Er is al een tijdje iets gaande in Amerika: een nieuw soort kookschool waar mensen hun eigen maaltijden maken, mee naar huis nemen en in de diepvries stoppen. Een maand nauwelijks boodschappen doen en geen uren in de keuken. Je kookt, of eigenlijk is het geen koken maar samenstellen, in een avond een groot aantal gerechten. Er zijn al aardig wat spelers op de markt: o.a. dinner by design, dream dinners, super suppers en let’s eat. Ik las en hoorde over dit fenomeen en werd behoorlijk nieuwsgierig. Een paar keer per de maand keek ik op de sites van de aanbieders en hoopte ik toevallig ergens in de buurt te zijn om het hele traject zelf een keer te doen. En ja hoor, afgelopen december had ik de kans om naar Let’s Eat in Sarasota te gaan.

Voordat ik kan deelnemen, moet ik me eerst aanmelden op de site www.letseatdinner.com. Ik klik naar de kalender en kies de datum en het uur uit dat ik wil komen. Ik kan zien uit welke sessies ik nog kan kiezen en welke sessies qua tijd minder in trek zijn. De bulk van de mensen komt aan het eind van de dag naar ‘Let’s Eat’. Dat zijn natuurlijk ook de mensen die werken en geen zin meer hebben om lang te koken. Ik kies voor donderdag van 5 tot 7 uur. Vervolgens kies ik uit welke gerechten ik wil maken en of ik de gekozen gerechten (altijd voor 4 tot 6 personen) in tweeën wil splitsen. Je moet minimaal acht gerechten maken en dat is voor mij wel genoeg. Ik zoek ze uit en bestel er nog een stokbroodje en een potje Artichoke Parmesan Topping bij. Ik betaal per creditcard en ik ontvang onmiddellijk een bevestiging en dat ze het leuk vinden dat ik kom. Dit gebeurt nog allemaal vanuit Nederland. Vlak voordat ik naar Amerika vertrek, krijg ik nog een mail met instructies waarin staat dat ik eigenlijk niets hoef mee te nemen, alleen een koelbox.

Deze vestiging van Let’s Eat (ze hebben er inmiddels zes in Florida) ligt aan de rand van een winkelcentrum en op de bewuste donderdag sta ik om 5 uur voor de deur met een gammele piepschuimen koelbox die ik nog snel even in de supermarkt heb gekocht. Ik word op z’n Amerikaans hartelijk welkom geheten en krijg een schort aangereikt. Judith legt me simpel en duidelijk uit hoe het systeem werkt. Het is een ruimte van ca. 9 m breed en 16 meter lang. Daarachter ligt nog een afgesloten keuken waar de ingrediënten worden voorbereid en waar ook een afwasgedeelte is. Bij binnenkomst is er een zitje met wat culinaire tijdschriften en een kleine incheckbalie. In het midden van de ruimte staan vier counters (ca. 5 meter lang) waar je de gerechten kunt klaarmaken. Verder staan er nog twee werkstations waar je je maaltijden na afloop kan verpakken en achterin staat een grote koeling met glazen deuren. In de koeling heeft elke deelnemer een eigen plek waar een papier ligt met de gekozen gerechten, de aluminium ovenschalen die je nodig hebt en in mijn geval de bodem voor de ‘Farmer’s Market Quiche’. Zodra je een gerecht klaar hebt, zet je dit in de koelkast en begint aan het volgende. Ook staat er nog een grote stelling met allerlei extra vorken, lepels, schuimspanen, e.d.

Elke counter heeft de inhoud van twee of drie gerechten en bij elk gerecht staat een bordje in welke volgorde je het gerecht moet maken. Bij de ingrediënten is de juiste maatlepel die je voor dat specifieke gerecht nodig hebt. Als je bijvoorbeeld een cup gesneden uien nodig hebt, ligt er in de schaal met geneden uien een cupmaat. Er kan dus heel weinig fout gaan. Judith geeft me nog een glaasje wijn en een toastje om tijdens het klaarmaken van te genieten en ik kan aan de slag. Er zijn nog acht andere mensen aanwezig, twee echtparen, 2 oudere dames en 3 jonge vrouwen. Een aantal van deze mensen komen er elke maand. Het menu van Let’s Eat wisselt n.l. elke maand. Ik begin met ‘Chicken Curry with Jasmine Rice’. Op elke counter staat een grote zilverkleurige maatbeker waarin een plastic ziplog bag past. Sommige gerechten maak je in de aluminium schalen en andere in de plastic zakken klaar. Ik begin de bag te vullen met stukjes kip en de kruiden. Vervolgens moet ik de zak sluiten en flink heen en weer schudden zodat de kruiderij goed over de kip verdeeld wordt. In een losse kom meng ik de aangegeven ingrediënten voor de saus en giet deze in de zak op de gekruide kip. Ik sluit de ziplog bag en ga naar een werkstation. Daar doe ik er nog een plastic zak omheen (tegen het lekken) en kies uit de map de sticker van het gemaakte gerecht en plak hem op de zak. Op de sticker staat precies hoe lang je het gerecht moet ontdooien, wat de verdere bewerking thuis nog is en welke wijn er goed bij smaakt. In de tussentijd is de plek waar ik heb staan koken al weer helemaal schoon gemaakt door het personeel, zodat iemand anders daar z’n gerecht kan gaan samenstellen. Ik leg de zak met kerriekip op mijn plekje in de koelkast en prepareer het volgende gerecht. De vrouw naast me maakt 12 gerechten, die ze in tweeën splitst en gaat zo straks met 24 maaltijden naar huis.

De hele sessie duurt twee uur en er wordt hard doorgewerkt. Ik probeer natuurlijk wat contact te leggen en hoor dat veel mensen dit elke maand doen. Ideaal zeggen ze, je weet precies wat er in je gerecht zit, dat het vers is samengesteld en je hoeft de hele maand niet te koken. Alleen op tijd uit de diepvries halen en nog even afmaken. Natuurlijk weet je dat sommige gerechten weinig tijd nodig hebben en andere, zoals de ‘Orange-Glazed Beef’ twee uur in de oven moeten garen. Maar zo’n gerecht haal je uit je diepvries om bijvoorbeeld op zondag te eten.
Ik vind het enig om mee te maken. Alles klopt; de schalen, de receptuur, het schoonmaken, de tips die het personeel je nog even toefluistert als ze toevallig langslopen, de hulpvaardigheid, het glaasje wijn, de ruime hoeveelheden aluminiumfolie als je iets extra stevig wilt inpakken, enz.
Na twee uur vertrek ik, met acht gerechten in mijn piepschuimen koelbox, naar het huis van onze zoon. Daar stop ik alles in de diepvries, nou ja, niet de ‘Wild Mushroom Ravioli in a Walnut-Arugula Pesto’, die eten we s'avond samen met het stokbroodje. Hoe ze kunnen verdienen in deze franchise formule, snap ik niet helemaal. Er is behoorlijk geïnvesteerd in de apparatuur, deelname aan een sessie is niet belachelijk duur en ze moeten royalty’s betalen aan de franchiser. Of iets dergelijks ooit in Nederland komt, ik weet het. Het is weer eens een andere manier van creativiteit in de keuken.

Nelleke

Het meest creatieve dessert van chocola.

Chocolate cakes

4 eetl. ongezouten boter op kamertemperatuur
boter om in te smeren
6 eetl. (1/3 cup) suiker
suiker om te bestrooien
225 gr pure chocola in stukjes
3 grote eieren
40 gr (1/3 cup) bloem
½ theel. zout
slagroom voor garnering (naar keuze)
poedersuiker als garnering (naar keuze)

Verhit de oven tot 200 graden. Beboter ca. 6 muffinbakjes en bestrooi met suiker. klop de suiker die niet aan de boter plakt, eruit. Smelt de chocola au bain marie (zet een pan met chocola boven een pan met kokend water en smelt zo de chocola). Meng met de mixer de boter en suiker tot het luchtig is. Klop de eieren er een voor een door. Zet de mixer op lage snelheid en klop de bloem en zout er snel door. Schep er nu de chocola met een spatel door en verdeel het beslag over de muffin bakjes. Bak de chocolade cakes in ca. 8 tot 10 minuten gaar. De bovenlaag mag niet meer heen en weer gaan als je bakjes schudt. Haal ze uit de oven en laat ze 10 minuten staan. Haal de cakes uit de vorm, zet ze op een dessertbordje, bestrooi met poedersuiker en geef er naar keuze een klodder geslagen room bij. De truc bij dit recept is, dat je alles vlak van te voren kan klaarmaken. Het bakken in de oven moet alleen op het laatste moment gebeuren, want het is een warm dessert. Als je het goed doed, komt er warme vloeibare chocola uit de cakes als je ze opensnijdt.
 
Hier kan je mee opscheppen bij je vrienden!
 

Nelleke

Verenigde Smaken van Amerika Interesse gekregen in het boek van Nelleke van Lindonk? Het boek is helaas niet meer verkrijgbaar in de boekhandel. Neem contact op met USA4ALL indien u een van de laatste exemplaren wilt bemachtigen. De Verenigde Smaken van Amerika N. van Lindonk Alle recepten van Nelleke van Lindonk worden bewaard in ons archief. Wilt u deze eens rustig doorkijken of er iets voor u bijzit kiest u hier voor het Archief.