Kort reisverslag van de bemanning van busje 6.
Geïmmigreerde
Nederlanders (Friesland), die allemaal blij zijn dat ze nog eens
Nederlands kunnen praten. De heer van der Deusen geeft ons nog een
rondleiding over verschillende koeienbedrijven. Het bedrijf had 1800
melkkoeien en 200 stuks jongvee 250 droogstaande koeien. Het bedrijf
bezit 80 acres landbouwgrond.
Hier werd luzerne op geteeld. Er waren gemiddeld
1,2 Mexicanen op 100 koeien op het bedrijf. Ze molken er 3 keer per
dag in een 2x13 visgraatmelkstal met automatische afname en
snelwisselsysteem. 1 melkmaal duurt circa 7,5 uur. Om de melkproductie
te verhogen werd bij de koeien het hormoon BST gebruikt. Het aantal
mastitisgevallen is momenteel 16 koeien, in de winter kan dit al snel
verdubbelen.
Om even
voor 4 uur kwamen we in Tijuana aan. Tijuana is de eerste stad in
Mexico. Mexico is best wel een arm land. Dit valt vooral op door de
bedelaars en verkopers die je elke minuut van je af moet zien te
schudden. Ook de wegen zijn slecht, de stoep ligt bijvoorbeeld een
halve meter hoger dan de rijbanen. In dit land kennen ze geen APK voor
de auto’s, dit is ook maar goed ook want anders werden alle vehikels
terplekke afgekeurd. Om 7 uur moesten we weer terug bij de wagens
zijn, doordat er weer een paar leerlingen te laat waren vertrokken
kwamen we pas om 23.00 uur aan in het motel.
Maandag 1 mei
Op
Maandag hoefden we pas we om 10:00 uur in de Van te zitten omdat we
naar een plaatselijke dadelbedrijf gingen. Op dit bedrijf worden
dadelbomen (palmbomen) gekweekt voor de vruchten (waarvan we vele
soorten mochten proeven). Het bedrijf is 20 ha groot en alle bomen
worden van het begin af aan opgekweekt door scheuten die van onderen
opkomen bij oudere bomen eraf te halen en door te kweken.
Er zijn
mannelijke en vrouwelijke dadelbomen. Bij de mannelijke bomen moeten
scherpe dorens verwijderd worden omdat deze vlijmscherp en keihard
zijn. Per acre staan 50 bomen (een acre is 0,41 ha). Als dadels nog in
een vroeg groeistadium zijn worden de trossen uitgedund om er voor te
zorgen dat de dadels voldoende groot worden. De bomen worden met een
ladder beklommen waarna men zich met een gordel in de boom vastzet om
te kunnen gaan zitten. Bij het uitdunnen wordt een capaciteit van 3
bomen per dag gehaald. Er schijnt de laatste tijd een steeds grotere
vraag te komen naar grote dadelbomen die al voor de dadelproductie
gebruikt zijn. Deze bomen gaan dan voornamelijk naar de golfbanen en
brengen 2.500 gulden op. Dit is een grote bijverdienste voor de
kwekers omdat bomen waar al jaren een hoge produktie vanaf is gekomen
en nu oud zijn nog veel geld opbrengen. Deze bomen worden met een
gigantische motorzaag uit de grond gezaagd met kluit.
Vervolgens
zijn we gaan eten in het USDA (United States Department of Agriculture).
Hier kregen we uitleg over de irrigatieproblemen in deze streek.
Vervolgens gaan we nog naar een watermeloenenbedrijf en naar een
bedrijf met 1000 ha consumptiedruiven. Deze meneer is erg trots op
zijn familiebedrijf en laat ons graag de nieuwe koelcel zien en
vertelt ons vervolgens zijn succes verhaal. Zijn motto: Als het
personeel niet goed verdient, verdien je zelf ook niet veel. Hij doet
er alles aan om het personeel tevreden te houden.
Om 4:30
gaan we terug naar het motel om daar even een duik in het zwembad te
nemen. Om 19:00 uur gaan we met z’n allen een
stuk verderop de stad in om daar te gaan eten.
Dinsdag
2 mei
Vanmorgen
moesten we vroeg op want we vertrokken om 7:30 uur. Omdat we een grote
afstand moesten rijden hadden we anders geen tijd om tussentijds nog
een natuurreservaat te bezoeken. Dit natuurreservaat: “Joshua
Tree”, is het grootste, heetste en mooiste woestijngebied van de
United States of Amerika.
Het was
een divers landschap met een en al stenen en een paar dorre plantjes
(cactussen), vanaf een plaats in het reservaat konden we Mexico en de
smog van Los Angeles zien. Van daaruit moeten we een grote afstand
afleggen naar Williams. De afstand naar Williams is lang en het
landschap is erg bergachtig en steenvol, de temperatuur is 42 C (102
F). We stoppen even bij een winkel aan de route 66 en we kochten daar
souvenirs en eten en er was een mogelijkheid om naar de wc te gaan.
Vervolgens reden we verder naar het eindstation van deze dag en dit
was een klein motel in Williams. Dit is een klein boeren stadje dat
verzadigd is met motels.
Het
motel waar wij de nacht in moeten spenderen is een klein motel met de
fascinerende en artistieke kleur blauw, waarschijnlijk geschilderd
door een of andere beunhaas uit de buurt. Het interieur van het motel
is vrij oud en niet bepaald hygiënisch. Zo staat er een partij
schimmel op de douchekop en ruikt de uit de douchekop komende
vloeistof meer naar chloor dan naar water. Voor de rest valt het wel
mee.
Woensdag 3 mei
Op deze
dag reden we al om half 8 aan want we gingen naar Arizona, naar de
Grand Canyon. Dit is een reusachtig groot gat dat op onze school
bekend staat om zijn uitstekende mogelijke functie als mestopslag. Dit
gat is ontstaan doordat er op die plek 2 aardplaten onder elkaar door
schuiven, hierdoor wordt de grond omhoog geduwd. Dit is ongeveer 1 mm
per jaar. Als je naar beneden zou vallen viel je
1800 meter naar beneden en de omtrek was 500 km. We zijn hier met een
bus rond gegaan. Deze stopte op verschillende plaatsen zodat we de
Grand Canyon goed konden bekijken. Nadat we de Grand Canyon bekeken
hadden zijn we naar de Hooverdam gereden. Dit ging niet helemaal
vlekkeloos, want onze auto miste een afslag. Maar eenmaal aangekomen
zagen we hoe hier d.m.v. een hoogteverschil (+/- 100 meter) van de rivier de Colorado d.m.v. generatoren, stroom opgewekt
werd. Het water van de rivier viel namelijk 100
meter naar beneden en onderaan stonden generatoren die deze
waterkracht gebruiken om stroom op te wekken. Het was hier erg warm
toen we hier waren namelijk wel 42 C. We hadden maar 15 minuten om
alles te bekijken. De dam was gebouwd in begin jaren dertig.
Hierna
zijn we naar Las Vegas gereden naar motel 6. Deze was erg groot met
meer dan 1000 kamers. We hebben dan ook een poos gezocht voordat we
onze kamers vonden. Sommige van ons hebben toen bij het motel nog even
gezwommen en om 7 uur zijn we dan met zijn allen op weg gegaan om te
gaan eten. We zijn eerst door een verschrikkelijk groot casino
gelopen. Hier werd meer dan 10 biljard per jaar verdiend. Heel
opmerkelijk waren de gebouwen, deze waren zo groot dat je de weg
gemakkelijk kwijt kon raken. Omdat alles heel erg op elkaar lijkt werd
dit nog eens versterkt. De stad was prachtig om te zien, alles was
heel goed afgewerkt en het zag er daardoor erg nieuw uit.
De
volgende dag moesten we om 6.30 vertrekken, want we hadden een lange
reis voor de boeg, helemaal van Las Vegas naar Tulare.
Donderdag 4 mei
We zijn
om 6:30 uur vertrokken richting het rozenbedrijf in Tulare. Het
bedrijf is 5.300 acre groot, waarvan 4.800 acre rozen. Voor
vruchtwisseling wordt er 600 acre maïs gezet, verder nog uien, katoen
en knoflook. Men laat ons het bedrijf zien en zo komen we uit bij een
massa occuleerders (Mexicanen) die de rozen veredelen. Voorop zit de
occuleerder die het ras op de onderstam plaatst en vervolgens de
binder die de wond afbind. De occuleerders krijgen 32 dollar per
duizend occulaties. Een goede occuleerder haalt een dagaantal van 4000
stuks. De percelen worden beregend met een
enorme beregeningsinstallatie van 800 meter breed. Met de machine kan
in 1 keer 320 acre beregend worden. Er zijn 2 waterputten met een
grote pomp die het water uit de grond pompt. De kosten van deze
machine zijn 260.000 gulden.
Op het
bedrijf worden ook rozen ingepakt. Hiervoor is een loods gebouwd die
plaats biedt aan 160 werknemers met een machine waar de rozen op de
kop in worden gehangen, gesnoeid worden en in was gedoopt worden om
uitdroging te voorkomen. Hierna gaan de rozen in dozen om vervolgens
te worden verkocht. In het inpakseizoen (nov-maart) worden er 22
miljoen rozen verpakt. Deze regio zorgt voor een hoge productie van
rozen, zo hebben zij met 9 andere kwekers 60% van de Amerikaanse
rozenproductie in handen. Het bedrijf heeft ook enkele licentierassen
in handen. Dit zijn aparte rozen die alleen door hen vermeerderd mogen
worden. Wil een andere kweker dit soort ook hebben moet hij hier voor
betalen. Vanuit het rozenbedrijf wilden we naar Willem de Boer rijden,
maar door het uitermate stoere rijgedrag van Reutel had deze een lekke
band en hierdoor werd de rit vertraagd
Hierna
zijn we naar Willem de Boer gereden. Deze familie doet hun naam eer
aan want ze hebben met alle neven en nichten samen 60.000 melkkoeien.
Het bedrijf van Willem is 2000 acre groot en hij melkt 2300 koeien met
een gemiddelde productie van 12000 liter met 3,8 % vet en 3,3 % eiwit.
Hij maakt gebruik van BST. Bijna al het werk wordt door Mexicanen
gedaan. Zij werken 7 dagen per week iedere dag 10 uur. Ze krijgen hier
2000 dollar per maand voor. Naast deze 2000 dollar krijgen sommigen
een huis om in te wonen. Een groot gedeelte van het geld dat de Mexicanen
verdienen sturen ze naar hun familie in Mexico, of ze gaan ieder jaar
voor ongeveer 6 maanden per jaar terug naar Mexico om daar de koning
uit te gaan hangen. Al de kalveren gaan weg maar de vaarskalveren
worden als ze 450 kg wegen teruggekocht.
De
koeien worden hier in een 2x18 en een 2x24 visgraat melkstal gemolken,
3 maal daags. Iedere morgen tijdens het voeren worden de koeien op
tocht gecontroleerd en aangetekend. Ze controleerden met 3 man 400
koeien in een 25 minuten. Het insemineren deed een andere
inseminatieploeg. We overnachten in Tulare.
Vrijdag 5 mei
Om 9 uur
worden we verwacht bij het kalverenbedrijf Calftech. Het bedrijf
verzorgt 30.000 vleeskalveren. De kalveren komen als nuka’s binnen
en gaan 70 dagen apart in hokken. Hierna gaan ze met groepen bij
elkaar. Als de kalveren 300 pond wegen gaan ze naar de afmester. De
kalveren krijgen gemalen granen, maïs en melk dat uit eigen onderzoek
is samengesteld. De kalfjes zijn Holsteiners afkomstig van
veehandelaren en boeren. De kalveren worden onthoornd en gecastreerd.
Als de kalveren 120 dagen oud zijn worden ze naar Arizona en San Diego
getransporteerd voor verdere afmesting. Als de kalveren hier vet
genoeg zijn worden ze geslacht in hun eigen slachterij in Los Angeles.
Hier heeft men een eigen kwaliteitscontrole en wordt het hormoonvrije
vlees verkocht onder de naam Advantage Beef.
Om 11.00
waren we bij het bedrijf van Kees de Jong, alle kinderen van hem waren
werkzaam in de agrarische sector, zes van hem hadden een eigen
melkveebedrijf. 10 jaar geleden heeft hij een stal bijgebouwd voor
zijn dochter van 2400 koeien met 2 x 23 visgraat melkstal. Deze kostte
1000$ per ligplaats inclusief melkput. We zijn naar de kalfhokken gaan
kijken deze waren allemaal zelf geconstrueerd. Het waren er ongeveer
1000 en er zaten nu ± 800 kalveren in. We
kregen tussen de bezoeken van de bedrijven door elke keer wat te
drinken en wat te eten. Het bedrijf is in bezit van 1300 ha grond
hierop werd maïs, luzerne, druiven, olijven etc. verbouwd. Het water
werd vanuit de bergen aangevoerd en opgeslagen in een bassin. Van
hieruit wordt het tussen de rijen gepompt en trekt zo de grond in.
Voor de
toekomst wordt een nieuwe stal gebouwd deze is gebouwd op een perceel
van 60 ha incl. mestopslag, carrousel. De melkinstallatie kostte 2000
$ per stand, in de carrousel konden 80 koeien en ze konden hiermee 500
koeien per uur melken. De koeien liepen vooruit in de carrousel en
moesten er achteruit uit, dit met behulp van nevel op de neus. De
melkinstallatie had maar 2 man nodig om te kunnen werken en deze staan
aan de buitenkant van de carrousel. Na het bezoek van dit nieuwe
bedrijf gingen we terug naar het huis van Kees de Jong en hadden daar
een grote barbecue, we werden hartstikke verwend op dit bedrijf en het
eten was heerlijk. Na de barbecue was er ook nog gelegenheid om in de
grote vijver te springen en daar een paar baantjes te zwemmen.
Na het
bezoek gingen we nog op bezoek bij het bejaardenpark Sierra Village.
Hier woonden de Opa en Oma Jan en Truus. Het was een groot park met
een grote vijver, een brug erover en daarachter een grote molen. Deze
molen werd gebruikt als koffiehuisje en voor de bejaarden om te
buurten.
Na het
bezoek aan het bejaardenpark van Opa en Oma zijn we nog naar het
bedrijf gegaan van Twan van der Heide. Dit bedrijf was een combinatie
van een gewoon bedrijf en een praktijkbedrijf van leerlingen in de
omgeving. Het bedrijf had 132 melkkoeien deze werden gemolken met een
zij aan zij stal deze was de op een na efficiëntste melkstal die ooit
ontworpen is, dit omdat deze de meeste capaciteit per man heeft,
alleen de carrousel heeft nog een hogere capaciteit. Per
koe molk hij 12500 kilo met hormoonbehandeling, hij stond met deze
produktie op de 11e plaats van de regio. De praktijkschool
had verder ook nog een paar klaslokalen om de praktijklessen te
volgen. Het opleidingsniveau staat er op een laag pitje en wil je de
opleiding niet halen moet je toch wel een echte randdebiel zijn aldus
Twan.
Vanuit
Twan zijn we weer terug gegaan naar ons motel 6 om de dag erna weer
vroeg uit de veren te zijn.
Zaterdag
6 mei
Om half
8 zijn we bij het motel vertrokken om het Sequoia park te bezoeken. Na
2 uur rijden komen we bij het park aan. We hebben geluk en kunnen
zonder te betalen binnen komen omdat we zogenaamd bosbouwers zijn. Na
het volgen van vele kronkelweggetjes komen we op de top aan. Hier ligt
nog plaatselijk sneeuw en het is hier 11 oC. De sequoia’s
die in het park zijn zijn enorm groot en dik (11 meter doorsnee). Doordat de bomen zo enorm dik
worden wordt het zand rondom de boom op een hoop gedrukt en hierdoor
komt er een brandvrije zone rondom de boom. Bovendien hebben de bomen
een zeer hoge leeftijd. Louis, onze bioloog,
weet veel over deze bomen te vertellen. De bomen zijn soms wel
2000 jaar oud en hebben een zachte 30 cm dikke bast die niet goed
brand maar smeult. De kern van de boom is superhard en is niet vatbaar
voor schimmels, hierdoor kan de boom niet rotten en duurt het 2000
jaar voordat een dode boom wegrot. Na een korte wandeling vervolgen we
de reis naar Salinas. Na enkele uren rijden komen we bij Harris Ranche. Het houden van
zo veel mogelijk stuks vleesvee per ha! Momenteel zijn er 93000 stuks
op 700 acres. Maximaal kunnen er 120.000 stuks gehouden worden. De
kalveren komen het bedrijf binnen op een leeftijd van ongeveer 120
dagen. 70 % van de dieren zijn stieren die gecastreerd worden of
reeds gecastreerd zijn. 30 % is vaars. De dieren worden gemest
tot een gewicht van ongeveer 600 kg. Al het voer wordt aangekocht en
op de eigen mengvoerfabriek gemixt. Alfalfa, granen en bijprodukten.
Harris heeft een eigen slachterij waar een 750 dieren per dag geslacht
kunnen worden. Het vlees wordt vermarkt als Harris-beef in o.a.
supermarkten en in eigen restaurants.
Iedere
bezoeker dient na het eten een enquête formulier in te vullen of het
vlees ook lekker was en of er aan de smaak nog wat veranderd moet
worden. Dit kunnen ze dan doen door de samenstelling van het voer aan
te passen. In het restaurant zijn ook veel spulletjes te koop zoals
een pinokkio en knuffelbeertjes. Het restaurant ziet er erg mooi en
duur uit. Dit was ook te zien aan enkele gasten die er binnen kwamen
om te gaan dineren. Na dit bezoek reden we weer naar onze motel 6 om
ons te kunnen gaan ontspannen.
Zondag
7 mei
Dit is
een dag voor eigen invulling.
De
leraren wilden wel naar Montery toe rijden, omdat de meeste leraren te
moe waren om verder naar San Fransisco te rijden. Montery is een
redelijke grote toeristische stad met een eigen strand ook al is
dat maar een paar vierkante meter groot tot zover we het gezien
hebben, Verderop zalwel ergens een groter strand liggen. Er zijn verscheidene
winkels waar je van alles kunt kopen. Ook Seaworld is er. Hier kun je
de onderwaterwereld bekijken. Een nadeel is dat de entree overal vrij
duur is. Een andere bezichtiging is het Waxmuseum, hierin staan
allemaal van wax gemaakte beelden, op zich ook weer vrij mooi om te
zien alleen kost de entree $20 per persoon, dus hebben we het maar
weer uit ons hoofd gelaten. ‘s Avonds gingen we bowlen en dat was
wel leuk. Dit was eindelijk een dag zonder de boomtelers.
Wat zij
die dag deden staat hieronder beschreven.
De groep
boomtelers is onder begeleiding van aanleg en onderhoud deskundige
Reutel naar de Redwood’s getrokken. Dit bos staat vol met Sequoia
sempervirens. Deze bomen zijn gigantisch groot en hoger dan de Sequoia
denderon, maar minder dik. Na een bezoek aan dit park zijn we naar San
Francisco gegaan en hebben we de Golden Gate Bridge bezocht. Vanuit
dit punt was ook het eiland Alcatras te zien. Hier staat een
gevangenis waar geen ontsnappen mogelijk is. Omdat we nog tijd over
hadden zijn we ook nog even naar China Town gegaan. Hier waan je je
echt in China omdat alles er in Chinese stijl gebouwd is en het er
barst van de Chinezen. Hier hebben we gegeten en zijn daarna terug
gegaan naar Salinas om te gaan bowlen. Na afloop zijn we terug naar
het motel gegaan om hier te overnachten.
Maandag 8 mei
Maandagmorgen
gingen we naar T&A. Dit was een Japans en Amerikaans
familiebedrijf dat sinds 1945-1946 bestaat. Het had 2300 werknemers.
90% zijn Mexicanen. Iedereen begon op het veld en konden zich dan
hoger opwerken o.a. door het volgen van cursussen. Ze worden ingedeeld
in het werk waar ze het beste in waren. Dit bedrijf verzorgde de teelt
en de verwerking en vermarketing van groenten. De Mexicanen kregen hun
eigen huis met ondersteuning van T & A. Ze werken in 2 ploegen 6
dagen per week. Van 6 uur ‘s morgens tot 6 uur ‘s avonds. De
groentes werden verwerkt in een fabriek. Hier was het + 4 oC.
Alles was hier heel hygiënisch, we mochten geen sieraden of kauwgum
hebben bij de rondleiding. Dit kon tussen het eten komen en dan moest
de hele partij open gemaakt worden en gecontroleerd.
Dit
bedrijf had $ 1.000.000 betaald om Bugs Bunny op de voorkant van hun
verpakking van wortels met dipsaus te hebben. Dit waren 2e keus
worteltjes en werden vooral aan scholen en kinderen verkocht
Deze kosten $ 1.99 bij de winkels en dit had een kostprijs van
$ 0.50. Daarna gingen we naar de kwekerij
afdeling. Daar hebben we gekeken hoe het gezaaid werd dit gebeurde in
traytjes, er konden er 270 in een tray en dit gebeurde automatisch. De
zaadjes werden d.m.v. vacuüm
aan een rol gezogen en vervolgens door water in een vakje met potgrond
op de tray gespoten. Vervolgens komt er een deklaagje over heen tegen
het uitdrogen en dan gaan ze over een lopende band en daar worden ze
besproeid en als ze dan klaar zijn worden ze in een rek gezet.
Daarna
gaan ze naar de tunnelkas met zijventilatie om te groeien tot
materiaal wat uitgeplant kan worden op het land. Ze hebben dan
ongeveer een maand in de kas gestaan. Meloenen waren ongeveer 1 gulden
waard. Ze hadden verder broccoli, groene bloemkool, selderie en
verschillende soorten sla. Als de plantjes
gepoot zijn worden de traytjes weer hergebruikt dit gebeurt door
middel van stomen. Dit stomen gebeurt gedurende 45 minuten en bij en
temperatuur van 60 oC. Zo werden de traytjes ontsmet. Deze
traytjes kosten 5 gulden per stuk.
We zijn
toen in een groot overdekt winkelcentrum gaan eten. Er was hier een
Mac Donalds en diverse andere winkels en eetgelegenheden. Daarna zijn
we naar 2 broers Jefferson gegaan. Zij hebben artisjokken, sla,
bloemkool en broccoli. Veel van hun spul werd geëxporteerd naar Azië,
onder andere veel na Japan. Hij vertelde dat hij niet zo groot was.
Hij had ongeveer 2000? acre. We hebben toen naar zijn sla, artisjokken
en bloemkool en watervoorziening gekeken. Daarna zijn we naar
rupstractoren van HI van 370 pk gaan kijken die overal konden werken
waar wij in de grond zouden zakken. Het was echt apart om te zien hoe
die door een blank staand moeras kon rijden. In 1995 had hier een
overstroming plaats gevonden. Daardoor was de grond dicht geslipt en
zo werd geëgaliseerd mbv laser en de grond werd los getrokken.
Vervolgens
zijn we gaan tanken en terug gegaan naar het hotel. S’avonds is een
groot gedeelte van de groep mee gegaan terug naar het winkelcentrum
van die middag en hebben daar souvenirs en kleding gekocht.
Dinsdag 9 mei
We zijn
deze dag om half 10 vertrokken. Via een toeristische route met een
fantastisch uitzicht langs de zee naar San Lois Obispo gereden. We
zijn regelmatig gestopt en hebben daar naar de eekhoorntjes en meeuwen
gekeken. Laat in de middag kwamen we aan en zijn toen het stadje gaan
bekijken. Hier stond een kerk, één van de eerst missieposten van de
Spanjaarden.
Daar
konden we niet in omdat die 10 minuten geleden gesloten was. We zijn
toen door de Chewinggum street gelopen deze was helemaal beplakt met
kauwgum van de grond tot het hoogste puntje van de muren. Er waren
zelfs teksten geschreven met kauwgum. Daarna zijn we in groepjes gaan
eten en hebben inkopen gedaan.
Woensdag 10 mei
We zijn
deze dag om 8.30 uur
vertrokken naar de universiteit Calpoly. Deze heeft onder meer een
afdeling veehouderij en plantenteelt. Als eerste zijn we gaan kijken
naar de creamery. Deze afdeling maakt van eigen geproduceerde melk
producten als kaas en boter. Deze producten werden verkocht op
de universiteit zelf en aan enkele lokale winkels. De afdeling
veeteelt had 120 koeien die daar 2 keer per dag
gemolken werden in een 2 x 8 visgraat rappit exit.
Al het
werk werd verricht door de studenten zelf en ze werden voor hun werk
ook betaald. Alleen voor bepaalde
specialistische dingen werden mensen van buitenaf ingehuurd. 30 % van
de koeien zijn Yersy koeien en de rest van de koeien waren HF koeien.
Het voer bestond uit katoenzaad, bietenpulp geplette maïskorrels,
alfalfa. De koeien werden
2 keer per dag met gevoerd met de mengwagen. De
afdeling tuinbouw heeft een schitterende siertuin die vele soorten en
cultivars bevat.
De tuin
is aangelegd door studenten en dient als assortimentstuin en tevens
als afstudeerproject voor de studenten op de universiteit. De planten
die in de tuin stonden waren afkomstig uit diverse delen van de wereld
en kunnen door het gunstige klimaat hier goed gedijen. Tevens was de
schooltuin een rustige plek waar mensen tot rust kunnen komen en er
werd elk jaar door de dramaklas een stuk van Shakespeare opgevoerd in
de schooltuin.
Na het
bezoek aan de universiteit zijn we gaan lunchen in de Madonna Inn. Dit
wel heel bijzondere restaurant kenmerkt zich door zijn roze kleur en
bijna alles in dit restaurant is roze. Als eerste mochten we in het
restaurant rondkijken. Opmerkelijk was het herentoilet. Het was
uitgerust met een waterval. Het restaurant werd voornamelijk door
zakenlui gebruikt voor zakendiners.
Na de
lunch gingen we naar een avocadoteler. Deze teler heeft een areaal
land in bezit van ongeveer 800 acre, waarvan er ongeveer 160 in
gebruik waren voor de teelt van avocado’s. De man die ons rondleidde
was na de 2e wereldoorlog naar California gekomen om hier een nieuw
bedrijf op te zetten. Inmiddels was hij al 83 en nog steeds werkende
op zijn bedrijf. Hij heeft 4 zoons waarvan er 3 in het bedrijf
meehelpen en die ook rondom het bedrijf wonen. De teelt van
avocado’s is een 1.5 jarige teelt. De plant vormt het eerste jaar
bloemen en deze bloemen groeien in 1.5 jaar uit tot een paarsachtige
vrucht. Omdat de vrucht er 1.5 jaar voor nodig heeft om uit te groeien
tot een volwaardige vrucht zagen we dat er vruchten aan de boom hangen
in 2 verschillende groeistadia. Avocado’s hebben na de aanplant er 4
jaar voor nodig om vruchten te kunnen dragen, het gewas groeit niet
erg snel en heeft eigenlijk geen snoei nodig, maar na een bepaalde
tijd worden de bomen gewoon afgezaagd en dan lopen de bomen weer
opnieuw uit om na 4 jaar weer vruchten te kunnen dragen. De rijen
avocado’s staan in een boog dit om het water geven te
vergemakkelijken. Om de planten water te kunnen geven heeft hij een
eigen stuwdam aangelegd, dat dient als wateropslag voor zijn kwekerij.
Vanuit dit reservoir kan hij alle avocado’s water geven. Dit hoeft
overigens niet zo heel vaak, slechts 1 keer per week. De baas zelf was
een trotse jager die er ondanks zijn hoge leeftijd nog altijd graag op
uittrok om op beesten te gaan jagen. In zijn huis zagen we
verschillende beesten die hij in de loop der tijd doodgeschoten heeft
en opgezet. De dieren zijn afkomstig uit alle denkbare plekken van de
wereld o.a. Mexico en Canada. In zijn planning stond nog een jacht in
Iran waar hij erg naar uitzag.
S’avonds
stond een graduate-party op het programma in de discotheek van San
Louis Obispo.
Deze
discotheek kenmerkte zich vooral door de scheiding in het midden die
diende als scheiding tussen minderjarigen (minors) en meerderjarigen.
Onder meerderjarig valt iedereen boven de 21. In Amerika is het
namelijk gebruikelijk dat alleen maar mensen boven de 21 jaar alcohol
mogen drinken en dit wordt daar ook strikt uitgevoerd. Zo moet een
meerderjarige voor het binnengaan van de discotheek zijn paspoort
laten zien of hij wel zeker 21 is en dan krijgt hij een onzichtbare
stempel die alleen zichtbaar wordt onder een speciale lamp. Met die
stempel kun je dan naar de bar gaan waar ze wel alcohol mogen
schenken. De rest van de mensen daar krijgt een grote blauwe stempel
waarop staat minor. De discotheek kenmerkt zich niet alleen door de
scheiding in het midden van de zaal, maar ook door allerlei kraampjes
langs de zaal waar je spelletjes kunt spelen, maar waar je ook kunt
eten. Overigens werd de zaal pas halverwege ‘opgebouwd’ dat wil
zeggen er werden schotten geplaatst en de stoelen die in het midden
van de zaal stonden werden opgeruimd. De muziek aldaar was voor het
grootste gedeelte een remix van al bestaande nummers en dan gedraaid
op een eigen manier.
Donderdag 11 mei
We zijn
deze dag om 8.30 vertrokken voor een excursie naar een kasrozen
bedrijf.
Dit
bedrijf dat bijna geheel Nederlands is voor wat betreft de technologie
is 8 ha groot en er werken daar ongeveer 55 mensen. Er worden in de
kassen, allemaal plastic breedkappers, meer dan 50 verschillende
soorten rozen geteeld. Er worden zoveel soorten
geteeld, omdat de klant dit vraagt. Het Amerikaanse systeem werkt
namelijk heel anders dan het Nederlandse systeem. Een Amerikaans
bedrijf moet zelf op zoek gaan naar zijn klanten en in Nederland doet
de veiling dit voor de teler. Omdat de Amerikaanse bedrijven zelf op
zoek gaan naar de klanten, fungeren ze eigenlijk zelf als veiling. Ze
moeten dus ook de taken van een veiling vervullen, zoals de bloemen in
de dozen verpakken met verschillende kleuren en soorten bij elkaar. De
kwekerij verschilt in het teelttechnische gedeelte niet veel van de
Nederlandse bedrijven. De techniek is hetzelfde, alleen het klimaat is
hier warmer zodoende is hier niet zo’n degelijke kas nodig en hoeft
er minder gestookt te worden.
In de
loods kregen we een machine te zien waar de gesneden rozen van de kas
opgelegd worden. Met behulp van een computer wordt de plant helemaal
gescand op lengte en openheid van de bloem etc.. Zodoende weet de
computer met wat voor kwaliteit hij te maken heeft en dan wordt de
roos gedropt bij de desbetreffende kwaliteitssortering. Als er
voldoende rozen van dezelfde kwaliteit waren, werden ze gebost en in
plastic geseald. De rozen werden verkocht van New York tot Canada, aan
supermarkten en aan winkeliers.
Na deze
excursie gingen we eten in een soort open lucht restaurant vlakbij het
water. Vervolgens zijn we naar een Gerbera kwekerij gaan kijken. Een
man vertelde ons daar dat er vroeger veel vrachtvluchten van Amerika
naar Nederland waren, maar dat de vliegtuigen praktisch leeg terug
kwamen en de KLM is toen subsidies gaan geven zodat de import vanuit
Nederland goedkoper werd en zodat de retour vluchten ook vol kwamen.
Op die manier kwamen er veel gerberas naar Amerika en daar zijn
afzetkanalen voor gevonden. Op zeker moment werden de subsidies
afgeschaft en werden de Nederlandse gerbera’s in Amerika te duur.
Het bedrijf wat we bezochten was daar op ingesprongen en zij hebben
gerbera’s in Amerika gekweekt om zo de afzet kanalen te vullen met
“goedkopere” Amerikaanse gerbera’s. Ook werd er verteld dat een Nederlander
9 x zo snel een bloemetje koopt als een Amerikaan. Ze zijn nu aan het
proberen deze markt verder te ontwikkelen.
Na dit bezoek zijn we naar een
orchideeënkweker geweest. Deze kweker teelt vele soorten orchideeën
in vele kleuren. De orchideeën worden maar enkele malen per jaar
gesneden, omdat de Amerikaan alleen maar bij speciale gelegenheden
bloemen koopt. De bloemen werden gesneden rond moederdag en voor
trouwerijen. Zodoende was de markt in de zomer beter dan in de winter,
omdat er in de zomer veel meer trouwerijen plaatsvinden. De
orchideeën werden allemaal apart verpakt met water en in een grote
doos met ongeveer 20 stuks erin en vervolgens verkocht naar de
winkelier toe. Het bedrijf was ongeveer 7 Ha
groot en had tevens een eigen winkel naast de kwekerij waar mensen de
orchideeën kunnen bekijken en ook kunnen kopen. De
teelt van de orchideeën gebeurt in pot en op pallets. De kas werd op
een bijzondere manier gekoeld namelijk met water en met ventilatoren.
Grote ventilatoren aan de zijkant zuigen vanaf de andere zijkant lucht
aan van buiten. Voordat de lucht de kas inkomt stroomt het door een
matras van water. Dit water koelt de lucht behoorlijk af tot een
aangename temperatuur.
Tenslotte
reden we naar Los Angeles naar onze wel bekende Motel 6 en hebben ons
om 7 uur nog eens samen gezet in de loge voor een afscheidswoordje en
woord van dank. Een deel is hierna nog wat gaan eten, spullen inpakken
en slapen.
Vrijdag 12 mei
De allerlaatste
dag in de USA begon voor ons wel erg vroeg namelijk al om 5.15
vertrokken we richting Alamo waar we onze busjes terugbrachten. Van
daaruit gingen we met de Alamobus naar het airport van LA waar we om 6
uur aankwamen om in te checken.
Om 8 uur
zaten we in het vliegtuig naar Mineapolis, waar we een tussenstop
maakten op weg naar schiphol. Na 1.5 uur wachten op Mineapolis airport
vertrokken we naar schiphol waar we om ongeveer 6 uur aankwamen. Van
daaruit gingen we met een bus terug naar het Aoc te Horst.
Bus
6, Amerikareis 2000. -
Tonny Peters, Erik Weijers, Ruud Geukemeyer,
Roel Deckers, Dré Derikx, Tasja
van Stiphout, Fieke Hermans, Theo Boumans.
