|
Ik had het deze keer willen hebben over het
knoflook festival in Gilroy, California, maar bedacht me opeens dat mijn
Amerikaanse ontmoetingen vlak voor mijn vertrek naar Florida eigenlijk
te leuk waren om niet te vertellen. De knoflook komt de volgende keer.
De eerste ontmoeting had ik in restaurant De Kas in Amsterdam, een super
restaurant met een biologische keuken. Het was er behoorlijk druk die
avond en achter ons zat een vrouw alleen te eten. Na een tijdje hoorde
ik haar met de ober spreken en veronderstelde dat ze Amerikaanse was.
Het fascineerde me dat ‘n vrouw alleen in dit niet makkelijk vindbare
restaurant zat te eten. Naar De Kas zou ik ook niet gauw alleen gaan,
dus mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Waarom at ze hier in haar eentje,
was dat omdat ze geïnteresseerd was in deze keuken of wilde ze iets
weten over producten die in Nederland groeien of zou ze, net als ik, lid
zijn van de IACP (International Association of Culinary Professionals)
en daarom hier eten. Kortom het intrigeerde mij en ik raakte er steeds
meer van overtuigd dat ze bij de IACP aangesloten was.
 Tja,
en dan kan ik het niet laten en stap naar haar toe met de vraag of ze de
IACP kende. Ze had er vaag wel eens van gehoord en ze vertelde me dat
het hotel dit restaurant had aanbevolen, vandaar. Eerst zou ze er met
een vriend eten, maar die kwam niet opdagen, dus dan maar alleen. Ze was
harpiste en had net opgetreden op een harpfestival in Amsterdam. Morgen
zou ze weer vertrekken. We raakten aan de praat over eten, harp spelen,
Breukelen waar ik woon en waar ze de dag ervoor een boottocht over de
Vecht naar toe had gemaakt (!), mijn boek over de Amerikaanse keuken en
de super gerechten die ze hier vanavond had geproefd. Haar naam was
Tanya Noffsinger en ze schreef elke maand een column in de plaatselijke
krant van Dayton, Ohio. Na een half uur zei ze dat ze echt weg moest en
ik gaf haar mijn kaartje met de opmerking, stuur me een email, dan stuur
ik je mijn boek.
Na een week of drie kreeg ik niet de verwachte email, maar bracht de
post me een lieve kaart (van een harp), haar businesscard en drie met de
hand geschreven recepten van haar lievelingssoepen. Mijn kaartje was ze
kwijtgeraakt, maar via de IACP in Amerika had ze m’n adres gekregen. Wat
is het leven leuk en wat was ik blij dat ik haar had aangesproken. Dit
zijn de mooie ontmoetingen.
De tweede ontmoeting was een etentje thuis bij Andrea en Adam, die voor
twee jaar uitgezonden zijn naar Nederland. Ze hebben inmiddels een huis
in Amsterdam gevonden en we werden uitgenodigd om te komen eten. ’s
Morgens kreeg ik al een sms of ik wist waar ze water chestnuts
(waterkastanjes) en cream of mushroom soup (champignonsoep) in blik kon
kopen. De waterkastanjes kon Adam bij de toko halen en ik vertelde dat
hij bij elke supermarkt een blikje champignonsoep kon kopen. De cream of
mushroom soup wordt in de ouderwetse Amerikaanse keuken heel vaak
gebruikt, bijvoorbeeld voor het maken van een ovenschotel.
We waren er om een uur of 7 en het was al fris, maar Amerikanen zijn
Amerikanen en de borrel werd buiten gedaan. Ze hebben een lange tuin,
ongeveer de helft bestond uit tegels en de andere helft uit een beetje
kronkelige vrij kale border. Achterin de tuin stond een merkwaardig
soort bbq die Adam had gefabriceerd en vooraan in de tuin stond een
kleine ronde tafel met daarop Adams specialiteit, t.w. ‘spinach
cheese-dip’ (daar waren de waterkastanjes voor), wat gevulde kleine
tomaatjes, stukjes paprika, stukjes brood en stengels bleekselderij om
te dippen. Een koeler met een fles witte wijn en gigantische glazen.
Geen stoelen of wat dan ook. En daar stonden we met z’n vijven ruim drie
kwartier in de kou rond de tafel te kletsen, te drinken en te dippen.
Dat is voor mij dus typisch Amerikaans, of het nauw mooi weer is of
niet, gewoon in de buitenlucht een borrel drinken. Als je het koud hebt,
trek je maar een vest aan. Binnen aten we daarna een heerlijke spies van
de bbq en een ovenschotel, waarin inderdaad de cream of mushroom soup
verwerkt was.
 Een
paar dagen daarna vloog ik alleen naar Florida en kwam zo rond een uur
of acht aan. Ik werd lief afgehaald en onderweg bestelde zoon Olivier
bij het Italiaanse restaurant Carrabba’s Italian Grill nog wat te eten.
‘Doe maar wat mosselen, wat gefrituurde inktvis en wat anti pasta. Ik
ben er over een minuut of 20’. Daarop kwam de vraag in wat voor kleur en
merk auto hij reed. Toen we bij Carrabba’s aankwamen, reed Olivier naar
de zijkant van het gebouw voor de ‘take out’ en meteen ging de deur open
en werd een stevige papieren tas met lekkers naar de auto gebracht. Wat
een service. ‘O nee, dat is normaal’, zei Olivier, ‘daarom vragen ze in
wat voor auto ik rijd’. Thuisgekomen pakken we snel wat borden, een fles
rode wijn en halen de tas leeg. Niet gewoon drie bakjes met de bestelde
gerechten, maar daarbij ook nog een perfecte tomatensaus, een zakje
olijfolie, een klein bakje met grof gemalen peper, een bakje met
geraspte Parmezaanse kaas en wat brood om in de olijfolie te dopen. Dat
maakte die eerste maaltijd net even af. Ik was blij weer in Amerika te
zijn.
Nelleke
P.S. Ook de verkiezingen gaan via de ‘culinaire’ wereld. Bij de
plaatselijke kleine supermarkt kan je koffie kopen en tegelijkertijd je
politieke keuze maken. Of je pakt de beker met de naam Obama of de beker
van McCain en schenkt je koffie in.
Carrot Soup (wortelsoep recept van Tanya Noffsinger)
2 eetl. boter
1 ui, in kleine stukjes gehakt
3 geperste knoflooktenen
½ theel. gedroogde tijm
1 liter kippenbouillon
6 wortels, grof gehakt
2 aardappels, grof gehakt
1 theel. zout
1 laurierblad
Vers gemalen peper
Bak in een grote pan de ui en knoflook in de boter tot ze zacht zijn.
Voeg de tijm toe en bak nog 1 minuut extra. Voeg nu de rest van de
ingrediënten toe en sudder een half uur met het deksel op de pan. Schep
de groenten uit de bouillon in de keukenmachine en maal ze tot een
gladde massa. Doe dit weer terug in de pan, meng met de bouillon en
breng alles weer aan de kook. Laat door en door heet worden.
Green Olive Spread (een recept van de plaatselijke Whole
Foods Market dat ik vond bij de bar met olijven)
Serveer deze spread op toast, als basissspread op een sandwich met
bijvoorbeeld kaas of kipfilet, of als saus door pasta. Als je geen
cupmaat bij de hand hebt, gebruik dan even een theekopje als maat.
1.5 cup gehakte groene met paprika gevulde olijven
1 cup gehakte zwarte olijven zonder pit
2/3 cup olijfolie
1 eetl. mierikswortel
5 eetl. gehakte verse peterselie
½ cup gehakte pimiento pepers
2 ansjovis filets, geprakt
1 eetl. gehakte knoflook
1 theel. gedroogde oregano
2 theel. citroensap
Versgemalen peper
Meng alle ingrediënten in een kom. Dek af en laat een nacht marineren
(in ieder geval acht uur) voordat je het serveert. Het blijft zeker vijf
dagen goed in de koelkast.
Verenigde Smaken van Amerika
Interesse gekregen in het boek van Nelleke van Lindonk? Het boek is
helaas niet meer verkrijgbaar in de boekhandel. Neem
contact op
met USA4ALL indien u een van de laatste exemplaren wilt
bemachtigen.
 De Verenigde Smaken van Amerika
N. van Lindonk
Alle recepten van Nelleke van Lindonk worden bewaard in ons archief.
Wilt u deze eens rustig doorkijken of er iets voor u bijzit kiest u
hier voor het
Archief. |
  
|
