Vorige maand schreef ik over de culinaire conferentie in Dallas. Even teruglezen? Gewoon een paar stappen klikken op de site en je kan de column van vorige maand makkelijk nalezen. Dan ben je helemaal op de hoogte van Dallas. Op een culinair congres gaat het natuurlijk over eten, lekkere dingen, onverwachte dingen of een andere kijk op eten. ‘Trek hebben’ op een dergelijke conferentie, is eigenlijk onmogelijk! Veel fabrikanten die weten dat er zoveel ‘foodies’ aanwezig zijn, willen de maaltijden graag sponsoren. Bij het ontbijt wordt een omeletje voor je gebakken en bij de koffie staan er een aantal zoetigheden en stukjes kaas en crackers om te proeven. Tijdens de twee lunches (Mexicaans en vis) zitten we aan grote ronde tafels, niet iedereen komt tegelijkertijd binnen en je schuift maar aan waar je wilt. Een behoorlijke organisatie als je zo’n 1000 mensen wilt voorzien van een lunch, waarvan je als sponsor dan ook nog hoopt dat journalisten er positief over schrijven of kookschoolhouders je producten gaan gebruiken. Ik geniet; elke keer weer met andere mensen aan tafel zitten is zo leuk. Sommigen ken je inmiddels, het is gewoon aanschuiven, voorstellen, een half uurtje luisteren en vertellen, en weer door naar de volgende bijeenkomst. Het duizelt na een dag in je hoofd en je probeert alles zo snel mogelijk op te schrijven en ’s avonds laat op je computer te comprimeren tot hoofdpunten en bijzaken.

Goed, dit waren de ‘kleine’ maaltijden, maar de openingsavond en de slotavond waren ‘groot’. Op de openingsavond vertrekken er bussen vanaf half zeven naar het chique warenhuis Neiman Marcus in downtown Dallas. Het warenhuis, zes etages van Nederlandse warenhuisgrootte, is speciaal geopend voor de leden van de IACP. Bij binnenkomst staat er een rij van mooie, in zwart geklede jongens, met witte wijn in prachtige grote wijnglazen. Iets verderop krijg je een boekje, waarin staat welke chef koks uit Dallas op welke plek in de winkel staan en met welk gerecht. Je loopt weer een paar stappen verder en begint eens rond te kijken, er is personeel aanwezig voor als je iets wilt kopen en boven op een aantal kasten staan paspoppen met de nieuwste mode. Maar als ik nog eens goed kijk, bewegen de ‘poppen’, het zijn levende modellen. Ik kan je zeggen dat je dan al behoorlijk overdonderd bent. Ja, en dan ga je gewoon lopen, de roltrap op en af om alles te proeven en te zien. Op elke verdieping staan minstens 4 chefs en op de zesde etage staan de patisserie chefs die voor een ongelooflijke dessertvariatie zorgen, van bonbons tot ijs en van gevulde flensjes tot Mexicaanse zoete Tamales.

Alle chefs stralen, ze geven persoonlijk informatie over het gerecht en zijn trots op wat ze serveren. De gerechten variëren van antipasta tot zoete kip, van een risotto tot kobe beef en van coquilles tot zwaardvis. De organisatie is onvoorstelbaar. Geen plastic bordjes en bestek. Alles op vierkante witte borden met mooi bestek. De jongens en meisjes die bedienen zien er fantastisch uit, pakken je bordje met een glimlach aan en zetten de schone bordjes weer bij de chefs.
Ik zal maar niet gaan berekenen hoeveel je daarvoor nodig hebt, nou ja, een paar rekensommetjes hebben ze eigenlijk wel verdiend. Zes etages met ca. vier chefs, dat zijn dus minimaal 24 uitgiftepunten; ca. 800 mensen die zeker 12 keer een ander gerecht willen proeven, dus dat zijn 9600 borden. Dan komen er nog de wijnglazen, zeker vier uitgiftepunten, met zes verschillende wijnen, 800 mensen die twee keer een andere wijn willen proberen. Rood en wit, dan zijn er nog waterglazen en servetjes. Er valt nog eens een bordje of een glas. Hou maar op, ik zal niet verder gaan, maar mijn respect voor dit alles was heel erg groot.


En dan komt de slotavond met de awards 2004: het beste kookboek, het beste tijdschrift, de beste internetsite, de beste foodshow op televisie, enzovoort. Amerika is het land van ranking.
Na de uitreiking is er nog een veiling van culinaire artikelen, zoals keukenapparatuur, culinaire reisjes, boeken en de ingelijste blouse van Julia Child (de vorig jaar overleden Amerikaanse culinaire grootheid), die ze aanhad op de cover van een belangrijk tijdschrift. Mijn allergrootste culinaire idool, chef Thomas Keller, kocht de ingelijste blouse voor 2.500 dollar. Vervolgens loopt iedereen naar de grote tuin waar de buffetten en ronde gedekte tafels staan opgesteld. Natuurlijk waren er ook een paar optredens van line dancing, maar het meest in trek was toch wel de Celebrity Chefs Grilling Competition. Zes chefs waaronder Stephan Pyles, Jacques Pepin en Steve Raichlen gingen een grillwedstrijd met elkaar aan. Zes prachtige grills ter waarde van zo’n 3000 dollar per stuk stonden opgesteld en zoals dat gaat in Amerika werden de grills na afloop ook geveild voor het goede doel. Maar ze werden dan nog wel even extra bijzonder gemaakt door de chef de grill te laten signeren. Met een klein boortje graveerde iedere chef zijn naam in de grill.
Dit was Dallas, de stad vond ik niet geweldig, maar mijn ervaringen daar waren super.

En dan komt nu de vakantie periode er weer aan, dus ik sla een maand over met de column. Maar niet voordat ik nog even Nederlandse reclame heb gemaakt voor het evenement dat ik organiseer. Kijk op www.nederlandsmaakt.nl en kom 18 juni naar Zevenhuizen! Fijne vakantie, geniet, relax en onthaast.

Nelleke

P.S. De foto’s bij het artikel zijn wat zwak. Ik weet het, maar ja, bekende Amerikanen fotograferen is moeilijk.
 

Barbecue Sauce

3,5 dl bier
3,5 dl ketchup
4 eetl. azijn
4 eetl. bruine suiker
2 eetl Worcestershiresaus
1 eetl. chilipoeder
1 gehakte ui
1 gehakte knoflookteen
Zout en peper

Doe alle ingrediënten behalve zout en peper in een pan. Breng aan de kook en laat op laag vuur 35 minuten sudderen tot de saus dikkig wordt. Roer af en toe en pas op dat de saus niet aanbrandt. Breng op smaak met zout en peper.
Zowel koud als warm heerlijk bij de barbecue.

Coleslaw
4 personen

200 gr rode kool, gesneden
150 gr witte kool, gesneden
½ grote wortel, geschild en geraspt
zout en peper
¼ kleine gehakte ui
4 eetl. mayonaise
½ eetl. azijn
Eventueel: snufje kummel of selderijzaadjes gelijk met de mayonaise toevoegen


Meng de kool en wortel met 1 theelepel zout en doe alles in een vergiet. Zet het vergiet op een diep bord en laat minimaal een uur staan, zodat het meeste vocht kan weglopen. De kool moet slapper worden. Giet het vocht weg en spoel de kool grondig met koud water af. Druk de kool goed uit, maar niet uitknijpen. Dep droog met keukenpapier (De kool kan nu ook in een goed afgesloten plastic zak een dag in de koelkast bewaard worden). Doe de kool in een schaal. Voeg de ui, mayonaise en azijn toe. Meng goed en breng op smaak met zout en peper.