Langzaam rijdt de trein het station van Tarrytown binnen. Tarrytown ligt in upstate New York en de trein doet er vanaf het Grand Central Station in Midtown Manhattan ongeveer drie kwartier over. Het Grand Central is een van de prachtigste treinstations die ik ken. Het was er overigens bijna niet meer geweest, want men vond het indertijd oud en niet mooi. Gelukkig, gelukkig was Jackie Kennedy zo wijs om een actie te starten voor het behoud van het Station. De restauratie heeft 12 jaar geduurd, en voor mij is het Station bijna net zo mooi als een museum. Ook als je niet met de trein moet, stop er dan gewoon een keer met de underground, ga met de roltrappen naar boven en loop er rond. Neem dan wel meteen even een culinair kijkje bij de geweldige ‘eetwinkels’, die het station rijk is. Jekunt er alles vers kopen: vis, vlees, groente, brood en kaas. En mocht je van oesters houden, loop dan de trap even op naar de bekende Grand Central Oyster bar. Als de eerste Hollandse haring bij hen gearriveerd is, schrijven ze het buiten op het bord voor de ingang. Penn Station, ook een groot treinstation, ligt iets meer naar beneden en is helaas niet gered van het moderne gedoe. Het is een lelijk station, maar nu men ziet dat het ook anders kan, wordt er overwogen om het gebouw tegenover het Penn Station te restaureren en daar een nieuw Penn Station in te maken. Wie weet lukt het.

Maar goed, ik ben op weg naar het Stone Barns Center for Food and Agriculture vlakbij Tarrytown en ben ontzettend nieuwsgierig wat ik daar ga vinden. Het is een grote farm met een restaurant, een cafetaria en een onderzoekslaboratorium. Ik heb Dan Barber, een van de eigenaren van Stone Barns, op een culinair congres gesproken en wat hij voor elkaar krijgt met het beheren van een farm en restaurant is voor mij uniek. Een aantal zaken die hij me tijdens ons gesprek indertijd vertelde, fascineerden me: de compost is onze grootste winstbrenger, de farm moet zichzelf bedruipen en kan niet leven van alleen het restaurant, het is dus geen moestuin van het restaurant, de kinderkooklessen die we geven zijn regelmatig met de ouders samen, we hebben een half jaar geëxperimenteerd met het voedsel voor de varkens om de smaak van het spek te verbeteren, wij leren kinderen niet alleen koken, maar ook tafelmanieren, de kippen hebben verrijdbare wagens. Allemaal zaken, die misschien op zichzelf niet zo spectaculair zijn, maar die in zijn totaliteit voor mij heel bijzonder zijn. Het is niet gewoon een grote farm waar ‘mooi’ eten geproduceerd wordt, maar de cirkel van grond bewerken tot het oogsten is geheel selfsupporting. Elektriciteit wordt uit compost gemaakt, die verwarmt weer de kassen en het water wordt opgevangen en weer gebruikt.

Mijn reis er naar toe is niet voor niets geweest. Ik vond Stone Barns inderdaad geweldig. Ik heb zelden zo lekker gegeten en de rondleiding over het terrein was indrukwekkend. Het hoofdgebouw was een Dairy Farm van Peggy Rockefeller (ja van die bekende familie). Op zestigjarige (!) leeftijd wilde ze een nieuwe carrière beginnen en ze begon op deze family estate haar Dairy farm. Die farm is nu in handen van de twee broers Barber, die er iets heel bijzonders van hebben gemaakt. Momenteel schrijft Dan een boek . Zodra het verschijnt, laat ik het jullie weten.

Als ik weer terugtrein naar New York, trekt de nieuwe advertentie van Starbucks mijn aandacht. De eigenaar van Starbucks verzon de naam voor zijn koffieketen overigens omdat hij een fan was van het boek Moby-Dick. De scheepsmaat Starbucks uit het boek dronk altijd koffie; vandaar. De bruinachtige advertentie die overal groot aanwezig is, heeft als achtergrond een koffiebonenzak en er staat met zwarte en rode letters het woord VIA op. Ik begrijp hem niet helemaal, maar als ik toch een koffie bij Starbucks wil drinken, zie ik tot mijn verbazing dat ze een nieuw soort koffie hebben, t.w. oploskoffie voor onderweg. Terug in de tijd, is de eerste gedacht die ik erbij heb. Er staat een aardig meisje in de winkel, die me vraagt of ik wil proeven. Natuurlijk wil ik dat. Ik krijg een bekertje echte koffie en een bekertje oploskoffie. Ik ruik eraan, proef, ruik nog eens en ik ben trots op mezelf want ik proef in welk bekertje de oploskoffie zit. Fascinerend dat Starbucks dit op de markt brengt en ik ben ontzettend benieuwd of dit een nieuwe rage wordt. Dat wordt afwachten geblazen.

Het waren tien drukke dag die ik achter de rug heb. Zowel in New York als Boston heb ik veel verschillende gerechten geproefd. Mijn conclusie: New York is verfijnder dan Boston. Maar de lobster die ik de laatste dag at, op een kartonnen bordje met een plastic bakje met gesmolten boter, blijft toch wel een van m’n favorieten. Zeker als je hem/haar in de houten keet van Woodman’s in Essex (MA) eet.

Mushroom and walnut salad with sour cream dressing
(Gebruik de normale witte champignons. Gecombineerd met de andere ingrediënten geven ze na een tijdje genoeg vocht af, zodat ze zacht worden)

350 gr champignons in plakjes
10 walnoten, gedopt en in stukjes
10 eetl. zure room
1 kleine gehakte ui
3 eetl. citroensap
Zout en peper
10 slabladeren

Meng de walnoten en de champignons, zure room, ui, citroensap, zout en peper. Dek de schaal af en laat in de koelkast minstens een half uur staan. Verdeel de sla over vier kommetjes en schep de champignonsla in de sla.

Kaasmix op toast
(Dit kaasmengsel kan je prima 1 tot 3 weken in de koelkast bewaren)
250 gr. kaas (assortiment van feta, Gouda, gruyère, blauwe kaas, enz.)
6 eetl. pompoenzaadjes
6 eetl. rozijnen
6 eetl. honing
3 eetl. citroensap
Zout (naar smaak)
Crackers
Snijd of verkruimel de kaas in stukjes van ca. 1 cm en doe ze in een kom. Rooster de pompoenzaadjes in een droge koekenpan op middelvuur ongeveer 4 minuten. Schud de pan zo af en toe. Doe ze bij de kaas en voeg ook de rozijnen, honing, citroensap en peper toe. Roer alles goed door elkaar en proef of je er nog zout bij moet doen. Dit hangt een beetje af van de soorten kaas die je hebt gebruikt. De ene kaas is wat zouter dan de andere. Besmeer toastjes met het kaasmengsel.
 

Verenigde Smaken van Amerika Interesse gekregen in het boek van Nelleke van Lindonk? Het boek is helaas niet meer verkrijgbaar in de boekhandel. Neem contact op met USA4ALL indien u een van de laatste exemplaren wilt bemachtigen. De Verenigde Smaken van Amerika N. van Lindonk Alle recepten van Nelleke van Lindonk worden bewaard in ons archief. Wilt u deze eens rustig doorkijken of er iets voor u bijzit kiest u hier voor het Archief.