ik de stop met een toiletbezoek combineer, wordt het door Henk meteen omgedoopt tot Piesta Point. Niet lang daarna rijden we Oregon binnen. We komen langs meren en vlaktes met groene akkers, omringd door bergen met voor ons uit besneeuwde toppen. Omdat we al vóór 1 uur op ons overnachtingsadres zijn, besluiten we om deze middag Crater Lake National Park al te bezoeken. Voordat we het park inrijden zien we op een bord dat de noordingang, dus de weg waar wij het park willen uitrijden, nog gesloten is. We moeten dus via de zuidingang het park ook weer verlaten. Normaal zijn de wegen eind mei/begin juni allemaal sneeuwvrij, dat is dus laat dit jaar. Het is een hooggelegen park en de sneeuwplekken langs de weg worden steeds groter en talrijker. Als we bij de ingang van het park komen, zegt de parkranger niets over de gesloten noordingang en vraag ik ernaar. Hij is inderdaad gesloten en als ik vraag of de rondweg om het meer begaanbaar is, krijg ik te horen dat het maar tot aan Discovery Point vrij is. Dat wil zeggen dat je nog niet eens één tiende deel van de hele route kunt rijden. In het stukje dat wel te bezoeken is, zijn twee uitkijkpunten. Maar op deze punten is het uitzicht wel subliem. We arriveren op Sinnott Memorial Overlook en werpen de eerste blik op het schitterende blauwe meer waarin de omringende bergen worden weerspiegeld. Je bevindt je hier ongeveer 275 meter boven het water. Dan rijden we naar Discovery Point waar je een goed zicht hebt op Wizard Island. Ook weer een niet te beschrijven mooi plekje. Jammer dat we de hele Rimdrive niet kunnen volgen en maar goed dat we besloten hadden om het deze dag nog te gaan bekijken en er niet morgen een hele dag aan te spenderen.

 

Maandag 16 juni 2008

Van Oregon naar Washington

Toen we gisteren op de camping aankwamen, was er niemand meer bij de receptie. We moesten onszelf inschrijven en via een envelop betalen. Een van de campinggasten kwam ons te hulp door ons de codes voor de toiletten en douches door te geven. Die codes heb je niet op elke camping, maar hier toevallig wel. Vanochtend is de campingbaas al vroeg op de camping bezig en Henk raakt met hem aan de praat. Hij vertelt hem dat de sneeuw tot voor kort nog tot hoog tegen de hekken van de camping lag en de sneeuwschuivers de weg nog schoon moesten maken. Hij voegt er nog aan toe: Hoezo opwarming van de aarde? In de bossen liggen hier ook nog sneeuwplekken, we zien waarschuwingsborden om de sneeuwschuivers niet rechts te passeren en er zijn uitwijkplaatsen om de sneeuwkettingen om te doen. We rijden langs een aantal meren en komen bij de Salt Creek Falls, volgens de beschrijving een spectaculaire waterval en de op een na hoogste van Oregon. We rijden de weg in en raad eens? Natuurlijk, gesloten wegens sneeuw! Dan maar meteen richting I-5 en a.s.a.p. naar ons overnachtingsadres. Het is wel een mooie rit en dit keer worden we begeleid door Mount Hood die we met zijn witte puntmuts overal op zien duiken. De snelweg wordt richting Portland alsmaar drukker en net voorbij de stad rijden we de Columbia River over. Halverwege de brug komen we de staat Washington binnen. Niet veel later arriveren we op ons laatste overnachtingsadres van deze rit naar Camano Island, waar we morgen na een reis van ruim twee maanden aankomen. Natuurlijk zien we uit naar het weerzien met onze zoon Dennis, zijn vrouw Amy en hun twee dochters Hannah en Madeline.

 

Dinsdag 17 juni 2008

Van Mount St. Helens naar Camano Island

Vanochtend vertrekken we vanaf onze camping op de toegangsweg naar Mount St. Helens richting Camano Island. We rijden vandaag alleen over bekend terrein. Een oude bekende van ons, Mount Rainier, hadden we gisteren al even gezien, maar die verschuilt zich vandaag achter de wolken. Algauw rijden we van de ene stad de andere voorbij, dat betekent dus druk verkeer. We stoppen onderweg bij een Rest Area waar de koffie gratis is. Er is zelfs een dumpstation. Ook is dit het geval bij de tweede stop die we maken, wat een service! Dan duikt Seattle op, altijd weer een fascinerende blik. Dennis belt ons als we ter hoogte van Everett zijn en vertelt ons dat we vanaf dat punt nog ongeveer een uur nodig hebben om bij hen te komen. Eindelijk arriveren we, na een reis van ruim 15.000 km, op ons eindadres op Camano Island. Het weerzien is verheugend en tussen ons en de kleine Madeline is het ijs gauw gebroken. Ze komt me zelfs spontaan een knuffel geven, dat doet oma’s hart toch wel goed. Tegen vier uur komt Hannahuit school. In het begin is ze even verlegen, maar dan vertelt ze honderduit. Erg fijn onze kinderen na twee jaar weer te zien.  

Vanaf hier schrijf ik niet elke dag meer een verslag, maar doe om de paar dagen een berichtje.

 

Vrijdag 20 juni

Met Amy en de kinderen zijn we naar het nieuwe State Park van Camano Island geweest. Amy had eten meegenomen voor een heerlijke picknick. Na deze heerlijke maaltijd aan een van de picknicktafels zijn we langs het strand gaan wandelen. Hannah verzamelde schelpen, er liggen hier hele grote. Even het winkeltje in geweest, er zijn o.a. t-shirts van Camano Island te koop maar de kinderen vonden de ijsjes interessanter. Dan naar de schommels en we spelen nog verstoppertje met de kinderen. Met de shuttlebus rijden we terug naar de parkeerplaats, dit is Madelines eerste busrit, en we rijden weer huiswaarts.  

Zaterdag 21 juni

Vandaag gaan we naar de Parade in Burlington. Een parkeerplaats is gelukkig gauw gevonden en dan lopen we naar de straat waar de parade langskomt. We vinden er een plekje en spreiden er een deken uit op de grasrand om op te gaan zitten. Na een tijdje wachten begint het. Eerst een politieauto met sirene, dan wordt een aantal vlaggen langsgedragen waarvoor iedereen gaat staan. Dit wordt gevolgd door een rij brandweerwagens, een hele rij tractors, de burgemeester in een open auto, nog wat notabelen in een koets en daar tussendoor wat muziekkorpsen, kindergroepen, cheerleaders, de rodeoclub op paarden, de squaredanceclub op een wagen en ga zo maar door. Er wordt tussendoor veel reclame gemaakt voor de plaatselijke en nationale politiek en er worden ladingen snoep rondgestrooid. Het doet een beetje oubollig aan, maar de kinderen vinden het prachtig en oma wilde het ook weleens meemaken zoiets typisch Amerikaans, met veel vlagvertoon. Als het afgelopen is, gaan we nog naar de bijbehorende ‘fair’. Hier halen we wat te eten waarna de kinderen zich vermaken op een springkussen en een ritje op een pony maken. Daarna gaan we moe allemaal weer huiswaarts.

 

Donderdag 26 juni 2008

Na diverse dagen bij Dennis en familie doorgebracht te hebben weer even een berichtje. Dinsdag gingen we met de hele familie naar het eiland op het eiland: een eiland in een meer dat op Camano Island ligt. De hond kan hier lekker uitrennen, een van de weinige plaatsen waar honden los mogen lopen. We kunnen er lopend heen, maar het is voor de kids wat ver, daarom gaan Henk, Dennis, Madeline en ik met de auto en Amy en Hannah komen na met de fiets. Na een tijdje rondwandelen en eendjes voeren gaan we weer terug. ’s Avonds wordt er een vuur in de tuin gemaakt en roosteren we marshmellows. Donderdag gaan we naar een kangoeroefarm. Amy kan niet mee omdat ze moet werken. We krijgen samen met een hele groep kinderen en ouders een rondleiding en lopen tussen de kangoeroes, walibies en andere Australische dieren. De kinderen krijgen van de gids steeds voer om aan de beesten te geven. Het wordt tamelijk hilarisch als de gids aankondigt dat we de lama’s gaan kussen: De kinderen moeten het voer tussen hun lippen houden en dan pakken de beesten het er voorzichtig met hun mond uit. De emoes worden gevoerd door de gids, omdat het niet veilig genoeg is om door de kinderen te laten doen. Een leuke middag, we genieten en maken leuke foto's. Tot slot nog even naar MacDonald, ook een hoogtepunt voor de kids.

 

Maandag 30 juni 2008

Cascade loop I

Na tijdelijk afscheid genomen te hebben van Amy, Dennis, Hannah en Madeline, vertrekken we om een 3-daagse trip te maken: de Cascade-Loop. Deze rit hebben we 5 jaar geleden ook al eens gemaakt. Toen hadden we er eigenlijk te weinig tijd voor genomen nl. 1 dag. Nu doen we het met 2 overnachtingen, dat moet royaal genoeg zijn. Als we wegrijden is het tamelijk heiig. We rijden via de I-5 naar het noorden en gaan bij Sedro-Wooley richting oosten. Eerst denk je nog: wat vond ik hier nu zo bijzonder aan? Maar als je voorbij Concrete komt, wordt het steeds mooier. De weg loopt langzaam omhoog en het duurt niet lang, of we zien een ijsgrot langs de weg. Ook zien we overal watervallen van diverse afmetingen. Dan komen we bij Gorge Creek Dam en Gorge Creek Falls, een waterval die door een smalle canyon loopt. De brug waar je overgaat bestaat uit roosters, waar je door kunt kijken. Je moet hier geen hoogtevrees hebben, want je bevind je nogal hoog boven de canyon. We passeren de Diablo Dam en bij de Diablo Lake Overlook genieten we van het prachtige uitzicht over het blauwgroene meer met rondom de bergen. We gaan langs Ross Dam en rijden verder over de North Cascades Highway. Naarmate de weg klimt, zien we steeds meer sneeuwplekken. Dan willen we naar de Washington Pass Overlook, maar balen ontzettend als het stukje zijweg hierheen is afgesloten. Het is namelijk het mooiste uitzichtspunt van de hele route! Tenslotte belanden we in Winthrop, een gezellig westernstadje. We eten hier (net als vorige keer) weer een heerlijke ‘homemade icecream’ en nemen nog een cappuccino voor onderweg mee. De camping ligt net buiten Winthrop, aan de Methow River. Er loopt een shuttlebus van de camping naar het centrum van Wintrop, maar het is ook niet ver lopen. Aangezien we het stadje al bekeken hebben, blijven we de rest van de dag op de camping.

Na een zeer warme dag, hebben we een fikse onweersbui. Onze Canadese buurman, die een paar keer langs komt voor een praatje, geeft ons wat aardappels en wortels die hij over heeft. Hij gaat de volgende dag naar huis en mag dat niet meenemen Canada in. We hebben nog veel plezier als een paar tentkampeerders hun eetspullen afspoelen in het water van de sprinklerinstallatie. Ze rennen mee met het rondje dat het water maakt, met hun bord of bestek in de waterstraal en proberen daarbij zelf droog te blijven.  

 

Dinsdag 1 juli 2008

Cascade loop II

We vertrekken met zonnig, warm weer voor onze volgende etappe. We rijden door het groene dal waar de Methow River doorheen meandert, maar de bergen zijn kaal, droog en woestijnachtig. Dan komen we op een punt waar de Methow de Columbia River ontmoet. Op onze weg komen we veel boerenbedrijven, fruitboomgaarden en wijngaarden tegen en langs de weg staan veel stalletjes waar het fruit wordt verkocht. De weg langs de Columbia is best mooi, helaas is er weinig gelegenheid tot stoppen. We eindigen in Leavenworth, een Beiers stadje. Oorspronkelijk was het een mijnwerkersstadje en er werkten mensen van allerlei nationaliteiten. Toen het stadje dertig jaar na de crisisjaren dreigde dood te bloeien, sloegen een aantal mensen de handen in elkaar om het stadje nieuw leven in te blazen. Geïnspireerd door de ligging in de alpine achtige omgeving (de bergen hier worden ook wel de Amerikaanse Alpen genoemd), koos men voor een Alpine setting en kwam uit op een Beiers thema. We kamperen, net als gisteren, weer aan een rivier: Icicle River. Dit keer aan de voet van de bergen die Leavenworth omringen. Weer dreigt er onweer, het was een zeer warme, benauwde dag.

 

Woensdag 2 juli 2008

Cascadeloop III

Met stralend weer verlaten we Leavenworth en rijden het smalle dal in tussen de hoge bergwanden, waar de woest stromende Wenatchee River ons begeleidt. We rijden de Stevens Pass over en hebben mooie uitzichten over het bergland bij onze weg naar beneden. Bij Deception Falls stoppen we en bewonderen de naar beneden donderende waterval. Via een bruggetje kun je er overheel lopen, heel dicht boven het water en dat is te voelen. Er volgt een gedeelte met veel wegwerkzaamheden, waardoor we de afslagen naar twee andere watervallen missen. Dan kom je weer een beetje terug in de bewoonde wereld, waarbij we kleine plaatsjes passeren die alleen lijken te bestaan uit wat fast-food tentjes, benzinepompen en motels. In Monroe kom je de drukte weer in die bij de nabijheid van een grote stad, in dit geval Seattle, hoort. In Everett rijden we de I-5 weer op en aangezien we de hele middag nog voor ons hebben, brengen we deze succesvol door in het Outlet Center. Rond 5 uur arriveren we bij Dennis en familie, de meiden springen op ons af als we de auto uitkomen.

 

Vrijdag 4 juli 2008

Independence Day Nog even een terugblik op een van de laatste dagen Amerika. We hebben nog net het onafhankelijkheidsfeest van de 4de juli meebeleefd op Camano Island in de vorm van een soort buurtfeest. Het werd gehouden op het eiland in het meertje, de boel was versierd met Amerikaanse vlaggetjes en de kleuren van de Nationale vlag. Het begon ’s middags om 12.00 uur met een barbecue van hamburgers en worstjes. Iedereen die kwam bracht wat mee: hartige gerechten, taarten, vruchten. Naarmate er meer mensen kwamen werd het buffet dus ook steeds uitgebreider. Er stonden tafels en stoelen en er kon meteen met eten worden begonnen. Drankjes (niet alcoholische) kon je zelf uit grote koelboxen pakken. Er was werkelijk een overvloed aan alles, het smaakte allemaal even heerlijk en het sfeertje was ontspannen. Om twee uur werd met spelletjes voor de kinderen begonnen. De ouderwetse spelletjes deden het nog goed want de kinderen vermaakten zich uitstekend met: zaklopen, eiergooien, kruiwagen lopen, afgesloten werd met een stoelendans. Om een uur of 4 waren de spelletjes afgelopen en in no time werd de boel opgeruimd en afgebroken en ging iedereen naar huis. ’s Avonds werd bij Dennis en Amy in de tuin een vuur gemaakt en werden er weer marsmellows geroosterd. Na 10.00 uur begon overal volop vuurwerk te knallen. We zijn nog met de kinderen een eindje de straat op gelopen waar we het vuurwerk goed konden zien. Vooral Hannah vond het geweldig, Madeline vond het wat minder vanwege het kabaal. We vonden het erg leuk deze typisch Amerikaanse dag nog mee te maken.

Zaterdag 12 juli 2008

Vanuit Nederland een afsluiter van onze geweldige reis, die we als de reis van ons leven hebben ervaren. Wat hebben we veel gezien en genoten. De hoogtepunten zijn teveel om op te noemen, maar dat is wel uit de verslagen op de blog te lezen. Onze reis hadden we geboekt bij en laten regelen door Tioga Tours, wat ons zeer goed is bevallen en bij een eventuele volgende reis zullen wij zeker weer graag van hun diensten gebruik maken: In totaal hebben we ongeveer 10.000 mijl/16.000 km gereden. We hebben niet bijgehouden hoeveel we aan benzine kwijt waren, de benzineprijzen varieerden nogal. In het algemeen viel het contact met de Amerikanen, na alle verhalen die we gelezen hadden, wat tegen. Verder als: ‘waar kom je vandaan’ en ‘waar ga je naartoe’ ging het gesprek meestal niet. De doorsnee Amerikaan kwam met zijn slagschip de camping op, sloot zijn kabels aan waarvan die van de tv het belangrijkste was. Dan kwamen de uitschuifbare delen naar buiten, ging de airco aan en kroop Amerika achter de buis. Je zag ze pas weer als de handel weer afgekoppeld moest worden. Desondanks hebben we toch een behoorlijk aantal sympathieke mensen ontmoet waarmee we leuke gesprekken hebben kunnen voeren, al waren het niet altijd Amerikanen. In het begin van onze trip hadden we wat problemen met de camper. Deze zijn door Cruise America (de camperverhuurder) naar onze tevredenheid opgelost. We kregen zelfs na terugkeer ongevraagd een financiële vergoeding voor het ongemak door de mankementen. De laatste weken van onze vakantie hebben we bij onze zoon Dennis en zijn gezin op Camano Island doorgebracht. Ook zij hebben ons een heerlijke tijd bezorgd. Een groot deel van de foto’s die we onderweg gemaakt hebben, is te zien op onze website www.annetteverhaaff.nl    

Deel 2

Klik hier om naar deel 1 te gaan

 

© USA4ALL & Anette Verhaaff