In Augustus van dit jaar
maakten we opnieuw voorbereidingen voor een reis naar Amerika. De
laatste jaren gaat er minimaal een keer per jaar een trip naar de
States. De voorbereidingen zijn niet leuk, en de reis is meestal te
lang en vermoeiend. Tijdens het reizen en wachten op luchthavens
verzuchten we regelmatig wat ons in vredesnaam bezield om weer die
lange reis te ondernemen. En lag Amerika maar dichterbij, als
Spanje bijvoorbeeld. Dat is te doen, en dan konden we ook vaker gaan
dan een keer per jaar. Want al roepen we altijd tijdens de reis nog
zo hard “waar zijn we aan begonnen”, terug naar Amerika willen we
altijd zodra we weer in het vliegtuig op weg naar huis zitten.
Maar nu waren we dus bezig met de voorbereidingen
voor de reis. Een paar dagen voor ons vertrek stond half Europa op z’n
kop, en Amerika ook. Want in Londen waren terroristen opgepakt die van
plan waren geweest vliegtuigen op te blazen die naar Amerika zouden
gaan.. Op de Londense vliegvelden en ook op andere luchthavens brak de
chaos uit.. Voor de passagiers waren er lange wachttijden, en er mocht
beslist geen vloeistof mee de vliegtuigen in. Het waren overspannen
toestanden, maar de rust keerde weer. En wij reden naar het vliegveld,
in de vroege ochtend van de 31ste Augustus, en we waren niet
bang voor aanslagen. Waarom zouden we, er waren terroristen opgepakt en
reken maar dat de veiligheidscontroles heel streng zouden zijn. We
bereidden ons voor op de vragen van de Amerikaanse douane, die misschien
anders zouden zijn dan de normale standaardvragen, waar wij in “normale”
tijden altijd de standaardantwoorden op gaven. (Standaardvraag: wat
komt u doen in Amerika? Standaardantwoord: Vakantie houden en vrienden
bezoeken) Misschien zou de douane nu vragen hoe wij die vrienden hadden
leren kennen. Dat deed men de laatste keer namelijk, tot mijn grote
verbazing. En misschien zouden ze nu nog wel verder gaan met hun
vragen. Maar wij waren er op voorbereid, wij wisten inmiddels van de
hoed en de rand wat de Amerikaanse douane betrof, en wij waren er klaar
voor…
Maar voor het zover was, was er Schiphol. En daar
was ook een beveiligingsbeambte. En op zíjn vragen waren we níet
voorbereid. Sterker nog, door zijn vragen gingen we later verbijsterd
het vliegtuig binnen, en begon onze reis niet zo ontspannen als
normaal. We waren met z’n vieren. “Onze” beveiligingsbeambte bij de
gate moet gedacht hebben dat hij zijn baan die dag best een beetje
spannender kon maken door niet alleen de geijkte vragen te stellen over
wie onze koffers had ingepakt enzovoort. Hij stelde dus andere vragen.
Vooral mijn vriendin werd “onder vuur”genomen. Haar man is namelijk
Joods,en zij wonen in Griekenland. Eerst dacht de beambte dat de Joodse
naam een Arabische naam was. Hij bleef maar volhouden dat het een
Arabische naam was, al ontkende mijn vriendin dat keer op keer. Hij ging
het tenslotte navragen bij collega’s, móest mijn vriendin toen wel
geloven, en toen werd dat het tijd voor andere vragen. Waarom woonde
mijn vriendin in Griekenland en niet in Israël, als haar man Joods was?
Waarom reisde ze niet rechtstreeks van Griekenland naar Amerika, maar
ging ze via Nederland? (Dat was omdat haar moeder in Nederland woont,
en zij haar moeder eerst nog wilde bezoeken voor ze naar de USA
vertrok.) Waarom wilde ze überhaupt naar Amerika? Zij woonde notabene
in Griekenland, een prachtig vakantieland, zij hoefde zélf toch niet met
vakantie te gaan? We waren verbijsterd door die vraag. Toen vroeg hij
wat we in the USA gingen doen en hoe de omgeving was waar wij zouden
verblijven. Hij wilde zelfs de namen weten van de vrienden die we gingen
bezoeken. We hebben hem een paar namen gegeven,en ik kon alleen maar
hopen dat hij niet naar een adres zou vragen. Want die vrienden waren
pas verhuisd en ik had alleen een telefoonnummer.
Onze medereizigster, die een andere beambte had
getroffen zat intussen al lang in de wachtruimte. “Waar bleven jullie nu
toch, “ vroeg ze, toen de beambte ons eindelijk, met tegenzin leek het,
liet gaan. “Haar” beambte had gewoon de vragen gesteld die hij moest
stellen, en ook nog vriendelijk en vlug. Wij hadden pech gehad met het
imponeer gedrag van “onze”beveiliger. En ik dacht aan alle reizigers met
een Oosters uiterlijk en een Arabische naam die zo’n beveiligingsmeneer
zouden treffen. Arme mensen.
We vlogen naar Atlanta, en daar werkte de douane
vlug, met de normale standaard vragen en sommige douanemensen waren nog
vriendelijk ook. Daarna ging de reis naar Florida, en daar hadden we een
geweldige tijd. Het weer was mooi, het eten zalig, de omgeving heerlijk
Amerikaans, de mensen vriendelijk, kortom het was fantastisch.
Maar later, toen we weer thuis waren, heb ik een
brief gestuurd naar de Marechaussee van Schiphol, die die brief
doorstuurde naar het beveiligingsbureau. Ik wilde graag weten welke
vragen de beveiligers mogen stellen. Ik kreeg een beleefde brief terug.
Met verontschuldigingen voor de overlast. Die vragen van onze
beveiligingsbeambte hadden echter volgens het Hoofd Klachtencommissie
niets te maken met huidskleur of discriminatie. Maar Amerika had de
beveiliging gevraagd extra vragen te stellen wanneer ze dachten dat dat
nodig was. De meneer van de Klachtencommissie zei het niet, maar de
Joodse echtgenoot van mijn vriendin was waarschijnlijk de aanleiding
voor die niet-relevante vragen. Ik was niet zo tevreden met het antwoord
van de Klachtencommissie en heb een mail gestuurd met de vraag welke
vragen er gesteld mógen worden. En nog even voor de goede orde: alle
drie zien wij er oer-Hollands uit, er is niets Arabisch aan ons, ook
onze namen niet. Maar als dat wel zo was geweest, hadden die
niet-relevante vragen dan wél gesteld mogen worden? Ik kreeg een mail
terug, dat uit veiligheidsoverwegingen de vragen die gesteld mogen
worden niet openbaar worden gemaakt. Dat kon ik begrijpen, maar waar ik
vooral erg tevreden over was, was dat er met de beveiligingsbeambte zou
worden gesproken. Want het ging niet alleen om de vragen, maar ook om de
manier waarop ze werden gesteld, en het leek mij goed dat die meneer zou
weten dat dat wel anders kon.
Verder kregen we nog een uitnodiging om een dagje
naar Schiphol te komen om met de manager van het beveiligingsbureau na
te praten en de klacht af te ronden. Die uitnodiging grepen we met beide
handen aan. Want wat is nu beter dan om tafel te gaan zitten en
problemen op te ruimen? En wat is leuker om naar Schiphol te gaan,
reizigers te zien gaan en komen? Maar nog leuker is het natuurlijk,
ondanks de lange, vermoeiende reis, om zelf weer in het vliegtuig te
stappen en naar Amerika te vliegen. Maar die tijd komt wel weer, zeker
weten. En wedden dat we dan een aardige beveiligingsbeambte treffen?
Dini Commandeur
