Onderstaande lijst zat in elke reiskoffer tegen het deksel geplakt en werd ook thuis aan kennissen en familieleden gegeven.
Onderstaande lijst geeft alle info over de hotels
Deze lijst was ter kontrole van de betalingen. U ziet slechts weinig hotels moesten op voorhand betaald worden.
USA 2006 ofte met 5 personen 31 dagen onderweg in cijfers.
Voorbereiding: 1000 dagen
Airmiles: 13000
Aantal vluchten: 5
Bezochte luchthavens: 6 (met inbegrip van GC luchthaven in Tusayan)
Aantal huurwagens: 2 (Dodge Durango en Grand caravan)
Aantal gebruikte shuttle, taxi , metro en busdiensten: 14
Afgelegde miles: 4505
Afgelegde kms:7208
Aantal boottrips: 2
Aantal gevaren kms: 17
Aantal hotels: 20
Bezochte staten: 11
Bezochte Nationale Parken: 11
Overige bezochte parken (state parks e.d.): 17
Bezochte musea: 9
Bezochte pretparken: 1(Universal studios)
Bezochte dierenparken: 1 (Monterey Bay Aquarium)
Hoogste bereikt punt: 3031m (Tioga Pass)
Laagste bereikt punt: zeeniveau
Hoogste bereikte verdieping in gebouw: 86ste (Empire State Building)
Langste dagrit:West-Yellowstone - Moab: 897 km.
Kortste dagrit: Moab - Arches NP - Moab: 90km
Langste dag: eerste: 27h 30
Kortste dag: laatste dag San Diego: 13h
Dag 1: O’ Hare luchthaven Chicago: eerste kennismaking met de USA
Dag 2: rondleiding Mormonen in SLC, zwemmen in het Bear Lake
Dag 3: Inspiration point (Grand Teton NP), etentje in Trappers Grill.
Dag 4: Artist Point , Hayden Valley en uitzicht Dunraven pass(Yellowstone NP)
Dag 5: Old Faithfull en ongeval
Dag 6: Idaho (Targhee en Caribou Nat. Forest) - kennismaking met het Coloradoplateau en woestijn voorbij Price.
Dag 7: Dead Horse point en Mesa Arch
Dag 8: Coloradoriver rafting en sunset Delicate Arch
Dag 9: Cliff House en avondrit door de woestijn naar Bluff
Dag 10: Gooseneck SP , Yavapai Viewpoint GC, slang en El Tovar
Dag 11: Vlucht over de GC, Horseshoe Bend
Dag 12: Glenn canyon dam, Bryce Canyon evening rimwalk
Dag 13: sunrise Bryce Canyon, Zion Overlook
Dag 14: Angels landing, All you can eat experience, walking on the LV strip
Dag 15: Gen. Shermantree, Moro Rock
Dag 16: omgeving Gen. Granttree, Glacier Point, Tunnel View (Yosemite NP)
Dag 17: Yosemite Falls, Olmsted point
Dag 18: South lake Tahoe Beach
Dag 19: Golden gate Bridge, Ocean Beach
Dag 20: Cable Car SF, Alcatraz, Fisherman’s Wharf
Dag 21: Monterey bay aquarium, 17 Mile fietsrit
Dag 22: flarden van Big Surkust, Piedras Blancas zee-olifanten, entree in Hollywood
Dag 23: Universal studios
Dag 24: Walk of Fame
Dag 25: Cabrillo NM, Coronado Hotelomgeving
Dag 26: Balboa park, avondfietsrit op Shelter island
Dag 27: rit naar Manhattan, Times Square
Dag 28: Ground Zero (kapel), Brooklyn Bridge, Empire State Building
Dag 29: Central park, Metropolitan museum
Dag 30: Entrepid en Concorde bezoek, Fifth avenue wandeling
Lekkerste ontbijt: The Inn at Temple Square.
Lekkerste dinner: Fishwive restaurant
Beste dinner ervaring: El Tovar
Craziest Meal ervaring : All you can eat in Orleans hotel in LV.
Beste Italiaan: Pasta Jees Moab
Beste hotelervaring: Beachcomber Inn Pacific Grove bij Monterey
Duurste en mooiste hotel: El Tovar (Grand canyon)
Slechtste hotelervaring:Stony Creek Lodge en Yosemite Viewhotel
Vriendelijkste hotelreceptie: The Inn at Temple Square (SLC) en Recapture Lodge (Bluff)
Beste vlucht: San Diego - New York
Mooiste staat (natuur): utah
Meest gevarieerde staat: California
Meest groene staat: Wyoming - Idaho
Prettigste steden: SF en San Diego
Prettigste platteland: Noord-oost Idaho
Ongezelligste stad: bepaalde wijken van LA
Ongezelligste plattelandsstreek: buurt van Page
Mooiste NP : Yellowstone NP en Bryce Canyon NP
Indrukwekkendste NP: Grand Canyon NP
Meest gevarieerde NP: Yellowstone NP
Drukste NP: Yosemite NP
Minst gepromote NP: Canyonlands NP
Mooiste wandeling: Angels Landing (Zion)
Meest vermoeiende wandeling: Delicate Arch tussen 35-40°
Mooiste kust: 17 Mile drive per fiets.
Beste shopping: Manhattan.
Aangenaamste klimaat: San Diego
Heetste plaatsen:SLC , Moab en Las Vegas (boven 40°)
Koudste plaatsen : Mammoth Hot springs (motregen) en San Francisco (19-20°)
Als we terugblikken op onze reis zijn we verbaasd dat we dit voor elkaar gekregen hebben. Toch hebben we onderweg nooit momenten van grote stress beleefd. Het ongeval in Yellowstone (met zeer bereidwillige hulp van de locals en rangers), het etensprobleem in Yosemite en Sequioa (deels door mijn eigen schuld) en de Navajotroubles vielen achteraf best mee. Overigens is alles van een leien dakje verlopen, dankzij de minutieuze voorbereiding. Als we op de bonnefooi rondgereisd hadden en nergens kaarten , boottochten of vluchten besteld hadden zou het plaatje er heel anders uitgezien hebben en uiteraard meer stressy. In de grote parken zaten inderdaad alle hotels vol. Ook het reizen met het ganse gezin (5 personen) was een reden ter voorbereiding. We hebben overal samen in grote kamers en suites kunnen slapen en dit zonder meerprijs. Het hotelprijsplaatje voor 5 personen en 29 nachten met ontbijten reikte niet aan 3000€. Het vroegboeken zat hier ook wel voor iets tussen. Maar anderzijds moesten we nergens, buiten dan de NP-hotels (El Tovar, Bryce, Yosemite, Signal Mountain en Stony Creek) op voorhand betalen en zelfs cancellen tot op 1 dag voor aankomst kon op de meeste plaatsen.
Door dat er veel afwisseling zat in de dagelijkse ritten was verveling nooit troef. De relatief saaiste ritten waren de verlengde rit naar Moab (waar de Bingham Copper Mine wegviel en het museum in Price ook wat onder de verwachtingen bleef) en de lange woestijnrit naar Sequioa (stoppen was hier zelfs schadelijk voor de gezondheid). Wat een geluk dat we de lange prairieritten tussen Denver en Cody toch in extremis geschrapt hebben. Ook Big Sur ging een beetje de mist in doch die fantastische 17Mile fietsrit en de zee-olifanten maakten toch veel goed. HWY 1 in Big Sur moet je tussen 2 en 5pm doen om zeker niet door de mist verrast te worden. De Pacifische kust die willen we nog wel eens terug zien.
Acht dagen rondtoeren in de Grand Circle is wel de limiet als men er met familie rondtrekt. Het Redrockitis virus begint na een week de kop op te steken. Alhoewel de parken elk een andere variatie op hetzelfde thema (rode rotsen) brengen , waren we toch tevreden dat een rafting, Mesa Verde, de GC vliegtrip, de Glenn canyon Dam in het programma opgenomen werden ter afwisseling. Alhoewel men met gerichte wandelingen (Wave, Paria River, Grand canyon oversteek, Zion) en met een kleinere homogene groep hier nog vele mooie dingen kan ontdekken en beleven, wat andere forumleden al meermaals aangetoond hebben.
Veel plezier hebben we ook beleefd aan enkele strategische hotelkeuzes. SF zonder auto vanaf Lombard Street, Signal Mountain Lodge aan Jackson lake (Tetons), Garden City, El Tovar, Bryce Canyon Lodge, doch vooral Radio City Appartments, Hollywood Celebrity Hotel en het Beachcomber Inn hotel met zijn unieke mogelijkheden waren een schot in de roos.
De American way of life viel goed mee. De Amerikanen zijn meestal zeer vriendelijk en hulpvaardig. Met bepaalde groepen (Navajo’s, Chinezen) liep het wat stroever, doch hun verhouding met de Euro of Afro-amerikanen loopt ook niet van een leien dakje, hoorden we hier en daar vertellen. Echte probleemgebieden hebben we uit veiligheids-overwegingen niet doorkruist, doch de avondrit naar Hollywood gaf ons een voorsmaakje van het echte “zware” leven in bepaalde gure stadswijken.
Ook het eten viel, vooral ’s avonds, goed mee. De gratis refill van het Westen en de enkele “All you can eat”-gelegenheden liggen nog vers op ons netvlies. En ja die Europese (Vlaamse) ontbijten, die begonnen we wel te missen op het einde.
Alhoewel we in het hoogseizoen rondtoerden , viel de drukte op de wegen nog best mee. Die file op de laatste kms van onze reis in het Westen was echt te gek. De snelheden zijn te vergelijken met de Europese. Op rustige wegen zonder veel huizen, rotsen of panelen langs de weg kan je al eens wat achterstand inlopen.Doch steeds naar voor, achter en naar boven kijken, want heli-kontroles vinden steeds meer ingang.
Wat de luchthavenkontroles betreft viel dat nogal best mee. Op het hoogtepunt van de skyterror (in San Diego), waren we op een 5-tal minuutjes door de binnenlandse kontroles. In Chicago duurde het ook maar een 10-tal minuutjes (met vingerafdrukken en al).
Natuurlijk hebben we ook een geplande bezoeken moeten afzeggen: Seaworld (einde reis en bezoek in de nabije toekomst wordt gepland), het Exploratorium in SF (te weinig tijd), de HWY 12 hadden we wat verder willen ontdekken (alhoewel het gedeelte doorheen de Red Canyon al de moeite waard was). Vooral Antelope Canyon was een streep door de rekening. We werden er echt verrast door de onvriendelijkheid van die Navajo’s. Op een bepaald moment voelden wij ons bijna als misdadigers. Het is big business in Page. Waarom niet mijn vrouw en de kinderen die niet meegingen toelaten op een schaduwrijke plaats en hen eventueel tegen betaling iets fris aanbieden ter afwachting. Neen, we moesten zelfs bijna betalen om even te overleggen op hun parking in onze verhitte wagen, echt te gek. Spijtig genoeg hadden we die dag de hotelsleutels al afgegeven. Het Navajogedrag stak schril af tegen dat van gentlemen Jim Hook in Bluff (gratis extra kamer). Ook de schamele Navajostulpjes langs de weg deden onze wenkbrauwen fronsen. Joe Cockers “With a little help of my friends” hebben ze in Noord-Arizona blijkbaar nooit gehoord.
Desondanks was de algemene teneur zeer positief. Op de een of andere manier werden de door alle gezinsleden gestelde verwachtingen ruimschoots ingelost. Dit is voor herhaling vatbaar. De vraag is of ik daarvoor een ander weblog moet opstarten, want dit weblog barst in augustus 2008 zeker uit zijn voegen.
In het vliegtuig zagen we voor de 2de maal Ice Age 2. De 2 maaltijden waren OK.Slapen zat er niet in. We vlogen altijd met het licht mee. Amper enkele uren donker en toen naderden we al de Engelse kust bij Europese dageraad.
In Zaventem stond Ivo ons al op te wachten met de Sharan. Ook de souvenirzak was heelhuids meegekomen. Over bagage overigens geen klachten, ondanks 4 vluchten.Thank you AA. Men had de voorbije weken in België een zondvloed meegemaakt. En het zou nog blijven regenen. Ons vakantie gevoel ebde snel weg, maar die prachtige herinneringen zullen eeuwig blijven.
PLANNING: (klik hieronder voor het roadbook)
VERSLAG
Onze 4de en laatste dag New York is aangebroken. Deze derde nacht is nog het best meegevallen, ook aan het nachtelijk gedruis van Manhattan went men blijkbaar. Het probleem zit hem in de airco/ventilatie systemen die in de ramen gemonteerd zijn. De isolatie is hier niet zo goed als in het omringende glas, wat hat minder geluidsarm maakt. Wij vroegen ons af hoe het in de winter eraan toe gaat. Die koude lucht komt dan toch ook sneller in de kamer!
Tijdens het ontbijt bespraken we onze plannen. De vrouwen wilden weer gaan winkelen en wilden richting Macy’s en omgeving. Andreas en ik besloten naar de Intrepid te trekken, een bekend vliegdekschip van WWII dat als museum opengesteld was en permanent voor anker lag aan de Westoever van Manhattan, toevallig juist op de hoogte van ons appartement. Wij hoefden slechts een 7-tal blokken te lopen.
Wat Andreas geweldig interesseerde was de Britse Concorde die men kon bezichtigen naast de Intrepid. Als men de kostprijs van een Concordevlucht bekijkt, destijds al 3000€ en meer en men ziet dan hoe weinig comfort en vooral zitplaats elke passagier had, dan ben ik dik tevreden met de vliegtuigen waarin we tot nu toe gevlogen hebben.
De Intrepid is een ontzagwekkend groot schip. Op het bovendek staan wel 20 vliegtuigen opgesteld, waaronder het snelste ter wereld de Lockheed Blackbird (mach 3.4).
Veteranen leiden je rond in het binnensschip, de matrozenvertrekken, de vliegtuigenliften, briefingroom enz… Dit schip heeft Iwo Jima meegemaakt en de Japanse overgave. In de grote binnenhangar staan tentoonstellingen over Vrede, de US Navy, het leven aan boord van de Intrepid in oorlogstijd (met filmpjes), alsook een 3tal simulatoren, oa eentje waarmee je de G-force kan testen.
Rond 12pm zat ons bezoek erop en trokken we terug richting Midtown. We wilden nog eens Fifth Avenue aflopen, langs de Patricks Cathedral lopen en zo via Rockefeller Center en Radio City terug naar het appartement. Om 2.30pm zou immers de shuttle ons komen ophalen. Overal heerste een vrijdagmiddagdrukte. Vele kantoorbedienden stonden buiten een cigaretje te paffen. Op Rockefeller Plaza waren alle tafeltjes bezet.We konden wel een koppeltje strikken om een foto van ons te nemen.
Aan het appartement aangekomen zaten de anderen al klaar in de lounge. We dachten samen nog iets te gaan eten, doch dat hadden ze al gedaan. Dus gingen Andreas en ik snel naar de Sbarro op de hoek met Broadway. Je moet hier betalen per gewicht. Spijtig genoeg geen refill, op dat punt lijkt NY op Europa.Toen we stipt om 2.30pm terug aan het hotel waren, zagen we dat de shuttle driver reeds onze koffers aan het inladen was.
Op weg naar JFK reden we nog langs Times Square, de Empire State Building en raakten we nog in een file betrokken . Een shuttlebusje van en andere maatschappij was betrokken in een ongeval. Het toeval wil dat het die maatschappij was met wie we wilden naar Manhattan (en terug ) rijden vorige dinsdag.Doch aan de shuttledesk in JFK werkte men niet met deze maatschappij of gaf men geen 20% korting of zoiets. We hebben dus geluk gehad, we hadden voor het zelfde geld ook in het ongevalbusje kunnen zitten.
Het inchecken verliep redelijk vlot.Eigenaardig genoeg was er geen taxfree shop te bekennen, en dit voor zo’n grote luchthaven! Dan maar onze laatste quarters en dimes aan drank en versnaperingen opdoen. En toen verlieten we na 30 dagen ,die als in een roes voorbijgevlogen waren, de Amerikaanse bodem, waarmee we ondertussen al zo goed vertrouwd waren geworden. We stonden in een lange wachtrij van taxiende vliegtuigen en wat kregen we te zien door de vensters: jawel een machtig vergezicht van de skyline van Manhattan, de rijzige Empire State building statig in het midden.
Toen we draaiden en de motoren gierend op toerental kwamen zette ik mijn Ipod aan en luisterde naar de klanken van REM: Leaving NYC is never easy… Het zat erop. A once in a lifetime experience, we ‘ll never forget.
PLANNING: (klik hieronder voor het roadbook)
VERSLAG
Na weer een mediocre night waren we toch een uurtje vroeger in getouw dan gisteren.Onze laatste volledige dag in Manhattan en de States.
Deze voormiddag zou het shopping time worden. Allen naar Macy’s. Dit is een gigantisch warenhuis: 11 verdiepen hoog, 300m lang, een echt doolhof waarin Andreas en ik bijna verdwaald geraakten.
We hadden afgesproken met de dames om 12.30, doch ze kwamen niet opdagen. Eindelijk na een half uurtje wachten verschenen ze, helemaal opgetut en geschminkt op één van de vele beautystandjes in de parfumafdeling. We waren er niet rouwig om,ze hadden het wel verdiend na hun lange wachten van gisteravond.
Bij Ben en Jerry’s aten we een ijsje en gingen dan via de metro naar het Central Station, om het eens van binnen te bewonderen. Omdat we vreesden dat een bezoek aan de Verenigde Naties te tijdrovend zou worden, ging het dadelijk met de metro verder tot aan Central Park.
Eens 50m in het central park kom je plots in de natuur, hoor je de vogeltjes fluiten en wordt het ineens veel minder druk, de straatgeluiden vervagen af en toe wordt de stiltedoorbroken door het geluid van de paardehoeven (de gekende koetsen) of van een hijgende fietser of jogger.Bij het Metropolitan Museum aangekomen hadden we nog 1.5 uur voor een bezoek.Ik had wel zin , de anderen besloten verder te wandelenlangs de oostkant van het park en te wachten aan de Bethesda fontein.
Het Metropolitan Museum is wereldvermaard. Vooral de antieke verzamelingen uit Griekenland en Egypte zijn bekend. Er was ook een thematentoonstelling over Engeland, waarin ook naast schilderijen ook interieurs en klederdracht uit de Victoriaanse tijd te zien was. Tevens bevat het museum een topkollektie van oude Vlaamse en Hollandse Meesters. Rembrandt van Rijn (zelfportret), Bouts, PP Rubens, Pieter Breughel, Vermeer waren allemaal present, een verzameling om fier over te zijn.Om 5.30pm liep ik na een ommetje langs de ingang van het Guggenheim museum terug naar de Bethesda fontein, waar een bruidspaartje juist een fotoreportage onderging onder grote belangstelling. Andreas en Julie hadden zich vermaakt met hoepeldansen tot jolijt van Lise en Moniek.
PLANNING: (klik hieronder voor het roadbook)
VERSLAG
Lang uitgeslapen vandaag. Ontbijt genomen in de keuken met een bakje koffie. Cornflaces met melk voor de kinderen. Vijftig meter van ons appartement doken we de metro in. Aan een automaat kochten we aan 5$ een dagticket. En dan recht naar de zuidpunt van Manhattan met lijn 1:South Ferry (Battery park). Hier hadden we een mooi zicht op de oude dame: Statue of Liberty. Met de verrekijker en mijn telelens kwam ze vervaarlijk dichtbij.We bespaarden ons een boottocht omdat we toch niet naar boven mochten in het monument..Het Battery Park en het Vrijheidsstandbeeld word overigens grondig gerenoveerd binnenkort.
Vervolgens startten we onze wandeling. Eerst voorbij de Bull (stier) en het beursgebouw in Wallstreet. Dan ging het naar Ground Zero. Nog steeds zie je cameraploegen opnames nemen van het “grote gat”. Herdenkingsplaketten hangen her en der aan muren. Enkele omringende buildings zijn nog steeds niet hersteld.
Wat ons het meest trof waren de blijken van sympathie in het kerkje vlakbij Ground Zero. Alhoewel maar 100m van één der torens leed dit kerkje, de St Pauls Chapel, als bij wonder geen schade. Vele reddingswerkers kregen hier eten, slapen (soms maar 1h), doktershulp, massage, opbeurende gesprekken. Dankbetuigingen en vlaggen van brandweer en politie over gans de wereld versieren als het ware deze kerk.
Na een lekker hapje bij een Starbucks en een wandeling langs de City Hall togen we met de metro naar Brooklyn. Dit om een via de Brooklyn Bridge tevoet terug naar Manhattan te keren. Het uitzicht dat je hier hebt op de Skyline van Manhattan, de andere bruggen, de eilanden ten zuiden van Manhattan en het Vrijheidsbeeld zijn grandioos, de moeite van lange wandeling waard. Op de brug rijden ook fietsers en onder ons hoor je de auto’s.
We rusten eventjes in het op Union Square park. Aan het park ligt de grootste boekenwinkel van Barnes and Noble.Geen tijd om alles te bekijken, maar mijn CD van Judy Collins vond ik er wel.
Naar Empire State Building was nu niet ver meer. Maar we wilden dat andere merkwaardige gebouw, het strijkijzer (Flatiron) eens van naderbij bekijken. Het gebouw heeft zijn naam zeker niet gestolen.
Aan de Empire State Building, sedert 9/11 terug het hoogste gebouw van Manhattan, stond een lange wachtrij (40′ zo zei men), achteraf bleken het 100′ te zijn. Moniek en de meisjes bleven buiten wachten , het was inmiddels al 6.30pm. Na een ritje met de ultrasnelle lift waren we rond 8.15pm op het bovendek. We besloten eerst de westkant de bekijken, gezien de zonsondergang boven New Yersey en de Hudson: schitterend. Toen we eindelijk na een kwartiertje aan de noordkant geraakt waren (enorm gedrum hierboven) was het pikdonker en hadden we een prachtig zicht op de verlichte skyline, waarbij vooral de Chrysler building en de vele decoratieve en verlichte dakverdiepen opvielen.
Eindelijk rond 8.50pm waren we terug beneden en troffen we de rest voor de ingang aan, een lekker dineetje en hun moeite voor het wachten zou snel vergeten zijn. Met de metro naar Broadway, waar we op de hoek met 49th West nog een leuke Italiaan vonden. Een desert en voor mama en papa een lekker wijntje kon er wel nog bij.Als we nu maar goed konden slapen. Morgen was onze laatste volledige dag en die wilden we ten volle benutten.
PLANNING: (klik hieronder voor het roadbook)
VERSLAG
Dit was een vliegdag. s’ Morgens om 5.30 werden we al opgehaald door 2 taxi’s na een koffietje en fruitsap in de lounge.De kontrole in de luchthaven was veel grondiger dan in Chicago, alhoewel het een binnenlandse vlucht betrof.
Na een bocht over de Pacific overvlogen we achtereenvolgens Tijuana (dus toch over Mexico gevlogen), de Stalton sea,Williams en de Grand Canyon, het White Sands N.M. (goed te zien),Colorado Springs, Chicago, Detroit en Boston. Na een grote bocht langs Manhattan en Staten Island landen we veilig op JFK. Onderweg zagen we in première Ice Age 2 en moest ik een klein medisch noodgeval oplossen (is there an MD in the plane). Voor bewezen dienst kreeg ik zelfs 2 flessen wijn(witte en rode) van een lieve stewardess. Als ik er maar mee door de controle geraak? Kwart voor acht vertrokken en kwart voor vier in NYC, ja de tijd speelt nu ineens in ons nadeel. Met een shuttle waren we rond halfzes al aan ons hotel:nou ja het Radio City appartment. Onderweg waren we al Flushing Meadows (Clijsters en Henin spelen hier binnen een 10-tal dagen) , Fifth Avenue en Rockefeller Center voorbijgereden en hadden we een geanimeerd gesprek met de mexicaanse driver.
Radio City Appartments (200$/nacht/5personen) zijn appartementen (dus geen ontbijt) in hartje Manhattan. Qua lokalisatie kan je niet beter zitten: 50m naar de metro (hoofdlijnen 1 en 9: op 15′ naar Bronx en Battery park)), 200m naat Fifth Av., 400m naar Times Square, 100m van Rockefeller, 10′ wandelen naar Central station, 15′ naar Empire State Building, 20′ naar Central Park,5′ wandelen naar het MOMA museum, 7 blokken van het Intrepid vliegdekschap, 100m naar Broadway.Er zijn 2 ruime slaapkamers, een keuken, badkamer, ruime hall, internet, koelkast, koffiezetmachine. Zeg nu, voor die prijs en dan nog kraaknet bij intrede. Vriendelijk, hulpvaardig personeel.Wel niet modern, maar je kan niet alles hebben.
’s Avonds waren we danig moe. Na een matig meegevallen en prijzige pizza bij Bella Napoli , 2 huizen verder in W49th Street, waren we bekaf. We sleepten ons langs Times Square, zagen dat hier op Broadway de musical van Abba “Mamma mia” ook een kassukses was en deden wat inkopen op de hoek van de straat. De City that never sleeps, jawadde. Vier Sbarro’s binnen 200m van ons hotel, winkels dag en nacht open. Het gevolg :we deden geen oog dicht. Alhoewel we op het 5de verdiep en aan de achterkant sliepen hoorden we het nachtelijk lawaai door de airco (overal hier in de vensters). We logeerden dan ook juist halverwege tussen Fifth Avenue en Times Square-Broadway op 50m van radio City en het Rockefeller Center.Right in the middle dus, dit lawaai was toch even wennen in vergelijking met het rustige westen.Maar deze ligging had ook zijn voordelen, wordt morgen vervolgd…
PLANNING: (klik hieronder voor het roadbook)
PLANNING
Iedereen wilde er een luie dag van maken. Sea World stond normaal op het programma, doch het werd uitgesteld. Orca’s zouden we nog wel eens tegenkomen. Dus om 9.30am verliet ik het hotel met den Dodge, de anderen rond het zwembad achterlatend.
Ten laatste om 1.30p m moest de wagen ingeleverd worden, dus ik had wel eventjes de tijd. Tijd bvb om Balbaopark te bezoeken. Dit park een beetje te vergelijken met het SF Golden gate park bevat prachtige tuinen en musea en herbergt ook de SD Zoo, waar men hier erg trots op is. Het Air and Space Museum heeft oa. de Apollo 14 cabine en men kan er live met het ruimtestation ISS praten via satelliet (enkel op bepaalde uren). Men kon er ook in flightsimulators plaatsnemen. Het Museum of Man heeft dan weer een mooie Maya en Egyptische collectie.
Ook een bezoek aan het Arboretum was meer dan de moeite waard. Het mooiste vind ik hier wel die prachtige lanen afgelijnd met vijverpartijen vol met prachtige waterlelies in alle kleuren en omgeven met struiken met donkerroze bloemen met de achtergrond van het Prado, schitterend.
Het inleveren van de wagen bij Alamo verliep als een fluitje van een cent. Niets te betalen (de drop-off was reeds in Salt Lake City betaald).Met de shuttle van Alamo naar de luchthaven en dan met de shuttle van het hotel terug. Eerst ging ik toch eens aan de vertrekbalie informeren over de Skyterror. Er stond een tafel opgesteld met alle verboden flesjes en flacons. Het viel wel mee.
De rest van de dag brachten we door aan het zwembad. Dit hotel had nog een geheimpje: men kon er fietsen gratis huren. Met deze fietsen dachten we eerst naar Seaworld (4km) te rijden, doch gisteren vernamen we dat we ze enkel mochten gebruiken rond de baai.Spijtig detail. Anders waren we deze morgen ermee naar Seaworld gereden. Nu maakten we toch een fijn ritje langs de yachthaven en het strand, waar vele oudjes rond een barbecue gezellig zaten te keuvelen. Hier je pensioen kunnen doorbrengen , ja dat heeft iets. De temperatuur is ongeveer gelijk winter en zomer en schommelt tussen 19 en 27°. Buiten een beetje ochtendmist in de zomer en een beetje regen in de winter valt het weer hier goed mee.
Met onze gekke beachfietsen pikten we nog een Subway mee en onze vermoedelijk laatste refill, want in New York kent men dat fenomeen niet zo goed.En dan inpakken geblazen. Onze trip in het Westen zat er spijtig genoeg op; we hadden ons geen dag verveeld. We beseften dat het sprookje over was…maar er volgde nog een epiloog. Big Apple here we come.
|
|